walkingwithluc

Je zal het misschien al gemerkt hebben in de winkel, supermarkt of in de drankenhandel. Of je hebt mogelijk gelezen in de krant : Coca Cola is bezig met een restyling van zijn flesjes en blikken.

Officieel is het omdat “alle blikjes en flessen Coca-Cola (rood), Coca-Cola life (groen), Coca-Cola Zero (zwart) en Coca-Cola light (zilver) dezelfde iconische look en visibiliteit krijgen en het Coca-Cola rood prominenter naar voor komt De specifieke productkenmerken van elke Coca-Cola variant worden duidelijk op de verpakkingen meegegeven, bijvoorbeeld “zero calories – zero sugar” bij Coca-Cola Zero. Een Coca-Cola Zero of Coca-Cola light pet-fles met rood dopje is dus perfect normaal : deze is nog steeds gevuld met je vertrouwde Coca-Cola Zero of light zonder calorieën. Voor de pet-verpakking staat er nog steeds duidelijk op het rode dopje bovenaan over welke variant het gaat”. Tot zover de uitleg op de website van Coca-Cola.

Op zich is zo’n restyling goed nieuws voor een Coca Cola Collector. Alles is immers goed om de collectie uit te breiden. Als collector ben ik dan ook blij maar als gebruiker vind ik hun operatie mislukt.

Vroeger was het eenvoudig. Rood dopje = Coca Cola, zwart dopje = Zero, zilver dopje = light en geel dopje = Light Lemon. Dat wordt nu toch moeilijker. Zolang de etiketten zichtbaar zijn valt het nog mee maar als ze samen in een koelbox staan en enkel de bovenkant zichtbaar is …

Wat me echter nog het meest stoort is de nieuwe look van Coca Cola Light Lemon. Dat behoudt nog wel het gele dopje maar het etiket doet me meer denken aan Coca Cola Light Orange.

 

 

De nieuwe blikjes daarentegen kunnen me wel bekoren.

 

 

Met de warme temperaturen van vorige dinsdag in het achterhoofd heb ik er even aan gedacht om vandaag gewoon de Lierse Vesten te lopen. Daar is immers schaduw.

Maar die vesten hebben ook veel nadelen. Het is er (te) druk. De ondergrond is oneffen. Als het tegenzit moet je enkele keren stoppen voor een rood licht. Samengevat … we lopen niet graag over de vesten.

We hebben dan maar gewoon ons tochtje langs de spoorweg en de Netedijken gedaan, goed voor 4,20 km en 30 minuten. Qua temperatuur bleek het trouwens beste mee te vallen. Ik voelde wel dat ik eergisteren 15km gewandeld had maar echt last had ik er niet van. Maar het blijft vooral veel aangenamer lopen dan de Vesten.

 

 

Drie dagen weekend gehad, drie dagen prachtig weer en toch geen meter gelopen. Schandalig of niet ?

Vóór ik de naam van luiwammes krijg wil ik wel even meegeven dat er de afgelopen dagen wel werd gewandeld.

Gisteren in de namiddag een tochtje van zo’n 5 km gewandeld met mijn vader (in de rolstoel). Toevallig was er een wielerwedstrijd bezig in ’t dorp zodat we nog wat entertainment hadden ook. Al moet ik wel zeggen dat er weinig of geen volk was op “de koers”.

In de jaren ’70 gingen wij bijna wekelijks naar de koers. Elk dorp had wel minstens één wielrenner. In Vorselaar waren er toen twee, Daniël Willems en Ronny De Cnodder. Wij waren fan van die laatste.

Telkens er een wedstrijd werd gereden kwam er een heuse volksverhuizing op gang. Elke renner bracht minstens 50 supporters mee, allen getooid met het klassieke supportersklakske. Tussen die supportersclans heerste trouwens een gezellige rivaliteit.

Maar tegenwoordig blijkt dat niet meer zo te zijn, althans gisteren toch niet.

Na de opwarming van gisteren, heb ik dan vandaag het grotere werk gedaan. Een wandeling van bijna 3 uur die me een dikke 15 km ver zou brengen. Onderweg trouwens weer enkele mooie zaken gezien.  

Al bij al dus 20 km gewandeld dit weekend. Toch niet zo lui of wel ?

