walkingwithluc

Kyle Byrne is eigenlijk een beetje een loser. Ooit was hij een basketbal- en baseballbelofte maar nu hangt hij doelloos rond in de vele bars van Philadelphia. Geld heeft hij niet, ambities evenmin. Hij heeft ook een bizarre hobby. Hij bezoekt namelijk graag begrafenissen van advocaten. Het moeten wel advocaten zijn die mogelijk zijn vader hebben gekend.

Kyle is immers de onwettige zoon van Liam Byrne, een van Philadelphia’s meest prominente advocaten die twaalf jaar geleden overleed. Hoewel hij zijn vader nooit echt heeft gekend, mist hij hem wel.

Na al die jaren wordt Kyle ingehaald door het verleden. Het begint met de moord op Laszlo Toth, vroeger een compagnon van zijn vader. Zij blijken er behoorlijk duistere praktijken op na te hebben gehouden, praktijken waarvoor Kyle nu de rekening krijgt gepresenteerd, een rekening die hij niet kan betalen.

Hij wordt benaderd door ene O’Malley. Die is op zoek naar een oud dossier uit de archieven van zijn vader. Ook de Maffia blijkt interesse te hebben in dit dossier. Als dan plots zijn overleden vader opduikt begint een spannende jacht, niet alleen op het dossier maar ook op Kyle en zijn vader.

Zo begint “Beroepsgeheim” van William Lashner. Best een aangenaam boek om te lezen al lijkt het soms wel wat vergezocht. Ik heb al betere boeken gelezen maar ook slechtere boeken. Zoek je iets dat vlot leest waarbij je niet teveel moet nadenken dan is dit een geschikt boek.

 

 

Tussen het bewerken van de 725 vakantiefoto’s door, is er ook nog tijd om wat te bewegen of te sporten.

Gisteren hebben Sally en ik, na 3 weken onderbreking vanwege respectievelijke vakanties in het buitenland, de draad terug opgenomen en onze wekelijkse jogging in Lier ondernomen. Dat viel eigenlijk een beetje tegen. Wandelen gaat me blijkbaar beter af dan lopen. Toch hebben we onze 4,40 km afgewerkt op 32 minuten.

Vandaag heb ik aan “combi-sport” gedaan. De (elektrische) fiets van mijn moeder moest naar de fietsendokter voor zijn jaarlijks onderhoud. Dat ding weegt echter zoveel dat je het niet even in de koffer van je auto stopt. Aangezien mijn fietsendokter (Rijwielen Hermans) in Westmalle woont besloot ik om naar ginder te fietsen om dan te voet naar huis te komen.

Om de heenweg nog even een ommetje gemaakt via Sint-Antonius-Zoersel zodat ik aan 22km fietsen kwam. Daarna te voet naar huis via Zoersel en Pulderbos wat me 14,20 wandelkilometers opleverde.

De combinatie van de twee bleek wel zwaarder te zijn dan ik dacht. Ik moet er wel bijzeggen dat ik aan een stevig tempo (6 km/u) naar huis ben gewandeld. Alweer een stapje dichterbij de Nacht van de Maan in juli.

 

 

De shortbreak is voorbij. ’t Was kort maar krachtig.

Een quasi probleemloze rit werd, met nog een dikke veertig kilometer te gaan afgesloten met een joekel van een file. Van Parking Kruibeke naar Antwerpen Oost ruim een uur nodig gehad. En dat terwijl ik de vorige 650 km zonder enig probeem had afgewerkt. Zelfs aan de talloze péageposten moest ik niet aanschuiven.

De komende dagen ga ik wel plezier hebben met het bewerken van de 725 foto’s die ik de afgelopen week heb gemaakt. En daarvan een selectie maken om het traditionele fotoboek te maken. Gelukkig mag ik nog 2 weken thuisblijven vóór ik terug aan de slag ga.

Nog enkele foto’s van gisteravond om deze eerste vakantieweek af te sluiten.

 

 

Wat doe je op een laatste halve dag in Jersey ? Te kort om een flinke wandeling te maken, te lang om te staan wachten op een ferry.

Wat ik dan al eens pleeg te doen is een dierentuin of dierenpark bezoeken. En laten ze in Jersey nu toch het Durrell Wildlife Park hebben zeker, vroeger gekend als Jersey Zoo. Met 14,50 £ niet goedkoop maar met dat geld kopen ze eten voor een hele dag voor een gorilla.

