’t Is weer voorbij. Het aftellen naar volgend jaar kan beginnen.

Na een laatste ontbijt in het Hotel du Golf in Cabourg begon ik iets over negen aan de tocht naar huis. Op deze tocht heb ik wel een paar keer “ruzie” gemaakt met mijn GPS. Zij wou me absoluut over de E17 en Gent naar huis sturen en wilde maar niet begrijpen dat ik via de E19 en Brussel wilde rijden.

Via Gent is inderdaad iets sneller. Onderweg had ik op een parking namelijk iets gedaan wat ik anders nooit doe : twee lifters meegenomen. Toen ik wou vertrekken sprak een jongeman me aan met de vraag of ik naar Brussel op weg was. Ze zagen er wel betrouwbaar maar vooral moe uit en ik heb ze dan maar meegenomen.

Na een twintig minuutjes lag het meisje al duchtig te slapen op de achterbank. Toen ik vroeg waar ze op reis waren geweest zei de jongen doodleuk : Guatemala. Ze waren deze voormiddag in Parijs geland en waren nu op weg naar huis. Ze waren dan ook heel dankbaar toen ik ze in Strombeek afzette. En ik had mijn goede daad weeral gedaan.

Is ’t een goeie vakantie geweest ? Absoluut. Is Normandië een mooie streek om op vakantie te gaan? Sommige dagen zou ik zeker Ja hebben geantwoord maar er waren ook dagen waarop het antwoord Nee zou zijn. Was het interessant ? Wees daar maar zeker van.

Wat heb ik nog onthouden van deze reis ?

• Tank nooit in één van die stations langs de autostrade maar ga altijd ergens bij een supermarkt tanken. Kan tot 20 cent per liter goedkoper zijn.
• Franse televisie is niet om aan te zien. Ofwel zijn het vervelende praatprogramma’s, idiote spelprogramma’s of vreselijk gedubde series of films. Gelukkig had ik wat dat betreft seizoen 2 van Edeavour en seizoen 6 van Lewis mee.

Ga ik nog terug naar Frankrijk ? Vermoedelijk wel maar dan toch terug naar Bretagne.

Om af te sluiten nog enkele foto’s die de afgelopen week vrij goed samenvatten. De laatste foto is trouwens niet het nieuwste ontwerp van Karl Lagerfeld maar wel de achterkant van mijn T-shirt na de 23 km lange wandeling van gisteren.

 

 

Gisteren was er sprake van een eventuele fikse wandeling vandaag en dat is het ook geworden. Nog een geluk dat ik op een gegeven moment een beetje verloren ben gelopen of het was een heel fikse wandeling geworden. Elk nadeel heb z’n voordeel ?

In het hotel lag een kleine folder over Randonnées Nature in Cabourg. De folder was weliswaar van 2012 maar zoveel zou er toch niet veranderd zijn zeker ? Er werden 2 wandelingen aangegeven: Cabourg entre mer et rivière, goed voor zo’n 8 km en Les marais de la Dives, goed voor 9 km. De eerste wandeling kwam op een bepaald vrij dicht bij de start van de tweede wandeling. Daarom besloot ik maar om ze te combineren. 17 km met daarbij pakweg nog een kilometer om van het hotel op het parcours te geraken en terug, dat zou wel lukken.

Wandeling A bracht me via de oevers van de Dives naar de Pointe de Cabourg. Via het strand, dat bij laag water enorm ver reikt, kwam ik op de dijk van Cabourg. Op deze dijk, die veel minder druk is dan bij ons, ook op architecturaal vlak, liep een fototentoonstelling over paarden. Normandië is immers een paardenregio. Als ik het goed heb gelezen dan zijn er hier zo’n 100.000 paarden !

Ter hoogte van het sportpark heb ik dan het parcours van wandeling A verlaten om enkele honderden meters verder het vertrek van wandeling B te nemen. In het voormalig moerasgebied is het aangenaam wandelen en fietsen. Het is ook geklasseerd als zone naturelle d’intérêt écologique, faunistique et floristique. Het was er vooral aangenaam wandelen tussen de weilanden en de grachten. Roofvogels, reigers, libellen, eenden … je kan ze allemaal tegenkomen. In het broedseizoen zouden er ook ooievaars te zien zijn. Op een gegeven moment heb ik wel een afslag gemist zodat ik twee à drie kilometer “te weinig” heb gedaan.

