Vóór je iets koopt moet je eigenlijk goed lezen wat je koopt. Anders zou je wel eens bedrogen kunnen uitvallen.

Ik had vorige week NIET goed gelezen toen ik via Ebay een Ford Sedan Delivery uit 1940 kocht. Toen de postbode vandaag een pakketje afleverde was ik behoorlijk verrast door de afmetingen van het pakje. Dat voldeed helemaal niet aan de verwachtingen.

Ik had een pakje verwacht van zo’n 10 cm lang en 5 cm hoog. Wat had de man bij ? Zo’n doos waar 5 pakken van 500 A4-pagina’s in passen. Dat leek me nogal overdreven voor een autootje van amper 8 à 9 cm lang.

Blijkt dat ik een kleinigheidje gemist heb. Achter de omschrijving van de auto stond namelijk ook de schaal en die is 1/24 terwijl ik meestal 1/43 koop. De kostprijs was wel vrij scherp voor een schaal 1/43 maar ik vond ‘m zo mooi dat ik na lang twijfelen toch toegehapt heb.

Achteraf gezien viel die prijs dus best mee, het is zelfs een koopje geworden.

 

 

Blasco Jiménez is in tegenstelling tot Moussa Dembele en Nacer Chadli (de voetballers die ik vandaag op een blikje Coca Cola Zero heb gevonden) geen voetballer. Wie is Blasco Jiménez dan wel ?

Blasco Jiménez is een pelgrim die, in het gezelschap van drie andere pelgrims op weg is naar Santiago de Compostella in het begin van de 13^e eeuw. Blasco gaat gedrukt onder zijn zondige verleden en vertelt op de tocht zijn levensgeschiedenis.

Als achtjarige weet Blasco, moederloze zoon van een arme geitenhoeder het medelijden te wekken van don Bricio, de machtige aartsdeken van Ávila. Don Bricio maakt hem tot beschermeling en voedt hem op tot geestelijke.

Blasco heeft echter een zwak karakter en bezwijkt alsmaar vaker voor wat we tegenwoordig the dark side zouden noemen. Dan rukken de Moren uit het Zuiden op naar het Noorden en begint er een tijd van oorlog. Don Bricio wordt gewijd tot bisschop van Ambrosía en na enkele jaren benoemt hij Blaco tot vestingheer van zijn stad. Als Don Bricio op “bezinning” trekt laat Blasco zich weer verleiden en geraakt hij weer op het verkeerde pad.

Hij gaat zelfs zo ver dat hij Ambrosía uitlevert aan de Moren en hij wordt veroordeeld tot de dood wegens hoogverraad. Weer is het don Bricio die hem redt. Toch weigert Blasco hardnekkig zijn lesje te leren en pas later, veel later, na veel omzwervingen en ontberingen zal hij eindelijk tot bezinning komen …

Het boek “De Ziel van de Stad” is een historische roman van Jesús Sánchez Adalid. Het is een prachtig verhaal dat de mooi beeld schetst van het Spanje uit de 13^e eeuw. De tijd dat Spanje voor een groot deel Moors was en Sevilla de hoofdstad was van Al-Andalus tot de Almohaden door het Christelijke Spaanse leger werd verdreven. Een aanrader voor fans van historische romans.

 

 

Het is moederdag (ook al is het niet de echte) en wat blijkt … ik ben inderdaad moe.

Net als gisteren was ik weer vroeg wakker en net als gisteren heb ik heb ik maar besloten om mijn loopkledij aan te doen en een toertje te gaan joggen. Als ik daar maar geen gewoonte van maak. Om 8u gestart en 36 minuten later stonden er 5,20 km op de teller.

 

 

Na een verkwikkende douche begonnen met de voorbereidingen voor het middagmaal en terwijl de gratin dauphinois in de oven stond even snel heen en weer naar de bloemenwinkel. Want het mag dan wel de “onechte” moederdag zijn (de enige echte is op 15 augustus !), dat betekent niet dat moeder geen bloemen verdiend hè ?

