Johan Cruyff zei ooit “elk nadeel heb ze voordeel” en gelijk heeft ie.

Vorige vrijdag had ik me een beetje overslapen. Niet dramatisch veel (mijn collega’s zouden het nog altijd “midden in de nacht” noemen) maar wel genoeg om niet met de trein te gaan werken en met de auto naar Antwerpen te rijden. Achteraf bleek het wel een voordeel te zijn geweest. In Lier was namelijk een dame met bromfiets gevallen op de overweg waardoor nagenoeg alle treinen één à anderhalf uur vertraging hadden.

Zaterdag hadden we onze traditionele teamdag. Het ene jaar gaan we op teambuilding (zonder partners en kinderen), het andere jaar organiseren we een BBQ (met partners en kinderen). De afgelopen jaren gingen we dan bij iemand thuis eten maar omdat we ondertussen zijn uitgegroeid tot een bende van 30 personen is dat niet meer haalbaar. Daarom trokken we dit jaar naar Hallaar waar collega H. een perfecte locatie had gevonden.

Het nadeel is uiteraard wel dat je ook in ’t weekend met je collega’s opgezadeld zit  maar het voordeel is wel dat iedereen achteraf toch wel moet toegeven dat het een leuke dag was. Vooral de kinderen hebben zich op het domein rot geamuseerd.

Gisteren was het een groot nadeel dat het de hele dag katten, honden, pijpenstelen en oude wijven heeft geregend (schrappen wat niet past of politiek incorrect is). Het voordeel is dan wel dat je vanuit je luie zetel een hoop veldrijders kunt zien ploeteren in de modder terwijl je zelf gezellig foto’s van de BBQ zit te bewerken.

Vandaag kwam dan het ultieme voordeel van het ultieme nadeel. Blijkbaar had ik in 2012 weer teveel belastingen betaald want op de afrekening die ik vandaag ontving bevestigde de FOD Financiën dat er op het eind van het jaar een “bonusje” wordt teruggestort. Er zijn slechtere manieren om de werkweek te beginnen.

 

 

Eergisteren nog eens een loopbeurtje overgeslagen maar vandaag ben ik wel aan de slag geweest.

Toen ik vanochtend om 5u opstond (of “midden in de nacht” volgens mijn collega’s) was het mooi helder weer. Een kwartiertje later werd ik bijna doof van het gekletter van de regen tegen de rolluiken. Nog een halfuurtje later was het gestopt met regenen en ook toen ik om twintig over zes de ondergrondse garage van De Hertoghe uitliep was het nog altijd droog.

Ik was echter nog maar net de Jan Van Rijswijcklaan opgedraaid toen de hemelsluizen opengingen. Ik heb nog wel geprobeerd om een route te vinden waar ik zoveel mogelijk onder bomen kon lopen maar ik was toch behoorlijk doorweekt toen ik na 27 minuten (en 4,3 km) terug de garage binnenliep. Na een verkwikkende douche kon ik dan beginnen aan de werkdag.

 

Voorlopig zit het er op wat de verhalen rond inspecteur Harry Hole betreft. Vandaag heb ik, na een trouwens heel vermoeiende werkdag, de laatste bladzijden gelezen van het derde deel van de trilogie : “Dodelijk Patroon”.

Harry Hole is nog steeds op zoek naar de moordenaar van zijn collega Ellen. Het gaat echter van kwaad tot erger met hem. Hij drinkt terug teveel, Rakel gooit hem buiten en hij staat op het punt te worden ontslagen. Dan wordt een jonge vrouw in haar appartement vermoord. Een vinger is afgesneden en achter haar ooglid zit een kleine rode diamant in de vorm van een pentagram. Als later nog een tweede slachtoffer valt wordt duidelijk dat er een seriemoordenaar in de stad is. Harry wordt verplicht om mee te werken met Tom Waaler, de collega waarvan Harry vermoedt dat hij niet alleen schuldig is aan verschillende moorden maar ook verantwoordelijk is voor grootscheepse wapensmokkel.

Net als deel 1 en deel 2 was ook dit weer behoorlijk spannend. En net als in de vorige zaten ook hier weer enkele leuke plotwijzigingen. Dat zijn zo van die boeken die je doen hopen dat de trein vertraging oploopt. Het zijn ook van die boeken die je doen afvragen waarom je niet eerder iets van de auteur gelezen hebt. Er is me op ’t werk nochtans vaak genoeg gewezen op de kwaliteiten van Nesbø. ’t Kan niet aan koppigheid liggen want als Kempische Steenbok heb ik daar helemaal geen last van.

