You win some … you lose some.

Bij de concerten die we bezoeken is het meestal winnen. Dat is logisch omdat je groepen kiest waar je fan van bent of die je best kan pruimen. Desondanks kan het gebeuren dat een concert slecht is. Ik moet dan maar denken aan Robbie Williams, Madonna of Bob Dylan. Of meer recenter nog Trixie Whitley. Ik zeg niet dat dit slechte artiesten zijn, integendeel. Maar hun live concerten vielen me gewoon heel erg tegen.

Het concert dat we gisteren bezochten was geen winner maar ook geen loser. Het was dus gelijkspel.

Gelukkig regende het ’s avonds niet meer zo hard als gisterenochtend. Onderweg naar Peulis toch nog een twintigtal minuten vertraging opgelopen maar de rit naar Leuven ging dan weer behoorlijk vlot. Een gezellig hap in Den Domus gevolgd door een korte stadswandeling “Leuven by Night” onder begeleiding van mijn persoonlijke stadgids Conny en om half acht stonden we in de rij aan Het Depot aan het Martelarenplein.

Op het programma stond Tony Joe White met als gevolg een eerder ouder publiek en een ouder publiek betekent immers ook mensen die ruim op tijd komen. Al bij al viel het mee en konden we toch nog een zitplaatsje bemachtigen.

In het voorprogramma de voor mij (en vermoedelijk voor de meeste van de aanwezigen) onbekende David Ronaldo (van de Ronaldo circus familie). Hij bracht ons, begeleid door gitarist Charly Verbinnen, enkele mooie covers van artiesten als The Band, Neil Young, David Crosby en Jimi Hendrix. Een halfuurtje duurde dat en meer moest dat echt niet zijn.

Na de pauze was het dan de beurt aan Tony Joe White. Het eerste nummer bracht hij solo. Vanaf het tweede nummer kwam de “band” bij op het podium. Eigenaardig genoeg bestond die band uit een drummer en … niemand anders. Enkel een drummer dus.

Tony Joe White is verantwoordelijk voor enkele wereldhits waarvan Steamy Windows van Tina Turner waarschijnlijk de bekendste is. Helaas kwam dit niet volledig tot uiting op het podium. De man kan goeie nummers schrijven en kan een behoorlijk stukje gitaar spelen. Zingen lukt ook wel maar na een klein uur hadden we het gevoel dat het steeds hetzelfde nummer was dat speelde.

We zijn dan ook niet tot het einde gebleven. Waren we teleurgesteld? Niet echt want we hebben een gezellige avond gehad. Waren opgetogen? Dat nu ook weer niet want we hebben al (veel) betere concerten gezien. Kortom … een gelijkspel.

Ondertussen blijven we wel werken aan de toekomst. Ik heb vandaag mijn eerste festivalticket voor 2017 gekocht. Ruim acht maanden op voorhand en met nog geen enkele naam op de affiche heb ik me een combiticketje voor Suikerrock aangeschaft. Het is natuurlijk een risico maar voor 80 euro (voor drie dagen dus !!) kan het toch niet mislopen?

Ook Het Zesde Metaal werd trouwens aan de kalender toegevoegd.

Na een week van snipverkoudheid had ik vandaag een snipperdag.

Op het programma stond een “langere” wandeling met vertrek in het Vrijbroekpark in Mechelen. Nadat ik me door de verkeerschaos in de buurt van de E313 had geworsteld kwam ik een halfuurtje te laat aan in Schriek waar ik Conny zou oppikken aan haar garage.

Het was nog grijs en mistig toen we iets over halftien vertrokken aan knooppunt 283 in het Vrijbroekpark. Niet zoveel later stonden we op het jaagpad langs de Zenne en dat zouden we blijven volgen tot aan het Zennegat.

Aan het Zennegat staken we via het bruggetje het kanaal Leuven-Dijle over om onze weg verder te zetten op het jaagpad langs de Dijle. Via een “vettig” paadje naast de E19 kwamen we uiteindelijk terug aan in het Vrijbroekpark.

