walkingwithluc

Duizend honderd vijftig. Zoveel foto’s heb ik gemaakt op drie dagen Suikerrock.

Dat is nu één van de voordelen van digitale fotografie. Vooral bij concerten heb ik er veel plezier van.

Probleem 1 bij concerten: welke fotocamera kan ik mee binnen nemen ? Op ons lokale Na Fir Bolg festival kan ik zonder problemen mijn 500mm telelens meenemen. Tijdens de concerten van Duitse artiesten waar ik mijn moeder al eens naartoe neem hou ik het op mijn 270mm. In het Sportpaleis lukt dat niet altijd. Soms krijg ik daar wel mijn Canon met 270mm binnen maar meestal moet ik me beperken tot mijn Nikon Coolpix.

Probleem 2 bij concerten: in donkere omgevingen is het vaak moeilijk om de autofocus te gebruiken. Bij de Canon kan ik dan wel overschakelen op manuele focus maar dan heb je het probleem dat artiesten zelden blijven stilstaan. Je moet dus contant corrigeren.

Probleem 3 bij concerten: belichting. Het ene moment is het te donker. Je doet de nodige aanpassingen maar op het moment dat je de sluiter indrukt zetten ze net die grote spotlights op en is de foto overbelicht. De ISO-waarde verhogen helpt maar kan dan weer voor “korrelige” foto’s zorgen.

Daarom is het handig dat je onbeperkt foto’s kunt nemen. Er zullen er altijd wel een aantal geslaagde exemplaren bijzitten. En het kost quasi niets. Die 1.150 foto’s zouden me vóór het digitale tijdperk 32 filmrolletjes gekost hebben. Filmrolletjes die je nog moet laten ontwikkelen en afdrukken. Heel kostelijke affaire, zeker als je weet dat de helft sowieso onbruikbaar is.

Al gooi ik niet alle mislukte foto’s weg. Soms is een mislukte foto mooier dan een gelukte foto. Onderstaande foto is eigenlijk niet goed want onderbelicht. Maar ik vind hem wel een van de mooiste foto’s die ik van Simple Minds heb genomen.

 

 

Om kwart over negen vanmorgen heb ik, na het wederom uitgebreide ontbijt dat eigenares Carine had klaargezet, de deuren van B&B Carpe Diem achter me dichtgetrokken om zo een punt te zetten achter Suikerrock 2014. B&B Carpe Diem bleek trouwens een geslaagde keuze te zijn geweest. Schitterende locatie (op 200m van de Grote Markt, prima bediening, gezellig ingerichte kamer en vooral veel vertrouwen en privacy.

 

 

Naast de muziek is er dit weekend ook behoorlijk wat gelezen. Vrijdag heb ik “Verloren” uitgelezen, gevolgd op zaterdag, zondag en vanochtend op de trein door “Levenslijn”. Het betreft respectievelijk de 9^e en 10^e Myron Bolitar van Harlan Coben.

In “Verloren” neemt een oude vriendin van Bolitar, Terese Collins contact met hem op. Ze smeekt hem om onmiddellijk naar Parijs te komen. Daar aangekomen blijkt Terese te worden verdacht van de moord op haar ex-man. Al snel vallen er nog meer doden en komt een duister geheim uit het verleden aan het licht.

In “Levenslijn” ontvangen Suzze T, ex-tennisster, en haar man Lex Ryder, rockartiest, een anoniem Facebook bericht waarin wordt beweerd dat Lex niet de vader is van hun ongeboren kind. Lex gaat ervandoor en laat zijn acht maanden zwangere vrouw in de steek. Suzze vraagt haar ex-agent Myron om hulp. Uiteraard besluit Myron om haar te helpen, niet wetende welke beerput hij opent. Op zijn zoektocht stuit hij op Kitty, zijn eigen schoonzus die mee aan de bron ligt van de ruzie waardoor Myrons broer Brad jaren geleden met de familie gebroken heeft. In een race tegen de klok omdat zijn vader op sterven ligt worden er een hoop geheimen blootgelegd. Het loop niet voor iedereen goed af.

Daarmee is een (voorlopig?) einde gekomen aan de Myron Bolitar reeks. Tien verhalen lang heb ik zijn “avonturen” gevolgd en dan heb je toch een beetje het gevoel dat je de hoofdpersonages bijna persoonlijk kent. Hoe dan ook, ik zal ze missen: Myron, Win, Esperanza en Big Cindy.

Hoewel ik nog enkele ongelezen boeken van Harlan Coben heb ga ik nu toch even afkicken en het over een andere boeg gooien. In afwachting van de levering van de nieuwste van Philippa Gregory (The King’s Curse die op 14 augustus uitkomt) begin ik aan “Verlos ons van het kwaad” van Romain Sardou, een historische thriller die zich afspeelt in het Frankrijk van de 13^e eeuw.