Eens wandeling B achter de rug heb ik het parcours van wandeling A terug gevolgd.

Terug op punt waar ik deze ochtend heb aangesloten op parcours A stonden er 19 km op de teller. Het was eigenlijk nog wat vroeg en ik besloot om niet rechtsaf naar het hotel maar linksaf naar het stadscentrum te gaan. Dat bleek een goed idee te zijn. Cabourg is een gezellig druk stadje dat zeker een bezoek waard is. Ondertussen was het ook vloed en bleek het strand, dat vanochtend nog honderden meters diep was, nog enkele tientallen meters diep te zijn.

Bij aankomst in het hotel bleek ik 23 km te hebben gewandeld. Zonder die misser hadden dat er vermoedelijk 26 geweest. Morgen nog een lange rit naar huis en dan zit deze vakantie er ook weeral op. Uiteraard is dat jammer maar anderzijds ben ik wel moe en aan een rust toe.

 

Al 6 dagen lang lees ik in alle museums die ik bezocht heb (en dat zijn er toch 16 ondertussen) dat de strijd om Normandië ook een strijd voor onze vrijheid was. Vandaag in het 17^e museum was er van die vrijheid echter weinig te merken.

Op deze voorlaatste dag van mijn Overlordvakantie was Bayeux mijn eerste halte. Bayeux is uiteraard vooral bekend van zijn tapijt maar er is ook het Musée Mémorial de la Bataille de Normandie. Goed museum dat bij de inkom de liberators welkom heet maar ook het eerste museum waar het verboden is om te fotograferen. Nu lig ik daar niet wakker van. Ik ben nogal vrij goed in het nemen van foto’s zonder dat iemand het ziet. Terwijl ik in de clandestiniteit trok hoorde ik een man fulmineren tegen één van de museummedewerkers die daar rondliep. “C’est notre histoire en je ne comprends pas pourquoi ce m’est interdit de prendre des photos de notre histoire”. Hij heeft natuurlijk gelijk maar ik vond mijn stil verzet toch beter.

Na een wandeling doorheen het overigens leuke Bayeux heb ik dan Wereldoorlog II even achter me gelaten en ben ik iets verder in de tijd teruggegaan namelijk naar 1066. Toen beloofde de kinderloze Engelse koning Edward the Confessor de troon aan zijn neef William the Bastard, hertog van Normandië. Edward stuurde zijn schoonbroer Harold of Wessex naar Normandië om het goede nieuws over te brengen.

Bij het overlijden van Edward dacht Harold echter dat hij ook wel recht had op de troon en besloot om zelf koning te worden. Dat kon William uiteraard niet zomaar laten gebeuren en hij trok met zijn leger het kanaal over om de troon op te eisen. Tijdens de slag om Hastings in 1066 hakte William het leger van Harold in de pan en werd alsnog koning van Engeland. Sindsdien noemen ze hem William the Conqueror. Dat is in ’t kort het verhaal van het tapijt van Bayeux, één van de eerste stripverhalen ter wereld. 70 meter lang, een halve meter hoog en behorend tot het Unesco werelderfgoed.

Na enkele boterhammekes op een bankje aan de kathedraal van Bayeux trok ik naar Caen. Niet naar het centrum maar wel naar de rand van de stad waar de Mémorial de Caen ligt. Nu heb ik al behoorlijk goede museums gezien de afgelopen dagen maar dit museum is echt wel de max. Hier wordt het hele verhaal verteld, vanaf de ondertekening van de het verdrag van Versailles in 1919 tot de val van de muur van Berlijn in 1989. Het is ook een behoorlijk “hard” museum dat tot nadenken stemt. Vooral hun galerij over de gruwelijkheden van de Nazi’s en de Japanners zijn zwaar. Een aanrader.

Morgen is het alweer de laatste dag en vermoedelijk de enige dag die niet rond D-Day en Overlord zal draaien. Zoals het er nu naar uitziet ga ik een fikse wandeling in de omgeving van Cabourg maken.

De landing in 1944 gebeurde niet enkel op de Normandische stranden. Er werden ook zo’n 14.000 parachutisten gedropt “behind enemy Lines”. De Engelsen landden in de buurt van Pegasus Bridge, de Amerikanen landden in de buurt van Sainte-Mère-Eglise.

