Weer zoals we vandaag hebben is niet het favoriete weer van een jogger. Wanneer gaat het regenen ? Wanneer blijft het droog ? En vooral … hoe lang blijft het droog.

Wanneer je gewoon thuis bent is dat niet zo moeilijk. Je kijkt door het raam en wanneer het stopt met regenen maak je dat je weg bent.

Wanneer je echter, zoals ik, een kleine 20km met de auto moet rijden vóór je kan beginnen joggen dan is het andere koek. Thuis vertrek je misschien bij droog weer maar 20 minuten later wanneer je op je bestemming aankomt kan het daar behoorlijk regenen (of omgekeerd natuurlijk).

Gelukkig is er nog iets zoals www.buienradar.be. Ik maak daar vrij veel gebruik van en meestal is die vrij correct. Natuurlijk kan je er niet 100% op vertrouwen, het blijven tenslotte voorspellingen maar als de buienradar tegen mij zegt dat het tussen 19u30 en 20u niet gaat regenen in Lier dan waag ik het er op en maak ik de verplaatsing.

Zoals vandaag dus. En ik ben blij dat ik de verplaatsing heb gemaakt want het liep behoorlijk vlot. 4,20 km in 29:41 na een zware werkdag … daar kan ik zeker mee leven. En het heeft NIET geregend !

 

 

Terug aan’t werk … terug op de trein … terug in de mallemolen.

Alhoewel, ik moet niet overdrijven. De dag is voorbij gevlogen. Er stonden behoorlijk wat mails in de mailbox maar echt dringende zaken waren er niet bij. Daar zou trouwens collega Heidi wel voor gezorgd hebben mochten ze er zijn geweest.

Op de heen- en terugreis is het wel wat drukker dan vóór mijn vakantie. Gelukkig ben ik vandaag in de nieuwste van Philippa Gregory begonnen (The Taming of the Queen).

En bij thuiskomst stond er een Chevrolet Camaro ss396 uit 1968 op me te wachten, vandaag toegekomen vanuit Frankrijk. Helaas was het een miniatuurversie maar toch …

Het was er wel één waar ik al lang naar zocht. Ik had uit dezelfde reeks al de Ford Mustang 1970, de Chevrolet Corvette uit 1953, de Ford Thunderbird uit 1955 en de Chevrolet Bel-Aire uit 1957 maar de Camaro ontbrak dus. Ik zocht ‘m al enkele jaren en vorige week vond ik hem bij een Franse verkoper op Ebay.

 

 

Nu moet ik enkel nog op zoek naar een Pontiac GTO en de reeks is compleet. Het moet wel een betaalbare versie zijn. Zo heb ik er bijvoorbeeld één gevonden in Australië maar die gaat boven mijn budget.

 

 

Het lijkt alsof het gisteren was, de dag dat ik de (draai)deur op ’t werk achter me dichtdeed (letterlijk want ze draait momenteel niet automatisch) en vertrok voor 3 weken vakantie. Nochtans is het morgen al dat ik die deur terug moet opendraaien (al dan niet manueel).

De vakantie is echt voorbij gevlogen. De eerste twee weken in Schotland waren geweldig. De laatste week in België iets minder wat het weer betreft maar wel nuttig aangezien al de selder uit de tuin nu fijn of grof gesneden in de diepvries zit. Ook hebben de Coca Cola autootjes nog een deftige wasbeurt gekregen.

De laatste twee dagen van de vakantie werden feestend doorgebracht. Gisteren onze traditionele Team BBQ. Vermoedelijk de laatste in deze vorm aangezien ons team ingevolge een reorganisatie kleiner zal worden.

En vandaag stond er een uitstapje naar het Provinciaal Domein Puyenbroeck in Wachtebeke om de 95^ste verjaardag van mijn tante (en meter) te vieren.

Maar morgen is het dus terug “werkendag”. ’t Zal toch niet meevallen.

 

 

Ik had er een beetje schrik van, die eerste keer terug gaan joggen na al die kilometers wandelen in Schotland.

Het was onterecht. Het ging behoorlijk vlot vanavond. Voor ik het besefte hadden we ons rondje van 4,50 km afgelegd in 32 minuten. Rustig gejogd en gezellig gekletst. Meer moet dat niet zijn op een dinsdagavond.

Het zal wel één van de laatste keren zijn dat we ons rondje langs de Nete kunnen lopen. Het begint immers vlugger donker te worden ’s avonds. Binnenkort zijn we dus terug veroordeeld voor een tochtje doorheen het industriegebied van Lier.

We zullen de fluo-hesjes al maar klaarleggen.

Ondertussen is er de afgelopen dagen heel hard gewerkt aan de vakantiefoto’s. De rotzooi is gedeleted, nu is het nog een kwestie van de beste te selecteren voor het traditionele fotoboek. En dat zal niet simpel worden.

 

 

Mooie liedjes duren niet lang, net zomin als vakanties. De afgelopen twee weken zijn werkelijk voorbij gevlogen.

