walkingwithluc

Hoe komt het toch dat in deze tijden zo moeilijk blijkt te zijn om afstanden correct weer te geven ?

Bij joggings heb ik het al vaker meegemaakt. De 5km die geen 5 maar wel 4,5 of 5,5 km blijkt te zijn. Vandaag had ik hetzelfde probleem met een wandeling.

In de voorbereiding op de 42 km van de Nacht van de Maan in juli stond vandaag de Krawatenwandeling in Lille op het programma. Er was de keuze uit drie afstanden : 5km, 9km of 16km. Als je weet dat de 9km overeenkwam met de eerste lus van de 16 en de 5km met de tweede lus van de 16 dan merk je al onmiddellijk dat er een probleem is. Immers, 9 + 5 = 14 en niet 16.

Die eerste lus van 9km bleek echter maar een dikke 8km te zijn. Geen nood dacht ik, 8,5 + 5 is nog altijd 13,5 en dat is ook niet slecht. Na een kleine 3 km onderweg te zijn in de tweede lus zag ik dat er een splitsing was. De 5km ging rechtdoor, de 16km ging naar rechts.

Ah … ze zullen een extra lusje voorzien dacht ik . Het was wel een lusje maar geen “extra” lusje, eerder een “verkorting”. Toen ik uiteindelijk aankwam met 12,2 km in de benen was ik dan ook een beetje teleurgesteld. Hopelijk doen ze donderdag in Peulis beter. Dan staan er 18km op het programma.

 

 

Thuiskomen en vaststellen dat er een pakje uit Engeland is toegekomen. Is er een betere manier om het weekend te beginnen ?

Waarschijnlijk wel maar ik doe het voorlopig wel met mijn pakje uit Engeland.

Waar ben ik dan zo blij mee ? Met de nieuwste aanwinsten van mijn Coca Cola Car Collection : 3 Ford Transits in drie verschillende kleuren. Rood voor Coca Cola, zwart voor Coca Cola Zero en zilver voor Coca Cola Light. Groot zijn ze niet maar ik vind ze wel mooi.

 

 

Maxime Decker, kortweg Max, wordt door haar ex-man Kenny gevraagd om terug naar het OSI (Office of Special Investiggations) van de Luchtmacht te komen. Ze heeft dit bureau drie jaar geleden verlaten nadat ze tijdens een missie haar toenmalige partner Aaron Knox heeft moeten neerschieten (en daarbij zelf ook zwaar gewond geraakte).

De reden ? Op Ebay werd een gestolen relikwie te koop aangeboden: het offermes van Abraham, het mes waarmee hij volgens de bijbel zijn zoon Isaac moest offeren. Blijkt overigens dat dit mes wordt aangeboden door Travis Knox, broer van de man wiens dood ze op haar geweten heeft.

Naarmate ze meer en meer worden betrokken in de zoektocht naar het mes wordt duidelijk dat er een veel groter gevaal dreigt. Een gevaar dat door enkele Canadese rugzaktoeristen werd ontdekt in een oude Nazi-bunker, verborgen ergens in de Oostenrijkse bergen.

Hun zoektocht brengt hen naar het “Soddom en Gommora” van de tegenwoordige tijd : Las Vegas.

Zo begint “Het offermes van Abraham” van het schrijversduo Lynn Sholes en Joe Moore. Ik kende hen al van de verhalen rond Cotton Stone. Dit is het eerste verhaal rond Maxine Decker, en ik hoop dat er nog meer volgen. Het boek leest als een sneltrein en bevat alles om een boek spannend te maken : een psychopaat, een religieus relikwie, een religieuze fanaat, een dreigende ramp … Perfecte treinlectuur.

Dat hoop ik ook van het volgende boek op de lijst: Genadeslag van Jørgen Brekke.

 

 

Als ik zo op ’t werk eens naar buiten keek vandaag (heel uitzonderlijk wend ik mijn blik af en toe al eens weg van mijn computerscherm) vreesde ik dat mijn wekelijkse loopafspraak in Lier niet zou kunnen doorgaan.

Toen ik terug naar huis reed zag het er gelukkig al veel beter uit, al stond er nog wel een fikse wind.

Ik was me al aan ’t klaarmaken toen ik een SMS kreeg van mijn loopbuddy. Gelukkig was dat niet om af te zeggen maar gewoon om te vragen of het iets later kon. Dat was uiteraard geen probleem.

En zo zijn we toch vertrokken, zij het met een beetje vertraging. Deze keer weer wel de “normale” route genomen (naast de spoorweg richting Netekanaal en dan via de Netedijk terug naar de Lispersteenweg). ’t Ging vrij vlotjes : 4,08 km in 29:17. Een gezapig maar constant tempo.

 

 

Na enkele dagen van dolce far niente heb ik vandaag de wandelschoenen aangetrokken voor een korte maar stevige wandeling.

Kort na de middag vertrokken richting Grobbendonk om via de militaire basis en de watermolen terug naar huis te keren.

Samen goed voor 9 km. Niet zo ver dus maar ik heb er wel maar 1u30 voor nodig gehad. Het tempo lag dus op exact 6km/u. In juli tijdens de Nacht van de Maan ga ik het toch iets rustiger aan doen.

 

 

Wat doen men zoal tijdens een verlengd weekend ?

Eén van de zaken die ik al eens durf te doen is het up-to-date brengen van mijn verzameladministratie.