Na het eten vertrok ik dan richting Baal waar ik had afgesproken met Eric en Carine om de 11km te wandelen tijdens de Roparun Wandel- en Fietsdag. In Baal geraken bleek niet zo eenvoudig. Net als in de helft van Vlaanderen waren ze daar ook aan ’t werken en waren er straten opengebroken, uiteraard net die straten waar ik van Lucie (van TomTom) zei dat ik moest indraaien.

Om twee uur begonnen we aan onze wandeling die geen 11 maar 11,8 km bleek te zijn. Uiteindelijk stonden er 13,2 km op de GPS (maar ik ben pas beginnen opnemen toen we al een kilometer onderweg waren. We waren dan ook vrij moe we terug aan het vertrek stonden en konden genieten van een smakelijke BBQ.

 

 

Met twee looptochtjes, een fikse wandeling en een namiddagje teambuilding heb ik een vrij actief weekend gehad.

Wat doe je wanneer je op een zaterdagochtend om 7u al klaarwakker bent ? Dan heb je twee mogelijkheden: je probeert terug in te slapen om 1 of 2 uur later vermoeider wakker te worden of … je doet je loopkleren aan en je gaat een toertje lopen.

Te vaak kies ik voor de eerste optie, vandaag koos ik voor de tweede optie. Daardoor was ik om kwart voor acht al op weg naar onze mooie kasteeldreven. Er viel regen maar die deerde me niet. Integendeel zelfs, ik vond het zalig weer om in te lopen. En het ging ook behoorlijk vlotjes. Net geen drie kwartier gelopen om 6,3 km af te leggen. Tempo van 6:55 min/km. Meer moet dat niet zijn. Na het kleddernatte loopje was het dan genieten van een warm bad en kon ik me klaarmaken voor de hoofdbrok van de dag : de VIVIUM Process and Change Management Life teambuilding.

 

 

Toen we nog ING Insurance waren kregen we daarvoor van het bedrijf een budget. Tegenwoordig is dat niet meer het geval maar dat weerhoudt ons er niet van om elk jaar minstens één teamactiviteit te doen … in onze vrije tijd en op eigen kosten. Soms is dat een BBQ, soms een “bedevaart” naar Scherpenheuvel met de collega’s van IT en soms is dat een echte teambuilding.

Om één of andere reden kijken de collega’s altijd naar mij als er zoiets moet georganiseerd worden. Dit jaar viel de keuze op Het slimste team. Plaats van afspraak : de terreinen van LOCAT Events in Kasterlee. Op het programma: een GPS-spel op en rond de Kabouterberg, een ludieke kwis, boogschieten, toren van Hanoi, blind vier op een rij en om af te sluiten een onbegrijpelijk spel met koorden. Er was uiteindelijk een winnaar en een verliezer maar op zich was dat niet belangrijk. De dag werd afgesloten met een heel smakelijk etentje in De Nieuwe Bosrand in Kasterlee.

 

 

Het weer zat niet altijd mee maar we hebben ons goed geamuseerd. Hopelijk zit het weer morgen na de middag iets beter mee en ga ik me even goed amuseren. Dan staat namelijk de Roparunwandel- en fietsdag in Tremelo op het programma. Ik ga voor de 11km wandeling om dan te kunnen genieten van de BBQ. En wie weet … misschien zit er ook weer een ochtendloopje in.

Vanmorgen was het even schrikken toen ik, vóór ik begon te werken, nog even de website van Het Laatste Nieuws opende. Jozef Van Hove is op 2 mei laatstleden overleden en wordt vandaag intieme kring begraven.

Wie is in Godsnaam Jozef van Hove ? Hij is misschien beter bekend onder zijn pseudoniem POM en is de geestelijke vader van Piet Pienter en Bert Bibber en dat is één van mijn favoriete stripreeksen.