Daar vonden we eindelijk een gelegenheid waar een warm drankje konden nuttigen. De cafeetjes onderweg waren immers telkens gesloten.

Toch was het weer een leuke wandeling. Door het “slechte” weer was ze trouwens ook heel sfeervol. Het leek wel of we door de crime scene van zo’n Britse misdaadserie liepen. Met momenten kwam het vrij dicht in de buurt van de moors in de buurt van de Jamaica Inn van Daphne du Maurier.

Voor hen die het gemist hebben, vandaag werd Marcel Honoré Nestor Ridder Neels begraven.

Marcel is bij het grote publiek beter bekend onder zijn alias … Marc Sleen. En dus ook als geestelijke vader van Nero & C°.

Sleen is dan ook prominent aanwezig in mijn stripcollectie. Ik heb immers niet alleen 216 Nero-albums (het mysterieuze nummer 53 bezit ik helaas (nog) niet) maar ook nagenoeg alle beschikbare albums van Piet Fluwijn en Bolleke, De Lustige Kapoentjes, Doris Dobbel, Oktaaf Keunink, Fonske, Stropke en Flopke en Tom en Tony. In totaal goed voor ruim 300 albums ofte 8% van de totale collectie.

Mijn grote jeugdheld was wel Jommeke van Jef Nys (die trouwens ook goed is voor 8% van mijn stripcollectie). Ik ben pas veel later fan geworden van het werk van Sleen. Nero was dan ook niet echt een strip voor kinderen. Daarvoor zaten er teveel verwijzingen naar de politieke actualiteit in de verhalen.

Ook al is het laatste Nero-verhaal verschenen in 2002 verliest de stripwereld toch één van zijn grootste namen. Samen met Jef Nys en Willy Vandersteen heeft hij toch voor lange tijd de Vlaamse Stripwereld beheerst. Voor mij persoonlijk komen daar nog Pom (Piet Pienter en Bert Bibber), Buth (Thomas Pips), Rik (Dees Dubbel) en Bob Mau (Kari Lente) bij.

Excuses, excuses, excuses.

Stel ik toch wel vast dat de Boekenbeurs vandaag de deuren sluit zeker. Maar erger nog, ik stel ook vast dat ik mijn traditionele klaagzang over dit evenement achterwege heb gelaten.

Het zal wel te maken hebben gehad met de ongelooflijk drukke tijden momenteel. Twee dagen opleiding in Tervuren met daaraan uren file verbonden en tussen die twee dagen nog naar een heel goed concert van Nathaniel Rateliff. Dat gecombineerd met de traditionele “kop vol snot in november” (ik loop al enkele dagen potdoof rond als een soort zombie) maakt dat ik gewoon heel moe ben, misschien wel te moe om de klagen over de Boekenbeurs.

Maar ik ga het toch even doen. Ik begrijp nog altijd niet waarom zoveel mensen naar die beurs gaan. Het zou toch de bedoeling moeten zijn om het boek te promoten? Ik vind 10 euro inkom vragen en boeken verkopen aan prijzen die vaak hoger liggen dan in de winkel niet echt promotie. Akkoord, het autosalon is ook niet gratis maar daar slaan ze met de kortingen om je hoofd.

Soit, ik ben niet geweest en zal trouwens ook nooit meer gaan. In December staat er nog wel een bezoekje aan het Boekenfestijn in Mechelen op het programma maar daar blijft het bij. En de rest van mijn boeken koop ik wel in de boekhandel of via internet.

Vraag aan een automobilist-pendelaar waarom hij niet met de trein gaat werken en zijn antwoord zal iets zijn in de trant van “de treinen hebben toch altijd vertraging” of “de treinen rijden toch nooit op tijd”.

Ik begrijp die mensen dus absoluut niet, zeker niet na zelf twee dagen te hebben gependeld met de auto. Niet naar Antwerpen maar wel naar Tervuren!

