Terug in het land !

Ik was gisteren al een eindje onderweg naar Hull en wist nog steeds niet waar ik nog een halte zou inlassen. Tot ik een pitstop maakte aan Wetherby Services. Daar zag ik plots een leaflet van het Yorkshire Air Museum in Elvington en toen was de keuze snel gemaakt. Deze oude luchthaven, waar het 609^de Squadron van Bomber Division gestationeerd was is tegenwoordig een museum en het was een eeuwigheid geleden dat ik daar nog eens op bezoek was geweest.

En ik heb het me niet beklaagd. Voor een WWII adept is dit echt een aanrader. Ondanks het feit dat deze basis in het noorden van Engeland ligt voel je er toch een beetje de Battle of Britain sfeer. De muziek van Glenn Miller en Vera Lynn die door de tannoyspeakers klinkt helpt ook wel. Er zijn 19 gebouwen, waaronder de controletoren, die elk hun eigen onderwerp hebben. En er staan zowel (levende) vliegtuigen die elk moment in actie kunnen komen als enkele replica’s (uiteraard van de Supermarine Spitfire en de Hawker Hurricane). Je krijgt er zonder problemen een paar uur gevuld.

 

Van daar was het nog een uurtje rijden naar Hull en daar had ik een beetje geluk. Ik zag dat alle auto’s vóór mij via de douane moesten passeren (koffer achteraan open, motorkap open, met de spiegels onder de auto …) maar ik mocht gewoon doorrijden. Meestal ben ik wat dat betreft de sigaar (ze hebben zelfs eens de drugshond in mijn auto losgelaten op een heenreis) maar vandaag dus niet.

De overtocht zelf was vrij rustig, op die paar dronken Britten die me om 2u vannacht uit mijn slaap hebben gehaald na. Ik betrap me er wel op dat ik me, als veteraan wat betreft overtochten, meer en meer erger aan de nieuwelingen aan boord. Nu is ergeren wel overdreven. Ik begrijp wel dat het voor hen allemaal nieuw is en dat ik de routine wel ken, maar ik begrijp niet waarom je een hele avond met je boarding card in de hand moet lopen. Mijn ego werd wel een beetje gestreeld toen ik bij het binnenkomen van het restaurant werd begroet met de woorden “Nice to have you back on board, Sir”. Zowel de heenweg vorige donderdag als de terugweg gisteren werden namelijk op de Pride of Bruges gemaakt en de restaurantverantwoordelijke herkende me nog. Ik vraag me wel af wat die Duitsers achter mij in de rij daarvan vonden.

Volgend jaar is de kans dat ze me bij P&O zien wel klein. De “grote” vakantie brengt me in 2014 normaal gezien immers naar Frankrijk. Niet alleen is het dan 70 jaar geleden dat de landing in Normandië plaatsvond, het is ook 100 jaar geleden dat de eerste wereldoorlog begon. Als geschiedenisliefhebber moet ik dan naar onze zuiderburen. Misschien zit er in het voorjaar nog wel een kleine trip naar het Verenigd Koninkrijk in maar als die er komt dan zou dat wel eens het eiland Man kunnen zijn (en dan nog het liefst tijdens de TT-week. Maar zover zijn we nog niet. Nu nog enkele dagen uitrusten en dan terug naar de collega’s bij VIVIUM.

Het uit bed geraken viel al bij al nogal mee, al voel ik nog altijd wel dat ik gisteren 21 km gelopen heb. Vandaag dus nog eens “de toerist” uitgehangen met een bezoekje aan twee van de grootste kastelen uit de North East : Bamburgh Castle en Alnwick Castle.

Bamburgh Castle is een heel imposante burcht, gebouwd op een basaltrots met aan de voet daarvan het kleine dorpje Bamburgh. Aan dat dorpje heb ik trouwens nog heel leuke herinneringen. In 2000 heb ik daar een weekje verbleven en net tijdens die week werd in Charleroi de EK-match tussen Engeland en Duitsland gespeeld. De ene helft zat in het ene café en de andere helft in het andere café te kijken. De match werd trouwens gewonnen door de Engelsen. Het kasteel zelf is zeker de moeite waard om te bezoeken, zeker wanneer je een audiogids meeneemt.

