walkingwithluc

Er moet iemand de laatste zijn en in ons geval is de laatste voor 2017 de Nederlandse éénmansband Spinvis.

Nu ja, éénmansband betekent niet dat zanger Erik de Jong op zijn eentje op het podium van De Roma stond. Integendeel, hij was vergezeld van 5 ijzersterke muzikanten. Eén van die muzikanten was de Gentse Saartje van Camp die gisteren zowaar een jefzaag heeft bespeeld (althans, zo noemden ze dat vroeger bij ons). Dat hadden de mannen van Sigur Ros moeten zien. Andere begeleiders waren Marcel van As (drums en zang), Diede Oosterveen: (bas, toetsen, zang) en Merel Junge (viool, tuba en trombone) en Lucas Oldeman (toetsen, gitaar, piano, zang).

Op het programma stond dat hij om 20u zou beginnen en om 21u30 zou stoppen. Het concert zou trouwens live worden gestreamd op VRTNWS. 20u werd 20u10 en 21u30 werd … 22u20. Inderdaad, een optreden van meer dan 2 uur. Dat maken we niet zo vaak mee. En op twee nummers na, die ons een beetje te experimenteel leken, was het een geweldig optreden. Een waardige afsluiter van een jaar gevuld met goede optredens.

Ook een waardige afsluiter van een hele leuke uitstap trouwens die kort na de middag begon. Aangekomen in Peulis moesten er eerst een paar vroege verjaardagscadeautjes worden uitgepakt (heel mooie cadeautjes trouwens). Dan hebben we ons even achter de computer gezet om een eerste vakantie te boeken. We zullen het Paasweekend doorbrengen in het Noordbrabantse Overloon. Mijn eerste vakantie in een bungalowpark. Eén activiteit staat nu al vast: op Stille Zaterdag gaan we (terug) naar ’s Hertogenbosch om een optreden van NITS mee te pakken (alweer). De rest moeten we nog invullen. We waren trouwens maar net op tijd want we hebben de laatste bungalow van het type dat onze voorkeur had gekregen kunnen boeken.

Alles in kannen en kruiken en dus konden we naar Antwerpen vertrekken. De auto achtergelaten in de buurt van de Roma en dan richting centrum. Ik was eigenlijk van plan om de tram te nemen maar Conny stelde voor om te voet te gaan. Zo gezegd, zo gedaan en na 4,70 km stappen stonden we door de deur van het Red Star Line Museum. Heel interessant museum en gisteren nagenoeg verlaten. Op de website stond dat ze maximaal 90 bezoekers per uur binnen laten. Gisteren waren er hooguit 9.

Op het Eilandje een hapje gegeten in De Burgerij, even naar de top van het MAS om Antwerpen by night te bewonderen en dan te voet naar de Groenplaats om met de tram terug naar De Roma te gaan.

Dat laatste viel echter tegen. Het leken Japanse toestanden in de premetro. Zeldengeziene drukte daar beneden. We waren nog niet beneden of stonden al terug op de trap naar boven. Dan maar helemaal te voet naar Borgerhout. Op een paar kilometer meer of minder zien we niet. Gelukkig waren we nog op tijd om onze “vaste” plaatsjes te bemachtigen en konden we twee uur genieten van Spinvis.

Na de glijpartij in de voormiddag heb ik ook in de avond nog meegedaan aan een activiteit in Vorselaar (één van de vele activiteiten die in deze periode in ons dorpje worden georganiseerd).

De Cultuurraad had, om het jaar af te sluiten, enkele gasten uitgenodigd voor hun 28^ste Kerstconcert in de Sint-Pieterskerk.

Eerst was het de beurt aan het zangkoor Musica Nova. Dit koor, dat al 50 jaar bezig is en uit Boom komt (als ik het goed gelezen heb toch, stond onder leiding van dirigent Jeroen Keymeulen en organist Peter Maus. Nu moet ik zeggen dat een koor dat Kerstliederen zingt in een kerk toch wel iets speciaals heeft.

Volgens mijn moeder hadden ze wel beter wat meer Nederlandstalige klassiekers gezongen in plaats van hun Engelse of Latijnse tegenhangers. Misschien had ze wel gelijk want tijdens het hapje en het drankje achteraf heb ik dat wel meer gehoord.

