walkingwithluc

’t Ging vanmorgen gelukkig iets beter dan afgelopen dinsdagavond … het lopen bedoel ik.

Om halftien vertrokken en een halfuurtje later was ik terug thuis en stonden er 4,43 km op de teller. Een gemiddeld tempo van 6:47 per kilometer en dat is “mijn” snelheid. De eerste drie kilometer gingen aan respectievelijk 6:52, 6:49 en 6:37. Dan een 500 meter gelopen aan 6:18 waardoor de laatste 900 meter aan een tempo van 7:00 gingen. Al bij al toch heel tevreden.

Deze namiddag dan “Roparun 2014 – The Movie” voltooid. Alle foto’s en filmpjes op een rijtje zetten, tellen hoeveel minuten de verschillende “hoofdstukken” duren, gepaste muziek erbij kiezen, hier en daar een paar foto’s terug verwijderen omdat de muziek dan beter past, hier en daar een stukje muziek wegknippen.

Maar nu is hij klaar. Een oscar zal hij nooit krijgen maar ik ben best wel tevreden over het resultaat : een vijfdaags Roparunweekend en de verschillende inzamelactie samengevat in 75 minuten.

Nu nog 25 DVD’s branden met daarop de film en alle losse foto’s en die DVD’s in een (gepersonaliseerd) doosje stoppen en ik ben klaar voor de Roparunreünie die ergens in september of oktober zal plaatsvinden.

Wat je wel hebt wanneer je avond na avond met die foto’s bezig bent is zin krijgen in een volgende editie. Of die er nog komt zal van team 234 afhangen maar ik zie een 10^de deelname wel zitten.

 

 

Het zal aan mij liggen (of aan het “Noordse” bloed dat door mijn aderen stroomt) maar ik moet dus echt niets hebben van het weer dat we de afgelopen dagen hebben gehad.

Het (voor mij) extreem warme weer heeft wel zijn voordelen. Zo ben ik er het afgelopen verlengde weekend in geslaagd om de Roparun foto’s die ik zelf heb genomen en die ik van mijn teamgenoten heb ontvangen te bewerken.

Een beetje bijsnijden, een beetje lichter maken, proberen om onvolmaaktheden weg te werken via fotoshop … ’t is een hobby als een ander.

Ondertussen ben ik begonnen aan het moeilijkste werk: het chronologisch sorteren van alle foto’s zodat ik ze eenvoudig kan omtoveren tot een film. Het kiezen van bijpassende muziek zal ook nog wel wat werk vragen maar als de temperaturen blijven wat ze zijn dan zit ik toch liever binnen.

Zelfs ’s avonds is het te warm Althans, dat was gisteren in Lier toch het geval. Na een weekje rust vanwege het souvenir aan de Nacht van de Maan onder mijn linker hiel was het hoog tijd dat er nog eens werd gelopen. Bovendien had ik mijn loopbuddy al twee weken achter elkaar in de steek gelaten.

Om half acht begonnen we er aan. De eerste 2 km gingen nog behoorlijk maar de laatste 2 kilometer waren vreselijk. Toen we aan de “duiker” ter hoogte van het Netekanaal kwamen en aan de terugweg begonnen hadden we geen zuchtje wind meer. Dat in combinatie met de temperatuur (mijn auto zei dat het 29°C was !) en het gebrek aan zuurstof maakte die terugweg gewoon vreselijk. Uiteindelijk hadden we 29 minuten nodig voor slechts 4km. Een beetje teleurstellend.

 

 

Matt Hunter is 20 jaar, derdejaars universiteitsstudent, speler in het footballteam en het basketbalteam. Kortom, hij heeft alles voor mekaar. Na een vakantie rijdt hij samen met zijn vriend Duff terug naar de universiteit. Duff wil onderweg nog even in Massachusetts stoppen om er een feestje te bezoeken. Er wordt wat gedronken en Duff morst een beetje bier op een windjack. Van het een komt het ander en plots ligt Stephen McGrath dood op de stoep.Matt wordt veroordeeld en zit vier jaar in de gevangenis.

Ondertussen zijn we nog eens 9 jaar later. Matt is getrouwd met Olivia die zwanger is van hun eerste kindje. Hij heeft een goede baan en een optie op een mooi huis.