Na de middag trok in naar Alnwick om daar het kasteel te bezoeken. Dit kasteel, na Windsor Castle het tweede grootste bewoonde kasteel van het land, is al 700 jaar eigendom van de Percy familie en heeft een heel rijke geschiedenis. Tegenwoordig is het echter vooral gekend als Hogwarts (Zweinstein) uit de Harry Potter films. Daar maken ze dan ook dankbaar gebruik van. Je kan er zelfs leren hoe je op een bezem moet vliegen.

Naast het kasteel ligt Alnwick Gardens. Een heel mooie tuin met vooral enkele heel interessante watersculpturen. Probleem in die tuin was wel dat er weer behoorlijk wat moest worden geklommen en dat vonden de beentjes niet zo leuk.

Morgen gaat het terug naar Hull om de ferry naar Zeebrugge te nemen. Onderweg zal ik nog een kasteel of abdij bezoeken al is het nu nog niet duidelijk welke. En daarmee zit de Great North Run minitrip er weeral op.

Al bij al is er nog redelijk goed geslapen afgelopen nacht, al was ik wel wakker vóór de wekker om 6u afliep.

Het hotel had voor de Great North Runners een extra vroeg ontbijt voorzien maar veel kreeg ik niet binnen. Eén broodje met confituur en een paar bananen en dat was het. Rond half acht de deur uit om de bus van 7u41 naar Eldon Square te nemen. Ik kreeg het gezelschap van nog een loopster (en haar moeder) die blij waren dat ze niet alleen aan de bushalte stonden (en ik was ook wel blij dat ik niet alleen was, dat geeft toch een beetje meer zekerheid dat ik de juiste bus nam).

Nauwelijks 20 minuutjes later waren we aan de eindhalte en van daar was het nog eens 20 minuutjes wandelen naar Claremont Road waar de 38 bagagebussen klaar stonden. Aangezien ik in startvak J stond (het voorlaatste vak) was het weer een eindje wandelen. De 56.000 lopers stonden immers gespreid over een volledige kilometer. En dan was het wachten tot de start die om 10u40 werd gegeven. Gelukkig was er voldoende sfeer en een heel enthousiaste speaker die ons op een typisch Britse manier bezighield.

Een eerste sterk moment kwam er om 9u45. Toen werd Abide with Me ingezet, een Engelse hymne die vaak bij begrafenissen of herdenkingen wordt gebruikt en ook elk jaar op de FA CUP FINAL wordt gezongen. Als er dan iemand voor je staat met de foto van zijn aan kanker overleden zoontje op zijn rug die met tranen in de ogen heel ingetogen meezingt dan krijg je zelf ook wel een krop in de keel (en tranen in de ogen). Dat is trouwens ook typisch Brits : bijna 99 % van de deelnemers loopt voor een goed doel, al dan niet op een bizarre manier verkleed of aangekleed.

Om 10u40 was het dan zover en klonk het startschot (althans dat denk ik toch want wij stonden zo ver van de start dat we het niet hoorden. Uiteindelijk liep ik zelf 37 minuten later over de start en toen begon het te regenen. De eerste 4 kilometer hebben we door de regen gelopen. De heel sterke wind stond gelukkig in ons voordeel.

Het lopen op zich ging best aardig. Weliswaar iets trager dan gehoopt maar het ging dan ook behoorlijk omhoog. En toen, ergens tussen kilometer 13 en 14 namen we een bocht en kregen we wind en de regen recht in het gezicht, net op een stuk dat ook nog eens steil omhoog ging (vergelijkbaar met de Tervurenlaan in de Brusselse halve marathon). Ik moet me daar een beetje hebben geforceerd want vanaf dan was het harken en nog eens harken. Vooral op de klimmetjes ging het bijzonder moeilijk maar gelukkig (?) was ik niet de enige die in de problemen kwam. De koude wind op een nat lichaam deed evenmin goed.