Ik mocht immers een tweedaagse cursus gaan volgen in het SAS-institute in Tervuren. Maandag goed op tijd vertrokken. Ik koos immers voor de “vermijd snelwegen route”. Veel heeft me dat niet geholpen. Normaal gezien zou ik voor die route anderhalf uur hebben nodig gehad. Ik heb er … DRIE uur over gedaan waarbij een dik uur over de laatste 6 kilometer. Dat is dus ANDERHALF UUR vertraging.

’s Avonds moest ik na de opleiding naar Mechelen om daar de trein naar Brussel Centraal te nemen. Nathaniel Rateliff trad immers op in de AB. Normaal heb je 40 minuutjes nodig om de afstand Tervuren-Mechelen te overbruggen. Ik had ruim een uur nodig. Een “vanaf-hier-is-de-weg-volledig-afgesloten-en-we-zeggen-niet-hoe-de-omleiding-loopt” bord was op deze trip de grote schuldige.

De tweede dag van de opleiding verliep “iets” vlotter. Vanochtend maar een half uur in file gestaan, ondanks het feit dat ik via de E19 en de Brusselse Ring ben gereden. En ook vanavond “maar” 40 minuten vertraging.

Ik reis veel met de trein en ik geef toe dat er veel kan worden verbeterd aan de Belgische Spoorwegen maar ik heb nog nooit, NOOIT, zoveel vertraging gehad op zo’n korte tijd. En als er dan vertraging is … dan maakt het niet veel uit want meestal heb ik een spannend of interessant boek bij en weet ik mijn tijd nuttig te vullen.

Pendelen met de auto ? Ik ? Neen bedankt.

De buienradar heeft zich vergist vandaag! Normaal gezien zou ik daar boos over zijn maar vandaag niet. Er werd immers vanaf 14u lichte regen voorspeld in Boortmeerbeek. Laat ons daar nu 3 uur te hebben gewandeld, tussen 14u en 17u en we hebben geen druppel regen gezien of gevoeld. Wel hebben we bijna 12 km gewandeld in de omgeving van Boortmeerbeek.

Een streek waar we zelden komen om te wandelen maar dat blijkt ten onrechte te zijn. Het was immers een mooie wandeling, een mooie maar wel “andere” wandeling. Het is moeilijk uit te leggen. Enerzijds zaten we bijna constant in de mooie natuur maar anderzijds waren industrie- en woongebieden nooit veraf.

Toch hebben de organisatoren van de Boortmeerbeekse KWB een zware fout gemaakt. De “rust” onderweg was in een gezellig volkscafé “De Brug”. Toen we echter iets voor vijven terug aan de KWB-chalet kwamen was daar alles al aan de kant gezet. Geen “after-walk-tea” dus. Toch wel een minpuntje vinden we.

De terugweg naar huis verliep, net als de heenrit, in de regen … veel regen.

 

Baynard’s Castle, London, England, November 1501.

De twaalfjarige prinses Margaret Tudor maakt zich klaar om Catharina van Aragon te ontvangen. Deze Spaanse prinses is immers voorbestemd om te huwen met de troonopvolger van Engeland, Arthur Tudor, Prince of Wales. Ooit zal Catharina dus koningin van Engeland worden.

Margaret zelf is dan weer voorbestemd om koningin van Schotland te worden. Zodra ze oud genoeg is zal ze immers trouwen met James IV, koning van Schotland en 25 jaar ouder dan Margaret. Henry, de vier jaar jongere broer van Margaret en Mary, haar zeven jaar jongere zusje zijn nog te jong om alles te beseffen.

Lang duurt het huwelijk echter niet want nauwelijks een jaar later overlijdt Arthur. Catharina doet al het mogelijke om in Engeland te blijven en dat kan enkel wanneer ze kan trouwen met de jonge Henry. Daar zal ze nog 8 jaar op moeten wachten. Als in 1515 de jongste zus Mary huwt met de koning van Frankrijk zijn de drie “zussen” ook drie koninginnen . Elk van hen zal geluk kennen maar ook veel miserie en verraad.

In Three Sisters, Three Queens vertelt Philippa Gregory het verhaal van de drie zussen vanuit het standpunt van de minst bekende en minst gedocumenteerde van de drie : Margaret Tudor. Het begint met de aankomst van Catharina van Aragon, oftwel Catharine van Arrogant zoals Margaret haar noemt. En het verhaal eindigt met het huwelijk van Henry VIII met Anna Boleyn.

