Communicatie

Knipsel.JPGEén van mijn motto’s is : “als ge niks zinnigs te vertellen hebt … zwijg dan”. Dat is ook de reden waarom het op deze blog soms enkele dagen stil is.

Ik had afgelopen zaterdag een berichtje kunnen wijden aan Lieven, onze burgemeester, die in het feestgedruis van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 had beloofd aan zijn vriendin om, na jaren samenwonen, binnen de twee jaar te trouwen. Afgelopen week was het dan zover, net binnen de termijn dus. Hij had het hele dorp uitgenodigd voor een drankje na de kerkelijke inzegening van het huwelijk. Uiteindelijk zijn er zo’n 400 “gasten” opgedaagd, waaronder mijn ouders en ikzelf. Tenslotte is de burgemeester nu officieel familie van mij aangezien hij met “ons Vicky”, de dochter van “onzen Hugo” getrouwd.

Ik had het ook kunnen hebben over de geplande fietstocht van afgelopen zondag die letterlijk in het water is gevallen en over de 80 frikadellen die ik dan maar gemaakt heb. Of over het werk in de tuin van gisterenvoormiddag en mijn 5km joggen van gisterennamiddag terwijl ik van een snipperdagje genoot. Maar ik heb het niet gedaan omdat het nu ook weer niet zo interessant is.

Wat wel interessant zou zijn geweest was een beetje informatie vanwege de NMBS of Infrabel of van wie dan ook tijdens de avondspits die weer eens heel chaotisch verliep. Ik was vrij laat doorgegaan op ’t werk maar was blij toen ik toch nog op tijd in Antwerpen-Centraal was om mijn trein van 17u10 naar Hamont/Hasselt te nemen. En ja hoor, stipt om 17u10 gingen de deuren dicht.

Vijf minuten later stonden we echter nog steeds op dezelfde plaats. Nog eens vijf minuten gingen in alle stilte voorbij. En nog eens vijf minuten. Uiteindelijk sprak de stem van de treinbegeleider door de luidsprekers : “het vertrek van deze trein is voor onbepaalde tijd uitgesteld vanwege een bommelding in het station van Mol”. De deuren werden vrijgegeven en vele pendelaars, waaronder ik, stapten af om een alternatieve trein te zoeken.

Terwijl we, nog geen minuut later, beneden naar het infobord stonden te kijken hoorden we het typische geluid van een vertrekkende dieseltrein. Daar hadden ze ons weer schoon liggen. Er zat niets anders op dan de trein van 17u47 naar Turnhout te nemen. Uiteindelijk was ik na een tochtje van 2u15 thuis.

Dit alles had kunnen worden voorkomen door een beetje communicatie. Om 17u15 is er namelijk een trein naar Herentals, stipt op tijd vertrokken.

Enfin, zoals de grote Johan ooit zei : “elk nadeel heb z’n voordeel”. Door de vertragingen heb ik “Een Berlijnse kwestie” van Phlip Kerr kunnen uitlezen (maar daarover later meer).