De volgende op de leeslijst wordt Rebels and Traitors van Lindsey Davis. Het boek wordt omschreven als An Epic Novel of the English Civil War. “Epic” zal het met 740 bladzijden zeker worden. Ik vrees dat het iets langer zal duren dan de Oslo trilogie eer ik aan een volgend boek kan beginnen.

De temperaturen van het afgelopen weekend doen anders vermoeden maar de herfst, of misschien wel de winter, is wel degelijk begonnen.

Om te beginnen zie ik elke morgen het sterrenbeeld Orion terug aan de hemel staan. Ik kan maar twee sterrenbeelden terugvinden en naast de Grote Beer is Orion het tweede sterrenbeeld. En ik weet ook dat dit vooral (of enkel ?) in de wintermaanden zichtbaar is.

Toen ik gisteren voormiddag ging lopen was er in ieder geval niets meer te zien van Orion. Wat er wel te zien was waren afgevallen kastanjes (wild en tam), afgevallen eikels, afgevallen bladeren en enkele mooie paddenstoelen. De bomen beginnen ook al mooi te verkleuren. Dat belooft veel moois voor de komende weken.

En dan is er natuurlijk nog het veldrijden dat terug op TV komt. Vandaag werd de start gegeven op Vier met een nieuwe co-commentator. Niemand minder dan dorpsgenoot (en straatgenoot) Geert Wellens is de nieuwe sidekick van Philippe Maertens. Buiten het feit dat hij zijn commentaar in het plat veusseleirs geeft, heeft hij het prima gedaan. Ik vond hem zelfs beter dan die andere dorpsgenoot, Paul Herygers op Sporza.

Wat ik dit weekend niet gedaan heb is een bezoekje gebracht aan het Boekenfestijn in Brussel. Twee keer zo kort na elkaar kan niet goed zijn. Wel heb ik, via Amazon, de nieuwste van C.J.Sansom gekocht : Dominion (“Mist over Londen” is de Nederlandse titel). Als je hem bij Amazon kunt kopen voor nog geen 4 £ en je moet hem hier 20 € of meer betalen dan is de keuze snel gemaakt of niet ? Probleem is natuurlijk wel dat ik nu ook gezien heb dat er nog twee boeken zijn in de Shardlake-serie die ik nog niet heb. De vraag is nu of ik moet wachten op de Nederlandse vertaling of koop ik ze, net als Dominion, in ’t Engels ?

Het afzien in Newcastle is blijkbaar toch niet tevergeefs geweest.

Eergisteren, samen met loopbuddy Sally, in Lier een 4,50 km gelopen aan een toch niet zó traag tempo zonder een vermoeid gevoel achteraf.

En vandaag nog eens extra vroeg naar Antwerpen vertrokken zodat ik vóór het werk nog een halfuurtje kon gaan lopen. Uiteindelijk zijn het 31 minuten geworden maar op die tijd had ik wel 5 km afgelegd.

 

Ik weet wel dat ik altijd zeg dat snelheid niet zo belangrijk is voor mij maar toch heb je altijd van die doelen die je wil bereiken. Een 5 km op 30 minuten en een 10 km op een uur zijn zo twee van die doelen. Het eerste heb ik ooit wel eens gedaan in 2008 maar sinds de “herstart” is me dat nog niet gelukt. Die grens van 6 minuten per kilometer zit er toch aan te komen (hoop ik).

Eén minuut lijkt niet veel maar toch kan je op zo’n korte tijd veel doen.

 

 

Ik ben beschaamd om het toe te geven maar het was een volledige week geleden dat ik nog eens gelopen heb. Zelfs het mooie weer van het afgelopen weekend kreeg me niet zo ver dat ik mijn loopschoenen aantrok. De reden ? Gewoon luiheid denk ik.

Gelukkig kan ik schrijven “was” want vandaag is er wel gelopen. Een simpele 4,50 km op net iets meer dan een half uur. Deze keer niet de vesten rond Lier maar wel een tochtje via het Netekanaal en de Nete. Op de vesten worden immers iets te donker om nog goed te kunnen lopen. Naast de spoorweg en het water staan minder bomen en blijft het langer doenbaar. Lang zal het niet meer duren of de fluohesjes gaan aan.