Maar dan begint een nachtmerrie. Een non wordt vermoord. Matt ontvangt compromitterende foto’s van zijn vrouw die hem lijkt te bedriegen. Een onbekende man – die Matt begint te schaduwen – wordt later vermoord teruggevonden. Olivia vertelt aan Matt haar tot dusver verborgen verleden.

Alle sporen wijzen volgens de politie – onder wie Loren Muse – in de richting van een man met een strafblad en minstens één moord op zijn geweten : Matt Hunter. Als ook nog de FBI zich ermee begint te moeien slaan Matt en Olivia op de vlucht. Hun vlucht brengt hen naar Nevada waar alles zoveel jaren geleden begon.

Dat is een beknopte samenvatting van De Onschuldigen van Harlan Coben, het eerste verhaal dat ik van hem lees dat niet rond Myron Bolitar draait. Het verbaast me dat Hollywood zich nog niet gestort heeft op de verhalen van Coben want ze lezen als een film. Blijkbaar is er in 2001 wel Tell No One verfilmd maar dat kreeg de titel Ne le dis à personne mee. Het is dus een Franse film (maar wel verkrijgbaar bij Amazon …). Ondertussen ben ik wel aan de 8^ste Bolitar begonnen : Eens Beloofd.

Mochten sommigen zich trouwens afvragen hoe het met de naweeën van mijn nachtmarathon is … die zijn stilaan allemaal aan ’t verdwijnen. De linkervoet is bijna blaarvrij, enkel de grote blaar op de hiel laat zich soms nog voelen. De spierpijntjes zijn ook bijna allemaal weg, enkel de linkerkuit laat zich soms nog voelen. In ieder geval kan ik terug vrij normaal wandelen.

 

 

 

 

De oorsprong van de marathon ligt in het jaar 490 v.Chr., toen de Griekse soldaat Pheidippides van Marathon naar Athene gesneld zou zijn om het nieuws van de overwinning van de Atheners (onder leiding van generaal Miltiades) op de numeriek veel sterkere Perzen te melden. Dat gebeurde toen Darius koning was over de Meden en de Perzen. Pheidippides legde echter de afstand tussen Athene en Sparta af om hulp te vragen aan de Spartanen. Toen deze weigerden, liep de bode terug naar Athene en in een ruk naar Marathon. Bij de uiteindelijke overwinning liep hij terug naar Athene.

 

De geschiedenis vermeldt wel dat deze laatste tocht, van Marathon naar Athene (eerste marathon) een dodelijke afloop had: na het uitbrengen van de woorden “Verheug u, wij hebben gewonnen!” in het centrum van Athene, viel de boodschapper dood neer; hij bleek een zonnesteek te hebben opgelopen. Over de waarheid van dit verhaal valt nog te twisten, een aantal historici beweert dat deze marathon nooit gelopen is (bron : Wikipedia)

 

In 2009 heb ik in Dublin mijn eerste en enige marathon gelopen. “Gelopen” is misschien een groot woord want de laatste 10 km werd er vrij vaak gewandeld. Een goeie 5u30 had ik nodig om die marathon tot een goed einde te brengen.

 

Ik graag voor mijn 50^ste verjaardag nog een marathon gelopen maar de kans dat dit zou gebeuren was (en is nog steeds) quasi onbestaande. Tot ik in onze brievenbus een folder vond van de Nacht van de Maan. Dit evenement, uit de grond gestampt door Jan de Prins was gisteren aan zijn eerste editie toe.

 

Op een onbezonnen moment heb ik me ingeschreven voor deze wandelmarathon. De opzet van de marathon is ontmoedigend voor lopers. Het vertrek wordt gegeven bij zonsondergang (zaterdag 21u55) en je mag niet aankomen vóór zonsopgang (zondag 5u37).

 

Met 750 waren we gisteren. Voor de start kwam Jean Bosco Safari ons een hart onder de riem steken met een behoorlijk goed concert.

 

 

 

Iedereen had een glowstick gekregen met verzoek dit ding achteraan de rugzak of iets dergelijk te bevestigen. Het resultaat was mooi, feeëriek zelfs, maar jammer genoeg niet te fotograferen. Het valt het beste te beschrijven als een groen lint dat door de Kempen trok. n Viersel kregen we de kans om een moondip in het Albertkanaal te nemen maar veel kandidaten waren hier niet voor te vinden. Maar er waren er wel.