De tweede gasten waren Lien Kooijman en Bart Vanpeteghem. Voor mij geen onbekenden omdat ze beiden al vaker op het podium van Na Fir Bolg, ons lokale rock en folkfestival, hebben gestaan. Lien had ook vader Ed meegebracht.

Of het nu beter of slechter was laat ik in het midden aangezien ze te verschillend waren om te vergelijken maar voor de meeste mensen was het tweede deel wel bereikbaarder … iets dichter bij de gewone mens (terwijl het koor misschien een tikje elitair was).

Hoe dan ook … het was een geslaagde avond die ons volledig gratis werd aangeboden. De afwezigen hadden ongelijk.

Slip, sliding away. De titel van dit nummer van Paul Simons heeft wel enkele keren door mijn hoofd gespeeld deze voormiddag.

Als de lokale KWB een wandeling organiseert in je eigen dorp dan moet je natuurlijk present zijn. Aanvankelijk waren we van plan om de 12 km te wandelen maar met de 18 km van afgelopen vrijdag in de benen  hadden we sowieso al beslist om de korte afstand (7 km) te doen.

Toen Conny omstreeks 9u voor de deur parkeerde was het al duidelijk dat we een goeie beslissing hadden genomen. Het was immers SPIEGELglad. Vooral klinkers en kasseien waren gevaarlijk glad.

Dat maakt het wandelen uiteraard extra vermoeiend, vooral omdat je niet ontspannen kan wandelen. Onze beslissing was dus een goede beslissing. Omdat er op de korte afstand geen officiële tussenstop was voorzien hebben we er zelf een gemaakt. In De Toekomst, de voormalige thuishaven van de supportersclub van Bart en Geert Wellens, konden we genieten van een smakelijk tas koffie (met een mini-koffiekoek erbij).

Uiteindelijk hadden we 8,5 km op de teller. Kilometers die we zonder vallen hebben afgewerkt en dat was niet eenvoudig. Het was niet eenvoudig maar soms wel heel mooi.

Het jaar is bijna ten einde en dat geldt dus ook voor de concerten (behalve natuurlijk voor de 15 concerten die we al voor volgend jaar hebben gepland).

Eergisteren stond het voorlaatste van dit jaar op het programma. Hiervoor trokken we nog eens naar Leuven. Gelukkig waren we goed op tijd vertrokken. Een ongeval in Keerbergen zorgde er immers voor dat we moesten omrijden. Dan sturen ze je in een smal modderig en glibberig bospaadje en moet je het zelf maar verder uitzoeken.

Enfin, we waren nog op tijd in Den Domus om onze klassieke pre-concert-maaltijd te nemen. Veel tijd om de Leuvense Kerstverlichting te bewonderen hadden we niet maar het Stadhuis valt wel mee, het Ladeuzeplein en de Bibliotheek worden verpest door dat reuzenrad dat er staat en de Bondgenotenlaan ziet er mooi uit.

Om twintig over zeven stonden we al aan te schuiven aan de ingang (die stipt om 20u opengaat). Mijn collega’s zouden dat idioot vinden maar het aantal zitplaatsen in Het Depot is nu eenmaal heel beperkt en wij genieten graag zittend van onze concerten.

We hebben daar trouwens een prima systeem voor dat zowel in Het Depot als in de Ancienne Belgique werkt : Conny bekommert zich om de jassen en ik zoek de zitplaatsen. Een geoliede machine die meestal prima werkt.

Om half negen mocht  toetsenist (en medeoprichter) van Yevgueni, Geert Noppe, ons een halfuurtje “opwarmen”. En dat deed hij met verve. Heel mooie liedjes gezongen door een aangename stem en gebracht door sterke muzikanten. Zeker de gitarist verdient een extra vermelding aangezien hij op het laatste moment de vaste gitarist moest vervangen (omdat die woensdag vader was geworden).

Om half tien kwaen de jongens van Yevgueni zelf op het podium om anderhalf uur het beste van zichzelf te geven. Dat “beste” is trouwens echt goed. Ik heb ze al vaker aan het werk gezien en ze hebben me nog nooit teleurgesteld. De stem van zanger Klaas Delrue is zo één van die aparte stemmen.

Bijna de helft van de nummers die ze gespeeld hebben komen van hun nieuwe CD “Tijd is alles”. Een CD die ik wel eens zou kunnen kopen. Hun single “Adem” wordt bijna dagelijks op Radio 1 gespeeld. “Als ze lacht” is trouwens 12^de geëindigd in de Belpop 100 die vandaag werd uitgezonden op Radio 1. Volgende week nog naar Spinvis en kunnen (of moeten) we 2017 afsluiten.

