Engeland 1210. Koning John, broer van de legendarische Richard I, the Lionhart, heeft ruzie met de Paus Innocent III. De paus besluit om John te excommuniceren met grote gevolgen. Kinderen worden niet gedoopt, overledenen worden begraven in onheilige grond, de biecht wordt niet meer afgenomen en de mensen sterven in zonde.

Gastmere, een klein dorpje in Norfolk krijgt ondertussen, na het overlijden van Gerard of Gastmere, een nieuwe Lord of the Manor : Osborn of Roxham. De bevelhebber van Gerard tijdens de Kruistochten en vertrouweling van Koning John.

Raffaele, een castraat, vertrouweling en ex-strijdmakker van Gerard bedenkt een plan om de zonden van Gerard weg te nemen. Hij haalt de jonge maagd (tenminste dat denkt hij) Elena van het land en laat haar zout en brood eten van de kist. Hierdoor gaan de zonden op haar over.

Vanaf dan krijgt Elena vreemde dromen. Ze wordt echter altijd wakker vóór de droom ten einde is. Ze gaat om hulp bij Gytha, een volksgenezeres die samen met haar blinde moeder in het bos woont. Zij geeft Elena een Mandrake mee. Door deze Mandrake (Alruin) komt ze het einde van haar dromen te weten en dat einde is vreselijk. In haar dromen vermoordt ze immers haar op dit moment nog ongeboren zoon.

Wanneer haar zoon geboren wordt geeft ze hem mee met Gytha. De dorpelingen denken echter dat ze haar eigen kind heeft vermoord. Osborn wil haar laten ophangen.

Dankzij Raffaele kan ze ontsnappen en onderduiken bij Mother Margot oftewel Ma, één van de vele hoerenmadammen in Norwich. Ze wordt echter nog altijd gezocht.

En dan vallen er nog doden …

In “The Gallows Curse” weet Karen Maitland de lezer van in het begin te boeien. Net als in “De Uilendoders” en “Het gezelschap van leugenaars” worden de middeleeuwen perfect omschreven. Ik ben blij dat ik niet gewacht heb op de Nederlandse vertaling. In het Engels duurt het wel iets langer maar haar boeken zijn zo goed dat het dat allemaal waard is.

Haar volgende boek, “The Falcons of Fire and Ice” brengen me naar de zestiende eeuw en de inquisitie.

 

 

Als ik het zo eens heb over Pavlov’s Dog dan is de reactie meestal “Wie?”. Sommigen weten nog wel dat er ooit eens een Pavlov is geweest die proeven deed met honden maar dat Pavlov en zijn honden iets met muziek hebben te maken is vaak ook voor hen een raadsel.

Dan vragen ze natuurlijk ook wat voor muziek die dan wel spelen. En dan begint het probleem. Er is namelijk maar één groep waarmee je Pavlov’s Dog kan vergelijken en dat is Pavlov’s Dog.

De stem van zanger David Surkamp is volgens mij uniek al lijkt hij wel op die van Geddy Lee van Rush. Volgens Wikipedia kan hun muziek worden omschreven als Progrock.

Toen ik ze leerde kennen waren ze eigenlijk al gestopt. In 2010 gingen ze echter terug de baan op. In 2013 passeerden ze in de Gentse Vooruit en kreeg ik na al die jaren toch de kans om ze aan ’t werk te zien.

Gisteren waren ze weer in het land. Deze keer was Leuven gastheer. Na Sunny Vegas als voorprogramma konden ze bewijzen dat ze nog steeds een heel sterke live perfomarnce kunnen brengen.

 

 

Was het de volle maan? Een maan waarvan ik gisteren trouwens, jaloers als ik was nadat een collega een foto ervan op Facebook plaatste, een vrij geslaagde foto heb genomen ?

 

 

Of was het het eerste halfuurtje van Grand Cru op Radio 1 die me op de heenrit naar Lier lieten genieten van de geweldige muziek uit 1979 ?

Of was het nog iets anders ?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het vandaag veel vlotter liep (letterlijk en figuurlijk) in vergelijking met vorige week.

Het zou ook kunnen te maken hebben met het feit dat we deze week onze “Mallekotroute” in tegenwijzerzin hebben gelopen. Dan komt de “Lisperberg” in het begin en niet op het einde. Voor hen die het niet weten, de Lispersteenweg gaat van de spoorwegovergang naar Café Waregem behoorlijk omhoog.

In ieder geval werden de 4,3 kilometers zonder problemen afgelegd aan een gezapig tempo van 7:15 per kilometer. Meer moet dat niet zijn op een dinsdagavond.

 

 

Soms moet ik echt harken om vier kilometer te overbruggen. Afgelopen dinsdag was dat bijvoorbeeld weer het geval.

Maar op andere dagen gaat het dan weer verbazingwekkend vlot. En vandaag was zo’n dag.

Ik was eerst van plan om een KWB-wandeling in Westmalle te doen maar daarvoor was ik eigenlijk te laat klaar met eten en de daaropvolgende afwas.

