walkingwithluc

Eerste indrukken zeggen veel maar gelukkig ook niet alles.

Na het lezen van het eerste Bernie Gunther verhaal, Een Berlijnse Kwestie, van Philip Kerr snapte ik niet onmiddellijk waarom iedereen vond dat ik het móest gelezen hebben. Het was weliswaar geen slecht boek maar toch ook niet super.

Het boek was echter enkel te vinden in trilogievorm te vinden, samen met Het handwerk van de beul en Een Duits requiem. Het tweede verhaal was al gevoelig beter. Gisteren heb ik het derde verhaal uitgelezen en dat was nog beter.

Een Duits Requiem speelt zich af in 1947. De oorlog is voorbij en het verslagen Duitsland wordt geregeerd door de geallieerde troepen. Gunther heeft het Oostfront en het daaropvolgende krijgsgevangenschap in Rusland overleeft. Het leven in Berlijn is echter geen lachertje.

Wanneer Gunther wordt gevraagd om ex-collega Becker, ondertussen een zwarthandelaar geworden, van de galg in Wenen te redden grijpt hij die kans, ook al omdat zijn echtgenote blijkbaar vreemd gaat met een Amerikaans officier.

De levensomstandigheden in Wenen mogen dan al iets beter zijn, verder blijkt het dezelfde politieke puinhoop te zijn met spionnen, dubbelspionnen, contraspionnen en een hele hoop zwarte handel te zijn. Tijdens zijn onderzoek stuit Gunther dan ook nog eens op een ondergronds netwerk van voormalige naziofficieren en oorlogsmisdadigers.

Een Duits Requiem is veruit het beste van de drie verhalen. De sfeer in het na-oorlogse Wenen zoals beschreven in het boek doet enorm denken aan The Third Man, de film met Orson Welles naar het boek van Graham Greene. Als ik was voortgegaan op mijn eerste indrukken dan had ik het derde boek waarschijnlijk nooit gelezen en dat zou zonde geweest zijn.

Het volgende boek, waar ik vanmorgen aan begonnen ben, is niet Lamentation van C.J. Sansom geworden. Toen ik afgelopen zaterdag even binnenliep bij Standaard Boekhandel zag ik immers de nieuwste van Andreas Eschbach liggen : Het Armageddon-complot. Er zijn verschillende auteurs die ik heel graag lees maar als ik er echt één zou moeten uitkiezen als favoriet dan komt hij waarschijnlijk als winnaar uit de bus. De eerste pagina’s zijn alvast veelbelovend.

 

 

Hoewel ik nog volop in mijn concertnajaar zit, kijk ik toch al uit naar volgend jaar. Dit jaar staan Lenny Kravitz, Scorpions, Bryan Adams en Scala nog op het programma.

Voor volgend jaar had ik al tickets voor Queen + Adam Lambert en Paul Simon & Sting Together. Die lijst voor 2015 is sinds vorige week uitgebreid met Within Temptation (theatertournee), Mark Knopfler, Simply Red en … Fleetwood Mac.

De laatste keer dat Fleetwood Mac gepasseerd is heb ik ze links laten liggen. Maar deze keer kon ik dat niet laten gebeuren. Deze keer is immers Christine McVie er terug bij. En Fleetwood Mac zonder Christine McVie is zoals Supertramp zonder Roger Hogdson: heel goed maar toch een taart zonder kers.

Nog 7 maanden aftellen!

Wat is een dropping ? Volgens Wikipedia is het een spel of een (militaire) oefening waarbij personen geblinddoekt naar een plek worden gebracht, vanwaar zij zelfstandig de weg naar huis moeten vinden. Een variant is die, waarbij zowel de startplek als de eindplek van de dropping van tevoren onbekend zijn. In dat geval wordt de deelnemers eerst de eindplek getoond. Een dropping in het donker is spectaculairder dan een dropping overdag. Hierbij kunnen wegen met verlichting achterwege worden gelaten, zodat de route echt pikdonker is en de deelnemers deze alleen met een zaklantaarn kunnen verlichten, wat het vinden van de weg terug flink lastig kan maken. Het is dan wel handig om de omgeving waar de dropping zal plaatsvinden van te voren overdag te verkennen om het risico van verdwalen te voorkomen.Het groepje dat er als eerste in slaagt het eindpunt van de dropping te vinden is winnaar van het spel.