Derde en alweer laatste dag van Suikerrock 2014.

Als eerste mocht Slongs Dievanongs aantreden. Ze was niet alleen want ook ‘Nonkel Guy”, Sister Flex en Halve Neuro mochten meedoen. Vooraf dacht ik van dit optreden aan me voorbij te laten gaan maar ik moest ze toch het voordeel van de twijfel geven. Spijt heb ik er niet van want het was best een plezant optreden.

 

 

Daarna kwam oude rot in ’t vak Urbanus het beste van zichzelf geven. Hij had de mannen van De Fanfaar meegebracht als begeleidingsgroep. Urbain was zijn eigen zelf met zijn klassieke bindteksten (“ik neem elke avond Viagra, niet voor de seks maar om te voorkomen dat ik uit bed rol”). De mannen van De Fanfaar wil ik echter nog wel eens terug zien. Dat kwartet was steengoed.

 

 

Derde in rij was Italiaanse wereldster Umberto Tozzi, bekend van nummers als Ti Amo, Gente di Mare en Gloria. Fijn om te horen maar voor mij was het de gelegenheid om iets te eten te halen en me in een rustig hoekje te zetten met de muziek van Umberto op de achtergrond. Werkte perfect.

 

 

Na Umberto kwam er weer een nostalgisch moment met Alison Moyet. Als je ze ziet moet je flink je best doen om ze te herkennen (er zijn sinds de jaren ’80 behoorlijk wat kilo’s verdwenen) maar zodra ze één noot zingt is dat voorbij. Haar stem heeft nog niets aan kwaliteit ingeboet. Sommige bewerkingen van haar oude nummers deden die klassiekers naar mijn smaak niet genoeg tot hun recht komen maar verder was het een geweldige set.

 

 

Voorlaatste optreden kwam van Ozark Henry. Ik kan niet zeggen dat hij me heeft kunnen overtuigen. Hij heeft enkele ijzersterke nummers maar na een halfuurtje had ik genoeg gezien zodat ik me weer in het gezelschap van Harlan Coben mijn rustig plekje opzocht. Op de achtergrond werkte de muziek iets beter.

 

 

Afsluiter van Suikerrock 2014 waren The Jacksons. In een ver verleden heb ik Michael (2x) en Janet al live aan ’t werk gezien, nu was het de beurt aan Jermaine, Jackie, Marlon en Tito. Ze vlogen er direct in met enkele klassiekers. Helaas namen ze na een halfuurtje al een “pauze” terwijl er op de videoschermen werd gezegd hoe goed ze wel waren. Dat bracht de sfeer er behoorlijk uit. De vermoeidheid begon echter door te wegen. Ik heb het concert dan ook niet uitgezien.

 

 

En zo zit Suikerrock 2014 er op. De “namen” waren dit jaar misschien niet zo groot in vergelijking met 2013 en 2012 maar ik vond het alvast een geslaagde editie. Aftellen naar editie 2015 ?

Dag 2 van Suikerrock 2014. Op het programma achtereenvolgens Nina Nesbitt, School is Cool, De jeugd van tegenwoordig, Arsenal, Madness en Goose. Ik keek vooral uit naar Madness.

Maar ik begin bij het begin: Nina Nesbitt. Eigenlijk zijn we gewoon verder gegaan waar we gisteren gestopt zijn namelijk in Schotland. Nina Nesbitt blijkt immers Schots te zijn. Ondanks haar heel jeugdige leeftijd (ze is nog maar 19) kon ze me wel bekoren. Niet zo fel als Gabrielle Aplin vorig jaar maar ze komt wel in de buurt.

 

 

Daarna was het de beurt aan School is Cool. Ik ken hen meer van naam dan van hun songs dus ik wist niet echt wat te verwachten. Ze vielen me heel goed mee. Heel enthousiaste mensen die duidelijk plezier hebben op het podium en die positieve vibes straalden af naar het publiek want de sfeer zat er dik in.

 

 

Voor de derde groep had ik geen goed gevoel op voorhand. Hollandse rap … niet direct mijn ding al was Gers Pardoel vorig jaar wel prettig om horen. Vandaag liet mijn gevoel me niet in de steek. Na 5 minuten wist ik dat ik oud word (of ben): het klikte niet tussen De Jeugd van Tegenwoordig en mij. Ik heb me dan maar afgezonderd in een rustig hoekje en heb mijn boek van Harlan Coben erbij genomen.

 

 

Om 20u was het dan de beurt aan Arsenal. Wederom een groep die ik vooral van naam ken. Ze mochten een uur spelen maar dat had gerust langer mogen duren. Een mengelmoes van muziekstijlen die wonderbaarlijk genoeg heel goed samengaan. ’t Was een heel aangename kennismaking die naar meer smaakt.

