De mensen in Temse moeten me graag zien.

Vandaag ben ik namelijk voor de eerste keer eens naar een stripbeurs in Temst geweest. Bij ons in de Kempen is een temst iets waar je de spaghetti in afgiet (een vergiet met andere woorden) maar daar ga ik nu geen grapjes over maken.

Het was weliswaar een piepkleine beurs in de stadsfeestzaal maar ik heb er wel enkele pareltjes op de kop kunnen tikken en ik heb daar geen fortuinen voor op tafel moeten leggen.

Het viel me al direct op dat ik geen bekende handelaars zag staan. Er waren ook weinig of geen nieuwe strips te koop, enkel tweedehands. Maar wel tweedehands in prima conditie. Al snel had ik een stapeltje Ohee’s gevonden. Zat daar toch wel nummer 80 tussen zeker: Het Listige Krijgsplan, een Thomas Pipsverhaal van Buth uit 1964. En laat dat nou net een nummer zijn dat al jaren op mijn verlanglijstje staat. Zo’n boekje dat je soms ziet liggen maar waarvan de kostprijs met in de buurt van 3 cijfers komt. In Temse slechts 10 euro.

Net voor ik naar huis ging toch nog maar even gekeken bij de verkoper aan de inkom. Hij verkocht behoorlijk wat oudjes voor aanvaardbare prijzen. Daar zag ik nummer 1 van De Beverpatroelje liggen. Niet de originele versie uit 1955 maar een herdruk uit 1971. Nummer 1 is echter heel moeilijk te vinden zodat ook de herdruk heel prijzig kan zijn.

Natuurlijk stond er op dit exemplaar geen prijs. De verkoper had zijn moeder even in charge gelaten maar zij kende de prijs niet. Even opengedaan en binnen in het boek stond met potlood “55 ,-“ geschreven. Lap, weer boven mijn budget dacht ik. Ze heeft dan toch maar even haar zoon gebeld en toen die zei dat ik hem voor 10 euro mocht hebben, duurde het luttele seconden en hij was verkocht.

Al bij al een heel goede dag gehad in Temst dus.

 

 

Er zijn zo van die groepen die je doodgraag had willen zien maar die je om verschillende redenen niet zal kunnen zien.

ABBA is zo één van die groepen. Mochten die ooit nog eens terug samenkomen en naar ons land komen, dan wil ik daar gerust behoorlijk wat geld voor neertellen. The Doors is nog zo’n groep, net als Janis Joplin of Jimi Hendrix maar daar ben ik helaas 100% zeker van dat die kans nooit zal komen.

Dan heb je nog The Beatles. Hun “blauwe” en “rode” dubbelaar heb ik destijds helemaal grijs gedraaid. Ondertussen zijn die natuurlijk vervangen door CD’s. Sir Paul heb ik al aan ’t werk gezien maar door het vroegtijdig heengaan van John en George moet ik niet meer op een reünie rekenen.

Gelukkig zijn er nog tribute bands. Eén daarvan zijn The Bootleg Beatles en naar verluid zijn zij het beste van het beste. George Harrison zelf zie over hen dat ze de akkoorden waarschijnlijk beter kenden dan hijzelf.

 

 

En ik moet George gelijk geven. Gisteren in Het Depot in Leuven leek het alsof ik 50 jaar terug in de tijd ben gegaan. Daar traden de bootleggers immers op. Dat hebben ze ook gedaan op de Lokerse Feesten maar na 3 dagen Suikerrock zag ik de verplaatsing naar Lokeren niet echt zitten.

Leuven dus. Het Depot. Mijn eerste bezoek daar trouwens (maar zeker niet het laatste). En het was puur genieten. De manier waarop Adam Hastings, Steve White, Hugo Degenhardt en Stephen Hill de Fab Four weer tot leven wekken is indrukwekkend. De fysieke gelijkenis is er zeker, vooral bij John en George maar het zijn vooral die “tics” die het maken. Het schuddebollen van Paul, de manier waarop George zijn gitaar vasthoudt, de poses van John en de gekkebekken van Ringo … het is allemaal daar.

De groep bestaat al sinds 1980 maar kende ondertussen wel wat personeelswijzigingen. Hoe dan ook, als je de kans krijgt om ze aan het werk te zien … niet twijfelen, gewoon doen.

Hieronder kan je ze aan ’t werk zien in de AB in 2013

’t Is gedaan met de gezellige dinsdagavondloopjes langs de oevers van de Nete. Tenminste toch voor enkele maanden.

Vanaf nu worden het iets minder gezellige loopjes doorheen het “industriegebied” Mallekot. Gedaan met het vlakke jaagpad, opnieuw de ongelijke voetpaden. Gedaan met het aangename uitzicht, opnieuw tussen de loodsen. In de Mallekotstraat stond dan nog een stevige, koude, tegenwind.

Wat er gelukkig niet is veranderd is de praatvaardigheid van mijn loopbuddy. Die blijft gewoon kletsen. Of het nu 30°C is, of -10°C, droog of nat, windstil of orkaankracht … maakt niet uit … kletsen maar.