Gisteren was het de grote PCM-IT dropping. Toen we in 2013 enkele jaren van systeemmigraties tot een goed einde hadden gebracht zijn we op bedevaart naar Scherpenheuvel geweest (en “we” dat zijn de collega’s van Process & Change Management Life en van Information Technology Application Delivery Life). Tijdens het etentje achteraf beslisten onze managers dat dit voor herhaling vatbaar was en ze gaven de opdracht aan Leni, Bart, Tom en Wim om een dropping te organiseren.

Enerzijds keek ik er wel naar uit maar anderzijds was ik niet echt op mijn gemak. Meestal kijken ze naar mij wanneer er iets moet georganiseerd worden. Dan ben ik de enige die weet wat er te gebeuren staat. Gisteren wist ik dus niets. We werden om 17u30 verwacht aan ’t Soetehuys in Bevel waar eerst de inwendige mens werd versterkt. Na het eten reden allemaal naar het even verderop gelegen Prinsenhof in Herenthout.

Daar werden we verdeeld in drie groepen. Elke groep werd naar een verschillende startplaats gebracht. De groep onder leiding van Leni en Tom reed naar Gestel, de groep van Wim naar Berlaar en mijn groep, Waseem, Nadine en Sandra onder leiding van Bart, mocht vertrekken in Bouwel.

Van daar moesten we op basis van verschillende instructies (via een fotozoektocht, een topografische kaart, wegbeschrijvingen die via een QR-code konden worden ontcijferd en een visgraatparcours) terug naar Herenthout. Onderweg kregen we ook nog enkele taken. Zo kregen we bijvoorbeeld 5 rauwe eieren. De bedoeling was om ze heelhuids aan de finish te krijgen maar als we er in slaagden om ze te bakken dan kregen we 10 punten extra.

Het was heel plezant, we hebben ons onderweg goed geamuseerd en we hebben vooral veel geluk gehad met het weer. Het grootste deel van de avond hebben we enkel miezerige motregen gehad. Enkel het laatste halfuur, net toen we goed op weg waren om te verdwalen in de pikdonkere Merodese Bossen, hebben we behoorlijke regen gehad.

De drie teams waren bijna gelijktijdig aan de aankomst en na enkele drankjes en even napraten kon iedereen naar huis … vermoeid maar voldaan zoals ze zeggen. Bij deze wil ik Leni, Bart, Tom en Wim nogmaals bedanken voor een geslaagde avond.

 

 

November is concertmaand dit jaar.

Vorige week woensdag stond Saxon op de kalender, gisteren was het de beurt aan Peter Gabriel. Ter gelegenheid van de 30^ste verjaardag van So! trekt hij gedurende twee jaar de wereld rond om deze heuglijke gebeurtenis te vieren.

Het concert kan in drie delen worden opgesplitst. Om te beginnen is er een korte akoestische sessie met een viertal nummers. Tijdens dit gedeelte blijven de zaallichten gewoon aan, net alsof ze aan ’t repeteren zijn.

Tijdens het vierde nummer, Family Snapshot, gaan de zaallichten plots uit en wordt overgeschakeld naar de full electric versie met een geweldige lichtshow erbij. Een zestal nummers, waaronder het eerste hoogtepunt van de avond, Solsbury Hill, kunnen we genieten van een fantastisch spektakel.

 

 

Dan begint het derde deel van de avond, alle nummers van So! zoals ze op de CD zijn verschenen (op de elpee hebben ze een lichtjes andere volgorde). Terwijl de eerste noten van Red Rain worden gespeeld zie je de rode regen op het podium naar beneden dwarrelen. Bij Sledgehammer mis je een beetje de knotsgekke video en bij Don’t Give Up ontbreekt de stem van Kate Bush (al wordt haar zangpartij fantastisch goed opgevangen door de achtergrondzangeres) maar verder blijft het een steengoed album.

 

 

We krijgen nog drie bisnummers met Biko als afsluiter. Dat nummer bezorgt me altijd kippenvel. Ik herinner me nog dat ik 1983 op de tonen van Biko de festivalwei van Torhout verliet om terug naar de auto te gaan. De stem van Gabriel is niet meer zo krachtig als dertig jaar geleden maar nog wel sterk genoeg om het nummer te dragen.