Zo stonden er nog een aantal blikjes te wachten op registratie. Wat ooit begon als een verzameling van 2 Coca-Cola flesjes en 3 Coca-Cola blikjes op het boekenrekje van mijn kot in Hasselt is 30 jaar later uitgegroeid tot een collectie van 791 verschillende blikjes.

Blikjes in alle maten en gewichten. En blijkbaar uit 58 verschillende landen. Eigenlijk zijn het er 60 want de 3 landen uit de Balkan (Litouwen, Estland en Letland) hebben één en het zelfde blikje. Met 195 internationaal erkende onafhankelijke staten in de wereld betekent dit dat 1/3 van de wereld in mijn collectie zit.

België is met 245 stuks uiteraard de grootste leverancier, gevolgd door Duitsland (77), het Verenigd Koninkrijk (73) en Frankrijk (67). Nederland sluit met 53 blikjes de top vijf af.

Veel van die blikjes heb ik zelf gevonden. Een groot deel heb ik te danken aan familie, vrienden of collega’s. Een globetrotter die bovendien enkele jaren in Duitsland heeft gewoond als broer hebben helpt enorm op dat gebied. Geen enkel blikje werd gekocht op een beurs of veilingsite.

Zijn er landen die ik graag nog zou hebben ? Zeker wel. Australië bijvoorbeeld. IJsland is er ook eentje. Dat zijn dan wel landen die ik ooit nog eens wil bezoeken dus dat komt wel in orde.

 

 

Onder het motto “het moet niet altijd hetzelfde zijn” hebben we vandaag eens tegendraads gedaan en ons vaste dinsdagrondje eens in tegengestelde richting gelopen. Eigenlijk hadden we gewoon geen zin om voor de overweg op de Lispersteenweg te staan wachten. Dat kan daar soms namelijk nogal lang duren.

Je zou denken dat het eigenlijk toch niet uitmaakt in welke richting je vertrekt maar dat valt soms behoorlijk tegen.

Zo werden de korte “klimmetjes” en lange “afdelingen” die we anders in het begin hebben nu respectievelijk lang en kort.

Maar al bij al viel het goed mee : 4,40 km op 31:23. Ik had het slechter verwacht. Het was immers weer een zware dag op ’t werk. Meeting van 7:45 tot 8:30, van 9:00 tot 9:45, van 10:30 tot 11:15, van 11:30 tot 11:45 en van 12:30 tot 13:45. Dan stel je vast dat je 6u hard hebt gewerkt maar daar staat dan niets tastbaars tegenover. ’t Kan soms toch een beetje frustrerend zijn.

 

 

Vlak voor zijn dood in de jaren ’80 van de 20^ste eeuw gaf Urbain Martien, grootvader van auteur Stefan Hertmans, zijn kleinzoon een paar volgeschreven oude cahiers. Jarenlang bleven deze schriftjes ongeopend en ongelezen.

Als hij ze na jaren wel opent vindt hij het levensverhaal van zijn grootvader. Zijn jeugd in de armenbuurt van Gent rond de eeuwwisseling en vooral zijn gruwelijke ervaringen als frontsoldaat in den grooten oorlog.

In Oorlog en terpentijn schrijft Hertmans dit verhaal neer. Het boek heeft verschillende prijzen gewonnen waaronder de AKO literatuurprijs en de prijs van de lezersjury Gouden Boekenuil. Ook in de kranten kreeg het boek lovende commentaren zoals “een van de aangrijpendste boeken van het jaar”, “een meesterlijk geschreven relaas”, “het mooiste boek dat de komende vijf jaar over de generatie van de grote oorlog zal verschijnen” enzovoort.

Persoonlijk vind ik deze superlatieven een beetje overdreven. Let wel, het is een goed boek en vooral het tweede deel waarin de oorlogservaringen van zijn grootvader aan bod komen vond ik indrukwekkend. Maar er zijn ook lange stukken die me totaal niet konden boeien. Ei zo na had ik het boek na 20 bladzijden zelfs weggelegd.

Zou ik iemand dan afraden om het boek te lezen ? Neen, dat niet maar ik zal het ook niet aanraden.

 

 

Gisteren was nog een rustige dag. De dag begonnen met een halfuurtje joggen. Dan gaan winkelen, eten klaargemaakt, eten opgegeten en voor de rest van de dag weinig of niets gedaan.

Vandaag beloofde wel een drukke dag te worden en die belofte is uitgekomen.

Om acht uur stond ik al in het station van Herentals om daar de trein naar Antwerpen te nemen om zo verder naar Gent te treinen.

In Gent was het immers de Gentsche Stripbeurze in de VIP school aan de Martelaarslaan. En zoals steeds hebben ze me niet teleurgesteld in de Arteveldestad. Ik ben er toch in geslaagd om 14 nummers van mijn lijstje te schrappen (en heb daar geen fortuinen voor moeten betalen).

Na de stripbeurs wat het snel de tram op naar Gent-Sint-Pieters waar ik nog net de trein naar Antwerpen kon halen. Een uurtje later stond ik dan ook aan de ingang van Antwerp Expo voor de Antwerp Convention. Deze beurs werd al voor de vijfde keer georganiseerd maar het was mijn eerste keer. Ik denk wel dat het ook mijn laatste keer zal zijn.

Niet dat het tegengevallen is maar het is toch niet echt mijn ding. Ten eerste was ik al niet verkleed als mijn favoriete superhero. Ten tweede was het er heel druk (en warm). Ten derde waren de mooie zaken die me wel interesseerden veel te duur. Tot slot zal ik me wel beperken tot de stripwereld en de comicwereld laten voor wat hij is.