Krijg je dan waar voor je geld ? Als ik eerlijk ben moet ik hierop ontkennend antwoorden. Ze doen hun best maar als je het dan vergelijkt met Planckendaal, Dublin Zoo of beter nog Artis in Nederland dan stelt het niet veel voor. Ik denk zelfs dat de Olmense Zoo beter scoort. Maar ja, het blijven dieren en vaak leveren die mooie foto’s op, zeker de fotogenieke stokstaartjes. En ik heb het eten van een gorilla betaald.

 

 

Toen ik, ruim op tijd, aan de incheckbalie van de ferry kwam, kreeg ik onmiddellijk slecht nieuws. Het vertrek zou met minstens een half uur vertraging plaatsvinden. Dat betekende ook dat ik vermoedelijk “te laat”, namelijk na 18 u, zou aankomen in Saint Malo. Toch maar even het hotel gebeld want ik zou toch niet graag hebben dat ze mijn kamer zouden vrijgeven, zeker niet na de problemen van vorige week. Even was er blijkbaar weer verwarring over de al dan niet reservering van een kamer maar uiteindelijk leek het toch in orde te zijn.

De calvarietocht was echter nog niet voorbij. Niet alleen zijn we vertrokken met 50 minuten vertraging, er waren ook nog problemen met één van de motoren waardoor de maximum snelheid was teruggebracht naar 24 knopen. Gevolg: we zouden er nog eens 20 minuten langer over doen.

Ik heb mijn buurman en buurvrouw aan boord wel even doen schrikken. Niet alleen waren ze stomverbaasd dat het Verenigd Koninkrijk mijn favoriete vakantiebestemming was, ze waren nog meer verbaasd toen ik zei dat het weer een van de redenen was waarom. Mijn ijdelheid werd ook wel gestreeld toen hij vroeg aan het begin van het gesprek vroeg uit welke regio ik kwam want hij kon het accent niet onmiddellijk thuisbrengen. Dat het een Vlaams accent was had hij niet verwacht.

Uiteindelijk was het bijna zeven uur toen ik door de paspoortcontrole reed en om exact zeven uur stond ik aan de balie. Daar hadden ze woord gehouden want ik kreeg weer een kamer met uitzicht op zee (zonder daarvoor 20 euro extra te moeten betalen).

 

 

Morgen nog een rit van 700 km en dan zit deze shortbreak er op. Mijn vakantie duurt nog wel twee weken. Toch ga ik al beginnen aftellen naar september wanneer ik voor 2 weken naar Schotland trek. Maar eerst nog genieten van deze twee weken met onder andere enkele bezoekjes aan Graspop Metal Meeting op het programma.

Laatste volledige dag in Jersey. Toen ik de gordijnen vanochtend opendeed, wist ik dat er gewandeld kon worden. Een paar witte schapenwolkjes maar verder geen vuiltje aan de lucht.

Ik vertrok vrij vroeg want ik als ik het goed had uitgerekend stonden er 18 kilometers op het programma.

Van het hotel ging het naar Samarès Manor, ongeveer 1,5 km verderop. Daar was de start en finish van mijn eerste wandeling. Ik zou deze wandeling echter in twee delen doen omdat ik ze zou combineren met een andere wandeling die start en finish in La Hougue Bie had. De twee routes kwamen vrij dicht in elkaars buurt zodat het een kleintje was om even van de ene route af te wijken om naar de andere route te gaan.

Eerste stop op de route waren de Dolmen du Mont Ubé. Niet echt indrukwekkend maar de korte beklimming er naartoe was, door de regen van gisteren, wel “tricky”. Tweede en belangrijkste stop van de dag was La Hougue Bie. Dat is een site die zijn oorsprong vindt in het Neolithicum, zowat 6.000 jaar geleden. Het was zowel een begraafplaats als “tempel”.

Bovenop die berg hebben ze in de Middeleeuwen een kapel gebouwd en ook de Duitsers hebben er in WO II hun sporen achtergelaten door er een bunker te (laten) bouwen. En dat allemaal op dezelfde locatie voor hetzelfde geld. Ik heb daar trouwens ook mijn eerste Jersey-ponden gekregen. Die zal ik morgen maar snel uitgeven want ik denk niet dat ze die in Schotland gaan aanvaarden later dit jaar.

Toen ik terug voor de deur van het hotel stond, zei mijn Garmin dat ik 20 km had gewandeld. Mijn totaal voor deze week staat nu op 53,53 km. Qua training voor de Nacht van de Maan begin juli kan dat tellen.

Morgen nog een halve dag zien te vullen om dan in de loop van de namiddag terug de oversteek naar Saint-Malo te maken.

 

 

 

Er was regen aangekondigd voor vandaag en die is er ook geweest … en hoe. Het is geen minuut droog geweest. De regen varieerde van miezerig tot stortbuien.

