walkingwithluc

Sinds eergisteren ben ik in vakantiemodus. Drie weken of rest and recreation. ‘t Zal deugd doen.

En hoe kan je een vakantie beter inzetten dan met enkele bezoekjes aan het Antwerpse Sportpaleis ?

Eergisteren kwam Mark Knopfler op bezoek. In 2011 zag ik hem als “voorprogramma” voor Bob Dylan. Eigenlijk had het toen andersom moeten zijn aangezien Dylan afschuwelijk slecht was en Knopfler amper een uurtje mocht spelen.

Dat werd goedgemaakt in 2013 toen Knopfler weer naar Antwerpen kwam, deze keer zonder de schreeuwlelijk. Knopfler was gewoon geweldig.

Ik keek dan ook enorm uit naar het optreden van vrijdag. In afwachting van het concert kregen we buiten nog een natuurspektakel te zien. Vanuit de verte zag je het onweer mooi dichterbij komen. En dan was het daar : donder, bliksem en enorm veel regen, gelukkig geen hagel. Over het concert zelf kan ik kort zijn … het was gewoonweg fantastisch. Enkele Dire Straits klassiekers maar vooral solowerk van Knopfler zelf, ondersteund door een paar geweldige muzikanten. Samengevat : twee uur genieten.

 

 

Gisteren was het dan de beurt aan Fleetwood Mac. Bij hun laatste passage door ons land ben ik niet gaan kijken omdat ze, net als bij hun voorlaatste passage, Christine McVie hadden thuisgelaten. En Fleetwood Mac zonder Christine is toch niet zo goed. Niet dat ze slecht zijn maar enkele van hun sterkste nummers komen dan niet aan bod.

Gisteren was ze er wel bij en dan moest ik me natuurlijk ook laten zien. Ik wist dat ze behoorlijk sterk uit de hoek zouden moeten komen om beter te doen dan Knopfler maar ze waren beter dan ooit. De ene klassieker na de andere rolde uit de boxen. Ook dit was puur genieten.

 

 

Daarmee zit het concertvoorjaar er op. 6 concerten bezocht, 7 artiesten gezien (Celtic Woman, Sting, Paul Simon, Within Temptation, Helene Fischer, Mark Knopfler en Fleetwood Mac).

Binnen twee weken begint de festivalzomer al zal die vermoedelijk beperkt blijven tot twee festivals, Graspop binnen twee weken en Suikerrock in augustus.

In het vierde hoofdstuk van de bijbel wordt Abel vermoord door zijn broer Kaïn. Vermoedelijk één van de beroemdste, zoniet de beroemdste moord uit de geschiedenis. Waar echter niets over wordt gezegd in de bijbel is het moordwapen. Dat blijft een mysterie.

Minder beroemd is de moord op Mitchell Siegel in 1932. Het gevolg van deze moord is wel door iedereen gekend. Om de moord op zijn vader te verwerken heeft zijn zoon Jerry immers een held gecreëerd : Superman. Het wapen waarmee Mitchell Siegel werd vermoord is, net als het moordwapen van Kaïn, nooit gevonden.

In het hedendaagse Fort Lauderdale, Florida komt Cal Harper oog-in-oog te staan met zijn eigen tragische familiegeschiedenis. Ex-politieagent Cal die zich nu inzet voor daklozen vindt op een avond zijn lang vermiste vader terug in een park. Hij is neergeschoten, blijkbaar met het wapen waarmee in 1932 Siegel werd vermoord.

Korte tijd later worden beiden aangevallen door Ellis, een meedogenloze moordenaar die het “merkteken van Kaïn” als tattoo draagt.

Zo begint de jacht op het moordwapen van Kaïn. Cal en zijn vader zijn niet de enigen in de jacht. Er is ook Ellis, in opdracht van het Thule genootschap, en er is ook nog de geheimzinnige “profeet”. Moet het antwoord worden gezocht in de Supermancomics ?

Of het geheim wordt ontdekt kan je lezen in The Book of Lies van Brad Meltzer. Alweer zo’n koopje dat ik op het Boekenfestijn heb gedaan dat een voltreffer blijkt te zijn. In het begin van het boek had ik het een beetje moeilijk maar dat kan ook zijn omdat ik terug even moest wennen aan het Engels. Lezen in een vreemde taal vergt nu eenmaal een beetje meer inzet dan lezen in je moedertaal.