 

 

Kilometer na kilometer na kilometer volgde. Soms had je hulp nodig van een lamp, maar op andere plaatsen was het helder genoeg om zonder hulpmiddelen de weg te volgen.

 

 

 

De maan zelf hebben we nagenoeg niet gezien. Wat ik wel gezien heb, zeker naar het einde toe, waren mensen die evenveel pijn hadden als ik. Op het einde was het echt voortslepen. Toen ik eindelijk aan kilometerpunt 39 (het laatste checkpoint) kwam kreeg ik wel terug een beetje moed. Nog 3 kilometer !

 

3 kilometer werd 2 kilometer, 2 kilometer werd 1 kilometer en toen verscheen 42,195 op mijn Garmin. Helaas was dat nog niet het einde. Ik moest nog 550 meter afleggen vóór ik over de laatste mat liep. Mijn hersenen bleven maar tegen mijn benen zeggen dat ze nog een paar stappen moesten zetten maar het bericht kwam niet door.

 

 

 

Lang geleden dat ik nog zoveel pijn heb gevoeld. En nu … naar de Tour de France kijken en in slaap vallen.

 

straks om 21u55 samen met 750 anderen …

Sinds 15 mei heb ik er een nieuwe vriend bij : Myron Bolitar. Op aanraden van bookbuddies uit Peulis ben ik toen begonnen aan Vals Spel, het eerste boek van Harlan Coben rond de ex-basketballer die na een blessure rechten heeft gestudeerd en nu met MB Sportsrep verschillende sporters vertegenwoordigd.

Ondertussen zijn we twee maanden verder en zijn Tegenwerking, Vermist, Ontwricht, Schijnbeweging, Schaduwleven en Laatste kans de revue gepasseerd. Ik heb dan ook het gevoel dat ik Myron Bolitar, zijn zakenpartner en vriend Windsor Horne Lockwood III (kortweg Win), zijn assistente en ondertussen medevennoot Esperanza Diaz (a.k.a. Little Pocahantes) en Big Cindy door en door ken. Ik zou hier kunnen beginnen met een samenvatting te geven van elk boek maar je moet ze maar gewoon lezen.

Toen ik eerder deze week mijn 7^e Bolitar weg mocht leggen zat ik wel met een probleem. Ik had weliswaar nummer 10 uit de reeks maar nummers 8 en 9 ontbraken nog. Die waren vrij snel besteld via ECI maar ja, besteld is nog niet ontvangen.

Daarom ben ik maar aan De onschuldigen begonnen. Ook een boek van Harlan Coben, zonder Bolitar maar even plezierig om te lezen. Weer zo’n boek dat je doet hopen dat de trein vertraging heeft. Vandaag zijn trouwens nummers 8 en 9 toegekomen met de post.

Ook plezierig tegenwoordig is winkels en supermarkten binnen stappen. Elke dag kom ik wel thuis met één of ander nieuw Coca Cola blikje. De laatste twee maanden zijn goed voor 63 blikjes ! Eigenlijk zouden het er 64 moeten zijn maar die laatste Rode Duivel is nog niet toegekomen in Antwerpen. Voorlopig blijft het dus bij 19 “zwarte” duivels en 18 “rode” duivels. Christian Benteke … waar blijf je ?

 

 

Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Kwam je vandaag met de auto naar Antwerpen … dan zat het tegen. De ring heeft zijn reputatie van parking van Antwerpen weer alle eer aangedaan. De gietende regen en de sterke wind hebben gezorgd voor een dramatische avondspits, al zullen die twee vrachtwagens die in “den bocht naar den E313” gebotst hebben er ook wel iets mee te maken hebben gehad.

Recht tegenover ons kantoorgebouw sneuvelde zelfs een boom. Toen de brandweer volop bezig was met het ruimen van die boom besloot een tweede boom om neer te vallen. Hopelijk zit het mee voor de brandweerman die door die tweede boom werd geraakt en komt alles goed.

Ook in de Ronde van Frankrijk is er deze namiddag veel gebeurd. Jammer genoeg was ik niet thuis om te kunnen kijken. Anderzijds, als ik wel thuis was geweest dan zou ik nooit een bezoekje hebben gebracht aan de Carrefour Markets in de Statiestraat van Berchem en had ik nooit die twee nieuwe blikjes van 250ml gevonden. Blijkt nieuw op de markt te zijn. Ze passen trouwens ook nog in de Share a Coke reeks waarmee Coca Cola is begonnen.