 

 

Om 21u30 begon het stukje “nostalgie” van de dag: MADNESS. In de jaren ’80 was Madness één van mijn favoriete groepen. Niet dat ik rondliep in een strakzittend kostuum met hoed en geruite das maar ik had wel al hun elpees en veel van hun hits kan ik nog altijd meezingen. Ik ben blij vast te kunnen stellen dat hun muziek nog altijd werkt en dat niet alleen op mijn generatiegenoten maar ook bij de jeugd. Jammer genoeg mochten ook zij maar een uurtje optreden. Het was wel geweldig om ze na al die jaren eindelijk eens live aan het werk te kunnen zien.

 

 

Ik zat nu wel met een dilemma: zou ik wachten op Goose of niet ? Collega Gunter vindt ze heel goed en dat doet bij mij een belletje rinkelen. Wij hebben namelijk een nogal verschillende smaak. Terwijl ze het podium klaarmaakten voor Goose nog even een”klapke” gedaan met Conny. Om 23u15 begon Goose en om 23u20 was mijn dilemma opgelost. Goose is not my cup of tea. Dan maar terug naar B&B Carpe Diem in de Wolstraat, blogje schrijven en gaan slapen want morgen is er nog dag 3 met o.a. Alison Moyet, Umberto Tozzi, Ozark Henry en The Jacksons. Slaapwel !  

Wat doe je wanneer je om halftien een heel copieus ontbijt hebt gekregen en je moet de tijd vullen tot kwart over vier, het begin van dag 2 van Suikerrock ?

Je zou Tienen kunnen bezoeken maar dat heb je vorig jaar al uitvoerig gedaan. Je kan ook de trein naar Leuven nemen en daar een paar uurtjes rondwandelen. Dat is wat ik vandaag al heb gedaan. Op een tiental minuutjes ben je van Tienen in Leuven.

Ik ben al eerder in Leuven geweest maar dan was het ofwel voor de muziek (Marktrock of Beleuvenissen) ofwel om te joggen (de Eindejaarscorrida). “Toeristisch” had ik Leuven nog niet bezocht. Collega Wim had me gezegd dat ik zeker het Begijnhof moest bezoeken en gelijk had ie. Echt wel de moeite om eens door te wandelen. Uiteraard kon ik het ook niet laten enkele boekenwinkels binnen te stappen. Er staan 2 boeken meer op de leeslijst.

Na een paar uurtjes had ik het wel gezien en ben ik terug naar Tienen getreind waar ik me nu eerst nog een uurtje te rusten ga leggen voor ik achtereenvolgens naar Nina Nesbitt, School is Cool, De Jeugd van Tegenwoordig, Arsenal, Madness en Goose ga kijken en luisteren. Ik kijk vooral uit naar Madness, één van mijn favoriete groepen uit de jaren tachtig.

 

 

Dag 1 van Suikerrock 2014 was een succes ! Slechts 3 groepen stonden er op het programma maar ze waren wel alle drie goed.

De eerste festivaldag werd geopend door MOYA, een 23 jarige Engelse zangeres met een heel eigen stem die een mix van pop en soul brengt. Ik had er nog nooit van gehoord maar blijkbaar heeft ze al samengewerkt met de Regi, ge weet wel, dieje van Milk Inc. Die 45 minuten die ze op het podium heeft gestaan mochten er best wat meer geweest zijn.

 

 

Na Moya was het de beurt aan PUGGY. Dit “Belgisch” trio bestaat uit een Zweedse drummer, een Franse bassist en een Engelse zanger/gitarist. Maar omdat ze elkaar bij ons hebben leren kennen beschouwen ze zich een Belgische groep. Ze hadden vandaag wel een Belgische toetsenist bij. Muzikaal konden ze me in ieder geval bekoren. Stevige muziek met geweldige drums. Ze hebben trouwens ook een grunge versie van Chariots of Fire gebracht … super was dat.

 

 

Om half tien was het dan de beurt aan de boys from Glasgow: SIMPLE MINDS. De laatste keer dat ik ze gezien heb was op TW Classic enkele jaren terug. Toen waren ze wel goed maar toch niet super. Dat hebben ze vandaag goed gemaakt. Degenen die morgen of overmorgen beter willen doen dan Jim en zijn vrienden zullen sterk voor de dag moeten komen. Ruim anderhalf uur hebben ze het beste van zich gegeven en het was gewoon geweldig.

 

 

Morgen dag  met o.a. Arsenal en Madness.

Een goed festivalganger gaat tegenwoordig “kamperen” wanneer hij naar een festival gaat.

Ik kan wat dat betreft dus niet achterblijven. Alleen ben ik niet zo te vinden voor een tentje en moet ik alternatieven zoeken.

