Na het ontbijt zijn we verder gereden naar Meerkerk waar we alles klaar maken voor de laatste 55 km. Dit gedeelte wordt volledig zonder ondersteuning afgewerkt. Dat betekent dus dat onze niet actieve lopers ook mee moeten op de fiets. Omdat we nog twee fietsen over hebben gaan er ook nog twee lopers mee van team A om eventueel een nog een stukje te lopen.

Ondanks het feit dat ik al 7 Roparuns achter de rug heb, heb ik de “finale” nog nooit gedaan. Ofwel omdat ik in het A-team zat ofwel omdat ik doodop was ofwel omdat ik mijn beurt afgestaan heb aan iemand die het volgens mij meer verdiende dat jaar.

Maar dit jaar kreeg ik wel de kans. Je kan de route vanuit Hamburg niet vergelijken met die van Parijs wat dat betreft. Er zijn veel minder feestelijke doortochten maar ik heb ongelooflijk veel genoten van die tocht.

De sfeer was uitmuntend. Onze lopers beslisten om telkens een kwartiertje te lopen en dan te wisselen. En die systematiek werkte perfect. Het laatste stuk hebben we gelopen (en gefietst) aan een gemiddelde snelheid van 11,90 km/u). En de route zelf was wondermooi. Ik vond dit veel mooier dan bijvoorbeeld Ossendrecht, Bergen op Zoom of zelfs Zele, ook al heeft het bijna de volledige namiddag geregend. Daar lopen tegenwoordig iets teveel dronken mensen rond naar mijn zin.

Om 15u56 liep Jef over de chipmat aan het Wilhelminaplein in Rotterdam. Bijna een uur vroeger dan gepland. De laatste kilometer werd dan meer wandelend afgewerkt. Net voor de finish stond Nelli Cooman ons op te wachten (dezelfde Nelli die me eerder dit weekend al een high five had gegeven onderweg.

Na de traditionele champagne regen na de finish konden we gaan douchen in de Delftse Poort, een kantoorgebouw van NN op enkele honderden meters van de Coolsingel. Connecties hebben bij ING heeft zo z’n voordelen.

De Roparun werd afgesloten met een uitgebreid diner in een restaurant aan de Coolsingel. Daarna werden we door twee frisse chauffeurs (die met de trein naar Rotterdam waren gekomen) terug naar Berlaar gereden waar ik de nacht zou doorbrengen in de mobilhome. Het was net middernacht gepasseerd toen ik in mijn slaapzak kroop.

Aangezien we een man minder hebben zit de camperchauffeur zonder kaartlezer. Hij moet dus volledig vertrouwen op de GPS (waar de roparunroute volledig zichtbaar is dankzij een bestand van points of intrest die de organisatie aanlevert). Dat maakt het wel extra vermoeiend.

Ik heb maar twee functies tijdens de nachtshift : ofwel zit ik als chauffeur in het lopersbusje, ofwel zit ik op de fiets (als kaartlezer of als begeleider). Tijd om te rusten heb ik tijdens deze shift helaas niet.

Het is exact 1u wanneer ik op de fiets stap voor 16,50 km. Normaal gezien zouden dat er 22 zijn maar onze eerste loper heeft aangegeven dat hij graag die laatste 5,50 km mee zou fietsen om de spieren warm te houden. Gelukkig is het een droge maar frisse nacht. Ik heb het niet graag warm maar na 1u40 fietsen in het donker was ik toch blij dat ik terug in het busje zat zodat mijn voeten een beetje konden opwarmen. Om 5u20 begon ik aan mijn tweede fietsshift, deze keer wel voor de volledige 22km. Ter hoogte van kilometer 457 stond er op de routebeschrijving : “Berg op ! Succes !”. Ik vroeg me af waarom dat er stond maar nu weet ik wel. Man man man … een kuitenbijter van jewelste met een stijgingspercentage van 7% (is me achteraf verteld).

Aan kilometerpaal 466 geven we de fakkel weer door aan het A-team. Wij rijden verder naar Lienden waar de foodsquad ons opwacht voor het ontbijt.