Dit kleine dorpje was dan ook mijn eerste bestemming vandaag. Sainte-Mère-Eglise zal bij het “grote publiek” vooral bekend zijn dankzij The Longest Day. In de film landden enkele para’s op het marktplein van het dorp terwijl de inwoners net bezig zijn een huis te blussen. De meeste para’s worden onverbiddelijk neergeschoten, vaak nog voor ze geland zijn. Eén van hen blijft echter aan de kerktoren hangen. Een Duitser schiet hem in de voet.

Tot zover de waarheid. Maar in tegenstelling tot de film is de man daar geen uren en uren blijven hangen en was hij niet zo goed als doof toen ze hem bevrijden. In werkelijkheid heeft hij daar 2 uur gehangen, werd toen losgemaakt en gevangen genomen door 2 Duitse soldaten en is hij daarna kunnen ontsnappen. De man zelf, tenminste een pop, hangt trouwens nog altijd aan diezelfde kerktoren.

Op de plaats van het brandende huis staat nu het Musée Airborne. Dit museum herdenkt de soldaten van het 82^e en 101^ste Airborne Division. En daar is degelijk werk van gemaakt. In de ene hal gaat het vooral over de WACO, het Amerikaanse zweefvliegtuig dat werd gebruikt om soldaten en materiaal ter plaatse te krijgen. Er staat trouwens een exemplaar in de hal.

De tweede hal staat een Douglas C-47 Skytrain en in de derde hal stap je samen met paratroopers op het vliegtuig en wordt je als het ware gedropt in Sainte-Mère-Eglise.

Tweede halte voor vandaag was Saint-Côme-du-Mont. Daar is het Centre Historique des Parachutistes du Jour-J gevestigd. Dit kleine maar leuke museum is ook wel bekend als Dead Man’s Corner Museum. In dit huis was eerst een commandopost van Duitse para’s gevestigd tot de Amerikanen het overnamen. De oorsprong van de naam is wel iets gruwelijker. Net na de landing werd voor het huis een Amerikaanse tank vernietigd. Alle inzittenden stierven. De boordcommandant stond half uit de geschutskoepel en het heeft enkele dagen geduurd tot ze hem hebben weggehaald. De Amerikanen noemden de plaats al snel on the corner of the house where the dead man is, later afgekort tot Dead Man’s Corner. Aan het museum is ook een winkeltje. Voor een paar duizend euro kan je daar een origineel Duits of Amerikaans machinegeweer of pistool kopen.

Op de terugweg naar Cabourg besloot ik om nog even te stoppen aan de rand van La Cambe. Daar ligt het Friedenspark. Op dit domein van meer dan 7 hectaren liggen de lichamen van 21.222 Duitse soldaten, omgekomen tijdens de gevechten in Normandië. Heel sober ingericht maar als je tussen de tegels loopt dan krijg je af en toe toch een krop in de keel. Wat hier namelijk opvalt is de bijzonder jonge leeftijd van vele slachtoffers. Vaak zijn ze 18, 19 of 20 jaar. Sommigen hebben zelfs niet het geluk gehad om hun achttiende verjaardag te kunnen vieren. En het zijn er niet een paar hè, het zijn er tientallen, wellicht honderden zoniet duizenden.

Voor de jeugd van vandaag is normaal dat ze voor hun achttiende verjaardag iets moois krijgen (een IPhone, een tablet, misschien zelfs een auto …). Ze beseffen waarschijnlijk niet hoe goed ze het wel hebben. Ik moet er wel bij vertellen dat bij de aanleg van het kerkhof in 1961 een hele hoop jongeren hebben geholpen, zowel Duitse als Franse jongeren. Aan de ingang staat een spreuk van Albert Schweitzer : “Kriegsgräber sind die Grossen Prediger des Friedens”. Een waarheid als een koe, alleen jammer dat niemand ernaar luistert.

Normandië 5^e dag en tegelijkertijd ook het vijfde (en laatste) landingsstrand: UTAH Beach.

Utah Beach was oorspronkelijk niet gepland maar werd enkele maanden vóór D-Day (of ‘Jour J” zoals ze hier wel eens zeggen) toegevoegd. Bedoeling was om van Utah Beach naar Cherbourg te trekken en de haven de vrijwaren.