Het duurde echter niet zo heel lang of ik was helemaal mee met het verhaal. Mijn favoriete dingen zaten er dan ook in. Geheime genootschappen, mysterieuze religieuze en archeologische vondsten, spanning, vleugje non-fictie verweven met fictie … gewoon zalig. Daarmee is het vijftiende boek van dit jaar een feit.

Wat het zestiende boek wordt is nog niet uitgemaakt. Dat zal pas duidelijk worden wanneer ik het volgende week in mijn valies gooi. Immers nog één dag werken en ik begin aan mijn (eerste) grote vakantie.

 

 

Om beter voorbereid te zijn op de Nacht van de Maan, de middernachtmarathon die doorgaat tijdens het eerste weekend van juli en die bij volle maan wordt gewandeld, probeer ik geregeld een lange wandeling te maken.

Het falos-circuit van de KWB is hiervoor perfect Vandaag bracht het me naar Geel waar aan het voetbalstadion van Verbroedering Geel de “Zotte 50 van Gheel” werd georganiseerd. 50 km is nog teveel voor mij maar er was ook de mogelijk om kortere afstanden te wandelen. Er was keuze uit 5, 10, 17 of 20.

Ik koos voor de langste afstand die, zoals aangegeven op de routebeschrijving zo’n 21 km lang zou moeten zijn. De eerste twee à drie kilometers waren niet echt mooi maar vanaf dan was het puur genieten. Na een achttal kilometer kreeg ik een eerste (hagel)bui over me heen. Ze was kort maar hevig. Een halfuurtje later volgende een tweede plensbui maar na de controle in Sint-Jozef-Olen bleef het droog tot op het einde.

Aan de aankomst was het een drukte van jewelste met al die “vijftigers die binnen kwamen”. Volgend jaar misschien toch eens overwegen om voor de “grote” afstand te gaan.

 

 

’t Is hier weer even stil geweest en dat is voornamelijk een gevolg van mijn sinussen. Zo af en toe besluiten die immers om te ontsteken en dan geraak ik afgesloten van de wereld. Niet alleen zit mijn neus dan potdicht, ook mijn oren weigeren dan dienst. Niet horen wat anderen zeggen en niet horen wat je zelf zegt … niet prettig.

De week begon trouwens slecht met het Pinksterweekend. Blijkt dat de Roparun ook kan doorgaan zonder mijn deelname! Wie had zoiets nu verwacht? Ik in ieder geval niet. Ik dacht zeker dat ze de Roparun zouden afblazen toen bekend werd dat één van hun trouwste aanhangers niet zou kunnen deelnemen. Niet dus.

Ondertussen is het beter met de sinussen. In ieder geval om gisteren, samen met mijn moeder, naar Hasselt te rijden om de nieuwe show van Helene Fischer – Farbenspiel – te bekijken. We bleken niet de enigen te zijn met dat plan. Accordeonfile op de E313 en quasi stilstaand verkeer op de Hasseltse Ring.

Van het voorprogramma hebben we dan ook weinig of niets gezien. Van de hoofdbrok daarentegen wel. En dat was weer de moeite. Fantastisch visueel spektakel en zingen kan ze ook. Ik doe dit type concerten vooral om mijn moeder een plezier te doen maar de concerten van Helene Fischer zijn concerten die ik ook wel “solo” zou bezoeken.

 

 

Rare dag vandaag. Niet dat ik iets raars gedaan heb hoor. Het zijn eerder de zaken die ik NIET gedaan hebben die het raar hebben gemaakt.

Zo ben ik de dag niet begonnen met het afhalen van een gehuurde vrachtwagen om daarmee dan half het land rond te rijden om eten, drinken, tafels, stoelen, kookgerei en fietsen op te halen en naar het basecamp in Berlaar of Sint-Niklaas brengen..

Evenmin ben ik mobilhomes gaan afhalen in Wevelgem, Puurs, Tremelo, Geel of Hasselt. Zelfs het ophalen van een minibusje in Aartselaar of Hasselt zat er niet in. Er zijn geen uren gespendeerd aan het sorteren en verdelen van alles wat er eerder op de dag werd rondgehaald.

Ook morgen, overmorgen, maandag en zelfs dinsdag zal er veel NIET worden gedaan. Ik ga morgen niet voor dag en dauw opstaan om in kolonne naar Parijs te rijden. Daarna ga ik niet op 48 u naar Rotterdam fietsen of autorijden.

