walkingwithluc

Het Boekenfestijn heeft andermaal zijn naam eer aangedaan.

Plaats delict: de Nekkerhal in Mechelen.

Ik had mezelf twee doelen gesteld: budget van 50 euro niet overschrijden en maximaal 5 euro voor een boek betalen.

Het eerste doel werd zonder problemen gehaald: 10 boeken voor 38,50 euro (eigenlijk 42,50 euro als ik de parking meereken).

Het tweede doel werd niet gehaald. Er is één boek waarvoor ik 5,99 euro heb neergeteld. Dat heb ik mezelf echter snel vergeven. Vooral omdat ik drie Engelstalige boeken heb kunnen kopen die me over het kanaal ruim 35 £ zouden hebben gekost.

De vangst voor vandaag:

• De retoucheur – Dmitri Stachov
• Kwaad bloed – Leighton Gage
• De Moskou regels – Daniel Silva
• Roekeloos – Andrew Gross
• Dodelijke gok – Andrew Gross
• Wetten van wraak – Christopher Reich
• Grijs verleden – Philip Kerr
• Shakespeare’s Rebel – C.C. Humphreys
• Death in the Latin Quarter – Raphaël Cardetti
• The Candle Man – Alex Scarrow

 

De eerste week van december. Dat betekent voor mij traditioneel een weekje verlof, al zijn het dit jaar maar drie dagen.

Even traditioneel is een tripje naar het Duitse Essen tijdens die week om een bezoekje te brengen aan de Motorshow. Sinds 2005 heb ik er nog maar twee gemist vanwege vroeg winterweer. Even leek het erop dat dit ook vandaag zou zijn maar dat was dus niet het geval.

Om stipt 8u vertrokken en om stipt 10u reed ik parking 5 recht tegenover de Messehallen binnen. Ruim vier uur heb ik me dan vergaapt aan auto’s. De ene al lelijker dan de andere. Maar er stonden weer enkele juweeltjes. Gelukkig stonden er dit jaar geen schaarsgeklede dames in de weg zodat ik ze volledig op de gevoelige plaat kon zetten (of moet dat gevoelige SC-card zijn ?).

In het begin ging ik er vooral naartoe om miniatuurautootjes te kopen maar dat viel de laatste jaren een beetje tegen. Dit jaar had ik wel geluk en kon ik 3 exemplaren toevoegen aan de collectie. Ik had eventueel ook de Arrows F1 van Michele Alboreto uit 1992 kunnen kopen maar ik had net geen 115.000 euro (exclusief BTW) op zak.

 

 

Lang geleden zag ik een boek liggen dat me wel interesseerde. Het verhaal ging over een jonge kerel die bij archeologische opgravingen in Israël in een 2000 jaar oud graf een handleiding vond van een videocamera die pas twee jaar na de ontdekking van het graf op de markt zal komen.

Onderzoek wijst echter uit dat het boekje wel degelijk 2000 jaar oud is. Er is maar één mogelijkheid: een tijdreiziger is op één of andere manier in het Israël van de tijd van Jezus terechtgekomen en hij had een videocamera bij. Een video camera betekent mogelijk ook videobeelden en wie weet … videobeelden van Jezus.

Dat boek had als titel “Het Messias Mysterie” en betekende de grote doorbraak voor de Duitse schrijver Andreas Eschbach. Ook zijn andere in het Nederlands verschenen boeken werden onmiddellijk aangekocht en verslonden.

Toen ik een kleine twee weken terug in de Standaard Boekhandel passeerde en het nieuwste boek van Eschbach zag liggen heb ik ook weer onmiddellijk toegehapt. Blijkt dat dit boek, Het Armageddon-complot, het vervolg is op Het Messias Mysterie. Al is het eigenlijk ook de prequel. Klinkt ingewikkeld maar dat kan ook niet anders bij tijdreizen.

Samuel Barron, een van de rijkste mannen ter wereld en fanatiek Christen, wil de Bijbel waarheid laten geworden. Hij wil het einde der tijden, de grootste en meest vernietigende oorlog allertijden en de definitieve strijd tussen de machten van het goede en kwade … het Armageddon, laten plaatsvinden. Daarvoor heeft hij materiaal nodig uit het graf, meer bepaald de videocassette waarin Osmium, een zeldzaam metaal, zit verwerkt. Hij wil een ploeg tijdreizigers, waaronder zijn zoon Michael, naar Israël terugsturen zodat ze Jezus na zijn verrijzenis kunnen meebrengen naar het heden.