Om het helemaal goed te maken heb ik de afgelopen dagen trouwens ook 40 km gefietst. Door de werken aan de N153 tussen Poederlee en Herentals is mijn vertrouwde route naar het station niet beschikbaar. Ik moet ofwel via Lichtaart ofwel via Grobbendonk rondrijden. ’s Morgens gaat dat nog maar ’s avonds doe ik minstens een halfuur over 13 km. Dan kan ik, als het weer het toelaat, beter met de fiets rijden. Dat is maar een dikke 7km en kost me tussen 18 à 23 minuten. Tel daar nog het fietstochtje van het station naar ’t werk en terug bij en ik zit aan 20km fietsen per dag. Alle kleine beetjes helpen, nietwaar ?

Over kleine beetjes gesproken. Vandaag een mailtje gekregen van de Great North Run. Er werd die dag naar schatting 28.000.000 £ ingezameld ! Dat zijn heel veel kleine beetjes.

Het Boekenfestijn heeft zijn naam weer eer aangedaan. Deze keer was de Ethias-arena in Hasselt de plaats van afspraak. Gewapend met mijn boekenlijstje ben ik deze namiddag naar de Limburgse hoofdstad gereden. Altijd leuk om terug te gaan naar de stad waar ik mijn twee beste schooljaren heb gehad al heb ik vandaag van de stad zelf niets gezien.

Ik had gehoopt van nog enkele boeken van Jo Nesbø te vinden maar die waren er vandaag niet. Niet getreurd want er waren voldoende andere boeken om uit te kiezen. Na een tweetal uurtjes ronddwalen was mijn karretje ruim gevuld. Even ruw geteld of ik niet teveel boven budget zat, enkele boeken teruggelegd en uiteindelijk ben ik buitengegaan met 14 boeken en 1 kalender. De boeken zullen zorgen voor meer dan 5.600 bladzijden leesplezier waarvan ruim 1.000 bladzijden in het Engels.

Het volledige lijstje:

• Drie Seconden – Roslund & Hellström
• Als de doden niet herrijzen – Philip Kerr
• Brandend ijs – Jeffery Deaver
• De schuld van Roseboom – Guido Eeckhaut
• Koud Vuur – John Lawton
• De ziel van de stad – Jesús Sánchez Adalid
• De doden van Dokter Siri – Colin Cotterill
• Dromen van de dood – Piet Baete
• The left hand of God – Paul Hoffman
• Strindbergs Ster – Jan Wallentin
• Nog niet dood – Ake Edwardson
• Rebels and Traitors – Lindsey Davis
• Advocaat van de vijand – Geert-Jan Alexander Knoops
• Romeinse Suite – Jef Geeraerts

Een geleende versie van dit laatste boek heb ik al wel gelezen maar als je het dan ziet liggen voor 1,95 euro dan moet je dat gewoon meenemen. Alles samen ben ik trouwens maar 5 euro boven mijn klassiek budget van 50 euro gegaan. Er zijn slechtere manieren om een zaterdagnamiddag door te brengen.

 

Na “De Roodborst” werd vandaag het tweede deel van de Oslo-trilogie, “Nemesis” uitgelezen.

Sinds “Roodborst” zijn er enkele maanden gepasseerd. Harry Hole leeft ondertussen samen met Rakel en haar zoon Oleg. Het onderzoek naar de moord op zijn collega Ellen heeft hij (tijdelijk) moeten stopzetten. Terwijl Rakel en Oleg zich in Moskou bevinden omdat de natuurlijke vader van Oleg zijn zoon opeist, wordt Harry op het onderzoek naar een dodelijke bankoverval gezet.

Een bankovervaller heeft een medewerkster van de bank in koelen bloede afgemaakt. Harry werkt samen met Beate Lønn wiens vader vele jaren geleden tijdens een bankoverval werd doodgeschoten. Beate heeft een bijzonder eigenschap. Zij onthoudt namelijk alle gezichten die ze ooit heeft gezien. Zij meent op de bewakingsvideo iemand te herkennen.

Als later een ex-vriendin van Harry wordt vermoord, kort nadat hij er zelf op bezoek is geweest en klaarblijkelijk laveloos in een taxi naar huis is gebracht, wordt zelfs Harry verdacht.

“Nemesis” is even spannend als “Roodborst” en Harry Hole begint me meer en meer te bevallen. Ik kijk dan ook uit naar het derde deel van de trilogie, “Dodelijk patroon”. Hopelijk liggen er op het boekenfestijn in Hasselt dit weekend nog enkele boeken van Nesbø aan een gunstprijsje. Anders zal ik eens moeten aankloppen bij mijn boekenbuddies uit Peulis om er een paar te lenen.