Na een vrij rustige trip van Lockerbie naar Hull en een kort bezoek aan enkele (boeken)winkels in Hull stond ik netjes op tijd aan de check-in van de P & O Terminal. Daar moest ik, bijna zoals gewoonlijk, even uit de rij en langsgaan bij de vehicle check van de douane. Waarom ze die doen snap ik niet. Koffer vooraan en achteraan open, 1 tas door de scanner en een body search. Meer is dat niet.

Ook de overtocht verliep vlekkeloos. De Pride of Rotterdam is dan misschien nieuwer dan mijn oude “trouwe” gezellen de Pride of Bruges of de Pride of York maar als ik eerlijk en dan verkies ik toch één van deze laatste twee. Akkoord, via Rotterdam ben je een uur vroeger in Hull en dat scheelt een pak wanneer je naar de Highlands moet. Maar qua gezelligheid scoort Zeebrugge beter.

Wat zijn nu de conclusies na deze vakantie?

Conclusie 1: ik mag niet zo lang meer wachten om terug naar Schotland te gaan. 5 jaar geleden was ik nog wel in het zuiden van Schotland maar de Highlands moet al meer dan 10 jaar geleden zijn en ze zijn te mooi om zo lang te laten wachten

Conclusie 2: de Garmin eTrex 30 die ik onlangs gekocht heb is een geweldige investering geweest. Vroeger bestonden mijn vakanties voornamelijk uit bezoeken aan kastelen, abdijen en mansions, al dan niet in ruïne-staat. Deze keer heb ik, net als in Jersey afgelopen juni, vooral de nadruk gelegd op wandelen. Met 100 km op de teller heb ik misschien overdreven maar dankzij de Garmin heb ik wel stukken van Schotland gezien die ik anders waarschijnlijk nooit zou hebben gezien.

Conclusie 3: ik moet vaststellen dat ik voor de zoveelste keer meisjes-van-plezier-geluk heb gehad met het weer. Het heeft er de afgelopen zomer nagenoeg elke dag geregend (en sommige dagen echt pijpenstelen) maar ik heb twee weken zalig weer gehad. Slechts één dag met regen maar die dag heeft wel de beste foto’s opgeleverd.

Conclusie 4: het aftellen naar volgend jaar kan beginnen. Wales zal serieus uit zijn pijp moeten komen om zijn titel van “mijn favoriete deel van het Verenigd Koninkrijk” te kunnen behouden.

 

 

Met bijna 100 km op de wandelteller was het tijd om vandaag eens de “gewone toerist” uit te hangen. Sinds ik op 1 september voet zette op Britse bodem had ik immers maar 1 kasteel bezocht (Urquhart Castle).

Vandaag zou ik dan ook gebruik maken van mijn membership card van English Heritage die ook toegang geeft tot alle eigendommen van Historic Scotland (en trouwens ook tot die van CADW in Wales).

Eerste doel voor vandaag was Caerlaverock Castle. Dit kasteel behoorde tot de Maxwell clan. In 1300 belegerde Koning Edward I samen met 87 ridders en 3.000 soldaten het kasteel. Twee dagen hield het kasteel stand maar toen moesten ze zich toch overgeven. De Engelsen waren heel verbaasd toen bleek dat het garnizoen in het kasteel uit slechts 60 man bestond. Rond het kasteel ligt ook een natuurgebied waar ik, met een wandeling van net geen 4 km de wandelteller echt op 100 km kon brengen.

Van Caeverlock ging het verder naar Dundrennan waar ik de restanten van de abdij bezocht. Deze abdij is vooral bekend omdat Mary, Queen of Scots er haar laatste uren in Schotland doorbracht voor ze verder reisde naar Engeland waar ze zou worden onthoofd door haar nicht Elizabeth I.

Omdat het nog te vroeg was om terug naar het hotel te rijden besloot ik om even om te rijden via New Abbey om daar Sweetheart Abbey te bezoeken. Bleek daar ook een 18^de eeuwse korenmolen te staan. Dan maar eerst die molen bezocht. De abdij lag maar 250 meter verder. Op terugweg naar mijn auto riep de dame van de molen me terug binnen. De molen was net in werking gezet en ze dacht dat dit me zou interesseren. Gelijk had ze trouwens. Onder begeleiding van George kregen we een goed beeld van de werking van de molen. Ik vond het vooral tof dat ze de moeite hebben gedaan om me van op de straat terug binnen te roepen. New Abbey zelf is trouwens een heel pittoresk en fotogeniek dorpje.

Morgen wordt weer zo’n moeilijke dag. Inchecken aan boord kan pas vanaf 16u. Het is maar een drietal uurtjes rijden naar Hull. Wat doe ik met die overige 3 uur ? Stop ik ergens onderweg of rij ik door naar Hull en zoek ik daar iets om de tijd te vullen? Eerlijk gezegd … ik weet het (nog) niet.