Ondertussen heeft John Kaun, de mediamagnaat die destijds de opgravingen financierde zijn leven helemaal omgegooid sinds hij die fameuze videobeelden heeft gezien. Hij is nu directeur van een chipsfabriek, gelukkig getrouwd en vader van een schattige dochter. Zijn dochter krijgt echter een leukemie. Een mergbeendonor is de enige optie maar door de zeldzame bloedgroep nagenoeg onvindbaar.

Dan herkent Kaun iemand in een shopping center. Iemand die hij enkele jaren terug op een video heeft gezien …

Loopt alles goed af of is de wereld echt aan zijn einde ? Daarvoor moeten jullie het boek maar lezen. Ik heb er in ieder geval weer van genoten; Eschbach is niet voor niets één van mijn favoriete auteurs. Het boek heeft me geboeid van de 1^ste tot de 494^ste pagina. De gevaren van religieus fanatisme, de tegenstellingen van tijdreizen. Gewoon boeiend.

Ook het volgende boek zal me terugbrengen in de tijd : Lamentation, de nieuwste van C.J. Sansom  met Matthew Shardlake, de 16^e eeuwse advocaat in de hoofdrol.

 

 

Het zat er al een beetje aan te komen en ik had nog weinig hoop maar als dan de definitieve beslissing in je mailbox valt dan ben je toch een beetje triest.

Waarover heb ik het ? Over die jaarlijkse volksverhuizing die elk jaar tijdens het Pinksterweekend plaatsvind van Nederland en België naar Parijs en Rotterdam om dan terug naar Nederland en België te verhuizen.

Dit evenement is beter bekend als Roparun en die Roparun is sinds mijn eerste deelname in 2006 een belangrijk deel van mijn leven geweest.

In 2006 (team 159) en 2007 (team 173) was het nog gewoon als bescheiden deelnemer. In 2008 heb ik hem meegelopen en zat ik ook al in het organisatiecomité van mijn team 231. Van 2009 tot en met 2012 ben ik vier keer overall-teamcaptain geweest van team 231, driemaal als begeleider, eenmaal als kookouder.

Toen ons team er 2012 mee ophield dacht ik even dat het toen al gedaan was maar gelukkig kon ik me aansluiten bij Team 234. In 2013 ben ik met hen van Hamburg naar Rotterdam gefietst. En dit jaar mocht ik met hen van Parijs naar Rotterdam.

Maar een 10^e deelname zit er voor mij helaas niet in. Team 234 heeft namelijk definitief besloten om volgend jaar niet deel te nemen. Ik zou mij eventueel kunnen opgeven als vrijwilliger bij de Roparunorganisatie maar daar moet ik toch nog eens diep over nadenken. Ik weet niet of mijn introvert Kempisch karakter wel past in die uitbundige extroverte Nederlandse mentaliteit.

Het is jammer maar ik heb wel een pak mooie herinneringen aan 9 deelnames. Er zijn ook wel mindere momenten geweest maar die verbleken tegenover de mooie momenten. En ik heb de kans gekregen om een heleboel toffe mensen te leren kennen, mensen die ik zonder de Roparun nooit ofte nimmer had leren kennen.

 

 

Met het optreden van Scorpions gisteren in Paleis12 is concertmaand november afgesloten. Het is de derde keer dat ik deze Duitse rockgroep, die volgend jaar hun gouden jubileum vieren, aan het werk zie. De eerste keer was in Flander’s Expo in 1996. 10 jaar later zag ik ze in ’s Hertogenbosch en dat had even goed 10 dagen later kunnen zijn.

Hun optreden in 2012 heb ik aan me voorbij laten gaan (een collega is in mijn plaats geweest) maar gisteren was ik wel op de afspraak. Als opwarmertje kregen een halfuurtje The Treatment, een Britse metalband uit Cambridge. Iets voor negen was het dan de beurt aan Rudolf, Klaus, Matthias, James en Pawel. In tegenstelling tot 1996 en 2006 hadden ze nu wel een andere playlist. Verder is er echter weinig veranderd. De krachtige stem van Klaus Meine mag dan al een beetje aan kracht hebben ingeboet, muzikaal zijn ze nog even sterk als vroeger. 2 uur jeugdsentiment.

