In het kader van onze “midweek-wandelingen” hebben we deze maand onze eerste stadswandeling gemaakt. De keuze daarvoor is gevallen op de stad van de Maneblussers … Mechelen.

Ik ken Mechelen eigenlijk totaal niet. Ik rij er wel vaak door, ik neem er de trein om naar de AB in Brussel te gaan, ik bezoek er af en toe wel eens de Nekkerhal maar het stadscentrum zelf is voor mij onbekend territorium. Gelukkig kent Conny de binnenstad van Mechelen wel behoorlijk goed.

Vertrekpunt van onze wandeling was de parking van de Nekkerhal. Het waarom van die keuze volgt later in dit bericht. De wandeling bracht ons bij de belangrijkste monumenten van de stad zoals het Paleis van Margaretha van Oostenrijk, de Sint-Romboutstoren, het Stadhuis en de vele kerken die de stad rijk is. We hebben zelfs een stuk over de Dijle gewandeld.Toch ook wel apart.

Op zich is Mechelen een mooie stad maar soms vloekt het moderne wel absoluut met het oude en dat is een beetje jammer. Een grotere teleurstelling was echter het feit dat de meisjes van K3 niet echt aan de Lamotsite blijken te wonen. DIEP teleurgesteld was ik.

Die teleurstelling werd wel enigszins goedgemaakt door onze lunch in Sister Bean aan de Vismarkt. Voor een traditionele hap en drank moet je daar niet zijn maar dat wil zeker niet zeggen dat het er niet goed is, in tegendeel zelf. Mijn Croque Zalm met verse Darjeelingthee was heel lekker. Bijna zo lekker als de zelfgemaakte risotto met zalm en scampi waar we onze wandeldag mee afgesloten hebben .

Wat de teleurstelling echter nog het meeste goedmaakte was de buit van het Boekenfestijn in de Nekkerhal. Het was alweer een tijdje geleden dat ik er nog eens eentje bezocht had. Bovendien had ik nog wat centjes over van gisteren. Resultaat : 16 boeken gekocht en maar 37,85 euro betaald. Dat is dus amper 2,36 euro per boek oftewel 0,78 cent per bladzijde. Dat is dus zo goed als gratis. Dat het aantal boeken op mijn “nog te lezen” lijst hiermee stijgt van 255 maar 271 is bijzaak.

 

 

Eind november, begin december is niet alleen een traditionele vakantieweek voor mij, het is ook een uitstapje naar Essen. En dan bedoel ik uiteraard het Essen in het Ruhrgebied.

Daar wordt rond deze tijd immers de Motor Show georganiseerd. En als het weer het toelaat ben ik al enkele jaren van de partij. Niet dat ik echt een tuning-fan ben maar ik ben wel fan van mooie auto’s (al staan er ook spuuglelijke auto’s uitgestald).

Bovendien staan er elk jaar enkele standhouders die enkel en alleen miniatuurautootjes verkopen. Een deel van mijn collectie Coca-Cola auto’s werd in de Messe van Essen gekocht.

Helaas is dat de laatste jaren steeds minder geworden. En die paar auto’s die er dan wel te koop zijn (dit jaar waren het er TWEE !) kosten naar mijn mening teveel.

Maar het blijft een leuke uitstap. Bijna tweehonderd kilometer heen en evenveel terug waarvan een kort stuk met “vrije snelheid”. Ik moet wel toegeven dat het toch niet heb aangedurfd om echt voluit te gaan met onzen “Blacky”. 175 km/u volgens de GPS en dan kwam de voet automatisch los. Je weet immers nooit wat de rest gaat doen. Die muur van vrachtwagens op het rechter rijvak geeft evenmin een veilig gevoel, zeker niet wanneer die grote bakstenen om de haverklap een andere baksteen willen voorbijkruipen.

Maar al bij al toch weer een heel gezellige uitstap gehad.

De ene week is duidelijk de andere week niet.

Vorige week dinsdag liep het voor geen meter met amper 4 km op 32:24. Vandaag hadden we voor quasi hetzelfde rondje (4,18 km) slechts 30:19 nodig. Da’s dus twee minuten minder hè.

En dan te bedenken dat ik deze namiddag nog ons vader nog 5,70 km heb voortgeduwd in zijn rolstoel. Dat blijkt dus minder vermoeiend te zijn dan een dag werken.

Enfin, toch wel een sportieve dag gehad.

Morgen zullen er ook wel een behoorlijke afstand worden gewandeld, ook zal het indoor zijn. Dan staat immers het jaarlijkse bezoekje aan de MotorShow in Essen op het programma.

Daphne heeft het vlakke Nederland al geruime tijd verlaten om haar grote liefde Franz te volgen naar het Oostenrijkse Kirchberg, vlakbij Kitzbühl. Daar baten ze samen een klein pension met drie appartementen uit. Franz is daarnaast ook nog skileraar.

Tijdens het hoogseizoen hebben ze vooral Nederlandse gasten. Deze keer zijn dat Renske en Sven met hun twee dochters en hun zoon, Richard en Esther met hun twee zonen en tot slot Henk en Thea.