 

 

POM is een generatiegenoot van Willy Vandersteen, Marc Sleen, Jef Nys en Bob De Moor maar zal bij het “grote publiek” waarschijnlijk veel minder bekend zijn. Dat komt onder andere door zijn halsstarrig weigeren om het Antwerps/Kempisch dat zijn geesteskinderen spreken te veranderen in Algemeen Nederlands (wat Nero, Jommeke en Suske & Wiske wel deden). Daarnaast was hij ook helemaal niet geïnteresseerd in commercieel succes. Hij heeft dan ook, integendeel tot Vandersteen, zijn ziel niet verkocht aan de hollanders.

Hij laat ons 49 verhalen na waarvan er 47 in boekvorm zijn verschenen. Misschien een tip voor de mensen van Brabantstrip vzw: er zijn nog twee verhalen die nooit verschenen zijn en die perfect zouden passen in de Fenix-collectie.

Wat me vooral aanspreekt bij Pienter en Bibber is het eerder genoemde taalgebruik maar vooral de humor. Beroemd zijn onder andere de grappige reclame- en verkiezingsaffiches op de achtergronden en de “kadertjes” met “nota”s van de auteur”. Hij trad ook wel eens zelf op in zijn strips. En Theo Flitser, journalist van “de Frut” is een kopie van POM.

POM was trouwens de eerste auteur waarvan ik collector’s items kocht. In 1984 werden de eerste twee verhalen van Pienter en Bibber (“Het vredeswapen” en “Het gestolen vredeswapen” uit 1951) door MAGNUM uitgegeven in een hardcoverversie in beperkte genummerde oplage (slechts duizend exemplaren). Ze kostten me toen 1.000 frank (25 euro) en dat was veel geld.

Hieronder nog één van mijn favoriete stroken:

 

 

Sommige mensen lopen graag in groep, anderen lopen graag alleen.

Zelf loop ik heel graag alleen maar anderzijds kan ik ook genieten van die gezellige “kletsloopjes” waarvoor ik elke week naar Lier rij. Tenminste, als het weer meezit.

Dat was gisteren helaas niet het geval. Toen ik me had omgekleed en klaar stond om in de auto te springen begon het behoorlijk hard te regenen. Even de buienradar geraadpleegd en er bleek voorlopig geen verbetering in zicht. Dan maar de wekelijkse afspraak afgezegd. Op zich niet zo erg maar door vakanties en dergelijke zal het pas juni zijn eer we opnieuw het jaagpad langs de Nete onveilig zullen maken.

Uiteindelijk heb ik gisteren van een halfuurtje droogte geprofiteerd om alsnog 4 km te gaan lopen … op mijn eentje. ’t Voelde toch anders aan. Ik heb nog geprobeerd om tegen mezelf te praten maar enerzijds ben ik niet zo’n vlotte prater als mijn loopbuddy en anderzijds bekijken de mensen je zo raar wanneer je tegen jezelf aan ’t praten bent.

 

 

Ik ben absoluut geen voetbalfan. Ik geef toe dat ik mijn (heel) jonge jaren wel eens een jaar met mijn vader naar alle thuismatchen van S.K. Lierse ben gaan kijken. Dat was nog de tijd van Walter Ceulemans, Jan Ceulemans, Hans Posthumus en dergelijke. Ik beschouw het een beetje als een jeugdzonde.

Sindsdien kan voetbal me dus niet echt boeien, al volg ik het wel in de krant. En ik moet toegeven dat één van mijn hoogtepunten uit al die jaren vakantie over het kanaal een voetbalmatch was. In Banbury, een dorpje van 200 inwoners en een gigantisch groot kasteel heb ik in 2000 de wedstrijd England v Germany gezien met een 1-0 overwinning voor de Engelsen. Zalige ervaring.

Waarom al dat gezever over voetbal ? Omdat er weer een WK zit aan te komen. Dat WK op zich laat me koud maar aangezien mijn favoriete frisdrank één van de hoofsponsors is betekent dat meestal een reeks van speciale blikjes in zowat alle deelnemende landen.

In België worden er, zowel in Coca Cola als in Coca Cola Zero, een reeks blikjes uitgebracht met afbeeldingen van Rode Duivels. De eerste twee heb ik vorige week gevonden (Hazard en Witsel).

