walkingwithluc

Zondag, kwart voor acht ’s morgens. Van die beloofde zon is niet veel te zien. Integendeel, er vallen zelfs nog druppels uit de lucht. Je kan ze op één hand tellen maar er vallen wel druppels.

Ik besluit om toch maar naar de Kempenlaan te stappen, meer bepaald naar wandelknooppunt 92, het begin van mijn wandeling voor vandaag. Via de Hildering, de Lepelstraat en de Dijkbaan kom ik al snel in het Schupleer, een klein natuurgebiedje aan de Aa.

Via het Heiken kom ik al snel aan de oevers van de Kleine Nete op de grens tussen Vorselaar en Herentals. Die oevers zal ik enkele kilometers volgen tot aan het sportcentrum. Mijn enige gezelschap zijn de vogels, al hoor ik ze meer dan ik ze zie. Ik zie wel, tot twee keer toe, een ijsvogeltje maar die gaan zo snel dat ze moeilijk te fotograferen vallen. Ik zal nog een keer terug moeten gaan met een zeteltje en gewoon wachten.

In Herentals maak ik de oversteek richting Toeristentoren. De toren was er nog maar ze hadden er blijkbaar niet op gerekend dat er toeristen zouden komen want alles was potdicht. Het was nochtans druk in de bossen. Vooral mountainbikers.

Na een kleine stukje op Peujels grondgebied zat ik terug in mijn eigen dorp, deze keer langs de oevers van de Aa. Ondertussen was de zon er wel een beetje doorgekomen en kwam ik tot de vaststelling dat ik veel te warm was aangekleed.

Na exact 4 uur wandelen en 20,64 km op de teller was ik terug thuis.

Na de middag nog een korte uitstap naar ’t IJssloeberke in Tielen gemaakt en een beetje gezondigd maar na zo’n sportief weekend had ik het wel verdiend.

Meer foto’s ? KLIK HIER

Aangezien er morgen een “duurtraining” van 20km is gepland en aangezien dit op dit moment nog een tikje te ver is voor mijn wandelbuddy, hadden we afgesproken om vandaag een korte wandeling te maken.

Bij gebrek aan een “georganiseerde” wandeling in de buurt hadden we afgesproken aan Kruiskensberg in Bevel. Omdat we halfweg wel iets willen drinken had ik via http://www.wandelknooppunt.be een wandeling van 10 km uitgestippeld die eigenlijk bestond uit twee lussen van 5 km.

Bedoeling was om een tussenstop te maken in Café ’t Kruiske. We besloten echter om verpozing te nemen in Eetcafé Cruysberg, een nieuw café dat gisteren zijn opening kende (althans toch volgens het Laatste Nieuws : Klik hier om te lezen). We werden er alvast goed ontvangen en mochten zelfs eens proeven van de erwtensoep (met balletjes) en van de wortelpuree met chipolata. En dat smaakte zeker.

De eerste lus bracht ons richting Bevel Dorp, de tweede lus bracht ons naar de Nete. Je kan toch geen wandeling maken zonder ergens op de oevers van de Nete te komen. Of dat nu de Grote Nete, de Kleine Nete of de Lierse Binnennete is. Ik moet toch ergens water hebben gezien.

Meer foto’s ? Klik Hier

Een week is onzen Blacky thuis. Tijd voor een eerste evaluatie.

Qua mentaliteit is ’t een echte puppy. Speels, frivool, vol energie en moeilijk onder controle te houden. Maar iedereen vindt ‘m schattig. Mijne kleine Fiesta Sport die ik 15 jaar geleden kocht was ook schattig. En dat was met z’n 103 PK een beetje een raket op wielen. Toen zei ik al dat, wanneer ik die zou gekocht hebben op mijn 18, ik er nooit 19 zou zijn geworden. Wel … als ik onzen Blacky had gekocht op mijn 18, dan zou ik nooit de 17 gehaald hebben. Ondertussen heb ik natuurlijk de jaren van verstand bereikt en heb ik veel meer verantwoordelijkheidszin.

Onzen Blacky is wel een gulzig drinkertje. Met mijn Econetic heb ik trips gehad van meer dan 1.000 km met een gemiddeld verbruik ergens tussen 3,5 en 4 liter per 100 km. Dat zit er met deze Ecoboost niet in. Zijn eerste tankbeurt vandaag was goed voor een verbruik van 7,65 liter per 100 km. Uiteraard gaat dat nog wel wat zakken eens hij ingereden is maar dat gaat zeker geen 4 liter per 100 km zakken.