Voor het eerst sinds de Great North Run heb ik nog eens gelopen. Het was wel de bedoeling dat ik afgelopen donderdag al eens zou gaan lopen in Lier maar vanwege de regen had ik die afspraak afgezegd. Maar vandaag is er wel gelopen en meer bepaald in Zele. Daar organiseerde AC ZELE de 1^ste Remember my First Run-Run. Een loop voor iedereen die ooit beginnen lopen is via Start-to-run of iedereen die gewoon zin heeft om gewoon te lopen.

AC Zele is de basis van de Kloddelopers en aangezien ik dit jaar tijdens de Roparun niet in Zele gepasseerd ben leek het me een uitgelezen gelegenheid om er nog eens bezoekje te brengen. Tenslotte is het voor mij in 2007 ook begonnen met de “start-to-run”. Dat gaf me ook de mogelijkheid om nog eens een klapke te doen met ex-Roparunteamgenoot en nu Kloddeloper Kurt. Hij moest echter sneller weg en beperkte zich tot 5km, ikzelf ben voor de 10km gegaan. Dat kwam neer op 10 rondjes door het park en 1 rondje over de piste. Uiteindelijk bleef de teller steken op 9,70km in 1u06 en dat is niet al te slecht. Na afloop kreeg ik nog een goedgevulde “goodies bag”.

 

Wat ik sinds mijn terugkomst evenmin gedaan heb is verder gelezen in de Oslo trilogie van Jo Nesbø. Deze 3 boeken heb ik gekocht omdat mijn leesbuddies uit Peulis een grote fan van zijn Jo Nesbø.Toen er bij ECI een actie “3 voor de prijs van 2” liep en die 3 boeken bij de keuzemogelijkheden stonden heb ik maar toegehapt.

De vakantie van de afgelopen dagen leken me perfect om eens kennis te maken met Harry Hole, hoofdpersonage uit de boeken.Het eerste deel van de trilogie, Roodborst (eerder uitgegeven als “wraakuur”, is ondertussen uitgelezen en het tweede deel, Nemesis (eerder uitgegeven als “zes seconden te laat” is halfweg.

In Roodborst wordt rechercheur Harry Hole,  die na een schietincident als inspecteur weggepromoveerd naar het politieobservatieteam of kortweg POT. Hiermee komt ook een einde aan zijn samenwerking met zijn collega Ellen. Ellen wordt, op een avond laat, na haar werk vermoord met een honkbalknuppel door een Neonazi. Harry trekt zich deze aanslag persoonlijk aan en hij zet alles op alles om op het spoor van de dader te komen, een dader die zich mogelijk in het politiekorps bevindt.

Zij was net op het spoor gekomen wie “De Prins” was. “De Prins” is de man die een sluipschuttersgeweer via Zuid Afrika naar Oslo heeft laten smokkelen. Om de identiteit te achterhalen van deze schutter moet Harry zich verdiepen in een stuk historie van Noorwegen. Een zwarte bladzijde, volgens sommige Noren. Wie waren die Noorse jongens die samen met Nazi-Duitsland vochten aan het oostfront tegen het communisme? Parallel met het verhaal dat zich afspeelt in 1999-2000 vertelt het boek ook het verhaal van enkele van die Noorse frontsoldaten tijdens de tweede wereldoorlog. Een echte aanrader.

Om de Great North Run 2013 volledig af te sluiten nog enkele cijfers:

• 56.000 starters
• 40.732 finishers
• 15.268 DNF of DNS
• 34.525 mijn positie in de algemene uitslag
• 2.387 mijn positie in de categorie “mannen tussen 45 en 49”
• 3.770 mijn positie in de categorie “algemeen tussen 45 en 49”
• 21.374 mijn positie in de categorie “mannen”
• 1:00:09 Snelste tijd mannen – Kenenisa Bekele
• 1:05:45 Snelste tijd vroiuwen – Priscah Jeptoo
• 2:39:09 mijn tijd
• 4:57:29 traagste tijd mannen
• 4:42:15 traagste tijd vrouwen
• 3:40:07 tijd van Tony “The Fridge” Phoenix-Morrison (een fenomeen in Engeland die meerdere (halve) marathons loopt met een ijskast op zijn rug)

 

Tony “the fridge” 

De Red Arrows boven Tyne Bridge (toen moest ik de startlijn nog passeren)

De laatste meters

Het “certificaat”