 

Tussen de Roparunberichten door even een berichtje dat niets met dat uitzonderlijke evenement te maken heeft maar wel alles met mijn verzamelingen.

 

Stripwinkel Adhemar uit Gent is, na “Stropke & Flopke” en “De avonturen van een vader en zijn zoon” begonnen met de uitgave van alle gags van “De Lustige Kapoentjes” van Marc Sleen, in chronologische volgorde. De meeste van die gags heb ik uiteraard al in de originele albums maar het is toch interessant om ze eens allemaal op een rij te hebben. En als Marc Sleen fan mag deze reeks dan ook niet in mijn collectie ontbreken. De eerste vijf albums (met een nieuwe cover getekend door Sleen-medewerker Dirk Stallaert) zijn deze week toegekomen.  

Coca Cola heeft ook iets nieuws bedacht. Zowel de klassieke Coca Cola als Coca Cola Zero worden nu uitgebracht met teksten als “share a Coke with … Family” of “…with Me” of “… with Love”. Dat is ook weer iets om naar uit te kijken de volgende weken.

Tenslotte is er nog de boekencollectie. Als er op enkele honderden meters van je werkplaats een boekenfestijn wordt georganiseerd, dan kan je die kans toch niet voorbij laten gaan of wel ? Daarom ben ik tijdens de middagpauze, samen met collega Heidi, naar de Antwerp Expo getrokken. Na een uurtje stonden we terug buiten, zij met 6 boeken en ik met 11 boeken (en enkele geschenkjes voor de collega’s die op kantoor gebleven waren).

 

Liggen sinds vandaag op de nog te lezen stapel :

• Dodelijke driften – Frank Tallis
• Verdwijnpunt – Arnaldur Indridason
• In de schaduw van de macht – Gé Bosschee
• Het verlangen van atomen – Linus Reichlin
• Vertrouw niemand – Gregg Hurwitz
• De Genesis erfenis – Michael Byrnes
• Het trommelvel – Arturo Pérez-Reverte
• Een vlucht vooruit – Ake Edwardson
• 1302 Opstand in Vlaanderen – Rolf Falter & J.F.Verbruggen (non fictie)
• 1914 De Duitsers komen – Dirk Van Thuyne (non fictie)

Ik weet wel dat dit maar 10 titels zijn maar ondanks al mijn voorzorgen ben ik er toch weer in geslaagd om een boek mee te brengen dat ik al heb. Enfin, dan heb ik al een deel van zijn verjaardagscadeau later dit jaar.

 

Het A team heeft de nacht goed doorstaan. We lopen zelfs licht voor op schema. Niet dat dit belangrijk is voor het team maar het is wel goed voor de moral.

Tijdens onze sessie van 88km heb ik maar 1 fietsbeurt van 22km. De rest van de tijd rij ik met de mobilhome of met het lopersbusje. De werkwijze van Team 234 wijkt iets af van de werkwijze die ik gewoon was. Er zijn uiteraard de twee korte shiften op zaterdag en op maandag. Ik was gewoon van shiften van telkens 8 uur te doen.

Er is ook de werkwijze onderweg. Er zitten altijd twee begeleiders op de fiets die de loper begeleiden. In het lopersbusje zit dan de andere lopers met twee begeleiders (waarvan één stuurt en de tweede de kaart leest). Bij de interne wissel wisselen de lopers elkaar af (elke 5,5km busje in, busje uit). Na de sessie van 22km stappen de lopers in de mobilhome hebben we een kleine wissel en worden de actieve lopers vervangen door twee verse exemplaren. Ook de begeleiders wisselen van functie. Na 88km hebben we dan de grote wissel waar het A-team en B-team wisselen.

Rond 15u hebben we een dergelijke grote wissel. Dan krijgen we 8u de tijd om iets te eten en proberen we te slapen of op z’n minst te rusten. Slapen zit er voor mij zo goed als niet in. Ik heb wel liggen soezen maar daar blijft het bij.