Wat helaas ook zal stijgen is het waterverbruik. Ik wist wel dat een zwarte auto iets sneller vuil is dan een grijze. Nu ja, op een zwarte is het vuil gewoon sneller zichtbaar. Ik ga hem niet elke week een wasbeurt geven maar morgen toch al zeker wel. Je kan niet geloven hoe smerig een wagen op één week kan worden.

De rest van het weekend staat in het kader van de voorbereidingen op de Zotte 50 van Gheel. Morgen een wandeling van 10km en zondag eentje van 20.

Het was echt een verademing. Voor de eerste keer sinds maanden nog eens langs de oevers van de Nete kunnen joggen en niet door de industriezone van de Mallekotstraat.

Het loopt toch een pak aangenamer. Omdat de overweg net gesloten was toen we vertrokken, hebben we onze vaste toer wel in wijzerzin gelopen en dat is wel net iets lastiger dan tegenwijzerzin. Er zijn enkele stukjes die omhoog gaan en die zijn langs die kant een tikje lastiger.

Daarmee zit maart er ook weeral op. ’t Is wel een vrij sportieve maand geweest met 103 km wandelen, 30 km joggen en 43,70 km fietsen.

De beslissing om deze voormiddag niet te gaan wandelen lijkt me toch een goede beslissing te zijn geweest. Ik weet niet hoe het er in de rest van België aan toe ging maar in de Kempen was het echt geen wandelweer.

Eigenlijk wel jammer want in de omgeving van Schriek en Heist is het echt wel schoon wandelen, tenminste wanneer je niet in de Nete waait.

In de namiddag werd het dan toch iets beter en aangezien ik toch nog ergens een boord moest zien te vinden, besloot ik om het nuttige aan het aangename te koppelen. Loopschoentjes aan, rugzak op de rug en een half uurtje gaan joggen. In het begin viel dat best mee maar het laatste stuk naar huis met de wind recht in het gezicht viel toch wat tegen. Pas op … dat was dan ook nog eens met een brood van 800 gram op mijn rug hè !

Enfin, zo heb ik met 4,20km op net geen half uur, toch mijn beweging gehad (al was ik wel liever 10 km gaan wandelen). Hopelijk valt het weer morgenavond ook mee zodat ik terug langs de Nete in Lier kan gaan lopen.

Omdat er morgen, op Pasen, geen wandelingen georganiseerd worden, had ik vandaag op Stille Zaterdag afgesproken om te gaan wandelen.

Plaats van afspraak was Sint-Jozef-Olen, alias Olen Fabriek, het “koperdorp”. Bij aankomst had ik verwacht dat het zoeken zou worden naar een parkeerplaatsje. Dat viel echter heel goed mee. Goed nieuws voor mij, slecht nieuws voor de organisatoren. Want veel parkeerplaats betekent immers weinig wandelaars. En dat ondanks het goede weer.

Een bijkomend voordeel (voor ons toch) van weinig wandelaars aan de start is dat je meer kunt genieten van de rust onderweg. En die rust was er zeker.

De wandeling startte door de huizen die vroeger bij Olen Fabriek hoorden, m.a.w. de huizen van de arbeiders en bazen die ruim honderd jaar geleden werden gebouwd samen met de fabriek. Die fabriek, of althans de schoorsteen ervan, zou altijd wel ergens in de buurt zijn.

Maar verder was het vooral stil en genieten van de natuur. Het rustmoment was in één van de meest bizarre cafés die ik ooit heb gezien. Het leek eerder een tweedehands winkel. Salonzetels gemengd met barkrukken en allerlei verzamelobjecten tegen de muur en in kasten. Bizar maar wel leuk.

Na 12,75 km waren we terug aan het vertrekpunt waar er, alweer weinig volk in de zaal zat. Afgaande op het weerbericht voor de rest van het Paasweekend ben ik blij dat we vandaag onze wandeling al hebben gehad. Normaal gezien gaan we maandag nog naar Schriek maar dat zal dus echt wel van het weer afhangen.

Meer foto’s ? Klik Hier

Goede Vrijdag. De dag waarop, volgens het katholieke geloof, Jezus zijn leven gaf om dat van ons te redden.

Goede vrijdag is echter ook om andere redenen goed.

Ten eerste omdat ik vandaag “onzen Blacky” ben gaan halen in de garage. Ik moet toegeven dat het de laatste paar dagen echt wel begon te kriebelen. In de garage in Zoersel waren toch wel een beetje teleurgesteld. Hij bleek immers een goeie opener voor een verkoopsgesprek.