 

 

Vandaag stond ook een klassieker op het programma : de Gentse Stripbeurs in Gent (de najaarseditie). Een stripbeurs die ik niet graag mis. Altijd vallen er wel koopjes te rapen en ook deze keer hebben ze me in Gent niet teleurgesteld. Het blijft natuurlijk wel frustrerend dat sommige stripverhalen op mijn lijstje onbetaalbaar blijven.

Gent is natuurlijk ook de stad van Luc De Vos. Het was wel even schrikken toen ik gisteren op weg naar Brussel het trieste nieuws hoorde op de radio. Zo jong. Heel triest

Thank God It’s Friday !

Het was immers (alweer) een zware week op ’t werk. En ook een week waarin enkele enkele nieuwsberichten mijn aandacht trokken.

Er was Rock Werchter. De prijs voor een vierdaags combiticket is gestegen naar 226 euro. Terwijl de ene helft moord en brand schreeuwt vanwege deze verschrikkelijk hoge prijzen, is de andere helft bezig om hetzelfde te doen maar dan over de studenten die wel zoveel geld aan een festival kunnen geven maar niet aan inschrijvingsgeld voor de school. Op zich lijkt het inderdaad veel geld maar het is minder dan 60 euro per dag. En 60 euro is de gemiddelde prijs van een concert in het Sportpaleis. Voor sommige concerten zijn de duurste plaatsen zelfs meer dan 100 euro. En hoe je het ook keert of draait, je krijgt wel enkele toppers te zien.

Ook in het nieuws : Erika Van Thielen zit ik grote problemen. Ze zit al een tijd zonder werk en er is niemand die haar een job aanbiedt. Erg hè ? Weet je, toen ik pas afgestudeerd was kwamen de bedrijven ook niet en masse naar mij om me een job aan te bieden. Ik heb dan maar zelf het heft in handen genomen en massa’s sollicitatiebrieven geschreven (en werk gevonden !).

De lonen van topmanagers mochten de revue nog eens passeren. De Croo heeft er geen problemen mee wanneer topmanagers van overheidsbedrijven meer dan 290.000 euro per jaar zouden verdienen met een massa reacties als gevolg : schandalig, onethisch  en zoveel meer. Ik vind 290.000 euro per jaar ook meer dan genoeg. Het is wel bizar dat 290.000 euro voor een manager van een groot bedrijf veel te veel is maar 290.000 euro per week voor een voetballer meer dan normaal is.

Enfin, ik ga er niet van wakker liggen en dit weekend onder andere genieten van een optreden van Scorpions in Paleis12 en hopelijk enkele koopjes doen op de De Gentse Stripbeurs .

Enkele foto’s van mijn fotowandeling van afgelopen zaterdag

Het leek vandaag wel een doordeweekse dag in juli. Zonnig en droog weer. Heel weinig verkeer op de baan. Als de bomen er niet goudbruin hadden uitgezien tenminste.

Neen, het was toch eind november. Omwille van de regionale staking was ik een halfuurtje vroeger opgestaan en daarna ook een halfuurtje vroeger vertrokken richting Antwerpen. Met de auto uiteraard want treinen zouden er waarschijnlijk niet rijden.

Er was echter zo weinig verkeer dat ik al om twintig over zes aan mijn bureau zat. Gelukkig was bij ons vandaag het stakingsregime van toepassing. Dat betekent dat onze uren beginnen te tellen vanaf 7u in plaats van 7u30. Ook andere collega’s waren vroeger dan anders op ’t werk. Uiteindelijk heb ik een uur meer gewerkt dan op gewone dagen.

Van de stakingsacties zelf hebben we weinig of niets gezien. Vanop de 9^e vedieping zag ik wel de zwarte rookpluimen van de verschillende brandjes aan de piketten in de haven maar verder dus niet. Alle angst voor afgesloten kruispunten op de Singel was gelukkig overbodig geweest.

Over de staking zelf ga ik niet veel zeggen. Ik vind het ook niet prettig dat de regering weer bij mij komt aankloppen om het gat in hun begroting te vullen en niet bij de mensen die het geld hebben. Maar dat lijkt me geen reden om te gaan staken. De regeringen van de afgelopen 25 jaar zijn ook altijd bij mij komen aankloppen. En die regeringen hebben alle kleuren gehad : roomsrood, paarsgroen, blauwgeel …

Ik vind het dan ook hypocriet om nu ineens op straat te komen en “de boel plat te leggen”. Het verschil met deze regering ten opzichte van alle vorige regeringen is het feit dat deze regering het openlijk toegeeft dat ze geld komen halen. Ik vind het trouwens nog hypocrieter dat politici die de afgelopen 15 jaar aan de macht zijn geweest, nu de huidige regering zaken verwijt waar ze zelf nooit iets aan gedaan hebben.