Ondertussen heeft het B-team wel een begeleider minder. De broer van één van onze begeleiders heeft een zwaar ongeval gehad en ligt in het ziekenhuis. Samen met het ACT (het calamiteitenteam) wordt een oplossing gezocht en even later zit ze al op te trein richting Antwerpen.

Dat betekent wel dat we rond 23u de nacht ingaan met een man minder dat belooft zwaar te worden.

Na een vrij goeie nachtrust (6 uurtjes geslapen) in het hotel komen de hotelgasten en de kampeerders samen aan het hotel om samen de laatste 150 km naar Hamburg te overbruggen. Er kunnen al hilarische anekdotes worden uitgewisseld. Blijkt namelijk dat de vitessepook van de vrachtwagen al eens los durft te komen.

Het weer ziet er heel dreigend uit maar voorlopig houden we het droog. Het lijkt er op dat we tenminste niet in de regen moeten starten. Aangekomen op het Heiligengeistfeld wordt het dan even hectisch. De fietsen worden genummerd. Welke fietsen gaan de hele route doen ? Welke fietsen steken we in het lopersbusje en welke fietsen blijven op de campers staan ? De foodsquad begint aan het eten.

Om 12u56 is het dan zover. De eerste ploegen gaan van start. De eerste meters worden hand in hand afgelegd als eerbetoon aan de Roparunvrijwilliger die vrijdag ten gevolge van motorongeluk is overleden. Alle motorrijders rijden heel het weekend met een zwarte rouwband.

 

Om 13u04 is het dan aan ons. Marcel gaat als eerste loper van start. Vanaf nu gaan we het enkel hebben over IW’s (Interne wissels), KW’s (kleine wissels) en GW’s (grote wissels). Het A team zal neemt de eerste 56 kilometer voor hun rekening. Daar neemt het B team de fakkel over tot aan kilometer 112. Om kwart voor zes mocht ik dan voor het eerst op de fiets. Mijn tochtje van 14 kilometer werd afgelegd in de gietende regen. Na een kwartiertje was ik al doornat en dat werd er niet beter op. Om 20u, toen ik aan mijn tweede shift begon was het wel opgehouden met regenen.

Daarna gaven we de fakkel terug door aan het A-team die de nachtshift van 88km zouden doen. Wij zochten ondertussen onze slaapplaats op. Die was een beetje verplaatst omdat op onze originele slaapplaats een klein caravannetje met een rood lichtje achter de venster stond. Onze dames van de foodsquad wilden niet het risico nemen dat de klanten van dat caravannetje zich zouden vergissen ;-). Tegen alle verwachtingen in viel ik vrij snel in slaap.

Nadat ik samen met Peter en Brigitte op donderdag in de vooravond de mobilhomes waren gaan halen bij Dicar in Geel begon het feitelijke Roparunweekend op vrijdag om 13u.

Plaats van afspraak : zaal Berkenhof in Berlaar. Samen met Jef, Kees, Johan, Peter, Tin, Johan, Brigitte en René stond ik in voor het inladen en klaarmaken van de 2 mobilhomes en de vrachtwagen. Al snel stonden we voor een eerste probleem. De sleutel waarmee we de laadklep van de vrachtwagen konden openen was in Anderlecht achtergebleven. Aangezien het vrij moeilijk is zonder een open laadklep een vrachtwagen in te laden werd René uitgestuurd naar Anderlecht om de sleutel te gaan halen. Niet zo evident op een regenachtige vrijdagavond in volle avondspits.

Ondertussen begonnen de andere teamleden druppelsgewijs aan in Berlaar toe te komen. Toen kwam bij de buren een andere vrachtwagen lossen. Even zijn sleuteltje geleend en we konden verder. Uiteraard liepen we wel achter op schema. De vrachtwagen werd verondersteld te vertrekken om 16u naar Dötlingen waar we de eerste nacht zouden doorbrengen. De campers en ons lopersbusje een uurtje later. De helft van het team had een hotelkamer geboekt, de andere helft zou op een nabijgelegen camping overnachten.