Op haar typische manier weet Gregory ook nu weer feiten en fictie op een zodanige manier met elkaar te verweven dat het onderscheid tussen de twee zo goed als niet vast te stellen is. Het lijkt wel alsof je gewoon het dagboek van Margaret leest.

Vóór ik aan de volgende Engelse klepper begin (The Plague Charmer van Karen Maitland) ga ik toch nog snel een paar boekjes in mijn eigen taal lezen. Aan “Het Nassau geheim” van Gregg Loomis ben ik op weg naar huis al begonnen. En vandaag zijn er ook nog 5 boekjes van Linda van Rijn toegekomen.

Elk nadeel heb z’n voordeel.

Zou het aangename wandelweer op de laatste dag van oktober zo’n “voordeel” zijn van de klimaatopwarming?

Ik weet het niet. Ik weet wel dat het vandaag zalig wandelweer was. Ik had met Conny afgesproken aan het station van Kessel voor een wandelknooppuntenwandeling van zo’n 11 km.

Via het Fort van Kessel bereikten we al snel de Kesselse Hei. Naast het prachtige kleurenpalet moet je tegenwoordig trouwens ook nog naar de grond kijken. Het paddenstoelenseizoen begint immers ook.

Het zijn in ieder geval hoogdagen voor amateurfotografen. Toch zie ik weinig mensen rondlopen met fotocamera’s. Of misschien gebruiken ze gewoon hun smartphone?

Met de wandeling van vandaag kan ik de maand afsluiten met 80 wandelkilometers en 21 jogging kilometers. Het totaal voor 2016 staat op 823 gewandelde en 162 gejogde kilometers.

De “herhaling” van afgelopen donderdag heeft zich vroeger dan verwacht gemeld. Het was vandaag zo’n mooi weer en de weekendwandeling staat pas voor morgen namiddag op de agenda. Daarom besloot ik om de dag te beginnen met een halfuurtje lopen.

Net als vorige donderdag ging het trouwens behoorlijk vlotjes. 30 minuten lopen waren goed voor 4,41 km.

Na de middag heb ik dan nog een korte wandeling naar het kerkhof gemaakt met mijn ouders. Altijd mooi zo rond Allerheiligen en Allerzielen. Het bleek trouwens wel een zwaardere opdracht dan verwacht. Sommige paden op het kerkhof waren behoorlijk mul en dan is het niet simpel om een man in een rolstoel voort te duwen.

Als het meezit wordt de maand oktober morgen sportief afgesloten met een wandeling in Kessel

Neem 3 mannen op leeftijd (de ene al iets meer dan de andere), geef ze een vijftiental gitaren, een piano/synthesizer en een Aaipad met drummuziek op en laat ze los op het podium van bijvoorbeeld het Cultureel Centrum van Heist op den Berg.

Wat krijg je dan ? Bijna twee uur geweldige muziek, soms ingetogen, soms iets uitbundiger. Maar welk nummer ze ook speelden, de virtuositeit met de gitaar kwam altijd boven.

Want gitaarvirtuozen zijn het wel, de heren Eric Melaerts, Jean Blaute en Jean-Marie Aerts, drie veteranen van de Belgische popmuziek. Naast eigen nummers speelden ze ook covers van onder andere Steely Dan, Eric Clapton en J.J. Cale. Melaerts bracht een heel mooie versie van Porselein van Yasmine.

Als ik toch een minpuntje moet opnoemen dan is het het vaak onverstaanbare gebrabbel van Jean-Marie Aerts. Maar verder was het alweer een geslaagde concertavond.

Achteraf gezien waren we toch blij dat we naar de theaterzaal zijn geweest en niet naar de travestieshow in de concertzaal. Zelfs de oneindig lange benen van de man/vrouw die we door Het 3de Bedrijf zagen lopen toen we ons avant-concert-slaatje aan het verorberen waren kon ons gelukkig niet van gedachte doen veranderen.