Wat doe je dan ? Dan zoek je een binnenactiviteit en mijn keuze viel op de Jersey War Tunnels.

Wereldoorlog 2 was nog maar net begonnen of er werd in Whitehall al beslist dat de kanaaleilanden (Jersey, Guernsey en Alderney) “niet, we herhalen niet, zullen worden verdedigd tegen een buitenlandse invasie”. Op 5 juli 1940 werd Jersey “bezet gebied”. En zoals overal in “bezet gebied” duurde het niet lang of Organisation Todt ging aan de slag. Bunkers, commandotorens, geschutsposten en ook een groot ondergronds complex dat ze Ho8 noemden: Hohlsgangsanlage 8.

Twee jaar werd er door 5.000 dwangarbeiders aan gewerkt. Onder hen vooral Russen en Spanjaarden maar ook Belgen, Nederlanders en Fransen. Minstens 22 van die arbeiders lieten er het leven.

Nu is het complex omgebouwd tot museum waarin de bezettingstijd wordt herdacht. En op een regenachtige dag als vandaag is het helaas ook een heel populaire bestemming. De bus naar ginder zat overvol. Aanschuiven aan de kassa. De start van het bezoek ging ook traag maar die file loste zich vrij snel op.

Ook de terugweg met de bus leek een drukke bedoening te worden. Dat heb ik echter listig opgelost. Ik heb een bus genomen waarvan ik wist dat ze wegreed van St. Helier maar niet veel verder op zou terugrijden. Gevolg : ik had een mooi zitplaatsje en toen ik terug aan de War Tunnels kwam zag ik mensen op de bus stappen die daar samen met mij hadden staan wachten. Ik was vroeg terug in het hotel maar met een boek in de zetel kan ook vakantie zijn.

Voor morgen voorspellen ze terug beter weer. Ik hoop het maar zodat ik terug een wandeling kan maken.

 

 

De weersvoorspelling voor vandaag was : in de voormiddag bewolkt, in de namiddag zonniger maar tegen de vooravond aan kans op regen. Het was dan ook nog vroeg toen ik de bus naar St Helier centrum nam om daar over te stappen op de bus naar St Aubin.

In St Aubin lag immers het begin van mijn wandeling vandaag. Via de Corbière Walk die een afgedankte spoorweg volgt (een beetje zoals het Bels Lijntje bij ons) ging het naar St Ouens Bay. Echt boeiend kon ik dit stuk van de wandeling niet echt noemen. Bijna op het einde van dit gedeelte moet ik wel ergens een verkeerde draai hebben gemaakt want op een gegeven moment kwam ik terug op een plek waar ik al gepasseerd was. Even de kaart genomen en via een andere weg terug naar de oorspronkelijke route.

Het tweede stuk van de wandeling, van La Corbière naar L’Etacq was veel aangenamer om te wandelen. Prachtige zeepanorama’s en ook behoorlijk wat restanten van “den Duits”. Jersey is tijdens de tweede wereldoorlog immers bezet gebied geweest. Bunkers en uitzichttorens met hopen dan ook.

Uiteindelijk was ik wel blij toen ik aankwam in L’Etacq en daar de bus naar St Helier zag staan. Aangekomen in St Helier bleek de Met Office het trouwens bij het rechte eind te hebben. Ik stapte aan ’t hotel uit de bus en het begon te regenen. Ondertussen regent het flink door en durft het al eens donderen. Ook voor morgen wordt dergelijk weer voorspeld. Waarschijnlijk ga ik dan maar St. Helier centrum verkennen.

 

 

De problemen met mijn kamer gisteren hebben me nog een mooie surplus opgeleverd. Als je uit het raam kijkt en je krijgt een mooie zonsondergang te zien dan mogen er altijd problemen opduiken. Die problemen had ik vandaag in het Ommaroo hotel in Jersey trouwens niet. Het uitzicht is er dan ook naar … ik kijk uit op de parking.

De dag begon uiteraard niet met het Ommaroo Hotel. Hij begon met de overtocht met CondorFerries. Een bijzonder snelle maar ook woelige overtocht. Er stond (en staat) immers nog altijd een heel sterke wind (5 à 6 beaufort). Dat weerhield de ferry er niet van om volgens schema in Saint Helier te “landen”.

 

 

Van St. Helier reed ik naar Mont Orgeuil Castle. Daar gingen de wandelschoenen aan voor de eerste wandeling van deze vakantie. Volgens mijn beschrijving zou het een wandeling van drie uur zijn maar dat leek me een beetje optimistisch ingeschat. Het was wel een heel mooie wandeling met veel variatie : kust, bos, bergop, bergaf (gelukkig maar).