En op die manier is dat halfuurtje voorbij voor je het beseft.

 

 

Onder een heerlijk herfstzonnetje vertrok ik kort na de middag naar Itegem.

Niet om, zoals enkele jaren geleden, iets te regelen voor de Roparun, maar wel om een (hopelijk) mooie wandeling te maken.

De lokale KWB organiseerde vandaag immers de Keldermansschranswandeling. OP het programma afstanden variërend van 6 tot 15 km. Ik koos voor de langste afstand van 15km.

Na een viertal kilometer doorheen de ‘suburbs’ van Itegem kwam ik al snel aan de oevers van de Grote Nete. De volgende 5 km volgde ik de Nete die doorheen het landschap meandert. Echt zalig om te wandelen.

Ter hoogte van Gestel verliet ik het jaagpad en de wandeling bracht me door verschillende bossen terug naar de Parochiezaal van Itegem.

Daar aangekomen bleek ik geen 15 maar wel 18 km te hebben gewandeld. Op zich geen probleem maar zo’n zaken irriteren me wel. Is het nu echt zo moeilijk om een afstand correct aan te geven. Ze zullen ongetwijfeld weten dat de afstand 18 km is, waarom zeggen ze dat dan niet op voorhand?

Maar ik ga er niet van wakker liggen. Ik heb een aangename namiddag gehad en weer mooie foto’s kunnen nemen. Meer moet dat niet zijn.

 

meer foto’s op facebook: klik hier

 

Hampton Court, Lente 1543.

Een vijfitgjarige man met overgewicht, een stinkende en zwerende wonde aan zijn been vraagt een eenendertigjarige weduwe ten huwelijk. Hoewel ze verliefd is op iemand anders durft ze geen nee te zeggen. Ondanks het feit dat de man al twee van zijn vorige vrouwen ter dood heeft veroordeeld, twee andere in de steek heeft gelaten en een vijfde vrouw heeft zien sterven in het kinderbed.

Hij is namelijk Hendrik VIII, koning van Engeland. Zij is Kateryn Parr en zal zijn zesde (en laatste) vrouw worden.

Kateryn Parr is een bijzondere vrouw. Ze slaagt er in om de drie (officiële) kinderen van Hendrik VIII aan het hof samen te brengen. Niet alleen zijn zoon en troonopvolger Edward (uit het huwelijk met Jane Seymour die overleed in het kinderbed) maar ook de prinsessen Mary (uit het huwelijk met Katherina van Aragon) en Elisabeth (uit het huwelijk met Anne Boleyn).

Ze studeert ook veel en laat verschillende predikers naar het paleis komen, waaronder Anne Askew. Askew is de enige vrouw die ooit is gemarteld is geweest in de Tower of London. Haar beulen waren onder andere Thomas Wriothesley en Richard Rich die samen met Bisschop Gardiner de Koning zover probeerden te krijgen om Kateryn Parr te laten arresteren voor ketterij. Op die manier konden ze de koning een zevende keer laten huwen, deze keer met Mary Howard, en zo het land terugbrengen naar de “oude” kerk van de Paus.

Het plan mislukt echter, ook al sterft Askew op de brandstapel. De koning vergeeft zijn vrouw. Zo ontsnapt ze aan het lot dat twee van haar voorgangers, Anna Boleyn en Kitty Howard overkwam.

Kateryn is zo de tweede vrouw die Hendrik VIII overleeft. Ze is ook de eerste vrouw die onder haar eigen naam boeken heeft gepubliceerd, waaronder “Lamentations of a sinner”.

Lang zal ze na de dood van Hendrik VIII in de winter van 1547 niet kunnen genieten. Ze huwt met haar grote liefde Thomas Seymour (broer van Koningin Jane Seymour) maar zal ruim anderhalf jaar later sterven in het kraambed.

Met The Taming of the Queen vervolledigt Philippa Gregory haar verhalen over de Tudor Dynastie. En net als alle andere boeken, is ook dit weer een pareltje om te lezen. Je weet dat er veel fantasie bij komt kijken, niemand weet bijvoorbeeld wat er in de slaapkamer van de koning werd gezegd, maar het leest gewoon alsof ze er zelf bij was en alles heeft genoteerd.

Wat het voor mij extra leuk maakte waren de raakpunten met Lamentation uit de Shardlake-series van C.J. Sansom. Ook daar komt het complot tegen de koningin aan bod al geeft Sansom er wel een dramatische twist aan.

Beide boeken zijn trouwens aanraders. Beide auteurs behoren ook tot mijn absolute favorieten. Wie daar ook toe behoort is Karen Maitland. Haar “The Gallows Curse” is het volgende boek op de leeslijst.

 

 

De weergoden zijn ons weer welgezind geweest.

Toen ik om 19u naar Lier vertrok voor mijn wekelijks loopafspraak was er nog geen vuiltje aan de lucht. Tien minuutjes later in Viersel was er wel degelijk vuil aan de lucht en er viel behoorlijk wat water uit. Maar voor zover ik kon zien was het lichter boven Lier.