Er werd beslist om de hotelgasten, waaronder ik, al te laten vertrekken omdat we anders te laat in het hotel zouden zijn. Ik nam de eerste 250 km voor mijn rekening, toen nam Johan het stuur over. We arriveerden rond 23 u in de gietende regen aan het hotel waar we ondanks het late uur heel vriendelijk werden ontvangen. Het was uiteindelijk middernacht toen ik in mijn bed kroop.

Het is weeral voorbij. Het is ongelooflijk hoe snel zo’n vijfdaags Roparunweekend voorbij vliegt. Maar ja, time flies when you’re having fun.

Een uitgebreid verslag van mijn achtste Roparun volgt later want ik ben nu veel te moe om veel neer te pennen.

Gisteren om 15u56 liepen en fietsten we over de chipmat op het Wilhelminaplein in Rotterdam. De 566,60 km werden door onze lopers afgelegd aan een gemiddelde snelheid van 11,14 km/u. We waren dan ook bijna een uur vroeger binnen dan verwacht. Een ongelooflijke prestatie gezien de rotslechte weersomstandigheden.

Voor mezelf is de Roparun vandaag om 14u30 geëindigd. Deze voormiddag moesten immers de mobilhomes nog worden gekuist vooraleer we ze terug konden brengen naar onze verhuurder. Met ongeveer 18 uren slaap op 5 dagen loop ik er momenteel dan ook bij als een zombie.

Maar ik heb me wel rot geamuseerd. Ik heb echt genoten van dit weekend. De sfeer in het team was geweldig. Hoewel iedereen serieus bezig was met de zaak werd niet vergeten dat het plezant moet blijven. We hebben dan ook flink wat afgelachen. Het motto leek wel “alles kan, niets moet”. Het feit dat voor waren op schema bewijst dat dit een goeie instelling is. En ik ben er zeker van dat, wanneer we uur achter op schema zouden zijn geweest, de sfeer er niet minder op zou geweest zijn.

En nu kruip ik in ben en ga ik voor onbepaalde tijd slapen. De rest van het verhaal (met de nodige prentjes) volgt in de loop van deze week wel.

Het team voor de start :

Op de Erasmusbrug :

Het team na de aankomt op de Coolsingel :

Net op tijd (nog vóór ik op Roparunweekend vertrek dus) heb ik mijn derde Matthew Shardlake verhaal kunnen uitlezen. Zoals al eerder aangehaald is het eigenlijk het tweede verhaal in de reeks maar heb ik noodgedwongen de volgorde moeten omgooien.

Het zwarte vuur speelt zich af in 1540. Hendrik VIII is nog steeds getrouwd met Anna Van Kleef maar dat huwelijk loopt op zijn laatste benen. Shardlake neemt de verdediging van een jong meisje op zich. Zij wordt beschuldigd van moord op haar neefje maar wil niet spreken en dat betekent dat ze ongetwijfeld een gruwelijke dood zal sterven wanneer men haar tot “de pres” veroordeeld.

Thomas Cromwell, na de koning de belangrijkste man van het land, bekomt echter 14 dagen uitstel van executie. Voorwaarde is wel dat Shardlake binnen die tijd het geheim van het Grieks vuur (ook wel zwart vuur) voor hem oplost. Dit wapen zou er voor moeten zorgen dat Cromwell terug krediet krijgt bij de koning die nog steeds boos is omdat Cromwell hem Anna Van Kleeft heeft opgedrongen. Shardlake krijgt hierbij steun van Jack Barak, een medewerker van Cromwell. Shardlake moet proberen een web van intriges en complotten te ontrafelen.

Net als de andere twee verhalen (Kloostermoord en Advocaat van kwade zaken) is ook dit boek een perfecte mix van ware feiten en fictie. Sansom weet een perfect tijdsbeeld te creëren. Hij staat wat dat betreft op gelijke hoogte met Philippa Gregory en staat ondertussen samen met haar, Andreas Eschbach, Richard Dübbel en Karen Maitland in mijn top 5 van historische romanschrijvers.

Als hij op tijd wordt geleverd door Amazon dan wordt de nieuwste van Dan Brown, Inferno, de volgende op de leeslijst. Ik heb hem daar voor een luttele 9 £ kunnen kopen en dat is toch gevoelig goedkoper dan de gemiddelde prijs in België. En ik kan mijn Engels nog wat bijschaven.