Ik vind wel dat ze daar iets te vroeg mee begonnen zijn. Ik ben nog steeds niet 100% zeker dat ik de WK 2014 serie volledig heb. De “rode” Nacer Chadli heb ik sinds eergisteren wel in handen maar de “rode” Kevin De Bruyne en Christian Benteke heb ik nog steeds niet effectief in bezit. De eerste zou bij mijn baas thuis liggen en het tweede zou bij een collega in Brussel liggen maar zolang ik ze niet zelf vastheb blijf ik zelf zoeken.

Samen met een nieuwe reeks “Share a Coke with” blikjes zijn er ook nieuwe flesjes met 3.000 nieuwe namen op in omloop gebracht. Via internet had ik al gezien dat mijn eigen naam er deze keer bij was. Maar ja, hoe groot (of klein) is de kans dat je zo’n flesje tegenkomt ? Het maakt niet uit, ik heb vandaag al zeker de Coca Cola versie gevonden!

 

 

Met een beetje vertraging vanwege blogserverproblemen (zou dat woord echt bestaan?) hierbij het verslag van dag 2 van Na Fir Bolg.

De tweede dag van Na Fir Bolg was een topdag! 

De dag werd geopend door Hannelore Bedert in de grote tent. Ik heb haar al enkele malen aan ’t werk gezien (eerder dit jaar nog als voorprogramma voor Suzanne Vega) en ze heeft me nog geen enkele keer teleurgesteld. Ook gisteren niet. Goeie nummers, goeie muzikanten en een stevige stem. Genieten dus.  

 

Na Hannelore Bedert was het de beurt aan Daithi Rua, een Ierse singersongwriter die al jaren in Gent woont. 1 man en 1 gitaar op 1 podium. Meer moet het soms niet zijn. De man is al verschillende keren te gast geweest in Vorselaar en ik wist dus wat ik mocht verwachten : ijzersterke nummers en grappige tussenteksten. Tijdens zijn optreden werd ik wel voor een moeilijke keuze gesteld.

 

 

Omdat er om 18 een voetbalmatchke was werd het optreden van Neeka in de grote tent met een half uur vervroegd. Dan moet je dus kiezen. De set van Daithi Rua heb ik niet volledig uitgedaan zodat ik nog een groot deel van Neeka kon meepikken. Neeka ken ik alleen haar duet met Stef Kamil Carlens. Maar ze heeft duidelijk veel meer in haar sas. Haar set had gerust wat langer mogen duren. Ik moest tijdens haar optreden wel vaak denken aan Joan Baez.

 

 

Om 18u was er dan dat “matchke”. Eerst was voorzien dat dit op groot scherm in de kleine tent zou te zien zijn maar de organisatoren besloten om dit in de grote tent te doen. Die tent zat wel afgeladen vol (3.000 man) dus het zal wel een goeie beslissing zijn geweest. Maar het was ook een beslissing die me later op de avond nog voor een moeilijke keuze zou stellen.

De voetbal was nog niet voorbij toen de Nederlandse Maaike Ouboter aan haar set begon. Er zaten gelukkig enkele honderden mensen in de kleine tent, anders zou ik het heel jammer hebben gevonden voor haar. Ik kende ze alleen bij naam maar ze was heel goed. Begeleid door twee muzikanten en alweer een mooie stem.

 

 

Het was de bedoeling dat Kadril om 21u het volgende optreden zou verzorgen, ook in de kleine tent. Maar die groep heeft zoveel instrumenten bij dat de soundcheck een “beetje” uitliep. Daardoor begon kun optreden pas om 21u30. Kadril heb ik al enkele malen gezien en zoals steeds werkt hun muziek heel aanstekelijk. Folk uit de oude doos.

 

 

Helaas heb ik maar een halfuurtje kunnen genieten want om 22u begon in de grote tent ene zeker Frank Boeijen. Die had ik nog nooit live gezien en hij kreeg dan ook de voorkeur op Kadril. Over Frank Boeijen kan ik kort zijn : de man is goed, heel goed. Paradijs, Kronenburg Park, Suzanne, Koud in mijn hart … iedereen kent ze wel.