Na een drukke werkweek is het er dit weekend niet echt van gekomen om eens goed uit te rusten.

Vrijdagavond, nadat ik mijn auto winterklaar ben gaan halen bij de garage, stond er een bezoekje aan het Sportpaleis op het programma. Lenny Kravitz kwam immers zijn nieuw album Strut voorstellen.

In het voorprogramma trad Trombone Shorty op. Hierover kan ik kort zijn : als je ze ergens kan vermijden … doe het dan. Die trombone was echt vervelend, zelfs irriterend. Echt niet te doen. Ook irriterend was het lange wachten na het voorprogramma. Als het voorprogramma om 20u55 ophoudt, dan verwacht ik de hoofdact om 21u15. 21u30 is ook nog aanvaardbaar, 21u50 is dat niet. Als hij nog 5 minuten langer op zich had laten wachten dan was het concert zonder mij doorgegaan.

Het concert zelf is moeilijk samen te vatten. Geniale momenten werden afgewisseld met simpelweg saaie momenten. Ik verwacht van dergelijke artiesten ook wel een concert dat iets langer dan anderhalf uur duurt. En als je een nieuw album komt voorstellen dan mogen er wel meer dan 3 nummers uit dat album worden gespeeld. Heb ik dan spijt gehad dat ik ben geweest ? Helemaal niet maar ik denk ook dat ik er geen spijt van zou hebben gehad wanneer ik niet was geweest. Toch een beetje teleurgesteld dus.

Zaterdagnamiddag heb ik dan nog eens een fotowandeling van 12 km gemaakt. De resultaten volgen later deze week wel. ’s Avonds heb ik een bezoekje gebracht aan onze evenementenhal. Het VAT (Vorselaars Amateur Toneel) bracht daar immers hun jaarlijkse toneelvoorstelling. Dit jaar was het De genodigde, een stuk van Frank Aendenboom. Geen billenkletser maar wel een grappig genoeg en bovendien gebracht door 4 sterke acteurs.

Na het toneel was het weer vrij laat eer ik thuis was maar veel tijd om te slapen was er niet. Om 5u liep de wekker af zodat ik een uurtje later mijn broer naar Zaventem kon brengen. Iets over half acht was ik terug thuis. Ik was toch wakker dus snel loopkledij aangedaan en een klein half uurtje gaan lopen.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er de rest van de dag nog weinig is gebeurd. Hopelijk gebeurt er morgen tijdens de eerste regionale staking ook weinig. Van mij mogen ze staken zoveel ze willen, zolang ze mijn maar niet verhinderen om te gaan werken. Staken is een recht maar dat is werken ook.

2014 is nog niet afgelopen en ik moet mijn vakantieplannen voor 2015 al wijzigen.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat ik begin juni voor een tweetal weken naar Schotland zou trekken en dan na de zomer nog een weekje Jersey in september.

Het ziet er echter naar uit dat de beide vakanties zullen wisselen. Waarom ? Heel simpel. Het is de schuld van Mark, Christine, Paul en Gene.

De vermoedelijke vertrekdatum naar Schotland was al met een week uitgesteld omdat Fleetwood Mac met Christine McVie naar Antwerpen komt. Niet echt een probleem.

Maar vandaag lees ik in de krant dat KISS één van de headliners op Graspop 2015 zal zijn. En GMM gaat door van 19 tot en met 21 juni 2012. Andere namen op de affiche zijn o.a. Alice Cooper, Mötorhead, Scorpions en Within Temptation. De kans is dus groot dat ik meer dan 1 keer naar Dessel zal trekken.

In ieder geval is er tussen 7 juni en 18 juni niet genoeg tijd om voor twee weken naar Schotland te trekken. Daarom zal het in juni een shortbreak naar Jersey worden en een “grote vakantie” naar Schotland in september. September is meestal toch een overgangsmaand tussen de zomerfestivals en de winterconcerten.

Gelukkig heb ik nog niets geboekt.