Ring of Kerry

De Ring of Kerry, 179 km lang en op geen enkele manier te vergelijken met de Ring van Antwerpen (al reden er vandaag ook Nederlanders in mijn weg).

Deze rondrit brengt je doorheen praktisch het volledige county en biedt fantastische uitzichten, tenminste als het weer meezit en dat was vandaag helaas niet het geval.

De dag was nochtans goed begonnen, een stralende zon en mooie schapenwolkjes. Zo rond het middaguur waren het echter vooral zwarte schapen geworden en vielen de eerste druppels. Voor de rest van de dag viel de ene bui na de andere, de ene al heviger dan de andere. Sommige plaatsen heb ik gewoon aan me voorbij laten gaan omdat het zo hard regende.

Ik was dan ook vroeger terug aan het hotel dan voorzien maar met de twee lange dagen in het vooruitzicht is een beetje extra rust misschien niet slecht.

Morgen staan me namelijk 270 km autorit naar Rosslare te wachten, gevolgd door zo’n 18 uren varen naar Roscoff en dan nog eens 880 km van Roscoff naar huis.

Zo is de zomervakantie 2013 een feit. Wat hebben de afgelopen dagen in Ierland me geleerd ? Dat : 

  • Ik geen tien jaar meer mag wachten om terug naar Ierland te komen (mijn marathonvakantie naar Dublin in 2009 tel ik niet mee)
  • Hoe mooi Ierland is, het nooit zal kunnen tippen aan Wales
  • Ik ongelooflijk veel geluk gehad heb met het weer
  • Het heel moeilijk zal zijn om een selectie te maken uit de 1.000 foto’s die ik gemaakt heb
  • Het jammer is dat het voorbij is

 

005 - kopie.JPG

021 - kopie.JPG

051 - kopie.JPG

063 - kopie.JPG

082 - kopie.JPG

Regen

De Ring of Kerry moet wachten tot morgen. Aan de receptie wisten ze vanochtend me te vertellen dat de weersverwachtingen voor morgen net iets beter zijn dan die voor vandaag. Ik had al wel zoiets verwacht. Het regende gisterenavond, het regende deze nacht en ook vanochtend viel er nattigheid uit de lucht.

Ik besloot dan maar naar Foynes in County Limerick te rijden. Daar is namelijk het Flying Boat Museum. In de jaren ’30 was het de bedoeling dat er vanuit Foynes watervliegtuigen naar Amerika zouden vliegen. De tweede wereldoorlog heeft er echter voor gezorgd dat de vliegboten eigenlijk al afgeschreven waren vóór ze echt populair werden. Maar daar werd wel de Irish Coffee uitgevonden ! Toen ik het museum terug uitkwam scheen weliswaar de zon !

Op weg naar mijn volgende stop, het pittoreske Dingle, verdween ze helaas snel terug achter de wolken en werd ze vervangen door grote druppels die soms sporadisch maar vaker met heel veel samen uit de lucht vielen. Dingle op zich was wel leuk. Veel kleine winkeltjes en vooral heel kleurrijk.

Wat ik vandaag ook veel gezien heb zijn fietstoeristen. Je kent dat wel, van die mensen die hun hele hebben en houden op een fiets binden en dan door weer en wind kilometer na kilometer afmalen. Ik ben zo ook eens een keer naar Wales en een keer naar Cornwall geweest en sindsdien verklaar ik die mensen gek. Maar in elke familie zal er zo wel een gek zijn zeker ?Knipogen In de mijne in ieder geval wel want mijn broer is ondertussen ook al meer dan een maand met de fiets onderweg en zit ondertussen in Litouwen.

Morgen de laatste echte vakantiedag en dat wordt dus de Ring of Kerry, wat het weer ook moge zijn.

 

BLOG1.JPG

BLOG2.JPG

BLOG3.JPG

BLOG4.JPG

BLOG5.JPG

BLOG6.JPG

Wolken

De Ierse weermannen hadden gelijk maar toch ook weer niet.

De zon is in ieder geval verdwenen. Ik weet niet of ze in België nog schijnt maar in Ierland had ze een dagje vakantie genomen. Van mij mocht ze wel hoor, ze had de afgelopen week immers overuren geklopt.

Maar de zware regen die ze voorspelden heb ik niet gezien. Toen ik vanochtend vertrok naar Ardfert heeft wel dikwijls gedreigd om te beginnen regenen maar de druppels bleven weg. Ook toen ik verder reed naar Carrigafoyle Castle bleef het droog. De zon liet zich heel af en toe zelfs zien.