Alles lijkt prima te verlopen tot de vierjarige Marius verdwijnt tijdens een skiles. Is hij verdwaald of ontvoerd ? Er wordt onmiddellijk een grote zoekactie gestart maar die levert niets op.

Inspecteur Günter ziet onmiddellijk de gelijkenis met een oude zaak. De fysieke gelijkenis tussen de achtjarige Karl die 20 jaar geleden verdween en Marius kan geen toeval zijn. De zaak van Karl werd nooit opgelost.

Maar dan werpen een onverwachte bekentenis en een de vondst van een koekjesverpakking een heel ander licht op de zaak.

Tot zover de beknopte samenvatting van PISTE ALARM van Linda Van Rijn. Heel goed geschreven en heel spannend. Zo’n boek dat je doet hopen dat de trein vertraging heeft. Maar helaas gebeurt dat niet genoeg. Ook het volgende boek wordt er eentje van Linda Van Rijn. Ze heeft er namelijk een fan bij.

Door omstandigheden heb ik dit jaar niet veel stripbeurzen kunnen bezoeken.

Als er één beurs is die ik liefst niet mis dan is het wel die in Gent. Twee keer per jaar organiseert Stipwinkel Pierke daar een beurs, één keer in het voorjaar en één keer in de herfst. Die van het voorjaar heb ik gemist en daarom wilde ik absoluut die van vandaag bezoeken.

Het begon niet goed. Bij de eerste stand vond ik weliswaar drie albums die al een tijdje op mijn lijstje staan maar een gemiddelde prijs van 90 euro per album was net dat “tikje” teveel.

Ook bij de volgende standhouders had ik weinig succes. Ik zag wel veel strips die op mijn lijstje staan maar ze waren gewoon te duur. Ik kan nu eenmaal geen 125 euro aan één stripverhaal geven.

Maar dan even verder toch nog een paar albums gevonden die niet teveel kosten. Albums die ouder zijn dan mezelf en toch maar een paar euro’s kosten. Op het einde had ik toch een twintigtal strips verzameld en was mijn portefeuille nog niet leeg.  Gelukkig want zo is er nog iets over voor het Boekenfestijn later deze week.

Een week die trouwens een vakantieweek is. Zoals de traditie het vereist neem ik immers vakantie bij de overgang van November naar December, de week waarin, ook volgens de traditie, in het Duitse Essen de MotorShow wordt georganiseerd. Mijn collega’s vinden die traditie ook tof want dat betekent dat ik geen vakantie neem tijdens de Kerstvakantie. Nu ja, zolang ze het maar niet vanzelfsprekend vinden vind ik het ook wel ok.

 

Na het wandelloze stormweekend vorige week waren we vastberaden om dit weekend wel te gaan wandelen. Wandelen is immers de beste manier om de frustraties en irritaties van de afgelopen werkweek uit uw systeem te krijgen.

We kozen nog eens voor een knooppuntenwandeling die ons van het centrum van Poederlee naar het IJssloeberke in Tielen zou brengen. Ik had immers al zo vaak tegen Conny opgeschept over hoe lekker het ambachtelijk ijs van het IJssloeberke wel is dat ik eindelijk eens met bewijzen op tafel moest komen.

Het is trouwens bevestigd … het ijs is er bijzonder lekker. Het was ook lekker in Casa Luna in Poederlee Dorp waar we na onze 12,5 km lange wandeling zijn gaan eten.

Om de dag af te sluiten zijn we dan naar de Evenementenhal in Vorselaar gegaan. Daar gaf het V.A.T., het Vorselaars Amateur Toneel, zijn zesde en laatste voorstelling van De Nonnen van Navarone. In dat stuk van Anton Klee besluiten de 5 resterende nonnen in het klooster dat de normen te vervaagd zijn en dat ze terug volgens strengere regels moeten leven. Dat geldt ook voor de twee paters die af en toe op bezoek komen.

Ze zullen nooit in aanmerking komen voor een Oscar maar de acht acteurs en actrices hebben wel het beste van zichzelf gegeven en hebben ons vooral 2 uur laten lachen en gieren. We zaten op de eerste rij zodat we ook nog extra konden genieten van de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs. Gewoon zalig. Mooie afsluiter van een gezellige dag.

Nadat ze ons al jaren proberen om Halloween in onze strot te duwen hebben ze blijkbaar iets nieuws gevonden dat ze ons willen opdringen : Black Friday. 1 op 3 mails die ik vandaag ontving had het over Black Friday Deals.

“Zwarte Vrijdag” is blijkbaar de dag na Thanksgiving en wordt in DonaldTrumpLand beschouwd als het begin van het seizoen van de Kerstaankopen. En die Kerst heeft uiteraard niets te maken met de geboorte van de zoon van God en nog minder met de Germaanse oorsprong van één van de hoogfeesten van het Christendom. Neen, Kerstmis heeft alles te maken met een dikke man in een rood pak die aan de Noordpool woont en zich laat voortslepen in een slee door een bende rendieren met een rode neus.