Uiteindelijk heb ik het wel gehaald, al was de laatste kilometer puur op karakter. De steun van de massa volk die aan de aankomst stond hielp ook enorm (en dan helpt het ook nog dat je naam op je nummer staat, zo voelt het aan dat ze je echt persoonlijk aanmoedigen). De show van de Red Arrows was trouwens ook mooi om te zien, ondanks de vermoeidheid.

Eindtijd was 2u39 en als ik heel eerlijk ben dan is dat toch een teleurstelling. Ik was vertrokken met de bedoeling om 2u30 te halen en met de hoop om mijn PR van 2008 (2u19 in Lier te evenaren) maar dat is dus niet gelukt. Anderzijds ben ik wel blij dat het gezien de moeilijke omstandigheden toch gelukt is maar het blijft een dubbel gevoel. De halve marathon van Brussel binnen drie weken ga ik in ieder geval niet meedoen.

Na afloop kregen we trouwens nog een over ons waar den “Drash National” jaloers zou op zijn.

Morgen ga ik weer de toerist uithangen met bezoekjes aan Alnwick Castle en Bamburgh Castle, tenminste als ik uit bed geraak.

Nog één nachtje slapen. Al is de kans groot dat er niet veel geslapen wordt.

Vandaag op verkenning geweest in South Shields om van daar met de metro naar het centrum van Newcastle te gaan. Alles staat er in ieder geval klaar om ons morgen te ontvangen. Tenzij ik me nog bedenk ga ik morgen toch maar niet met de auto naar ginder rijden om dan met de metro naar de start te gaan. De wandeling van de parking naar het metrostation neemt toch al snel een uurtje in beslag. Tel daar nog de autoreis van 45 minuten bij en de metrorit van 25 minuten en ik ben al snel 2,5 uur onderweg. Ik zal toch maar de bus nemen die op enkele meters van het hotel passeert. Dan ben ik ’s avonds misschien langer onderweg maar dan zou ik ’s morgens wel zeker op tijd daar moeten zijn.

In Newcastle was het gezellig druk. Ook vandaag werden er immers enkele wedstrijden georganiseerd, waaronder de City Games, de Mini Great North Run en een 5 km wedstrijd. En er was natuurlijk de Pasta Party. Een beetje gratis pasta is altijd meegenomen. Lang ben ik er niet gebleven, ik moest nog de hele weg terug.

Onderweg heb ik wel een heel goedkoop regenjasje gekocht. De voorspellingen voor morgen zijn niet al te best. Lang wachten in de regen is niet zo leuk. Daarom dus een goedkoop jasje dat goed genoeg is om me (relatief) droog te houden op voorhand en dat ik kan weggooien net voor de start (en daarmee nog een goed doel help want alle kleren worden verzameld).

 

Zenuwen … zenuwen … zenuwen.

Nog twee keer slapen en dan is het zover.

Ik hoop tenminste dat er geslapen wordt want de afgelopen nacht is daar niet veel van in huis gekomen. Nu heb ik dat wel vaker wanneer ik de ferry naar Hull neem. Op de heenreis gaat er blijkbaar teveel door mijn hoofd om goed te kunnen slapen. Op de terugreis heb ik daar minder last van.

Ik heb nochtans een nieuwe vriend gemaakt gisteravond. Neen, niet de mecaniciens van Omega Pharma Quick Step of van Sky Cycling Team, die ook op de boot zaten, maar wel een drieënvijftigjarige Noor. Hij is profvoetballer geweest, beurshandelaar, muzikant, componist en wereldreiziger. Zijn naam ? Jo Nesbø. Zijn huidig beroep : schrijver. De boekendames uit Peulis zijn er grote fan van en sinds gisteren ik ook. Gelukkig speelden ze geen goede films aan boord (weer geen Titanic, The Posseidon Adventure of Speed 2 en dan hoeft het voor mij niet) zodat ik de hele avond van zijn gezelschap kon genieten. Bijkomend geluk : ik heb twee boeken van hem bij, met één boek zou ik het einde van deze korte vakantie niet halen.