 

 

Gisteren was trouwens ook mijn eerste kennismaking met Paleis12, de nieuwe concertzaal in Brussel, toevallig of niet, gevestigd in paleis 12 van de Heizelpaleizen. Brussel is voor mijn Vorst Nationaal maar Paleis 12 heeft toch zijn voordelen. Het is goed bereikbaar en er is meer dan voldoende parking in de buurt (zelfs wanneer er wordt gevoetbald in het Koning Boudewijnstadion zoals gisteren). Door enkel Pepsi Cola te schenken en vooral Franstalig personeel in te schakelen scoren ze enkele minpunten maar daartegenover staan bijvoorbeeld wel gratis toiletten.

 

Met het mooie weer van vandaag had ik kunnen gaan joggen. Ik had ook een toertje kunnen doen met de koersfiets of met de MTB. Gezien mijn verkoudheid heb ik besloten van geen van die dingen te doen.

Maar ik ben niet binnen blijven zitten. Ik heb mijn nieuw speeltje genomen en heb een wandelingetje (van ruim 11km) gemaakt. Het Land van Nete en Aa in Grobbendonk en Vorselaar is daarvoor een perfect gebied, zeker in de herfst.

Jammer genoeg heb ik geen reeën gezien. De rest van de fauna en flora heeft me gelukkig niet in de steek gelaten.

De eerste test van mijn speeltje is alvast gelukt.

 

Meer foto’s op facebook : https://www.facebook.com/luc.cambre/media_set?set=a.10205032367711245.1073741879.1304146226&type=1

Sommige mensen kopen elk jaar een nieuwe aaifoon. Andere mensen kopen telkens de nieuwste versie van aaipet. Er zijn ook mensen die elk jaar veel geld uitgeven aan een nieuwe montenbaaik of koersfiets. Ik heb daar geen problemen mee, er zijn nu eenmaal hobby’s die een beetje geld kosten.

Fotografie is ook zo’n hobby. Ook de wereld van de fotografie staat niet stil en af en toe moet je eens upgraden. En dat heb ik vandaag gedaan. Ik ben mijn digitale carrière begonnen met de Canos EOS 300D. Die werd opgevolgd door de Canos EOS 1100D. Nu zijn we weer enkele jaren verder en daarom heb ik me een Canon EOS 600D aangeschaft.

Dit toestel heeft toch weer enkele extra snufjes maar het is vooral het draaibaar en uitklapbaar scherm dat me heeft overtuigd om te veranderen van toestel. Gedaan met op de grond gaan liggen of blindelings met de armen in de lucht tientallen foto’s nemen in de hoop dat er iets deftigs op staat.

En het “oude” toestel ? Wat gebeurt daarmee ? Dat wordt uitgeleend aan een beginnende fotografe. Momenteel is het nog een beetje zoeken of fotografie echt haar ding is. Dan zou het te gek zijn om een hele investering te doen om nieuw materiaal te kopen. Dat kan later ook nog wel en voorlopig kan ze verder.

En wie weet … als binnen enkele jaren haar foto’s op de cover van Vogue of Time Magazine staan kan ik zeggen : ’t is allemaal begonnen met mijnen EOS 1100 .

 

 

Michael J. Fox had een Delorian nodig om terug te gaan in de tijd. Suske en Wiske gaan terug in de tijd met de tijdmachine van professor Barabas.

Ik ben gisteren ook terug gegaan in de tijd. Het enige dat ik nodig had was een toegangsticket voor den Trix in Borgerhout (dat in mijnen tijd nog Hof ter Loo heette). Ik ben zelfs meer jaren terug gegaan dan ik euro’s heb betaald om binnen te geraken.

Ik altijd al een brede smaak in muziek heb gehad. Maar dankzij de discohit van KISS in 1979 (want zo werd I Was Made for Lovin’ You destijds genoemd) heeft hardrock en metal toch altijd de voorkeur gehad. Sinds die memorabele dag in september 1980 toen Mijnheer Verbiest, mijn leraar biologie in ’t vierde middelbaar, me vroeg of ik interesse had om eens mee te gaan naar KISS in Vorst Nationaal zijn er talloze concerten gevolgd.

De keren dat ik nachtje door heb gedaan in Brussel Zuid omdat er na de optredens in Vorst Nationaal geen trein meer terug was zijn niet te tellen. Hetzelfde geldt voor de groepen : KISS, Iron Maiden, Rainbow, Gillan, Whitesnake, Saxon, Judas Priest, Girlschool en zovele anderen.

