April is gekend voor zijn “grillen” en daarvan ben ik er vandaag enkele tegengekomen.

Voor mijn wekelijkse wandeling (een solootje vandaag) trok ik kort na de middag naar Nijlen. Daar had de plaatselijke KWB-afdeling de Diamantwandeling uitgestippeld. Bij het inschrijven kreeg ik al meteen een teleurstelling te verwerken. De 19,5 km uit de wandelgids bleek maar 17,5 km te zijn.

Achteraf gezien waren het er zelfs maar 16,8 en dat viel toch een beetje tegen. Het was geen lelijke wandeling maar toch wel een beetje een fantasieloze wandeling. Ik had er meer van verwacht. Het afpijlen had ook beter gekund.

Fotografisch gezien was het wel een fantastische wandeling. Zalige wolkenformaties gezien. Ok, de bijhorende regen, sneeuw of hagel moet je er dan maar bijnemen maar wat dat betreft was het een topwandeling.

Meer foto’s zien ? Klik Hier

Na Ennio Morricone in februari werd het concertseizoen gisteren pas echt op gang geschoten door Dixie Chicks.

Als je me vraagt naar nummers van deze groep die in 1989 werd opgericht in Texas dan moet ik jullie teleurstellen. Ik weet alleen dat ze een mix van country en rock spelen. Maar ik weet vooral dat ze in 2003 de wereldpers haalden omdat ze beschaamd waren dat Bush ook uit Texas kwam. Zulke mensen verdienen alle steun en daarom had ik ook een kaartje gekocht.

Volgende keer dat ze nog eens komen ga ik weer een kaartje kopen maar dan wel omdat ze gewoon steengoed zijn. Twee uur echt genieten van geweldige muziek gebracht door uitstekende muzikanten. Hoogtepunt voor mij was Landslide maar dat is misschien omdat ik een grote fan ben van Stevie Nicks.

Dinsdag is joggingdag en dat proberen we zo te houden.

Het enige dat ons kan tegenhouden is het weer en dan kom ik weer af met de buienradar. Toen ik rond 19u naar Lier vertrok regende het nog bij ons. In Lier scheen de zon en was het warm genoeg om in een shirtje te lopen.

Omdat de overweg aan ’t Lisp weer dicht was, hebben we de “grote” zomerronde in wijzerzin gelopen. Alles samen goed voor 4,50 km in 33 minuten.

Rustig gelopen en gezellig gekletst. Meer moet dat niet zijn op een dinsdag.

Vandaag nog eens een dagje vakantie genomen.

In eerste instantie om naar de dokter te gaan voor mijn driemaandelijkse controle. ’t Was de eerste van ’t jaar en dat betekent dus groot onderhoud. Heel groot onderhoud zelfs want was er zelfs een ECG bij. Dat was nieuw voor me. Je gaat daar liggen, krijgt een tiental zuignappen op je lichaam samen met klemmen rond de polsen en enkels en na enkele minuten krijg je zo’n minuscuul strookje mee.

Het enige dat ik zag waren pieken en dalen en een hartslag in rust van 62. De dokter zag er veel meer in. Goedwerkende hartkleppen, geen infarctjes en nog veel meer. Niets om zorgen over te maken in ieder geval. Ik was wel aangenaam verrast door die hartslag van 62. Dat heb ik, voor zover ik weet, niet gehad toen ik nog veel ging lopen. Wandelen (en stoppen met roken) lijkt me dus te bevallen.

Voor de rest leek alles ook in orde te zijn al is het nog even het resultaat van het bloedonderzoek afwachten maar daar verwachten we weinig spectaculairs.

Voor de rest heb ik al veel in Wales gezeten, virtueel tenminste, op zoek naar geschikte wandelingen. Dat ging vorig jaar in Schotland toch wel iets vlotter.

Het weer was eerlijk gezegd toch niet zo mooi als het leek, tenminste niet tijdens de wandeling in Heist-op-den-Berg.