Op het programma vandaag stond dan de rit naar Newcastle, of beter Gateshead waar ik verblijf. Onderweg wel twee tussenstops gemaakt in Richmond en Barnard Castle om er de resten van hun respectievelijke kastelen te bezoeken. Het weer was vrij miezerig maar heel erg was dat niet. Waar hebben ze tenslotte de regenjassen voor uitgevonden ?

Morgen ga ik South Shields (de aankomstplaats van de Great North Run) verkennen en ga ik testen hoeveel tijd ik nodig heb om vandaar naar de start te geraken. Ik ben namelijk van plan om zondagochtend mijn auto aan de finish te parkeren zodat ik na afloop vrij snel terug in mijn hotel ben. Een hotel dat trouwens op zondag een extra vroeg ontbijt aanbiedt vanwege de Great North Run. Altijd plezant.

Alles wordt een beetje korter de laatste dagen. De dagen op zich worden korter. Het aantal dagen dat me scheidt van de Great North Run wordt korter. En deze week zijn ook de loopafstanden iets korter.

Enerzijds wil het rustig aan doen, anderzijds wil ik natuurlijk niet volledig blijven stilzitten. Vorige week was het zo druk op ’t werk dat er helaas niet gelopen werd. Zaterdag was het de Roparun-reünie-bbq van team 234 en werd er evenmin gelopen. Een nagenoeg slapeloze nacht (wat me wel meer overkomt na een Roparundag) en 3kg gehakt- en broodmengeling die van één grote klomp naar verschillende doosjes met soepballetjes moesten worden gerold weerhielden me ook zondag van het lopen.

Ik weet wel dat het allemaal zwakke excuses zijn maar ja … Vandaag echter moest en zou ik wel gaan lopen. Eerst heb ik de diepvriezer en de ijskast nog eens goed een goede poetsbeurt gegeven maar deze namiddag ben ik dan eindelijk toch vertrokken. Ver zou het niet worden en lang ook niet. Voor de eerste kilometer had ik 6:07 nodig, de tweede ging nog 5 seconden sneller. De derde kilometer werd afgewerkt in 5:37 (naar mijn normen is dat razendsnel) en de vierde (en laatste kilometer) werd afgelegd in 6:07.

Samengevat werd er 4 km gelopen in 23:57 en daar ben ik meer dan tevreden mee. Het leverde me 4 “Endomondo-bekertjes” op. Ik ga het volgende zondag uiteraard rustiger aan doen maar het betekent wel dat het me de conditie toch wel goed zit.

Hieronder een korte maar mooie impressie van de Great North Run 2012 die ik op YouTube gevonden heb:

Hoera ! Ik heb vandaag op ’t werk mogen trakteren met ijsjes ! Wat is daar nu zo leuk aan ? Wel, sinds vorig jaar hebben we een traditie in ons team en die traditie zegt dat iemand die voor twee weken (of meer) met vakantie gaat de rest van het team op een ijsje trakteert. En vandaag was het dus (eindelijk) mijn beurt. ’t Zal me deugd doen. Ik ben er zelfs in geslaagd om zo goed als alle to do’s af te werken.

Ook afgewerkt vandaag : The White Princess van Philippa Gregory. Het heeft me iets langer geduurd dan normaal om dit vijfde deel in de Cousins’ War series te lezen maar dat lag vooral aan de hitte in de trein die de afgelopen zomermaanden parten heeft gespeeld.

Het eerste boek in deze serie, The White Queen (De Rozenkoningin) vertelde het verhaal van Elizabeth Woodville, het “burgermeisje” dat trouwde met koning Edward IV. Het tweede boek, The Red Queen (De Roos van Lancaster) vertelde het verhaal van Lady Margaret Beaufort, moeder van Koning Henry VII, de eerste Tudor aan de macht. Het derde verhaal, The Lady of the Rivers (De witte Roos)  gaat dan even terug in de tijd om het verhaal van Jacquetta van Luxemburg, moeder van Elizabeth Woodville te vertellen. Vierde boek in de reeks is The Kingmaker’s Daughter en vertelt het verhaal van Isabel en Anne Neville, dochters van de Earl of Warwick.