Toen ik onlangs zag dat Saxon kwam optreden naar aanleiding van de 35^ste verjaardag van hun eerste album besloot ik om het er op te wagen en nog eens te gaan kijken. Altijd een risico omdat de stam van die oudjes het al eens durft laten afweten. Maar gisteren bleek gelukkig dat de stem van Biff Bifford geen last had van metaalmoeheid.

De avond werd ingezet door Halcyon Way, een Amerikaanse metalband. Goed voor een halfuurtje maar voor de rest een beetje te stereotiep. Daarna was het beurt aan Skid Row. Deze Amerikanen kende ik alleen bij naam maar ze hebben niet teleurgesteld. Hier was zeker geen metaalmoeheid te bespeuren, eerder roestvrij staal. Stilaan begon de sfeer er ook te komen.

Iets over negen was het dan de beurt aan Top of the Bill : Saxon. De laatste keer dat ik hen gezien had was in 1981 toen ze samen met Judas Priest in Vorst stonden. Enkele jaren terug heb ik moeten vaststellen dat deze laatsten volledig doorgeroest waren. Gelukkig was dat niet zo bij Saxon. Zij zijn duidelijk gemaakt van edelmetaal.

Het einde van het concert heb ik niet afgewacht. Het metaal mag dan geen last hebben gehad van moeheid, om kwart voor elf was mijn pijp volledig uit en ben ik maar huiswaarts getrokken. Maar ik heb een geweldige avond gehad en ik heb me weer even 17 gevoeld. Zeker voor herhaling vatbaar.

De donkere dagen zijn al enige tijd bezig.

Voor mij betekent dat vertrekken in het donker naar ’t werk en terugkeren naar huis, eveneens in ’t donker. Als ik niet af en toe eens zou buitengaan om een dosis “Vitamine N” tot mij te nemen, dan zag ik geen echt daglicht meer tijdens de week.

Op zich heb ik wel iets met de herfst en winter. Niet zozeer met de regen, wind en sneeuw maar wel met de koude, al is daar de laatste dagen weinig van te bespeuren. Van mij mag dat “warme” snel stoppen.

Wat ook mag stoppen is al dat gedoe over het “afschakelingsplan”. Daar worden ook behoorlijk wat bomen over gezaagd. Zelfs tijdens het weerbericht wordt een “afschakelvoorspelling” gemaakt. En dan die besparingstips die ze geven.  “Gebruik een laptop in plaats van een desktop tijdens de piek” (een heel nuttige tip voor mensen die geen laptop hebben), “maak enkel eenpansgerechten klaar” … je kan het zo gek niet bedenken of ze vinden wel iets. Voor mij is het vrij simpel. Rij ’s avonds eens van Hasselt naar Antwerpen over de E313 en doe bij al die bedrijven (die gesloten zijn) de lichten uit. Vergeet ook niet alle spots op kerktorens en andere monumenten uit te doen.

’t Zal weer wel een storm in een glas water zijn zeker ? En anders is ’t de schuld van de sossen.

 

 

1938.

De zomer loopt op zijn einde. Privé-detective Bernie Gunther krijgt bezoek van een vrouw, wiens homofiele zoon wordt gechanteerd. Zij vraagt hem om niet alleen de chanteur te vinden maar ook een aantal compromitterende brieven. Tijdens deze opdracht wordt niet alleen de chanteur vermoord maar ook Gunthers detective-partner Bruno Stahlecker.

Los van deze zaak zijn er in Berlijn tijdens de zomer enkele jonge meisjes op gruwelijke wijze vermoord. De meisjes voldoen allen aan het Arische ideaal : jong, blond, blauwe ogen … Uiteraard worden de Joden verdacht.

Reinhard Heydrich, de grote man van de SD, “verzoekt” Bernie om terug bij de Kriminalpolizei te komen en de zaak op te lossen. Gaandeweg ontdekt Gunther een duister SS-complot dat uiteindelijk een triest hoogtepunt zal bereiken tijdens één van de donkstere nachten uit de Duitse geschiedenis.

Dat is heel kort samengevat de inhoud van “Het handwerk van de beul”, het tweede verhaal rond Bernie Gunther in de “Berlijnse trilogie”. Dit boek is een stuk beter dan het eerste. Terwijl in het eerste verhaal de historische figuren eerder een “cameo” hadden spelen ze in dit verhaal mee de hoofdrollen. Heydrich, Himmler, Rahn, Weisthor, Streicher .. ze passeren één voor één de revue.

Ondertussen ben ik begonnen aan het derde en laatste verhaal uit de trilogie : Een Duits requiem.