De KWB van Heist-Statie organiseerden vandaag hun 18^de Werfteling. Plaats van vertrek en aankomst was de parochiezaal in Heist-Station. Eigenaardig genoeg was er meer dan voldoende parking voorzien en er waren nog behoorlijk wat lege plekken. Ik heb al wandelingen gedaan bij veel slechter weer met veel meer wandelaars.

Misschien nog eigenaardiger was het feit dat wandelbuddy Conny me voor was en ons al ingeschreven had toen ik aan het startpunt van de wandeling was. Een wandeling die best wel meeviel maar zeker niet bij de mooiste van dit jaar hoort. Wij kozen voor de 12 km.

Al snel zaten we in de Averegten en daar liep het even mis. Het was er bijzonder druk vanwege veel families met kleine kindjes en ook nog gewestdag van de Chiro.

Ter hoogte van de “grote parking” wees de pijl duidelijk naar links maar dat had eigenlijk rechtdoor moeten zijn. Dit heeft ons een omweg van ruim 1,5 km gekost, een omweg waarbij we zelfs over een omheining van ruim een meter moesten klimmen.

Na het rustpunt, toen we al ruim 8,5 km op te teller hadden staan, besloten we om verder het parcours van de 8 km af te werken en het parcours van de 12 te laten voor wat het was. Toen we uiteindelijk terug aan de parochiezaal waren stonden er 13,10 km op de teller. Eigenlijk waren dat er 13,50 omdat ik te laat mijn startknop had ingedrukt.

We waren trouwens net op tijd binnen om Tom Boonen NIET Parijs-Roubaix te zien winnen. ’t Schijnt wel een mooie koers te zijn geweest maar ik heb er dus niks van gezien.

John Claes, topadvocaat uit Lier, wordt vermoord teruggevonden in Hotel Felix op het Zimmerplein.

Claes had de avond voordien ingecheckt in het hotel omdat hij ruzie had met zijn vrouw.

Het is aan Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul de Winter om te onderzoeken oif de moort te maken heeft met dossiers waar de advocaat aan werkte.

Niet veel later wordt een tweede advocaat vermoord. Bram Van Cleemput wordt neergeschoten terwijl hij zijn hond uitlaat.

Van Cleemput is medevennoot van het kantoor van Claes. Hij staat bekend als de man die de regeltjes zo goed kent dat hij menig verdachte heeft vrij gekregen omwille van procedurefouten.

Als ook nog een gerechtsjournalist van De Standaard wordt teruggevonden, vastgebonden, gefolterd en vermoord, wordt het duidelijk dat er iets mis is in het gerechtelijk milieu …

Moord aan de Balie is de vijfde politiethriller in de reeks ‘Somers en De Winter” van Ludo Geluykens Hert is wel duidelijk te merken dat Geluykens groeit. Zijn eerste verhaal (Moord op de Scheidsrechter) is nog behoorlijk naïef maar wel leuk om lezen. Moord aan de Balie is gewoonweg goed.

Voorlopig is het wel de laatste die ik kan lezen. Nummer 4 in de reeks (Losgeld voor een kind) moet ik nog ergens vinden.

In afwachting ga ik nog eens terug naar de 13^e eeuw in gezelschap van Karen Maitland in The Raven’s Head. .

Yes, he did it again !

Het is me al vaker overkomen maar het blijft me toch een beetje verbazen. De buienradar heeft me weer niet in de steek gelaten.

Om kwart voor zeven viel de regen met bakken uit de lucht bij ons. Ik zat nochtans al klaar om te vertrekken naar Lier. Voor ik mijn loopafspraak zou annuleren toch maar even het internet geraadpleegd. Zowel de buienradar als de regenradar (van Meteovista) gaven aan dat het tussen half acht en acht uur niet zou regenen in Lier.

En ja hoor. Ze hadden gelijk. Het heeft tussen half acht en acht uur niet geregend (op een paar druppeltjes na). Onze 4,44 km op 33:22 minuten zijn dus droog gelopen.

Ik zat echter nog geen 5 minuten terug in de auto of het begon alweer te regenen.

Het mag ook al eens meezitten.

Verpleegster Sabine Janssens wordt tijdens haar ochtendjogging naast de Nete in Lier vermoord. De politie, onder leiding van Bruno Somers en Paul De Winter, staat voor een raadsel. Sabine had immers geen enkele vijand en ze was door iedereen graag gezien.