Dat brengt me bij het vijfde en (voorlopig) laatste verhaal in deze cyclus rond de Rozenoorlog tussen het Huis van York en het Huis van Lancaster. De hoofdrol is weggelegd voor Elizabeth of York die, nadat haar geliefde Koning Richard III werd verslagen door Henry Tudor in de Slag om Bosworth, verplicht wordt te huwen met diezelfde Henry Tudor.

Het Koninkrijk van Henry VII wordt echter bedreigt door een pretender. In Vlaanderen  loopt immers een jongen rond die beweert Richard of Shrewsbury  te zijn. Richard is de broer van Elizabeth die samen met zijn oudere broertje verdwenen is (vermoedelijk vermoord) tijdens zijn gevangenschap in de Tower of London. Hij krijgt de steun van de Europese koningshuizen. Is hij de echte Richard of is hij een bedrieger ?

Hoewel het verhaal fictie is leest het als non-fictie en weet het van begin tot einde te boeien (tenminste als je geïnteresseerd bent in geschiedenis). Niemand weet exact wat er met de twee prinsjes gebeurd maar het idee dat er één is kunnen vluchten is wel intrigerend.

Voorlopig laten we het Engeland van de Tudors weer rusten en gaan we richting Scandinavië. Bovenaan de leeslijst staan de drie boeken van de Oslo-trilogie van Jo Nesbo : De Roodborst, Nemesis en Dodelijk Patroon. Het wordt een eerste kennismaking maar volgens mijn bookbuddies uit Peulis zijn het aanraders.

Ook vandaag wordt er weer niet gezaagd of geklaagd

’t Schijnt dat ik de afgelopen weken nog al eens heb durven zagen en klagen over vakantie en dan vooral over het gebrek van vakantie langs mijne kant. Hiervoor mijn excuses. Daarom vandaag eens een “happy” berichtje:

Veel happier dan dit kan toch niet hè

… die mooie zomer !

Vandaag begint immers de weerkundige herfst. Maar vandaag eindigt ook de “grote vakantie”. Dat betekent helaas dat het vanaf morgen op de trein (en zeker op de weg) een pak drukker zal worden.

Als ik zo even terugkijk op de zomer dan kan ik hem indelen in drie delen. De maand juni stond vooral in het teken van mijn vakantie naar Ierland. Wat ik daar vooral van onthouden heb is dat ik niet meer zo lang mag wachten om er terug naartoe te gaan.

Juli was de muziekmaand met achtereenvolgens Graspop, Na Fir Bolg, TW Classic, Roger Waters en natuurlijk vier dagen Suikerrock. Veel muziek gezien en gehoord en de ene al beter dan de andere.

Augustus zou ik dan sportmaand noemen. In het vooruitzicht van de Great North Run moest er immers worden getraind. Met meer dan 120 km op 1 maand tijd durf ik wel te zeggen dat er genoeg gesport werd. Die afstand heeft me trouwens de 7.389^ste plaats (van 252.837 deelnemers) opgeleverd in de Annette Fredskov Challenge op Endomondo.com. De bedoeling was om in de maand augustus zoveel mogelijk kilometers te lopen. De winnaar, een Deen, had trouwens 1.000 km op zijn teller staan!

Maar ’t zit er op, ’t is voorbij. Vanaf morgen hervallen de meeste mensen terug in hun dagelijkse routine. Op ’t werk zullen er velen terug uit vakantie komen en dat zal voor sommigen niet meevallen. De egoïst in mij is wel blij dat de zomervakantie voorbij is. Twee maanden aan een stuk hoor je op radio en TV niets anders dan vakantie hier en vakantie daar … Elke week zie je wel iemand op ’t werk op vakantie vertrekken, enkelen zelfs meerdere keren.

Nog even en het is aan mij ! Het belooft wel een drukke werkweek te worden want het werk dat er nog ligt en de tijd die ik nog heb voordat ik eindelijk nog eens op vakantie mag staan niet in de juiste verhouding met elkaar.