walkingwithluc

Ondertussen zijn we één week na de Zotte 50.

Vorig jaar zou de kans groot zijn geweest dat ik dan rustig in de zetel zou zijn blijven liggen. Zeker omdat ik morgen voor 5 dagen op fietsvakantie naar Drenthe vertrek.

Maar dat is nu het voordeel van een “wandelmaat” te hebben. Dan maak je afspraken en die afspraken probeer je zoveel mogelijk te eerbiedigen.

Daarom vertrok ik kort na de middag naar Koningshooikt waar de lokale KWB “Stappen door Jut” op de agenda had gezet. Ik had met Conny afgesproken op parking in de Eikenboslaan. We kwamen er bijna gelijktijdig aan. De benen en armen voorzien van een flinke laag zonnespray (factor 50) en we waren klaar voor het vertrek.

Ik wilde eigenlijk de 10 km doen maar die bleek plots 12,2 km te zijn. Dat was dus ruim twee kilometer meer dan gepland maar ja, de andere keuzes waren 15 km (te ver) en 5 km (de moeite niet om de wandelschoenen voor aan te doen).

Het was niet de mooiste wandeling die we dit jaar al hebben gedaan maar we hebben toch weer enkele bijzondere mooie hoekjes van onze provincie gezien. Naar het einde toe kwam de vrees dat we het niet droog zouden houden. Daarmee bedoel ik uiteraard droog van de regen, droog van het zweet zou niet lukken want dat stroomde in beken van mijn rug en mijn voorhoofd.

Maar het is ons gelukt. Op enkele druppels na hebben we het volledig droog gehouden. Het gerommel en die enkele bliksemschichten waren er dus alleen maar om ons bang te maken.

Uiteindelijk stonden er 12,50 km op de teller. Ik moet toegeven dat ik gedurende de laatste twee kilometer die zotte 50 van vorige week nog wel voelde. Maar ik ben wel blij dat ik ben gaan wandelen. Dat had ik echt wel nodig na een bijzonder zware (en vaak frustrerende) werkweek. Het verschil met de fietsweek die eraan komt is immers dat, wanneer je met twee bent, er altijd één iemand kan zagen terwijl de andere luistert (en omgekeerd). En dat kan echt deugd doen.

Meer foto’s ? KLIK HIER

Hoe zou het toch met de voetjes zijn ?

Wel ik kan jullie geruststellen : het gaat behoorlijk goed met de voetjes. Enkel de linkerkant van de linkerhiel laat soms nog van zich voelen maar dat is dan meer vervelend dan pijnljik. Verder ben ik volledig hersteld van de Zotte 50.

Dat zou moeten ook want volgende week staat er immers een weekje vakantie op het programma. Een korte fietsvakantie weliswaar maar toch een vakantie. Vijf dagen in Drenthe met Dwingeloo als uitvalsbasis. ’t Zal deugd doen om er even helemaal tussenuit te zijn.

Eigenlijk past het niet echt want we zitten in een cruciale testfase van een implementatie maar tegenwoordig zitten we constant in een of andere testfase en een mens moet al eens kunnen afkicken of niet soms?

Maar vóór ik ga fietsen wordt er eerst nog eens gewandeld. We zijn er nog niet uit of we naar Keerbergen of Koningshooikt zullen gaan maar zondag wordt er gewandeld. Binnen anderhalve maand is er immers het tweede grote doel van dit jaar … de Nacht van de Maan, de nachtelijke wandeling bij volle maan waaraan ik in juli voor de derde keer zal deelnemen.

 

Hoe zou iemand zich voelen de dag nadat hij 50 km heeft gestapt?

Tot vandaag had ik daar geen flauw idee van.

Al bij al is het in ieder geval beter dan verwacht. De benen en spieren voelen een beetje stram maar doen geen pijn. En die blaren vallen ook wel mee. Alhoewel … die ene op mijn rechterhiel zou morgen, als ik terug schoenen moet aandoen, wel voor een beetje last kunnen zorgen.