Ik ga maandag niet doodvermoeid maar tevreden terug naar het basecamp rijden en dus ook niet op dinsdag alles opkuisen en terug wegdoen naar waar het moet.

Kortom … het is Roparunweekend en ik doe NIET mee. Een heel jaar heb ik er geen last van gehad maar nu zie ik op Facebook en Twitter al die berichten passeren van mensen die wel meedoen en nu “knaagt” het toch een klein beetje.

In principe wordt het wel geen volledig Roparunloos weekend. Op zondag staat er immers een uitstapje naar Asse op het programma. Eerst 14km wandelen voor het goede doel en de Roparunners verwelkomen. Tenminste als mijn verkoudheid daartegen beter is.

Anders heb ik nog altijd onderstaande jongen, duizenden en duizenden foto’s van de afgelopen 9 deelnames en ontelbare mooie herinneringen.

 

 

In het Edgar Allen Poe museum in Richmond, Virginia wordt een lijk gevonden. Niet zomaar een lijk. Het slachtoffer is niet alleen gevild, het is ook nog eens onthoofd.

Op enkele duizenden kilometers afstand, in de Bibliotheek van Trondheim, Noorwegen wordt ook een onthoofd en gevild lichaam gevonden. Is er een internationale seriemoordenaar aan het werk of is het toeval ?

De Noorse rechercheur Odd Singsaker, keert na een lange afwezigheid terug en wordt op de zaak gezet. Hoofdverdachte is de beveiligingsverantwoordelijke van de bibliotheek, Jon Vatten.

Als blijkt dat er een oud en waardevol manuscript, geschreven op mensenhuid, verdwenen is wordt er een link gelegd met de moord in Richmond. De jonge Amerikaanse politievrouw, Felicia Stone, vertrekt naar Noorwegen om samen met Singsaker de zoektocht naar het manuscript, het Johannesboek, en natuurlijk de moordenaar te starten.

Zo begint “Genadeslag”, het debuut van Jørgen Brekke. Het is niet de beste historische thriller die ik al gelezen heb maar hij was wel heel onderhoudend en vlotlezend. De historische intermezzo’s die je als lezer terugbrengen naar de 16^de eeuw en het begin van de anatomie zijn aardig meegenomen.

 

 

Eigenlijk kan ik over dit boek zeggen wat ik over het vorige boek heb gezegd : prachtige treinliteratuur. Het volgende boek op de leeslijst is weer in de taal van Shakespeare : The Book of Lies door Brad Meltzer.

Toen ik iets voor zes van de trein stapte zag het er naar uit dat er vandaag niet zou worden gelopen. Ik zat nog maar net in de auto en de hemelsluizen werden opengezet. Als het zo zou blijven dan zou ik de verplaatsing naar Lier zeker niet maken.

Bij thuiskomst scheen de zon terug volop. Toch even Buienradar.be gecontroleerd en die voorspelden geen regen de komende uren. Dus om 19u toch maar op weg naar de Schapenkoppen.

Het liep voor geen meter (4 km op net geen 30 minuten) en ik heb het behoorlijk lastig gehad (de afgelopen dagen op ’t werk waren weer behoorlijk zwaar) maar het heeft in ieder geval NIET geregend en al bij al ben ik blij dat ik de moeite heb gedaan om tot ginder te rijden.

 

 

2015 mag dan het eerste jaar sinds 2006 dat ik mij niet kan inzetten voor de Roparun, dat betekent niet dat ik me niet kan inzetten voor het goede doel.

De afgelopen vier dagen hebben een zeshonderdtal teams het beste van zichzelf gegeven voor de 1000km van Kom Op Tegen Kanker. Vanuit Mechelen werden vier lussen gereden, telkens met andere bevoorradingsdorpen en andere middagdorpen.

Vandaag was het de beurt aan mijn eigen Vorselaar om de meute te verwelkomen voor hun middagpauze. Toen ik hoorde dat men vanuit de organisatie enkele vrijwilligers zocht heb ik dan ook geen moment getwijfeld. We werden rond 9u30 verwacht in het sportcentrum. Zoals altijd was ik ruim op tijd maar dat bleken de meeste andere vrijwilligers ook te zijn.