Daar was het trouwens behoorlijk druk. Bleek dat Lierse vandaag thuis speelt. Je hebt geen idee waar die supporters al hun auto’s achterlaten. Gewoonweg overal en zelfs op ons parcours! Ge moet maar durven hè.

Ondanks de dreigende wolken vóór ons, dreigende wolken achter ons, dreigende wolken links van ons en dreigende wolken rechts van ons, kort gezegd … dreigende wolken rondom ons, ondanks dat alles hebben we geen regen gehad. (en er zijn evenmin Independence Day-achtige ruimteschepen uit de wolken gekomen).

Hoe dan ook, toch weer 4 km gejogd en lekker gekletst. Tenzij het volgende week echt helder weer wordt was het waarschijnlijk ook de laatste keer langs ons favoriete Nete-parcours.

 

 

Omdat moeder vandaag een daguitstap had ben ik deze namiddag een tochtje met vader gaan maken.

Ondanks de vrij stevige noordoostenwind was het vrij aangenaam weer om te wandelen en bij ons in de Kempen is het sowieso mooi om te wandelen.

Zo heb ik nog 8,50 km aan de teller voor september kunnen toevoegen.

Waar ik niet zo blij mee was, waren de gesloten deuren die ik onderweg tegenkwam. De eerste twee plaatsen waar ik wilde pauzeren waren gesloten. De derde plaats was gelukkig wel open maar op het laatste stuk naar huis ben ik nog minstens 3 herbergen tegengekomen die dicht waren.

En dat met zo’n weer ! Het trekt er niet op.

September gaat een prima maand worden op sportief gebied.

Tot dusver heb ik 116 km “gehiked”, 8,22 km gewandeld en 12,86 km gejogd. En als alles volgens plan verloopt dan komen daar morgen nog een achttal wandelkilometers bij.

Wat is het verschil tussen “hiken” en “wandelen”? “Hiken” is voor mij sportief doorstappen, met de rugzak en in gezelschap van een fotocamera. “Wandelen” is voor mij aan een rustiger tempo stappen, meestal de rolstoel van ons vader voortduwend.

Afgelopen zondag heb ik bijvoorbeeld de Duvelwandeling in Kessel gedaan. Dat was voor mij 15 km stappen doorheen de Kesselse en Nijlense bossen en heide. Onderweg heel veel paddenstoelen gezien en gefotografeerd (zie fotoalbum Facebook voor de resultaten).

Het joggen van vandaag ging iets minder vlot dan vorige week. Ik zal het maar steken op de neusverkoudheid waar ik de afgelopen week wat last heb van gehad.

Duvelwandeling

Joggen Lier

Aangenaam nazomerweer. Vrije zaterdag.

Wat doe je dan ? Je gaat een wandeling maken met je vader in de rolstoel.

In Grobbendonk was het vandaag retrokoers. Zo’n koers waar de fiets versnellingen aan het frame moet hebben in plaats van aan het stuur, waar je geen klikpedalen mag hebben en waar je haar op je benen moet hebben.

Wij dus te voet naar ginder. Het viel er wel wat tegen. Echt veel sfeer was er niet. Er was ook niet echt veel volk.

Maar ik heb wel een wandeling van ruim 8 km gedaan. Die afstand op zich is niet zo veel maar als je dan nog een rolstoel moet voort duwen dan ben je achteraf gezien toch blij dat je thuis bent. Vooral omdat de fiets- en voetpaden niet overal even egaal liggen en je constant moet “bijsturen” om de rolstoel op het rechte pad te houden.

De wandeling die morgen op het programma staat, de Duvelwandeling in Kessel, zal vermoedelijk iets verder zijn maar toch gemakkelijker.

 

 

Oef … ik heb het gehaald.

Die eerste week na een drie weken durende vakantie is toch nooit simpel. Het is ook wel verbazend hoe snel je terug in je gewone ritme hervalt. Op een paar uur tijd ben je eigenlijk vergeten dat je vakantie hebt gehad.

Komt daar nog bij dat er momenteel een grote reorganisatie bezig die ook een impact zal hebben op ons team. Binnen een paar weken zullen we helaas afscheid moeten nemen van enkele collega’s die hun carrière een andere wending geven en naar IT verhuizen. We zullen ze dan ook nog vaak genoeg zien maar ze zitten wel “in het andere kamp”. ’t Gaat raar doen in ’t begin.

Maar dat is voor later. Eerst genieten van het weekend. Een druk weekend trouwens. Morgen “retrokoers” in Grobbendonk, zondagnamiddag Duvelwandeling in Kessel en zondagavond naar de Roma in Borgerhout om te genieten van Joe Satriani.

Al ken ik hem eigenlijk vooral van naam, ik kijk er wel naar uit. De stukjes die ik al bekeken en beluisterd heb op YouTube zijn indrukwekkend. En als de Stef hem goed vond, dan zal ik hem ook wel kunnen smaken.