De komende weken zullen het wel “kortere” wandelingen worden van zo’n 12 à 13 km. Ik denk niet dat ik vóór de volgende uitdaging van dit jaar (de 44 km van de Nacht van de Maan op 20 juli) nog een lange wandeling ga doen.

Half vijf op een zaterdag en de wekker loopt af ? Dan moet het de dag van “De Zotte 50 van Gheel” zijn. Drie kwartiertjes later zat ik in de auto en was ik op weg naar het voetbalstadion van Geel.

Als je dan denkt dat je daar alleen bent dan ben je helemaal mis. Ik was bijlange na niet de eerste, zelfs niet de tweede, ik denk eerder de tweehonderdste of zoiets. Hoewel er officieel pas vanaf 6u mocht worden gestart was ik al om 5u45 op pad.

Over de eerste 22 km kan ik kort zijn. Echt heel mooi kan ik dat stuk niet noemen. Het tempo zat wel vanaf het begin goed. Ik heb mijn vooropgestelde wandeltempo van 5,50 km per uur vrijwel constant kunnen aanhouden.

Vanaf Geel Zammel was de wandeling veel mooier. Het begon al met een stuk van zo’n 3 km langs de Nete. En ook de kilometers daarna gingen door vaak mooi natuurgebied.

Uiteraard begint dan de afstand wel door te wegen. En ondanks het feit dat ik tot tweemaal toe van sokken heb gewisseld heb ik op de laatste 10 km enkele blaren opgelopen. Het was wel vaak van die losse zandgrond en dan schuiven uw voeten toch net iets meer dan anders. Na iets meer dan 9u stappen (en een dik uur pauzes tussenin) liep ik over de finish.

Over de organisatie kan ik ook kort en bondig zijn : gewoon GEWELDIG ! Perfect georganiseerd, elk rustpunt heel praktisch ingericht, voldoende eten en meer dan voldoende drinken, allemaal inbegrepen in de prijs van 10 euro trouwens ! Echt een heel dikke pluim aan de mannen van de KWB van Geel.

Ik ga vanavond goed slapen ! Trouwens, in geval er iemand zin heeft om te vragen of de Dodentocht nu het volgende doel is kan ik heel kort antwoorden : NO WAY !

Meer foto’s ? KLIK HIER

Als er één iemand is waar je kan op vertrouwen wanneer het op een geslaagd concert aankomt dan is het toch Bryan Adams.

Ik blijf erbij dat hij vóór “Everything I Do …” nog beter was maar ik ga om dat ene (hatelijke) nummer de rest van zijn oeuvre niet afbreken.

Iets langer dan normaal gewerkt gisteren om dan Conny op te pikken aan het Museum voor Schone Kunsten en verder naar het Sportpaleis te rijden. Eind april hetzelfde hadden we dezelfde afspraak voor Trixie Whitley. Toen was het wel een vrijdag en gevoelig drukker. Gisteren, op woensdag, viel dat al een stuk beter mee.

Ondanks het feit dat we vroeger op de parking reden was het er al drukker dan de vorige keer. Dat was ook het geval in de Time Out & Backstage waar we eerst nog een hapje gingen eten. Maar ja, dat zal misschien aan de generatie liggen (“we kunnen beter een beetje vroeger vertrekken, dan zijn we zeker op tijd daar en kunnen we ginder op ons gemakske nog iets eten”)

Om de tijd te vullen zijn we even over de Sinksenfoor gewandeld. Het was er beter en properder ten opzichte van vorig jaar (en er was ook meer volk). Attracties waar ik zou inkruipen stonden er echter (weer) niet.

Iets over half negen was het dan de beurt aan Bryan Adams. Ik ben de tel kwijt geraakt maar ik vermoed dat het ergens tussen 10 en 15 keer moet zijn dat ik hem aan het werk heb gezien. En hij verveelt me nooit (behalve tijdens “Everything I Do …”. Ik kan er niets aan doen maar elke keer haalt dat nummer het tempo uit het concert. En hij melkt het ook teveel uit.