Eerste taak : het klaarzetten van de tafels. De tafels en stoelen stonden er gelukkig al. Wij moesten ervoor zorgen dat er placemats, bestek, bekertjes en dergelijke werden klaargelegd. Omdat iedereen ruim op tijd was werd dit klusje in een ijltempo afgewerkt, zelfs nog vóór de briefing begon.

Na de briefing werden we opgedeeld in groepjes : fietsbewaking, serveren en bedienen en registratie van de namiddag-deelnemers. Ik werd ingedeeld bij deze laatste groep. Achteraf gezien was dit een meevaller want ik heb toch enkele BV’s aan mijn balie gehad : Otto-Jan Ham, Thomas Van den Spiegel en Kris Peeters om er maar enkelen te noemen. Ook onze lokale BV’s (Bart Wellens, Erik Goris, Herman Van Springel en Peter van Santvliet) hingen trouwens rond in de buurt van mijn registratiestandje. Toen mijn taak als registrator er op zat ben ik nog mee gaan helpen in de sporthal (koffiezetten en afruimen).

Rond een uur of drie werden we “gelost”. Nog even de sfeer opsnuiven in het evenementendorp waar ik An Swartenbroeckx en Nathalia nog tegen het lijf liep (figuurlijk dan). ’t Was best vermoeiend maar zeker voor herhaling vatbaar.

 

 

Ik had een beetje schrik toen ik vanochtend mijn loopschoenen aandeed. Zouden de 20 kilometers van afgelopen donderdag zich laten voelen ?

Dat bleek niet het geval te zijn. Het ging zelfs vrij vlot. Exact een halfuurtje gelopen en toen stonden er 4,36 km op de teller. De eerste drie kilometer gingen zelfs heel goed en kwamen aardig in de buurt van lopen. Uiteraard moest ik dat de vierde kilometer bekopen.

 

 

Als je ooit eens van plan bent om een wandeling te organiseren en je weet niet hoe je daar moet aan beginnen, dan moet je zeker je oren te luisteren leggen bij de mensen van de KWB van Peulis.

Zij organiseerden vandaag hun jaar lijkse wandel- en fietsdag. Fietsers hadden de keuze uit 30 of 60 km, de wandelaars moesten kiezen uit 7, 12 of 18km. Omdat de afstand vorige zondag in Lille een beetje tegengevallen was koos ik voor de langste afstand.

Aan de inschrijvingstafel lagen plannetjes van de drie wandelafstanden. Niet alleen een klein landkaartje met kilometeraanduiding maar ook een opsomming van alle straten waar we door moesten. Op het plannetje was onmiddellijk duidelijk dat het meer dan 18 kilometers zouden worden.

Onder een straalblauwe hemel met een mooi zonnetje begon ik om kwart over acht aan mijn tocht. Het werd een heel mooi uitgestippelde wandeling die zich niet tot Peulis beperkte maar ook door Rijmenam, O.L.V. Waver en Putte ging. Uiteindelijk heb ik 3u30 gewandeld en stonden er 19,40 km op mijn teller.

Bij aankomst stond collega H. me al op te wachten in het gezelschap van Amy, de schattigste Golden Retriever puppy die je ooit gezien hebt. Ik zou ze zo in mijn rugzak hebben gestoken en mee naar huis genomen (de puppy uiteraard, niet H.). Een geslaagde voormiddag werd dan afgesloten met een heel smakelijke spaghetti bij H. thuis (waarvoor nogmaals dank).

Maar om even terug te komen op de organisatie : daar kunnen veel organisaties een puntje aan zuigen. Om te beginnen was er een ruime parking voorzien (parking waar ik zelf geen gebruik heb van gemaakt, aangezien ik bij H. thuis kon parkeren). Dan waren er de duidelijk wegbeschrijvingen. En tot slot was de wandelroute perfect afgepijld. Zeer zichtbare pijlen, waarschuwingsborden bij gevaarlijke oversteekplaatsen, duidelijke aanduidingen wanneer de routes splitsten enzovoort. Het was echter vooral de route op zich die bijzonder mooi was … doorheen velden en bossen en slechts heel sporadisch een stukje langs een drukke(re) weg.

Kortom … bedankt aan KWB Peulis, jullie zien me volgend jaar zeker terug. Nu ja, eigenlijk zien jullie me dit jaar al terug wanneer ik op 3 juli kom meedoen aan de Peulisjogging.