 

 

Ik kwam uit op 17 km. Niet slecht om te beginnen. Na afloop heb ik uiteraard ook nog het kasteel zelf bezocht. Niet slecht maar ik heb er al mooiere en interessantere gezien.

 

 

Ik ben er geraakt. In Saint-Malo dus waar ik morgen de ferry naar Jersey neem.

De 700km lange rit zelf is nagenoeg perfect verlopen. Een beetje file op de E313 die ik ontweken heb door “binnendoor” te rijden, een beetje file op de E17 door een ongeval in Destelbergen, en een beetje vertraagd verkeer rond Lille maar verder geen problemen, geen files … gewoon rustig cruisen aan 110 km/u (en een gemiddeld verbruik dat onder de 4 liter per 100 km ligt).

In Saint-Malo zelf ging het niet zo vlot. Oei, Mijnheer Cambré. Uw reservatie zit niet in onze computer, noch van dit hotel, noch van ons ander hotel enkele honderden meters verder. Ah, de boeking zit hier wel in onze kaft maar daar staat dan weer dat uw boeking van de 14^de geweigerd werd. Dat is wel een probleem hè maar problemen zijn er om op te lossen.

Een kwartiertje later had ik een kamer (met uitzicht op zee zonder daarvoor te moeten bijbetalen), niet alleen voor vandaag maar ook voor volgende zondag op de terugweg. Wie er in de fout is gegaan (Gallia of Oceania Hotels) maakt me niet uit. Ze hebben het prachtig opgelost.

En nu ga ik een hapje eten in de Intra Muros … gelukkig ken ik Saint-Malo van een vorig bezoek.

Toch nog een nawoordje. Telkens er in Vlaanderen of België wordt geopperd om een wegenvignet te introduceren staat half Nederland op zijn kop. Schandalig is dat, hoe durven ze, hoe zit dat met vrij verkeer … Ik heb vandaag zo’n 500 km Franse snelwegen gedaan en dat heeft me ook 32 euro gekost. En als ik straks terug naar huis ga, kost me dat nog eens evenveel aan péage. Daar hoor ik die Hollanders nochtans nooit over klagen.

 

 

Sinds eergisteren ben ik in vakantiemodus. Drie weken of rest and recreation. ‘t Zal deugd doen.

En hoe kan je een vakantie beter inzetten dan met enkele bezoekjes aan het Antwerpse Sportpaleis ?

Eergisteren kwam Mark Knopfler op bezoek. In 2011 zag ik hem als “voorprogramma” voor Bob Dylan. Eigenlijk had het toen andersom moeten zijn aangezien Dylan afschuwelijk slecht was en Knopfler amper een uurtje mocht spelen.

Dat werd goedgemaakt in 2013 toen Knopfler weer naar Antwerpen kwam, deze keer zonder de schreeuwlelijk. Knopfler was gewoon geweldig.

Ik keek dan ook enorm uit naar het optreden van vrijdag. In afwachting van het concert kregen we buiten nog een natuurspektakel te zien. Vanuit de verte zag je het onweer mooi dichterbij komen. En dan was het daar : donder, bliksem en enorm veel regen, gelukkig geen hagel. Over het concert zelf kan ik kort zijn … het was gewoonweg fantastisch. Enkele Dire Straits klassiekers maar vooral solowerk van Knopfler zelf, ondersteund door een paar geweldige muzikanten. Samengevat : twee uur genieten.

 

 

Gisteren was het dan de beurt aan Fleetwood Mac. Bij hun laatste passage door ons land ben ik niet gaan kijken omdat ze, net als bij hun voorlaatste passage, Christine McVie hadden thuisgelaten. En Fleetwood Mac zonder Christine is toch niet zo goed. Niet dat ze slecht zijn maar enkele van hun sterkste nummers komen dan niet aan bod.

Gisteren was ze er wel bij en dan moest ik me natuurlijk ook laten zien. Ik wist dat ze behoorlijk sterk uit de hoek zouden moeten komen om beter te doen dan Knopfler maar ze waren beter dan ooit. De ene klassieker na de andere rolde uit de boxen. Ook dit was puur genieten.

 

 

Daarmee zit het concertvoorjaar er op. 6 concerten bezocht, 7 artiesten gezien (Celtic Woman, Sting, Paul Simon, Within Temptation, Helene Fischer, Mark Knopfler en Fleetwood Mac).

Binnen twee weken begint de festivalzomer al zal die vermoedelijk beperkt blijven tot twee festivals, Graspop binnen twee weken en Suikerrock in augustus.