Maar toen ik terug in Killarney was en een wandeling maakte naar Ross Castle moest ik er toch aan geloven. Echte regen kan ik het niet noemen want nat werd je er niet echt van maar droog was het evenmin. Het was wat wij in de Kempen “smos” noemen.

Ondanks het “mindere” weer was het toch weer een dag puur genieten. Ik vind trouwens dat landen zoals Ierland en Groot-Brittannië veel mooier zijn wanneer ze bedekt zijn door een wolkendek. Dat maakt het allemaal veel dramatischer en mysterieuzer.

Morgen ga ik waarschijnlijk de Ring of Kerry doen maar het kan ook dat ik even naar het Dingle Peninsula rij.

blog1.JPG

blog2.JPG

blog3.JPG

blog4.JPG

blog5.JPG

blog6.JPG

 

 

Killarney National Park

Omdat de weersvoorspellingen voor de komende dagen niet zo denderend zijn (veel kans op buien) besloot ik om vandaag nog zeker een buitenactiviteit te doen. En als de ingang van het Killarney National Park slechts 2 km van je hotel verwijderd is moet je niet lang nadenken over welke activiteit dat wordt. Uiteraard bleef de Focus vandaag aan de kant.

Na het klassieke ontbijt (scrambled eggs with tomato and toast) begon ik aan een wandeling die bijna 16km lang zou worden. Eerste stop in het park was Muckross Abbey, de ruïnes van een abdij uit de 16e eeuw met een bijzonder goed bewaarde binnenplaats.

Vandaar ging het verder naar Muckross House, een landhuis waar in 1861 de Engelse Queen Victoria enkele dagen verbleven heeft samen met haar man Prince Albert, 4 van haar kinderen en verder nog een gevolg van zo’n 400 man (al verbleven die laatsten uiteraard niet allemaal in het huis). Het huis kan enkel onder begeleiding van een gids worden bezocht en ik had geluk dat de tour van 11u50 mocht luisteren naar de bevallige Sinéad. John (of hoe die man ook mocht geheten hebben) had dat waarschijnlijk even goed gedaan maar toch …Knipogen)

Van Muckross House ging het dan naar de watervallen van Torc. Daar heb ik nog een mooi staaltje van “opvoedkunde” gezien. Sommige mensen vonden het absoluut nodig om de rotsen van de waterval te beklimmen. Een jongen van een jaar of twaalf sprong, tot groot plezier van zijn ouders, van de ene rots naar de andere. En dat ging vrij vlot. Maar ik kon alleen maar bevestigen wat het oudere paar dat naast me zat zei : “That’s an accident waiting to happen”. En ja hoor, bij het terug naar beneden springen liep het even mis en schoof hij uit. Al bij al had hij veel geluk en kwam hij er met de schrik van af maar dat had veel erger kunnen aflopen.

Via een omweggetje ben ik dan terug naar het hotel gegaan waar er, zoals gezegd, bijna 16 km op de teller stonden. Morgen bezoek ik waarschijnlijk Ardfert, de oude hoofdstad van Kerry.

blog2.JPG

blog3.JPG

blog4.JPG

blog5.JPG

blog6.JPG

blog8.JPG

 

Cliffs of Moher

Sinds 17u vertoef ik in Killarney in County Kerry.

Heel veel stond er niet op het programma vandaag. Zorgen dat ik van Clifden in Killarney geraakte en onderweg even stoppen aan de Cliffs of Moher.

Hoewel de afstand tussen de twee maar 340 km is gaf de GPS toch meer dan 5 uur rijden aan en gelijk had hij. Het leek erop alsof dat ding wist dat er vandaag veel mensen in mijn weg zouden rijden.

Want dat hebben er toch veel gedaan. In Engeland ben ik het meestal die in de weg rij maar vandaag heb ik me soms toch geërgerd aan het rijgedrag van sommige Ieren. Nu moeten ze van mij niet de toegelaten snelheid van 100 km/u rijden maar 30 tot 40 km/u was zelfs voor mij veel te traag. Dat een bende fietsers een tijdlang de weg versperden was zo erg nog niet, die waren soms mooi om te zien (in ieder geval toch mooier dan de achterkant van collega Bart waar ik moet naar kijken wanneer we eens samen naar ’t werk fietsenKnipogen). Maar kilometer na kilometer naar het poepeke van een BMW of een Skoda moeten zien is niet zo plezant.

Het was bijna middag toen ik aankwam aan de Cliffs of Moher. Daar is sinds mijn laatste bezoek in 2003 ook wel wat gewijzigd. Het is nu de derde keer dat ik daar kom en de tweede keer dat ik ze zie. De eerste keer was het zo’n slecht weer (regen en mist) dat ik helemaal niets gezien heb. Ik moet wel toegeven dat ze minder indrukwekkend waren dan ik me kon herinneren. Maar indrukwekkend blijven ze wel.