Ondertussen is het dus nog twee keer slapen vóór de Roparun. Nu ja, eigenlijk nog maar één keer want morgen in de vroege namiddag vertrekken we al naar Duitsland. Het team heeft nog een last-minute wijziging ondergaan nadat één van de lopers gisteren een ongeval met de moto heeft gehad. Gelukkig werd er snel een vervanger gevonden. Het kan trouwens nog erger. Wij hebben ooit een vervanger moeten zoeken 1 uur voor we richting Parijs vertrokken.

 

 

Het begint nu echt wel te korten … nog drie keer slapen en de Roparun gaat van start.

Het verschil met de afgelopen vier jaar is dat het inderdaad nog drie keer slapen is. Dat was er de laatste jaren namelijk niet echt bij. Deze keer echter geen stress. Het grote deel van het werk wordt immers door anderen gedaan.

Uiteraard ga ik wel mijn steentje bijdragen. Zo begint het Roparunweekend al morgen rond 16u wanneer Peter, Brigitte en ik de mobilhomes gaan afhalen in Geel. Vrijdag, kort na de middag zullen Peter, Kees, Jef, Johan en ik de vrachtwagen en mobilhomes klaarmaken voor vertrek.

En dan vertrek ik ofwel rond een uur of vier met de vrachtwagen naar Duitsland ofwel een uurtje later met één van de mobilhomes. Vrijdagavond overnachten we dan op een 150km van Hamburg. Sommigen slapen daar in de mobilhomes, anderen (waaronder ik) genieten nog van een laatste nacht in een echt bed en gaan op hotel.

En zaterdag iets over één vertrekken we dan op het Heiligengeistfeld in Hamburg richting Rotterdam … goed voor een afstand van 569 km ! Als alles goed gaat dan lopen we maandag rond half vijf over de finish op de Coolsingel in Rotterdam.

Dinsdag moet dan nog alles opgeruimd worden en dan is mijn achtste Roparun een feit.

Wil je ons team volgen dan kan dit via http://www.roparunlive.nl/ . Wij zijn team 234.

 

 

 

 

 

Gisteren heb ik het laatste concert van het voorjaar bezocht: Mark Knopfler in een uitverkocht Sportpaleis.

Mark heeft er vorig jaar voor gezorgd dat het slechtste concert van het jaar (Bob Dylan) toch niet volledig weggegooid was. Jammer genoeg duurde zijn optreden toen nauwelijks 45 minuten. Maar gisteren heeft hij het volledig goedgemaakt met ruim 2u puur genieten.

Hij putte vooral uit zijn solowerk en minder uit het Dire Straits repertoire, al konden klassiekers als Sultans of Swing, Romeo & Juliet en Telegraph Road niet ontbreken. Zijn solowerk vind ik eigenlijk wel beter. Dat klinkt behoorlijk folkachtig en is zoals gezegd puur genieten.

Wat wel meteen opviel was het ontbreken van videoschermen en een behoorlijk sobere lichtshow. Maar zoals de recensent in de Gazet van Antwerpen schreef : eenvoud siert.

En vandaag heb ik trouwens terug gefietst. Het was weliswaar maar 3,5 km (van ’t werk naar ’t station) maar het ging probleemloos. Dat gaat zeker lukken tijdens de Roparun. Die 3,5 km valt trouwens in het niets in vergelijking met de afstanden die mijn broer dagelijks aflegt. Die is afgelopen donderdag begonnen aan zijn derde grote fietstocht. Na een tochtje naar het meest noordelijke puntje van Europa (de Noordkaap) in 2009 en het meest zuidelijke puntje van Europa (Tarifa) in 2011 trekt hij nu naar het Oosten om met de fiets de Baltische staten te bereiken. Na 5 dagen zit al aan de Möhnesee in de buurt van Soest. Een heel avontuur waar ik zelf nooit zou aan beginnen maar hij dus wel. Benieuwd ? Kijk eens op http://www.bloggen.be/dannyc2013/