 

 

Terwijl er druk wordt gewerkt aan het afwerken van concertlente, wordt er ook dik gewerkt aan de concertwinter.

In de lente staan er nog drie concerten op de kalender namelijk Hélène Fischer in mei en Mark Knopfler en Fleetwood Mac in juni.

Dan is het tijd voor de zomerfestivals met Graspop Metal Meeting in juni en Suikerrock in augustus.

Voor het najaar en de winter stond voorlopig enkel Simply Red op het programma maar daar is sinds deze week verandering in gekomen. Op 30 november is het de beurt aan Texas in de Lotto Arena en de dag daarna Whitesnake in Vorst Nationaal.

Texas heb ik nog niet zo heel lang geleden gezien maar voor Whitesnake moet ik toch teruggaan naar januari 1983. Dat was nog de tijd dat we na een concert de hele nacht bleven rondhangen in de buurt van Brussel-Zuid om ’s morgens de eerste trein richting thuis te nemen. Ik zou het vandaag niet meer durven. Dan zoek ik me liever een hotel of B&B in de buurt waar ik kan blijven overnachten.

Ik ben dan ook geen twintig meer hè.

Walter is geen gelukkig man. Hij heeft een prachtige vrouw, twee schatten van kinderen en woont in een mooi huis. Op enkele seconden wordt die droom aan flarden gerukt. Tijdens een fietstochtje wordt het gezin aangereden door een auto.

Het gezin van Walter overleeft de klap niet. Walter zelf wordt zwaargewond naar het ziekenhuis gevoerd. Hem wacht een lange en zware revalidatie. Van de dader is geen spoor. De wagen wordt enkele kilometers verder uitgebrand teruggevonden.

In het revalidatiecentrum maakt Walter kennis met Marniq die al jaren in een rolstoel zit. Ondanks het feit dat Marniq soms onbehouwen uit de hoek kan komen groeit er toch een band tussen de twee.

Uit pure verveling gaat Walter de bewoners van het Mussennest, een villawijkje met vier huizen, observeren. Gewapend met verrekijker en fototoestel met telelens (een geschenkje van Marniq) bespiedt hij de inwoners vanuit een grote eik. De dagelijkse beslommeringen van René en Rietje (de “therapeute” van Walter en goede vrienden van zijn schoonouders) , van bankier Dirk en zijn dochter Jessica, van advocaat Jan en zijn rebelse zoon Youri (wiens gestolen auto werd gebruikt bij het ongeval waarin Walter zijn gezin verloor) en van de oudere mijnheer Delacroix en zijn demente vrouw lokken Walter steeds vaker naar zijn beschutte plekje in de eik.

De villawijk verbergt ook enkele geheimen, het ene al verschrikkelijker dan het andere. Het observeren wordt voor Walter een missie, een zoektocht naar een overtuigend bewijs van de schuldige aan zijn verdriet. Marniq verleent hem daarbij steun maar om een hele andere reden.

Dit is in het kort de inhoud van Uit de hoogte, de debuutroman van Luc Boonen, een magazijnier-vrachtwagenchauffeur die in zijn vrije tijd in zijn pen kruipt of gaat wandelen. Het is een debuut dat er mag zijn. Ik vond het in ieder geval een geweldig boek. Het heeft me geen moment verveeld. Het is spannend maar het is vooral de manier waarop de emoties van een man die net een drama heeft meegemaakt zijn beschreven die me enorm goed zijn bevallen. En dan te bedenken dat ik dit boek op het Boekenfestijn heb meegenomen voor slechts 1,99 euro. De beste 2 euro die ik ooit heb uitgegeven. Zijn tweede roman, De Tafel, staat in ieder geval al op mijn wishlist.

 

 

 

De eerste keer dat ik Whitin Temptation zag was in de Gentse Vooruit, vele jaren geleden. Daarna heb ik ze nog bezig gezien in de Lotto Arena, het Sportpaleis en op de Markt van Tienen tijdens Suikerrock.

 

Vandaag was het weer een andere “arena” namelijk de Schouwburg van Tilburg, één van hun vele stops van hun theatertournee. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten. Zouden ze hun ding wel kwijt kunnen in zo’n theaterzaal ?