Na nog een tweeënhalf uur in de auto kwam ik dan aan in Killarney voor het tweede deel van mijn reis. 

005.JPG

blog3.jpg

blog1.jpg

blog2.jpg

blog4.jpg

 

Sky Road

Het is alweer mijn laatste dag in de Connemara en omdat het alweer een stralend zonnige dag zou worden, wilde ik daar zoveel mogelijk uit halen.

Om de dag te beginnen heb ik vanmorgen eerst een rondritje van ongeveer een uurtje gemaakt met de auto. Op zich is dat ook wel leuk maar er is wel een groot nadeel aan. Je kan je auto immers zo maar niet aan de kant zetten om één of ander op foto te zetten. Wat ik onderweg wel heb kunnen vaststellen is het feit dat er nog altijd turf wordt “gestoken” in de Connemara.

Dat kan wel wanneer je een wandeling maakt en dat heb ik deze namiddag gedaan. In Clifden vertrekt namelijk de Sky Road, een route die eigenlijk gemaakt is voor automobilisten en fietsers maar ik besloot om ze te voet te doen.

Volgens de info die ik gevonden had zou het 11 km zijn maar dat bleken er achteraf dus 15 te zijn. Maar ik heb er absoluut geen spijt van want de vergezichten waren weer adembenemend. Uiteraard moesten weer de nodige hoogtemeters worden overwonnen maar omdat het meestal asfalt was ging dat iets vlotter dan de beklimming van Diamond Hill gisteren. Als er trouwens iemand weet hoe je gesmolten asfalt uit de zolen van je schoenen kan halen, dan mag je het me altijd laten weten (zo warm was het dus vandaag !).

Morgen wordt een overgangsdag. Dan moeten er bijna 300 km naar Killarney worden overbrugd. Het is wel de bedoeling dat ik onderweg stop aan de Cliffs of Moher.

blog1.jpg

blog2.jpg

blog3.jpg

blog4.jpg

blog5.jpg

blog6.jpg

Connemara

Ik ben vanaf vandaag een Connemarist ! Dat is de Ierse versie van een alpinist.

Op het programma vandaag stond een bezoekje aan het Connemara National Park in Letterfrack en Kylemore Abbey.

In het National Park, nauwelijks 15km verwijderd van mijn hotel had ik de keuze tussen 4 wandelingen :

          de Ellis wood nature trail (0,5 km)

          de Suffraunboy Nature trail (1,5 km)

          de Lower Diamond Hill Walk (3 km)

          de Upper Diamond Hill Walk (3,7 km)

Ik koos voor de laatste optie. Die 3,7 km moest wel opgeteld worden bij de 3 km van de Lower walk zodat het totaal zo’n 6,7 km zou zijn en me helemaal naar de top van de 445 meter hoge Diamond Hill zou brengen. Het werd een met momenten heel lastige klim en afdeling maar het was zeker de moeite waard. De vele vergezichten maakten alles goed. Maar vermoeiend was het zeker wel.

Na een drietal uur (rustpauzes en fotomomenten inbegrepen) was ik dan ook toe aan een uitgebreide lunch.

Na de lunch ging het 5 km verder naar Kylemore Abbey waar ik ook nog een paar kilometer heb afgelegd.

De plannen voor morgen moet ik nog maken.

035.JPG

052.JPG

057.JPG

058.JPG

068.JPG

086.JPG

Welkom in Ierland

Ik ben er geraakt … in Ierland dus. Na een lange maar vrij rustige overtocht met de Oscar Wilde en daarna een evenzeer lange rit van Rosslare naar Clifden in de Connemara.

Over de overtocht op zich valt er weinig te vertellen. De Oscar Wilde lijkt wel iets meer luxe te hebben dan ik gewoon ben op de overtocht van Zeebrugge naar Hull maar voor de rest is er weinig verschil. Al vind ik het all you can eat buffet van P&O wel interessanter dan het eten van Irish Ferries. En de overtocht duurt natuurlijk wel langer.

Wat doe je dan op zo’n overtocht ? Een cinemaatje doen zat er niet in. De films spraken me niet echt aan. Als het geen Titanic, Posseidon Adventure of Speed II is dan hoeft het voor mij nietKnipogen. Neen, ik heb me in één van de lounges gezet en heb Inferno van Dan Brown uitgelezen. Is dat een slecht boek ? Neen. Is het een goed boek ? Dat zou ik nu ook niet direct zeggen. Soms lijkt het een toeristische gids van Firenze, Venetië en Istanbul te zijn. Verder is één en ander nogal ver gezocht. Maar het viel wel te lezen. Het haalt echter niet de kwaliteit van Angels & Demons of van Digital Fortress.