Enfin, het was een heel goed concert. Die bimbo met haar te kort kleedje die zich op de rij achter ons stond belachelijk te maken buiten beschouwing gelaten dan toch. Behoorlijk irriterend maar ze stond gelukkig achter ons en niet voor ons.

Vandaag dan dagje recup gehad om uit te rusten van gisteren. Maar ik heb me toch ook nuttig beziggehouden met het maken van de wandelkalender voor de zomer en het najaar. Mijn huidige planning loopt immers maar tot overmorgen. Nog twee keer slapen (hopelijk toch) en de Zotte 50 beginnen !

Het begint nu toch wel echt te korten. Nog 4 keer slapen en het is tijd voor de Zotte 50 van Gheel.

Hoe het komt weet ik niet maar ik lijk wel zenuwachtig te zijn. Ik heb nochtans goed getraind (al 370 km gewandeld dit jaar ten opzichte van 400 km het afgelopen jaar). En naar mijn gevoel is mijn conditie beter dan ooit. Zelfs beter als in 2008 en 2009 toen ik respectievelijk de Roparun en de Marathon van Dublin heb gelopen.

En toch loop ik hier als een beginneling rond en kan ik bijvoorbeeld maar niet besluiten welke schoenen ik ga aandoen : mijn “nieuwe” schoenen die ik al drie maanden bijna dagelijks draag (gedurende 12 uur) of mijn “oude” schoenen die vorig jaar nog de 44 km van de Nacht van de Maan tot een goed einde hebben gebracht?

En wat neem ik mee? Een rugzak(je) of een heuptasje? Eten en drinken moet ik in principe niet meenemen omdat de organisatie ruimschoots in bevoorrading voorziet? Maar ja, als het warm wordt dan is een extra fles water altijd handig. En zo kom ik op het weer dat “wisselvallig” zal zijn. Regenjas meenemen of niet ? Lange of korte broek ?

Enfin … was het al maar zaterdag rond 6u ’s ochtends … Gelukkig is er morgen Bryan Adams die even voor afleiding komt zorgen.

Nog een week te gaan tot de Zotte 50 van Gheel.

Omdat er dit weekend geen enkele “georganiseerde” wandeling was die me interessant leek had ik er zelf nog eens eentje uitgestippeld via http://www.wandelknooppunt.be/.

Ik had afgesproken met wandelmaatje Conny aan de Pallieterhoeve in Booischot, op zo’n 50 meter van knooppunt 58. We vertrokken langs de oevers van de Grote Nete. Het is niet de eerste keer, en ongetwijfeld ook niet de laatste keer, dat we langs de oevers van de Nete wandelen maar zoals vandaag hebben we het nog niet gehad.

Die oevers zagen er immers heel natuurlijk uit. Wat vooral opviel waren de bloemen. Zelden zoveel boterbloemen en margrietjes gezien. Echt heel mooi om door te wandelen.We kregen ook de kans om één van de oeverbewoners in volle glorie te bewonderen.

We vonden niet onmiddellijk een kroeg om onze “halfwaydrink” te consumeren maar een frituur bracht ons de redding. Het frituur zelf was niet open maar er stond wel een drankautomaat. En niet zomaar een drankautomaat, neen, het was een automaat met Coca Cola Light Lemon ! Zalig !

In het centrum was het ook even zoeken. Er waren her en der werken aan de gang en dat had zo zijn gevolgen voor de knooppuntenbordjes. Gelukkig zaten we snel terug op het juiste spoor. De laatste kilometer werd weer langs de oevers van de Nete afgelegd.

Op het terras van de Pallieterhoeve werd een zalige wandeling afgesloten met een koele frisdrank. We gaan daar zeker nog terug wandelen maar dan in de herfst. Het moet daar dan ongelooflijk mooi zijn.