Ik begon mijn verkenning van Utah Beach in Sainte-Marie-du-Mont waar het Musée du Débarquement Utah Beach ligt. In dit vrij grote museum, dat letterlijk op het strand staat) is onder andere een B26 Marauder bommenwerper te bezichtigen, één van de zes overblijvende exemplaren en het enige exemplaar dat buiten de Verenigde Staten staat. Ook hier weer een prachtige film (Overwinning in het zand). Naast het museum staan nog enkele monumenten.

Daarna trok ik verder naar Saint-Marcouf-de-l’Isle. Daar bevindt zich het Musée de la batterie de Crisbecq. Een imposant bolwerk van bunkers en geschutsposten. Je kan hier een audioguide lenen. Ik koos voor de Engelse versie maar Aai zoe not kenow if thiz waz ee goet aaidie. ’t Is maar om te zeggen dat ik hier al beter Engels heb gehoord. Het domein op zich was wel zeker de moeite waard.

Laatste stop enkele kilometers verder in Quinéville. Het Mémorial de la Liberté Retrouvée schenkt ook aandacht aan het leven van de Fransen onder de bezetting. Heel mooi en interessant museum. Vooral de propaganda posters vond ik geweldig. Ze hebben zelfs een (kleine) straat nagebouwd. Ook dit museum ligt vlak aan het strand (een deel van het museum en van het daartegenover gelegen café zijn trouwens restanten van Duitse bunkers).

Op het strand heb ik kunnen genieten van enkele kitesurfers. Er stond vandaag behoorlijk veel wind zodat ze zich echt konden laten gaan.

Vanaf morgen trek ik meer landinwaarts, vermoedelijk Sainte-Mère-Eglise en La Cambe.

Dag 4 in Normandië en een vierde landingsstrand aan de lijst toegevoegd : OMAHA Beach. Omaha Beach is één van de twee Amerikaanse stranden.

Ik begon de dag in Colleville-sur-Mer. Daar is het Overlord Museum gevestigd. In tegenstelling tot de andere museums die ik al bezocht heb werd hier de nadruk gelegd op voorwerpen en materiaal dat ter plaatse werd gevonden. Het is begonnen als een verzameling van een man die als kind de oorlog heeft meegemaakt en nadien heeft geholpen met de heropbouw van Normandië. Kleine vondsten wisselen zich af met grote diorama’s. 

 Niet zover daar vandaan ligt het Normandy American Cemetery and Memorial. Met 9.387 graven is dit één van de grootste begraafplaatsen in de regio. Bovenop de klif van Omaha Beach gelegen grijpt dit bezoek volgens mij iedereen wel aan. Zeker wanneer je eerst het filmpje in het Visitor Centre bekijkt. De broers die aan de basis lagen van het Saving Private Ryan-verhaal liggen hier begraven. 

 In het nabijgelegen Saint-Laurent-sur-Mer ligt het Musée Mémorial d’Omaha Beach. Niet zo groot als Overlord maar toch wel interessant. 

 Laatste stop vandaag was La Pointe du Hoc in Cricqueville-en-Bessin. Deze uitstekende klif was een strategische verdedigingszone van de Duitsers. Het was aan het 2^e Ranger Bataljon om niet alleen de top te bereiken maar ook om de kanonnen buiten werking te stellen. Ondanks zware bombardementen vooraf, die het landschap omvormden naar een maanlandschap met diepe kraters, bleek dit niet zo eenvoudig. 135 Rangers verloren er hun leven. 

 Morgen het laatste landingsstrand : UTAH Beach.

Dag 3 in Normandië : GOLD Beach.

De (zonnige) dag begon in Ver-sur-Mer. Daar ligt het Musée America Gold Beach. De naam van het museum vond ik wel bizar gekozen want de Amerikanen hebben niets met Gold Beach te maken. Gold Beach is immers een Engels strand. Eens ik binnen was begreep ik het wel. Het (kleine) museum is namelijk gewijd aan 2 onderwerpen: enerzijds de landing van D-Day en anderzijds de eerste postverbinding tussen Amerika en Europa. In 1927 vloog Admiraal Byrd met een Fokker, “America” genoemd, naar Europa. Hij miste Le Bourget door het slechte weer en stortte neer in zee ter hoogte van Ver-sur-Mer.