 

Mijn ongerustheid was gelukkig volledig ongegrond. Ze waren immers weer geweldig en hebben hun reputatie van beste live groep ooit (in mijn ogen toch) waargemaakt. Ruim twee en half uur hebben ze het beste van zichzelf gegeven. Het was puur genieten. Ik kan niet wachten tot ik ze weer zie op de weide van Graspop in Dessel.

 

Van mijn beslissing om een hotelkamer in Tilburg te boeken heb ik evenmin spijt. Tilburg is weliswaar dichterbij huis dan bijvoorbeeld Brussel maar na een lange werkdag is het toch aangenaam om twintig minuutjes na het optreden al “thuis” te zijn zodat ik morgen na een goede nachtrust relax naar huis kan rijden.

Het liep vandaag als een trein !

Net zoals de treinrit naar huis in de vooravond verliep mijn wekelijkse joggingafspraak in Lier ook met horten en stoten. Het ene moment ging het heel vlot om dan even verder even te moeten stoppen omdat de benen niet wilden luisteren naar de hersenen.

Het eindresultaat was er dan ook naar : 4,10 km (we hadden immers gekozen voor de verkorte versie van ons Neteloopje) in 29:23. Het weer zal er ook wel mee te maken hebben gehad. Ik ben nooit een fan van warm weer geweest en 23°C komt voor mij al dicht in de buurt van (te) warm.

Als het even lukt ga ik donderdagochtend nog eens in Antwerpen lopen. Na ’t werk rij ik immers naar Tilburg om mijn volgende concert af te werken : de theatertournee van één van de beste livebands ooit, Within Temptation. Als ik dan vroeg genoeg vertrek kan ik vóór ik begin te werken nog een paar kilometers joggen.

 

 

Onverwacht veel kilometers gemaald vandaag.

Als je broer met de fiets vanuit het verre Ieper op bezoek komt naar de Kempen en, wanneer hij bijna bij ons is, last krijgt van tandwielen die loskomen, dan zit een fietstocht terug er niet meer in.

Dan is het maar vanzelfsprekend dat je hem “even” terug naar de Westhoek brengt of niet ? Het was trouwens best aangenaam weer om een autoritje te maken. Zeker met de beste 100 uit de Nostalgie Top 1000 op de I-pod.

Wat me wel opviel op de heenrit waren de Polen op de weg. Als ik 50 trucks ben tegengekomen dan kwamen er daarvan 48 uit Polen (de twee andere kwamen uit Tsjechië). Heel af en toe dacht ik een Nederlander te zien maar dat bleek dan een Nederlandse oplegger te zijn gekoppeld aan een Poolse stuurcabine.

Na Parijs-Roubaix dan nog snel de loopschoenen aangetrokken en nog een halfuurtje gaan joggen : 4,10 km op 28:24. Niet fameus maar ook niet slecht. Ik was wel blij dat de laatste kilometer op 6:33 werd afgelegd (en dat is bijna lopen in plaats van joggen).

 

 

De vroege vogel vangt de worm. De tweede muis vangt de kaas. En de vroege jogger blijft droog.

Het was nog geen half negen toen ik vanochtend aan een vier kilometer lang joggingtochtje. Met net iets meer dan 28 minuten was ik best tevreden al is 27 minuten mijn doel.

Hopelijk lukt het me morgen weer om dat halfuurtje te gaan lopen. Ik moet eerst wel een fietser en zijn kapotte fiets “even” naar Ieper brengen dus het een ochtendloopje zal het zeker niet worden.

 

 

Onder het motto “binnenzitten is ook niet alles” hebben mijn collega’s en ik deze middag een “alternatieve” middagpauze genomen en hebben we een stapje in de wereld gezet.

Het was er natuurlijk wel het weer voor. We zijn echter niet ergens op een terrasje gaan zitten maar zijn naar de markt gegaan … de “vreemdelingenmarkt”. Op de parking aan de PIVA en de PIDPA aan de Desguinlei is het namelijk elke vrijdag groentenmarkt.

En op die markt staat “den Eddy”. Den Eddy verkoopt onder andere hamburgers, braadworsten en belegde broodjes. Het leek ons wel eens leuk om daar iets te gaan eten en dat is heel goed meegevallen. Zeker voor herhaling vatbaar. Het moet niet altijd een restaurant zijn.