Deze middag om 11u30 stipt waren we dan in Rosslare. Het duurde wel een veertigtal minuten eer ik van boord mocht rijden. Met nog ruim 360 km voor de boeg (waarvan slechts 100km autostrade) had ik nog een tocht van minstens 5u30 voor me. Gelukkig was het vrij rustig op de baan, behalve wanneer ik door die smalle dorpskernen moest.

Onderweg was het overal zonnig tot heel zonnig (wat me een truckersarm heeft opgeleverd) maar naar het einde toe waren er meer en meer wolken te zien. Ondertussen is er trouwens al een buitje gevallen. Ik heb wel een voorsmaakje gekregen van wat me te wachten staat : fantastisch mooie landschappen, schapen op de baan en smalle bochtige wegen.

 

018.JPG

037.JPG

042.JPG

045.JPG

Internet@sea

Over de eerste dag kan ik kort zijn want die is samen te vatten in 1 woord : kilometervreten.

Rond een uur of 9 vertrokken en na 15 minuten stond ik al in de file. Ruim een uur nodig gehad om de eerste 30 kilometer te overbruggen.

Maar eens de Kennedytunnel achter me gelaten ging het bijzonder vlot. Zelfs aan de Franse péagestations moest ik niet aanschuiven (en ik ben er toch 6 tegengekomen, inclusief van de Pont de Normandie. Het was bijna halfzes toen ik in mijn hotel in Cherbourg aankwam. Behoorlijk vermoeid maar toch blij dat ik een dag “te vroeg” was vertrokken.

Zo kon ik vandaag een bezoekje brengen aan de Cité de la mer. Dat is een gigantisch complex waar vroeger de pakketboten vertrokken en aankwamen en waar nu niet alleen de Redoutable (Frankrijks eerste nucleaire onderzeeboot) kan worden bezocht maar waar ook een tentoonstelling loopt rond de Titanic (die 2 uur in Cherbourg is geweest) en ook rond diepzeeduiken.

 

vakantie,ierland,cherbourg,citedelamer

 

De Redoutable was indrukwekkend, net zoals de grote vertrekhal van de passenger terminal. Ludiek was dan weer de activiteit die ons zogezegd naar de diepzee bracht. De tentoonstelling rond het diepzeeduiken was heel interessant. Met andere woorden, ik heb me heel goed geamuseerd.

017.JPG

Na 5 uur rondlopen was het welletjes geweest en reed ik naar de ferryhaven, wel 2 km verwijderd van de Cité de la Mer (eigenlijk aan de overkant van het water maar ik ben toch maar rond gereden, ik ben tenslotte Kapitein Zeppos niet.

Ondertussen ben ik geïnstalleerd in mijn kajuit, heb ik een verkwikkende douche genomen en lekker gegeten. Zo dadelijk ga ik met mijn boek in één of andere lounge zitten en dan proberen wat te slapen. Als alles meezit zijn we morgen rond 11u30 plaatselijke tijd in Ierland.

094.JPG

Dit is trouwens een primeur want nooit eerder heb ik iets gepost van op zee. Het gaat wel een beetje trager maar het gaat wel.

Ready to Go !

Ik ben er volledig klaar voor. Alles is gepakt en gezakt en klaar om morgenvroeg te vertrekken.

De Oscar Wilde vertrek weliswaar pas overmorgen in Cherbourg maar om volledig relax te kunnen rijden vertrek ik dus een dagje vroeger en overnacht op slechts enkele kilometers van de ferryhaven.

OSCARWILDE_new.jpg

Dinsdag ga ik dan vóór de inscheping op de Oscar Wilde eerst nog een bezoekje brengen aan Cité de la Mer in Cherbourg. Als ik afga op de website lijkt me dat echt wel interessant te worden. En om 18u begint dan de overtocht naar Rosslare.

Het zal eens iets anders zijn, varen op een schip waarvan de naam niet begint met Pride of …. (als ik ter hoogte van Brugge maar niet vergeet om rechtdoor te rijden in plaats van rechtsaf te slaan richting Zeebrugge). Voor de rest veronderstel ik dat er weinig verschil zal zijn. Alleen zal de overtocht waarschijnlijk iets langer duren. Maar daar heb ik de nodige voorzieningen getroffen. Een goed boek en een boekje kruiswoordpuzzels zullen voor de nodige ontspanning zorgen.

citedelamer.jpg