Tijdens hun onderzoek worden ze geconfronteerd met een drugsdode. De jonge man is overlijdens tijdens een privéfeestje op zijn appartement.. Is er misschien een verband met de dood van Sabine ?

Als er nog meer doden vallen is dat verband wel duidelijk en moeten de twee speurders samenwerken met de drugsbrigade.

Er ontstaat paniek in het Lierse drugsmilieu en er vallen nog meer slachtoffers.

Een Drug te Ver is het derde verhaal rond het speurderstrio Somers & De Winter van Ludo Geluykens. En net als de andere vier andere boeken die ik in deze reeks al gelezen heb was het een vlotlezend, niet al te diepgaand, politieverhaal, uitermate perfect om even een halfuurtje te ontspannen na een zware dagtaak.

 

Zondag, kwart voor acht ’s morgens. Van die beloofde zon is niet veel te zien. Integendeel, er vallen zelfs nog druppels uit de lucht. Je kan ze op één hand tellen maar er vallen wel druppels.

Ik besluit om toch maar naar de Kempenlaan te stappen, meer bepaald naar wandelknooppunt 92, het begin van mijn wandeling voor vandaag. Via de Hildering, de Lepelstraat en de Dijkbaan kom ik al snel in het Schupleer, een klein natuurgebiedje aan de Aa.

Via het Heiken kom ik al snel aan de oevers van de Kleine Nete op de grens tussen Vorselaar en Herentals. Die oevers zal ik enkele kilometers volgen tot aan het sportcentrum. Mijn enige gezelschap zijn de vogels, al hoor ik ze meer dan ik ze zie. Ik zie wel, tot twee keer toe, een ijsvogeltje maar die gaan zo snel dat ze moeilijk te fotograferen vallen. Ik zal nog een keer terug moeten gaan met een zeteltje en gewoon wachten.

In Herentals maak ik de oversteek richting Toeristentoren. De toren was er nog maar ze hadden er blijkbaar niet op gerekend dat er toeristen zouden komen want alles was potdicht. Het was nochtans druk in de bossen. Vooral mountainbikers.

Na een kleine stukje op Peujels grondgebied zat ik terug in mijn eigen dorp, deze keer langs de oevers van de Aa. Ondertussen was de zon er wel een beetje doorgekomen en kwam ik tot de vaststelling dat ik veel te warm was aangekleed.

Na exact 4 uur wandelen en 20,64 km op de teller was ik terug thuis.

Na de middag nog een korte uitstap naar ’t IJssloeberke in Tielen gemaakt en een beetje gezondigd maar na zo’n sportief weekend had ik het wel verdiend.

Meer foto’s ? KLIK HIER

Aangezien er morgen een “duurtraining” van 20km is gepland en aangezien dit op dit moment nog een tikje te ver is voor mijn wandelbuddy, hadden we afgesproken om vandaag een korte wandeling te maken.

Bij gebrek aan een “georganiseerde” wandeling in de buurt hadden we afgesproken aan Kruiskensberg in Bevel. Omdat we halfweg wel iets willen drinken had ik via http://www.wandelknooppunt.be een wandeling van 10 km uitgestippeld die eigenlijk bestond uit twee lussen van 5 km.

Bedoeling was om een tussenstop te maken in Café ’t Kruiske. We besloten echter om verpozing te nemen in Eetcafé Cruysberg, een nieuw café dat gisteren zijn opening kende (althans toch volgens het Laatste Nieuws : Klik hier om te lezen). We werden er alvast goed ontvangen en mochten zelfs eens proeven van de erwtensoep (met balletjes) en van de wortelpuree met chipolata. En dat smaakte zeker.

De eerste lus bracht ons richting Bevel Dorp, de tweede lus bracht ons naar de Nete. Je kan toch geen wandeling maken zonder ergens op de oevers van de Nete te komen. Of dat nu de Grote Nete, de Kleine Nete of de Lierse Binnennete is. Ik moet toch ergens water hebben gezien.

Meer foto’s ? Klik Hier