 

 

Probleem is wel dat ik niet weet hoeveel verschillende blikjes er zullen worden uitgebracht. Dat wordt in ieder geval een leuke zoektocht. Ik vraag me ook af of er een blikje met Vincent Kompany zal bij zijn. Die wordt namelijk persoonlijk gesponsord door “die andere” cola. Het wordt ook uitkijken wat er in Engeland en Frankrijk te rapen zal vallen. Tijdens mijn bezoek aan Engeland is het WK nog volop aan de gang maar in september zijn ze het in Frankrijk misschien al vergeten ?

4 mei … ook gekend als Star Wars Day (“May the fourth” … heb je ‘m ?).

Jammer genoeg heb ik mijn Star Wars week eerder dit jaar al gehad:

• Maandag: Episode I – The Phantom Menace
• Dinsdag: Episode II – Attack of the Clones
• Woensdag: The Clone Wars (tekenfilms)
• Donderdag: Episode III – Revenge of the Sith
• Vrijdag: Episode IV – A New Hope
• Zaterdag: Episode V – The Empire Strikes Back
• Zondag: Episode VI – Return of the Jedi

Ik ga dan ook vandaag geen Star Wars film bekijken. Misschien zet ik wel één van de making of documentaires op.

Ik heb zelfs niet gelopen vandaag. Wel heb ik een 5km lange wandeling gemaakt in gezelschap van mijn ouders. Gedurende 5 km een rolstoel met passagier voortduwen leek me, na de fietstocht van gisteren, voldoende training voor vandaag. Halfweg zijn we gestopt in De Schranshoeve, de (gerestaureerde) boerderij waar Kardinaal Jozef Ernest Van Roey zijn jeugd heeft doorgebracht.

 

 

Tussen 2006 en 2012 was het een Roparuntraditie dat we, een dikke maand vóór de Roparun, in groep het Diamantpad liepen of fietsten. Enkel in 2008 (net het jaar waarin ik de Roparun heb gelopen) zijn we uitgeweken naar het Gentse om die laatste duurloop af te werken. Soms waren we zelfs met leden van drie teams onderweg (mijn eigen team, het team van ING en een bevriend team uit Nederland).

Sinds mijn overstap naar Team 234 in 2013 bestaat die traditie helaas niet meer. Maar vandaag heb ik toch het Diamantpad gefietst. Via een omweggetje langs Herentals en Bouwel naar Nijlen gereden en daar de draad van het Diamantpad opgepikt. Via Bevel (Kruiskesberg), Berlaar (Gestel) en Kessel ging het naar Lier. Van Lier dan via Kessel en Nijlen naar Grobbendonk waar ik ter hoogte van de Grensstraat het Diamantpad terug verliet. Omdat er in Grobbendonk nog wat te weinig kilometers op de teller stonden nog even een ommetje gemaakt via Eisterlee zodat ik via Pulle terug naar huis kon.

Uiteindelijk stonden er 62 km op de teller en daar had ik net iets minder dan 2u30 voor nodig. Al bij al nog een leuk gemiddelde van 25 km/u ondanks de wind die toch wel sterker aanwezig was dan het weerbericht had doen uitschijnen.

 

 

Terwijl het op sommige plaatsen in het land blijkbaar heel hard geregend heeft bleef het in Lier vanavond gelukkig droog. Met 17°C vrijwel windstil was het ook aangenaam loopweer.

Eergisteren kon mijn wekelijkse afspraak met loopbuddy Sally, door de schuld van Within Temptation immers niet doorgaan. Daarom hadden we vandaag afgesproken. We hebben ons, ondertussen klassiek geworden, parcours langs de spoorweg, Nete en Lispersteenweg gelopen maar dan wel ik wijzerzin in plaats van tegenwijzerzin.

En het klinkt bizar maar dat lijkt gemakkelijker te lopen. Nu ja, zo bizar is dat misschien niet want met het parcours van de Natuurloop in Lier heb ik dat ook. In ieder geval liep het vandaag lekker: 30 minuten gelopen en 4,4km afgelegd.