Meer foto’s ? KLIK HIER

Blijkbaar was ik niet de enige die vorig weekend met heimwee terug dacht aan de afgelopen Pinksterweekends.

De foto’s die ik op Facebook plaatste bleken ook al niet te helpen, integendeel zelfs. Zo erg dat Carine, ex-collega en mijn Roparun-soulmate van destijds, het woord “reünie” liet vallen.

Deze middag hebben we al eens van gedachten gewisseld en de bal is aan het rollen gebracht. Het is nog lang niet zover en zelfs niet zeker dat ze er komt maar we gaan in ieder geval ons best doen.

Er waren nog enkele meevallertjes ook. Ik heb immers kennis gemaakt met Frodo (de uiterst knuffelbare hond van Carine). Bovendien had Carine een zakje bij met daarin twee Coca-Cola-blikjes die ex-collega Saskia voor me had meegebracht.

Het moet volgens mij al bijna 15 jaar geleden zijn dat Saske bij ons vertrokken is maar nog bijna elk jaar komt er wel een blikje voor de collectie mijn kant uit.

 

Gisteren had ik YES die mijn aandacht afleidde van het Roparunweekend, vandaag was het de KWB.

Het was meer bepaald de KWB van Mechelen Libertus. Zij organiseerden in Sint-Katelijne-Waver hun Pinksterwandeling. Nu ja, eigenlijk was het een grensgeval want de wandeling op zich ging voornamelijk door op Mechels en Bonheidens grondgebied.

Het was wel één van de mooiste wandelingen die we dit jaar al gedaan hebben en dat had ik helemaal niet verwacht van Mechelen. Via de Nekker kwamen we echter snel in het Mechels Broek en daar was het niet alleen wondermooi om te wandelen, het was er ook heel maar dan ook heel rustig. Heel weinig wandelaars maar des te meer vogels en hun mooie gezang (met uitzondering van het gekwetter van de patrijzen).

Heel even leek het erop dat we regen zouden krijgen maar dat was zo weer voorbij. De afwezigen hadden weer ongelijk.

Meer foto’s ? KLIK HIER

’t Was een moeilijke keuze gisteren … thuisblijven voor het Eurovisiesongfestival of toch maar naar de AB voor een avondje YES ?

Nu ja, eigenlijk was het helemaal geen moeilijke keuze. Al wisten we niet direct wat te verwachten van YES. OK, iedereen kent natuurlijk hun grote hit Owner of the lonely Heart uit de jaren ’80. En ik wist ook dat mensen als Jon Anderson, Rick Wakeman, Trevor Horn en Trevor Rabin ooit deel hebben uitgemaakt van de groep. Maar daar houdt het eigenlijk op.

Het was dus toch een behoorlijke gok maar gelukkig wel een gok die heel goed meegevallen is. Sinds vorige week kennen we wel de wandelweg van Centraal Station naar de AB. Het was wel een pak drukker dan vorige week. De bonte bende van de Gay Pride was immers nog niet naar huis.

Ze brachten twee elpees integraal namelijk “Fragile” en “Drama”. Tussendoor brachten ze dan nog enkele van hun hits. Hoewel het met momenten vrij “moeilijke” muziek was (je weet wel, experimentele jaren ’70 muziek) was het wel heel goed. Vooral zanger Jon Davison was heel goed. En Geoff Downes aan de toetsen was bijna even arrogant als Rick Wakeman. Gitarist Steve Howe zou zijn ponytail moeten afknippen maar was net als bassist Billy Sherwood en drummer Alan White gewoon top.

Al bij al was het alweer een geslaagde concertavond. Net als vorige week zijn wel iets vroeger doorgegaan zodat we de “vroege” trein richting Mechelen nog konden nemen. Voor het volgende concert op de agenda trekken we naar het Sportpaleis om Bryan Adams nog eens aan ’t werk te zien. Dat is tenslotte weeral anderhalf jaar geleden.