 

Meer foto’s op facebook: historic scotland

 

Om mijn auto ook een beetje rust te geven ben ik vandaag in Lockerbie gebleven. Ik had immers nog een 7 km lange wandeling die vertrekt in het centrum van Lockerbie. Tel daarbij de 6 km heen en terug vanaf het hotel en dan kom je toch weer aan 13km.

Lockerbie een gezellig stadje noemen zou ik niet doen. Eerder het tegenovergestelde. Wel enkele mooie panden maar evenveel versleten panden. Het hoofddoel van de wandeling was echter niet het centrum maar wel het Eskrigg natuurreservaat dat aan de rand van Lockerbie ligt.

Eens ik het centrum uit was ging het verder over gravelpaden, door weiden (bezaaid met souvenirs van de koeien die er gisteren nog stonden, en over modderige bospaden.

En toen kwam ik in het reservaat zelf. Net als gisteren in Cally Woods zit ook hier een grote kolonie rode eekhoorns. Deze eekhoorns lieten zich wel liever fotograferen. Een enkeling kroop zelfs bijna op het hoofd van een collega-fotograaf die daar op de grond lag te fotograferen.

Op het einde van de wandeling heb ik nog een bezoekje gebracht aan de Remembrance Garden. Hier worden de 270 slachtoffers van Pan Am vlucht 103 herdacht. Deze vlucht van Frankfurt naar Detroit werd op 21 december 1988 door terroristen boven Lockerbie tot ontploffing gebracht. Alle 259 inzittenden kwamen om het leven net als 11 inwoners van Lockerbie.

Wat het morgen wordt valt nog af te wachten. Ik heb nog één mogelijke wandeling die ik kan doen maar het zou ook kunnen dat ik “de toerist” ga uithangen en een paar ruïnes ga bezoeken. Veel zal afhangen van het weer vermoed ik.

 

Meer foto’s van Lockerbie en omgeving: Lockerbie

Meer foto’s van de eekhoorntjes: Squirrel watching

 

Lichte paniek toen ik vanochtend mijn gordijnen opende. Mijn uitzicht was verdwenen onder een dikke laag mist.

Gelukkig was deze mist verdwenen toen ik aankwam in Cally Woods in Gatehouse of Fleet. Dit dorpje dankt zijn naam aan het Gait House dat aan de rivier Fleet stond. Dit huis was niet alleen een safe haven voor reizigers, het was ook een tolhuis voor de postkoetsservice die er passeerde.

Ik ging er vooral voor een wandeling die me door Cally Woods naar Sandgreen zou brengen (en uiteraard ook terug). De “heenreis” viel nog mee maar de “terugreis” viel wat tegen. Het merendeel ervan wandelde ik gewoon op de weg. Gelukkig gingen de laatste 3 kilometer terug door het bos.

Een bos waar trouwens één van de grootste kolonies van de rode eekhoorn huist. Op veel plaatsen in het Verenigd Koninkrijk is de rode eekhoorn nagenoeg uitgeroeid door zijn grijze neef. De grijze eekhoorn kan namelijk een pokkenvirus overbrengen waartegen de rode eekhoorn niet bestand is.

De kans dat ik één van deze schuchtere diertjes zou zien was klein maar met nog 100 meter te gaan zat er één op enkele meters van me tegen een boom. Net lang genoeg om een foto te nemen. Mooie afsluiter van de minst mooie wandeling tot nu toe.

 

meer foto’s op facebook: foto album facebook

 

Na de rustdag gisteren, stond er vandaag weer een wandeling op het programma. Dat het vandaag zonnig zou zijn wist ik gisteren al. De hemel zag immers vuurrood en zegt het Engelse spreekwoord niet “red sky at night … sailor’s delight” ?

Over de bergen hing wel een beetje mist vanochtend maar verder was het een helderblauwe hemel. Dat zou zo de rest van de dag blijven bij een warme 21°C.

Bestemming voor vandaag was Drumlanrig Castle. Niet om het kasteel zelf te bezoeken want dat was vandaag dicht maar wel om er te starten voor een wandeling die me langs de oevers van de Nith naar Burnmouth Bridge zou brengen en terug, samen goed voor 16 km.

Een heel mooie wandeling die me behoorlijk wat wildlife heeft laten zien: een bosmuis, een reiger, een eekhoorntje en meerdere roofvogels die hoog boven me lieten horen dat ze er waren. Helaas heb ik daar geen deftige foto’s van kunnen nemen.

Waar ik wel foto’s van heb genomen zijn de patrijzen waarvan ik er naar schatting 189 heb gezien. Het kunnen er ook 188 zijn geweest want ik denk dat ik die ene twee keer heb gezien. Zonder dollen, het waren er veel, heel veel en enkele keren hebben ze me bijna een hartaanval bezorgd. Die zitten dan in de struiken en vliegen plots met veel kabaal weg … schrikken hoor.

Na de wandeling toch nog even de kasteeltuinen gaan bekijken. Zoals meestal zijn dat tuinen die “af” zijn. Voor je het weet heb je daar trouwens ook 1,5km gewandeld. 

meer foto’s op facebook: fotoalbum Facebook