 

 

Een heel enthousiaste museummedewerker loodst de bezoekers er doorheen de geschiedenis van deze vlucht. Een andere museummedewerker heb ik trouwens tweemaal geholpen. Een eerste keer om haar te helpen enkele bezoekers te overtuigen om de 1 euro kostende Normandie Pass te nemen. Die 1 euro heeft me ondertussen al 10 euro korting opgeleverd. Een tweede keer door het stripverhaal over Operatie Overlord dat ik daar kocht enkel met muntgeld te betalen (en dat was zeer welkom).

 

 

Van Ver-sur-Mer ging het richting Arromanches aan Gold Beach. Net voor het dorpje ligt 360° Arromanches, een ronde cinema waar op 9 schermen rondom het verhaal van D-Day en de voorbereidingen er op worden verteld. De film duurt 19 minuten maar is wel heel mooi gemaakt. Vooral de beelden van de vernietigingen en de burgers op de vlucht grijpen naar de keel.

 

 

Van de cinema is een kleine wandeling naar het centrum van het dorpje waar het Musée du Débarquement ligt. In dit museum wordt vooral het verhaal van de Winstonhaven verteld. Op enkele dagen tijd werd in Arromanches immers een kunstmatige haven aangelegd. Dankzij deze haven konden er voldoende manschappen, materiaal en voorraden worden aangevoerd. Als je echter bedenkt dat de voorbereidingen voor deze haven al in 1942 begonnen dan kom je tot de conclusie dat D-Day op zich maar een klein schakeltje is in de oorlog. De restanten van de kunstmatige haven zijn trouwens nog duidelijk zichtbaar.

 

 

Laatste stop voor vandaag lag enkele kilometers verder in Longues-sur-Mer. Hier zijn vier kazematten en een commandopost te bezichtigen. In drie van de vier geschutsbunkers staan ook nog de 150 mm artilleriekanonnen. Het feit dat ze destijds duizenden kilo’s bommen op die dingen hebben gegooid en dat ze er nog steeds staan bewijst wel dat de Duitsers wisten hoe ze iets moesten bouwen.

 

 

Opvallend feit vandaag : op de meeste plaatsen die ik vandaag bezocht heb waren Nederlandstalige folders voorzien. Zelfs in de Carrefour heb ik “kipfilet” in plaats van “Blanc de poulet”,”Yoghurt & Fruit” in plaats van “Yaourt & Fruits” en “Chocoladewafeltjes” in plaats van “Gaufrettes enrobées de chocolat” gekocht.

Morgen is het de beurt aan de Amerikanen met Omaha beach.

Tweede dag in Normandië. Na Sword gisteren was het vandaag de beurt aan JUNO Beach.

Op weg naar Courseulles-sur-Mer had ik twee tussenstops gepland. Eerst de Hillman Bunker in Colleville-Montgomery en dan de radarpost van Douvres-la-Délivrande.

De Hillman bunker die op 7 juni 1944 werd veroverd door het 1^ste Bataljon van het Suffolk Regiment wordt sinds 1990 onderhouden door les Amis du Suffolk Regiment. Je kan de site vrij bezoeken. Eén van de bunkers is ingericht zoals het in 1944 was maar die was vandaag niet open voor het publiek dus dat was een beetje een tegenvaller. Toch was het een bezoekje waard.

 

 

Het Musée Radar in Douvres was dat zeker. Deze radarpost, gebouwd in 1941, vormde een belangrijk deel van de Atlantikwal. Eén van de bunkers is ingericht als museum (gespreid over drie verdiepingen !) en geeft een goed beeld van het belang van de radar.

 

 

Ook in Douvres heb ik de eerste militaire begraafplaats bezocht. In Douvres liggen 1.123 soldaten begraven. De meesten zijn Brits maar er liggen ook 180 Duitse soldaten op dat kerkhof en dat vond ik toch bijzonder. Als je dan de leeftijden bekijkt maakt het eigenlijk niet zoveel uit. Ze waren allemaal veel te jong.

 

 

Laatste stop vandaag: Centre Juno Beach in Courseulles-sur-Mer. Juno Beach is een “Canadees” strand. Toch wel bijzonder aangezien het voornamelijk Canadezen zijn die Vlaanderen hebben bevrijd. Bij ons ligt er zelfs een Canadese piloot begraven. Het museum richt zich uiteraard op de Canadezen, niet alleen zij die de landing hebben meegemaakt (zo’n 14.000) maar ook de 1.000.000 anderen die vrijwillig naar Europa zijn gekomen om te strijden. Op een bevolking van slechts 11.000.000 kan dat wel tellen.