Mijn alternatief voor dit jaar is B&B Carpe Diem in de Wolstraat in Tienen, zo’n 200 meter verwijderd van de Markt. Sommige mensen zouden het “druk” noemen, andere mensen zullen eerder gaan voor “rustiek”.

Ik noem het vooral “handig”. 5 minuten nadat de laatste noot klinkt lig ik al in bed. Ik moet geen kilometers in de auto zitten. En als het regent kan ik snel droge kleren gaan aandoen.

Akkoord, het kost wel iets maar daar staat dan weer tegenover dat het festival op zich spotgoedkoop is. Want zeg nu zelf: 75 euro voor een combiticket (Kerstactie van vorig jaar) is toch geen geld hè. Da’s maar 25 euro per dag.

Enfin, snel afronden en me klaarmaken voor festivaldag 1.

 

 

Mijn planning voor de komende 3 dagen ! Morgen om 15u stoppen met werken en met de trein naar Tienen. Suikerrock !

Ik moet ECI bedanken!

Sinds ze een “doorstart” hebben gemaakt worden hun boeken niet meer zo snel geleverd. Toen ik het zevende boek uit de Myron Bolitar reeks van Harlan Coben had beëindigd moest ik vaststellen dat ik wel nummer 10 uit de reeks in mijn bezit had maar dat nummers 8 en 9 ontbraken.

Nu kan je die boeken wel afzonderlijk lezen maar het helpt toch wanneer je ze in volgorde leest. Bepaalde verhaallijnen komen namelijk in elk boek terug. Bovendien kom je in elk boek wel iets meer te weten over de hoofdrolspelers.

Ik koos dan ook voor “De Onschuldigen” in afwachting van Bolitar nummer 8. Dat blijkt nu een goede keuze zijn geweest. “De Onschuldigen” speelt zich namelijk af tussen Bolitar 7 en Bolitar 8 en bepaalde personages maken een rentree in Bolitar 8. In Bolitar 8, “Eens Beloofd” , laat Myron Bolitar Aimée, de dochter van een jeugdvriendin, hem beloven dat ze hem zal bellen als ze ooit een lift nodig heeft en ze haar ouders niet kan bereiken. Hij belooft haar dat hij haar altijd en overal zal komen ophalen.

Een paar dagen later belt ze hem al en midden in de nacht stapt Myron in de auto om Aimée op te pikken en bij een vriendin thuis af te zetten. De volgende dag blijkt Aimée te zijn vermist. Haar verdwijning vertoont veel gelijkenissen met de verdwijning van Katie enkele maanden eerder.

Bolitar moet alles uit de kast halen om zijn onschuld te bewijzen en om zijn belofte aan Claire, de moeder van Aimee, te kunnen waar maken : haar dochter terug thuis brengen.

Ondertussen ben ik begonnen aan Bolitar 9: Verloren.

Net als de vorige jaren val ik in de vierde week van juli in een zwart gat.

De oorzaak ? De Ronde van Frankrijk is gedaan. Van de live uitzendingen op TV heb ik niet veel kunnen zien (sommige mensen moeten nu eenmaal werken in de zomer) maar ik heb wel elke dag kunnen luisteren naar Sporza Tour op Radio 1. Wielrennen is trouwens veel leuker op de radio dan op TV.

De combinatie Christophe Vandegoor, Frank Hoste en Carl Berteele is gewoon een genot om naar te luisteren. En als er even niets interessants gebeurt in de rit dan spelen ze geweldige muziek.

En ’s avonds is het dan de beurt aan Karl Vannieuwkerke en zijn ploeg van Vive le Vélo. Vergeet De laatste show, Café Corsari en Hotel M. De beste talkshow van het jaar is Vive le Vélo. Zeker met de gasten van dit jaar. Slechts 1 aflevering heb ik (bewust) niet gezien namelijk de aflevering op de eerste rustdag (uiteraard vanwege de gast M.W.).

Hoe vond ik de Tour zelf ? Niet zo saai zoals vele journalisten. De onvergetelijke doortocht door Yorkshire, het flandrienweer tijdens de eerste week, die geweldige kasseirit, Contador die met een gebroken been nog een half uur verder fietst, Bauer die na een vlucht van 220 km wordt gegrepen door het peleton op 50 meter van de meet, Van Avermaet en Bakelants die zo hard geprobeerd hebben, Tony Martin die zo verdomd hard kan fietsen, Sagan die weliswaar de groene trui wint maar die me verder serieus tegengevallen is en uiteraard Nibali. Voor sommigen een renner zonder charisma, voor mij een renner dit verdiend heeft gewonnen, die heeft laten zien dat op verschillende terreinen uit de voeten kan en die dus een verdiende winnaar is.

Nu ja, nog 49 weken en het is terug zo ver.