Hoe zijn de eerste indrukken ? Het is, na 15 jaar, wennen aan vier deuren en vooral aan de kleiner ruiten. Het is ook wennen aan de getinte ruiten achteraan. Maar het is vooral opletten. Opletten om niet te snel te gaan. Even het gaspedaal indrukken en naar tweede versnelling schakelen en ik zit aan 60km/u. Nog wat gas bijgeven en een versnelling hoger en de naald gaat richting 100 km/u. Heel prettig rijden maar wel gevaarlijk als je weet dat je meestal niet sneller mag dan 50 of 70 km/u.

Het is ook nog een goede vrijdag geworden omdat ik nog flink pak ecocheques en cadeaucheques had liggen. Na een bezoekje aan A.S. Adventure en Standaard Boekhandel kan ik met vreugde meedelen dat de bijna alle cheques verdwenen zijn.

Baron Jean-Louis de la Faille, kunsthandelaar, wordt dood teruggevonden op zijn tuinterras. Hij blijkt na een fikse vuistslag met zijn hoofd op de terrasboord te zijn gevallen en is overleden aan de gevolgen daarvan.

Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Lierse speurders, moeten de zaak oplossen.

Robert, de zoon van de baron en eveneens kunsthandelaar is alvast verdachte nummer 1. Dan zijn er ook nog Petra, zijn tweede vrouw en Nathalie zijn ex-vrouw. En hoe zit het met Benito, de louche vriend van Robert uit het criminele milieu van Charleroi. Eén van de sporen leidt zelfs tot in Rusland.

Adellijke Intriges, het tweede verhaal rond het duo Somers & De Winter van Ludo Geluykens is politieroman maar toch is hij anders dan de andere. Het is namelijk van in het begin duidelijk wie door wie wordt vermoord en waarom. En toch blijft het aangenaam lezen en is het zelfs spannend. De vraag is immers of ze ermee weg geraken of niet.

Als je op zoek bent naar een boek dat garant staat voor enkele uren leesplezier dan moet je zeker eens Ludo Geluykens proberen.

De laatste keer …

De laatste keer dat ik met “grijsje” de verplaatsing naar Lier heb gemaakt.

De laatste keer dat we het vervelende rondje langs de Mallekotstraat hebben moeten lopen

De laatste keer dat we in het donker moeten lopen

Helaas was het voor minstens 34 mensen ook de laatste keer dat ze de metro namen of dat ze naar Zaventem gingen en misschien wel uitkeken naar een mooie vakantie.

En hoe erg het ook is, niet alleen voor die slachtoffers, voor de honderden gewonden en hun families … Life goes on. Het kan ons allemaal overkomen … anytime, anywhere, anyhow.

Morgen zal het trouwens weer een paar keer “de laatste” zijn. De laatste keer met “grijsje” naar Antwerpen, de laatste keer op bezoek bij Permeke, de laatste keer van Antwerpen naar huis. Donderdag krijgt “grijsje” nog een dagje rust en vrijdag moet hij dan plaats maken voor … onzen Blacky!.

Ik weet dat het banaal kan overkomen op een dag als vandaag maar zijn het niet de banale dingen die ons redden van krankzinnigheid ?

 

Mijn ervaring heeft me niet in de steek gelaten! Gelukkig had ik mijn wandeling verplaatst naar gisteren want vandaag zou er niet veel van in huis gekomen zijn.

Ik moest dus testen tussen 10u en 12u. Maar omdat er deze nacht werd gewerkt aan de glasvezel verbinding tussen onze zetel in Antwerpen en in Brussel zou dit ook een beetje later kunnen zijn.

Toen omstreeks rond half tien inlogde las ik al onmiddellijk “één uur vertraging”. Een halfuurtje later was het al anderhalf uur en uiteindelijk kon ruim twee uur later dan gepland beginnen testen. Dat testen ging heel vlot en na een laatste conference call om half twee kon ik om kwart voor twee afsluiten.

Volgens mijn originele planning voor het weekend zou ik een kwartier gehad hebben om te eten, de vaat te doen en naar O.L.V. Waver te rijden om te gaan wandelen. Ik zal het nooit met zekerheid weten maar ik denk dat ik het niet zou hebben gehaald.

Wat ik rond 5u nog wel heb gedaan is mijn loopschoenen aangetrokken om een klein halfuurtje te gaan lopen. En dat ging verrassend vlot : 4km in 28:16. De start ging iets moeizamer maar de laatste 3 km gingen toch aan een tempo van 9 km/u. Dik tevreden dus.