Dan maar rond 15u de loopschoenen aangetrokken en, met afgelopen dinsdag in het achterhoofd, zonder al teveel verwachtingen vertrokken.

Na de eerste kilometer zag ik 6:52 op de Garmin staan. Dat zou ik later wel bekopen dacht ik. Maar nee hoor, voor de tweede kilometer had ik 6:46 nodig en voor de derde zelfs maar 6:40. Dat leek verdacht veel op lopen. Na een wandelpauze van zo’n 100 meter (oftewel een dikke minuut) legde ik de laatste 900 meter af in 5:55.

Samengevat : 4 km in 27:15 en daar was ik best tevreden mee.

 

 

Normaal gezien had ik gisteren een behoorlijk zware werkweek afgesloten met een gezellige quiz, samen met 4 collega’s onder de naam Les Quizerables, maar door omstandigheden kon ik in laatste instantie helaas niet deelnemen.

Wat ik gisteren wel heb gedaan is mijn auto klaar laten maken voor de winter. Dat betekent winterbanden er terug onder en even laten controleren of alles klaar is voor de mogelijk strenge winter (want waren de Siberische ganzen niet vroeger in Engeland aangekomen?).

Geen quiz dus. Vandaag wel een wandelingetje gemaakt. Een dikke 6 km naar Grobbendonk en terug. En tijdens zo’n wandeling neem je natuurlijk een fotocamera mee. De herfst is immers hét fotoseizoen. Tenminste, dat vind ik toch. Al die kleuren, die overvloed aan paddestoelen … ik kan er echt van genieten.

 

Meer foto’s op Facebook: klik hier

 

Het liep vandaag voor geen meter. En dan heb ik het niet over vakbondsacties bij de NMBS of over de gigantische files op de snelwegen.

Neen, ik heb het over de wekelijkse 4,3 km lange jogronde met loopbuddy Sally in Lier. Ik had al wel een voorgevoel dat het lastig zou worden. ’t Zijn nogal drukke dagen geweest op ’t werk en dat wreekt zich dan. Maar ja, ze staan weeral op de teller en het zijn nog altijd 4,3 kilometers meer dan de mensen die vanavond op de zetel zijn blijven zitten, ook al worden ze dan gelopen aan een snelheid van maar 8 km/u.

Van de treinstaking heb ik trouwens weinig of geen last gehad. Mijn streekgenoten die de trein naar Brussel moesten nemen in Turnhout, Herentals of Lier hadden minder geluk.

Dat is zo één van de mysteries van de NMBS. Waarom laten ze in Godsnaam een trein rijden tussen Turnhout en Binche, via Brussel ? Wie in de Kempen weet overigens waar Binche of La Louvière ligt ? Zo heb je ook de trein van Oostende naar Eupen of Welkenraedt? Dat laatste is een rit van meer dan 3 uur !

En veel van die treinen moeten door Brussel. Voor hen die het niet weten … Brussel Noord heeft minstens 10 sporen, Brussel Zuid nog meer en Brussel-Centraal heeft er … welgeteld 6. Ik zou gewoon alle treinen uit het noorden laten stoppen in Brussel Noord en alle treinen uit het zuiden in Brussel Zuid. Tussen de twee stations zou ik pendeltreintjes laten rijden. Als dat in Londen kan, waarom zou dat niet in Brussel kunnen ?

En als ze dan onder de taalgrens het treinverkeer nog eens platleggen hebben wij er geen last van.

 

 

De mensen in Temse moeten me graag zien.

Vandaag ben ik namelijk voor de eerste keer eens naar een stripbeurs in Temst geweest. Bij ons in de Kempen is een temst iets waar je de spaghetti in afgiet (een vergiet met andere woorden) maar daar ga ik nu geen grapjes over maken.

Het was weliswaar een piepkleine beurs in de stadsfeestzaal maar ik heb er wel enkele pareltjes op de kop kunnen tikken en ik heb daar geen fortuinen voor op tafel moeten leggen.

Het viel me al direct op dat ik geen bekende handelaars zag staan. Er waren ook weinig of geen nieuwe strips te koop, enkel tweedehands. Maar wel tweedehands in prima conditie. Al snel had ik een stapeltje Ohee’s gevonden. Zat daar toch wel nummer 80 tussen zeker: Het Listige Krijgsplan, een Thomas Pipsverhaal van Buth uit 1964. En laat dat nou net een nummer zijn dat al jaren op mijn verlanglijstje staat. Zo’n boekje dat je soms ziet liggen maar waarvan de kostprijs met in de buurt van 3 cijfers komt. In Temse slechts 10 euro.

Net voor ik naar huis ging toch nog maar even gekeken bij de verkoper aan de inkom. Hij verkocht behoorlijk wat oudjes voor aanvaardbare prijzen. Daar zag ik nummer 1 van De Beverpatroelje liggen. Niet de originele versie uit 1955 maar een herdruk uit 1971. Nummer 1 is echter heel moeilijk te vinden zodat ook de herdruk heel prijzig kan zijn.