Ik vind het bijzonder jammer dat men langs alle kanten probeert om die vreemde tradities aan ons op te dringen. Hebben we zelf niet genoeg van die tradities? Sinterklaas, Sint-Maarten, Driekoningen, Maria-Lichtmis, Moederdag op 15 augustus, Verloren Maandag, Nieuwjaarzingen … Toegegeven, de meeste van deze tradities hebben een Christelijke oorsprong en die laatste drie beperken zich tot Antwerpen of de Antwerpse Kempen maar dat zijn tenminste echte tradities.

Al dat Amerikaans gedoe hoeft voor mij echt niet hoor. Voor je het weet zitten wij volgend jaar ook kalkoen te eten op de vierde donderdag van november. Voor mij hoeft het echt niet hoor.

In het begin van de jaren ’70 werden in de omgeving van Muizen en Bonheiden drie vrouwen verkracht en vermoord. De dader bleek de twintigjarige Staf Van Eyken uite de Pruimelaarstraat in Bonheiden te zijn.

Omdat hij zich na de derde moord verdacht gedroeg in de buurt van de crime scene werd hij al snel meegenomen voor ondervraging. Hij ging vrijwel direct over tot bekentenissen.

De hele zaak heeft een enorme impact op de inwoners van de Pruimelaarstraat. Heel de buurt staat op zijn kop. Goedbewaarde geheimen komen aan het licht, relaties beginnen te schuiven. Iemand probeert zelfmoord te plegen, een ander rijdt zich te pletter …

Als twee jaar later het assisenproces in Antwerpen begint worden alle wonden opnieuw opengereten.

In De Pruimelaarstraat schetst Louis Van Dievel, die uit dezelfde buurt komt en slechts enkele jaren jonger is dan Van Eyken, de invloed die zo’n gruwelijke gebeurtenis kan hebben op een kleine gemeenschap in het begin van de jaren ’70. Een tijd toen alles nog simpel leek. Je had aan de ene kant de Amerikanen en aan de ander kant de Russen. Elke eerste donderdag van de maand werd de sirene die ons waarschuwde voor luchtaanvallen getest.

Op TV kon je kiezen uit Brussel Vlaams, Brussel Frans, Holland 1 of Holland 2. Je keek naar TipTop, naar De Kat of Keromar of naar Pelle en Bootsman. Voor de rest speelden we veel buiten, van ’s morgens tot ’s avonds.

Ik was te jong om me iets van die zaak te herinneren maar wat ik me wel herinner is de sfeer uit de jaren “70 en die weet Van Dievel perfect te beschrijven. Voor mensen uit de buurt moet het nog herkenbaarder zijn. Maar zelfs als je de jaren ’70 niet (bewust) hebt meegemaakt of je uit een totaal andere streek komt dan is De Pruimelaarstraat toch een aanrader. Een goeie mix van feit en fictie op een geweldige manier neergeschreven door Louis van Dievel. Een echte aanrader.

Als ik ga joggen in Lier dan hebben we in principe twee verschillende toertjes namelijk de zomertoer (naast de spoorweg – langs het jaagpad naar de jachthaven – langs het Lisp terug naar de spoorweg) of de wintertoer (Lispersteenweg – Hagenbroeksestwg – Mallekotstraat – Eeuwfeestlaan).

Dit jaar hebben we de wintertoer nog niet gelopen. Blijkt immers dat het, mits goede verlichting, geen enkel probleem is om ook in de winter langs de Nete te lopen. En dat is toch veel aangenamer lopen.

Behalve wanneer het er zo druk is als vandaag. Het leek wel alsof er een modeshow van fluorescerende kledij was. Zelfs in de zomer zijn we nooit zoveel tegenliggers tegengekomen als vandaag. Of het nu leden van AC Lyra of AC Lierse waren weet ik niet maar ze waren met veel.

Ze liepen wel allemaal vlotter dan mij. Het liep immers voor geen meter. De zware verkoudheid, traditioneel voor mij in november, heeft blijkbaar toch meer van mij lichaam gevergd dan ik dacht. Nu ja … ik ben dan ook geen twintig meer hè! Al denk ik wel dat mijn conditie nu beter is dan toen ik wel twintig was.

Als wandelaars kan je ons zeker niet in het hokje van de “zondagwandelaars” stoppen. Daarvoor hebben wel het afgelopen jaar al teveel meegemaakt. We hebben kniediep door het water gewandeld en we hebben stevige winden getrotseerd.

Maar toen er voor vandaag een heuse storm met rukwinden tot 100 km/u werd voorspeld vonden we het toch raadzaam om een rustdag in te lassen. Achteraf gezien bleek dat de juiste beslissing te zijn geweest.

En wat doet een man dan op een wandelvrij weekend waarin het geen weer is om een hond in buiten te sturen ? Hij kijkt DVD. Ik heb er een ruimteweekend van gemaakt met films zoals The Right Stuff, Apollo 13, Mission to Mars en natuurlijk Kuifje en Mannen op de Maan.

Ik hoop wel dat het volgend weekend terug wandelweer is. Eén weekend zonder wandelen dat gaat nog maar twee … ?