 

Na een fietsbeurt in de gietende regen kwam ik rond middernacht kletsnat maar tevreden thuis. Vandaag (eigenlijk gisteren want dit verslag moest normaal gisteren verschijnen) wilde ik ook nog even naar ’t Sassenhout om onder andere een optreden van Steve Bailly en Zjef Vanuytsel (met Mich Van Houtem) mee te pikken maar het weer nodigde niet echt uit om naar ginder te rijden en zo indrukwekkend was het programma nu ook weer niet. De 2^e rit van de Tour was dat wel en zonder Michel Wuyts valt dat best te overleven.

Sommige mensen in Peulis zien mij misschien graag, de weergoden van Peulis zien mij niet graag denk ik.

Vorig jaar was het daar zalig weer om te lopen tot een half uur voor de start. Toen brak de zon door de wolken en werd het opeens drukkend warm. Dit jaar gaf de thermometer van mijn auto een steeds hogere temperatuur aan voor elke kilometer die ik dichter bij Peulis kwam. Toen we vertrokken om 19u was het 26 à 28 graden. Niet echt mijn weer dus.

Maar ik heb de 5 km (eigenlijk 4,85 km) wel uitgelopen. De eerste 4 kilometers gingen nog vrij goed met een gemiddelde van 6:50 per kilometer. Voor die laatste 850 meter heb echter bijna 8 minuten nodig gehad. Al bij al was ik met iets meer dan 34 minuten toch nog best tevreden.

 

 

Na de jogging een frisse douche genomen bij collega Heidi om dan samen met haar buurvrouw Conny (mijn “bookbuddies”) een gezellig klapke te doen op het terras. Daar werden we al snel binnen gejaagd door een fikse regenbui.

Voor we het beseften was het 10u, tijd om terug naar de Kempen te rijden. Onderweg naar huis heb ik nog wel een tussenstop gemaakt op ’t Sassenhout om het concert van Daan op Na Fir Bolg nog mee te pikken. Daan was goed maar ik heb toch al betere concerten van hem gezien.

 

 

Bij thuiskomst (’t was al zaterdagochtend) toch nog even het pakje uit Engeland open gedaan. Weer zo’n bestelling via Ebay die groter uitgevallen is dan verwacht maar ik vind ze wel mooi.

 

 

Dat sociale media ook hun voordelen hebben is de afgelopen dagen bewezen. Dankzij deze blog, facebook en het intranet op ’t werk ben ik nu nog maar op zoek naar 1 blikje van de Coca Cola WK2014 reeks: Nacer Chadli ontbreekt nog maar de 18 anderen zijn in mijn bezit of zullen morgen of overmorgen in mijn bezit zijn.

Gisteren kreeg ik al de bevestiging dat Kevin De Bruyne (de blikjesversie, niet de versie die in Brazilië een goal maakte) in Peulis op me wacht. Ook Christian Benteke ligt in Peulis klaar. Benteke wordt me trouwens ook bezorgd door een Brusselse collega die ik eigenlijk van haar noch pluim ken.

Blijft dus nog Chadli over om de volledige collectie van 39 WK-blikjes (19 Coca Cola voetballers, 19 Coca Cola Zero voetballers en 1 Coca Cola Light “fan-blikje”) in mijn bezit te hebben.

Sommige collega’s begrijpen niet hoe iemand die zo gedreven kan zoeken naar een blikje met een voetballer op totaal geen interesse heeft in het voetbal op zich en nog geen enkele match van dit WK heeft gezien, zelfs niet van de Belgen. Het is nochtans heel simpel … voetbal interesseert me al 40 jaar niet meer en Coca Cola blikjes interesseren me al 30 jaar WEL.

Ik ben namelijk tot de vaststelling gekomen dat ik dit jaar mijn dertigste verjaardag als Coca Cola Collector heb gevierd. Het is begonnen met twee bolvormige flesjes op mijn boekenrekje op kot in Hasselt. Daar kwamen dan enkele blikjes bij. Ondertussen is het uitgegroeid tot een collectie van 745 blikjes, meer dan 400 autootjes, meer dan 100 verschillende glazen, talloze flesjes, sporttassen, gadgets, reclameborden, parasols, Barbiepoppen, pluchen beertjes …

Hoe een dubbeltje rollen kan …