Natuurlijk stond er op dit exemplaar geen prijs. De verkoper had zijn moeder even in charge gelaten maar zij kende de prijs niet. Even opengedaan en binnen in het boek stond met potlood “55 ,-“ geschreven. Lap, weer boven mijn budget dacht ik. Ze heeft dan toch maar even haar zoon gebeld en toen die zei dat ik hem voor 10 euro mocht hebben, duurde het luttele seconden en hij was verkocht.

Al bij al een heel goede dag gehad in Temst dus.

 

 

Er zijn zo van die groepen die je doodgraag had willen zien maar die je om verschillende redenen niet zal kunnen zien.

ABBA is zo één van die groepen. Mochten die ooit nog eens terug samenkomen en naar ons land komen, dan wil ik daar gerust behoorlijk wat geld voor neertellen. The Doors is nog zo’n groep, net als Janis Joplin of Jimi Hendrix maar daar ben ik helaas 100% zeker van dat die kans nooit zal komen.

Dan heb je nog The Beatles. Hun “blauwe” en “rode” dubbelaar heb ik destijds helemaal grijs gedraaid. Ondertussen zijn die natuurlijk vervangen door CD’s. Sir Paul heb ik al aan ’t werk gezien maar door het vroegtijdig heengaan van John en George moet ik niet meer op een reünie rekenen.

Gelukkig zijn er nog tribute bands. Eén daarvan zijn The Bootleg Beatles en naar verluid zijn zij het beste van het beste. George Harrison zelf zie over hen dat ze de akkoorden waarschijnlijk beter kenden dan hijzelf.

 

 

En ik moet George gelijk geven. Gisteren in Het Depot in Leuven leek het alsof ik 50 jaar terug in de tijd ben gegaan. Daar traden de bootleggers immers op. Dat hebben ze ook gedaan op de Lokerse Feesten maar na 3 dagen Suikerrock zag ik de verplaatsing naar Lokeren niet echt zitten.

Leuven dus. Het Depot. Mijn eerste bezoek daar trouwens (maar zeker niet het laatste). En het was puur genieten. De manier waarop Adam Hastings, Steve White, Hugo Degenhardt en Stephen Hill de Fab Four weer tot leven wekken is indrukwekkend. De fysieke gelijkenis is er zeker, vooral bij John en George maar het zijn vooral die “tics” die het maken. Het schuddebollen van Paul, de manier waarop George zijn gitaar vasthoudt, de poses van John en de gekkebekken van Ringo … het is allemaal daar.

De groep bestaat al sinds 1980 maar kende ondertussen wel wat personeelswijzigingen. Hoe dan ook, als je de kans krijgt om ze aan het werk te zien … niet twijfelen, gewoon doen.

Hieronder kan je ze aan ’t werk zien in de AB in 2013

’t Is gedaan met de gezellige dinsdagavondloopjes langs de oevers van de Nete. Tenminste toch voor enkele maanden.

Vanaf nu worden het iets minder gezellige loopjes doorheen het “industriegebied” Mallekot. Gedaan met het vlakke jaagpad, opnieuw de ongelijke voetpaden. Gedaan met het aangename uitzicht, opnieuw tussen de loodsen. In de Mallekotstraat stond dan nog een stevige, koude, tegenwind.

Wat er gelukkig niet is veranderd is de praatvaardigheid van mijn loopbuddy. Die blijft gewoon kletsen. Of het nu 30°C is, of -10°C, droog of nat, windstil of orkaankracht … maakt niet uit … kletsen maar.

En op die manier is dat halfuurtje voorbij voor je het beseft.

 

 

Onder een heerlijk herfstzonnetje vertrok ik kort na de middag naar Itegem.

Niet om, zoals enkele jaren geleden, iets te regelen voor de Roparun, maar wel om een (hopelijk) mooie wandeling te maken.

De lokale KWB organiseerde vandaag immers de Keldermansschranswandeling. OP het programma afstanden variërend van 6 tot 15 km. Ik koos voor de langste afstand van 15km.

Na een viertal kilometer doorheen de ‘suburbs’ van Itegem kwam ik al snel aan de oevers van de Grote Nete. De volgende 5 km volgde ik de Nete die doorheen het landschap meandert. Echt zalig om te wandelen.

Ter hoogte van Gestel verliet ik het jaagpad en de wandeling bracht me door verschillende bossen terug naar de Parochiezaal van Itegem.

Daar aangekomen bleek ik geen 15 maar wel 18 km te hebben gewandeld. Op zich geen probleem maar zo’n zaken irriteren me wel. Is het nu echt zo moeilijk om een afstand correct aan te geven. Ze zullen ongetwijfeld weten dat de afstand 18 km is, waarom zeggen ze dat dan niet op voorhand?

Maar ik ga er niet van wakker liggen. Ik heb een aangename namiddag gehad en weer mooie foto’s kunnen nemen. Meer moet dat niet zijn.

 

meer foto’s op facebook: klik hier