 

 

Viermaal per dag kan je ook een geleid bezoek in de ondergrondse Kommandobunker maken, tweemaal in ’t Frans, tweemaal in ’t Engels. Aangezien het aanwezige personeel allemaal uit Canada komen is die tweetaligheid geen probleem. Tijdens deze rondleiding die wordt afgerond op het strand zelf krijg je door de vakkundige uitleg een klein beetje een idee van de omvang van Operatie Overlord.

 

 

Morgen terug naar de Britten en Gold Beach.

 

 

 

Eerste dag in Normandië. Op het programma: SWORD BEACH.

 

Eerste stop : La Batterie de Merville. Dit Duitse bolwerk werd op de vooravond van D-Day door de Engelsen ingenomen maar wel tegen een hoge prijs. 650 paracommando’s werden gedropt maar nog vóór de echte aanval begon waren er al 500 gesneuveld, de meesten onder hen verdronken in de moerassige gebieden rondom. Veldmaarschalk Rommel had immers alle weilanden onder water doen lopen.

 

 

 

De 150 resterende militairen moesten zich behelpen met de weinige wapens die ze hadden maar na een harde strijd is het hen toch gelukt. De helft van hen overleefden het helaas niet. Ook langs Duitse kant was de tol hoog. De bunkers zijn ingericht als museum. Eén van hen is zelfs gewijd aan de Belgische brigade Piron.

 

 

 

Van Merville was het maar een paar minuten rijden naar Benouville waar het Pegasus Memorial museum ligt. De Pegasus brug is die fameuze brug uit The Longest Day waar de geallieerden over trokken onder begeleiding van een Schotse doedelzakspeler, Bill Millin.

 

 

 

Derde en laatste stop voor vandaag was Ouistreham gelegen aan Sword Beach. Hier zijn twee museums gewijd aan D-Day: Musée n° 4 Commando en Musée du Mur de l’Atlantique. Centraal in het eerste museum staat de 4^e Brigade commando. 177 Franse commando’s onder leiding van Commandant Philippe Kieffer. Vier jaar na hun “vlucht” naar Engeland was het voor deze mannen bijzonder emotioneel om op 6 juni 1944 hun land te helpen bevrijden. 10 onder hen sneuvelden bij de invasie.

 

 

 

Het tweede museum is in feite de commando-bunker van de Atlantikwall in Ouistreham. Verspreid over 6 verdiepingen wordt het verhaal van de invasie op Sword beach verteld. Er staat ook een landingsvaartuig dat door Steven Spielberg werd gerestaureerd en werd gebruikt in Saving Private Ryan.

 

 

 

Alhoewel de dag grauw en grijs was begonnen was in de namiddag behoorlijk zonnig. Met een wandeling van 5 km over Sword Beach werd de eerste dag afgesloten. Morgen vermoedelijk Juno en/of Gold Beach.

 

 

 

Telkens België laat vallen dat ze wel eens een autowegenvignet zouden willen introduceren hoor je langs alle kanten protest (met onze Noorderburen op kop).

Maar tegen de péage in Frankrijk hebben ze geen bezwaren. En die kan nochtans ook tellen. Ik heb vandaag een goeie 400 km op Franse bodem gereden en dat heeft me toch 31 euro gekost. En dat is maar voor één dag hè. En zoveel beter vind ik die Franse autosnelwegen toch niet. De Pont de Normandie mag dan een mooie brug zijn, 5,60 euro om er over te rijden is niet weinig.

Rustig waren ze wel vandaag. Nergens file, ook niet aan de péage-stations (zelfs op de Antwerpse ring kon ik gewoon doorrijden!). Het was dan ook gezellig cruisen aan een gezapig maar economisch tempo (4 liter per 100 km).

Af en toe eens stoppen op een parking om de roep der natuur te beantwoorden en voor ik het wist was ik op mijn bestemming : l”Hôtel du Golf in Cabourg.

Vandaag doen we het verder rustig aan en morgen begint de Beach Holiday. Ik begin vermoedelijk met Sword Beach.