Wandelen is toch echt wel een fijne sport. Iedereen kan het. Je kan het vlakbij je (t)huis doen of ergens op verplaatsing. In het binnenland of het buitenland. En het kost niet veel. Nu ja, als je er echt je hobby van maakt kost het uiteraard wel geld want dan ga je investeringen doen.

Een goed paar wandelschoenen is echt wel een must en die zijn niet goedkoop. Reken een dikke 200 €. Een goeie wandelbroek voor elk seizoen kan eigenlijk ook niet ontbreken net zoals een goeie jas onmisbaar is. Maar verder valt het best mee. Georganiseerde wandelingen van WSV of KWB kosten maximaal anderhalve euro om deel te nemen (inclusief verzekering). Wandelknooppuntenwandelingen kosten zelfs niets om deel te nemen.

Maar als je echt veel gaat wandelen dan raad ik toch nog een extra investering aan. Koop een degelijke GPS-tracker. Ik heb al enkele jaren de Garmin eTrex 30x. Is ook niet goedkoop maar niet alleen heeft hij me al op vele mooie wandelingen begeleid, hij heeft me ook al enkele keren uit de nood geholpen. Ook vandaag weer.

Na een toch wel korte nacht na het optreden van Walrus en Yevgueni gisteren in Het Depot in Leuven (waarover later meer) stond ik iets over negen al in de Pieperstraat om Conny op te pikken op weg naar het station van Diest. Niet om een trein te nemen maar wel omdat daar het startpunt van onze wandeling was.

Een wandeling die ons naar Asdonk zou brengen, onze eerste echte kennismaking met het Hageland. We waren nog maar net vertrokken of we kregen al een flinke klim voor de kiezen, een klim naar het militair domein van Schaffen. Waar ze trouwens, ondanks het mistige en bewolkte weer, volop bezig waren met valschermoefeningen (vanuit een Zeppelin). Nooit geweten dat parachutes soms “woesh” zeggen.

Toen we even verder aan de Zwarte Beek waren (die trouwens niet zwart maar oranje ziet) viel onze wandeling bijna in het water. Letterlijk dan. Over de volledige breedte van het pad stond water. 15 cm aan de kanten, minstens 30 cm in het midden. Nog even geprobeerd om door het weiland te gaan maar het was echt niet te doen. We wisten ook niet hoever het wandelpad onder water zou staan. Misschien was het maar 50 meter maar dat kon ook 500 meter zijn.

En brengt de Garmin dus redding. Even snel op de kaart gekeken en al vrij snel hadden we aan alternatieve route. Een route die ons achteraf gezien wel 2 à 3 km extra heeft gekost maar wie kijkt er nu op een kilometer. De rest van de wandeling ging verder zonder problemen. De routebeschrijving uit het wandelboek van Conny was heel goed zodat de Garmin eigenlijk maar back-up was.

Uiteindelijk hebben we de wandeling afgesloten met een kleine 18km op de teller. Mooie wandeling, mooie streek, mooi weer, mooie dag … afgesloten met een smakelijke zelfgemaakte risotto en een zelfgemaakte brésiliennetaart.

Snipperdagen kunnen soms heel plezant zijn.

 

Vanaf het eerste sneeuwvlokje dat vanochtend uit de lucht viel wist ik het al … dat wordt weer “snoepen” van de talloze reacties die er zullen volgen op de website van Het Laatste Nieuws.

En ja hoor … ze hebben me niet teleurgesteld. Honderden reacties waren er, vaak met –d en –t fouten (“ik vint”, “het gebeurd wel eens” ….) maar ook andere spelfouten zijn toegelaten.

Een derde van de reacties kaffert de mensen met zomerbanden uit. Hoe ze kunnen zien of iemand al dan niet met zomer- of winterbanden rijdt … Joost mag het weten. Ik moet bij mijn winterbanden (die ik vorige week woensdag gehaald heb) met een loep gaan kijken naar de sneeuwvlokjes maar zij zien dat dus in het donker bij wagens die 100 meter voor hen rijden. Alsof je met winterbanden tegen 120 km/u door het dorp kunt vliegen. Ook met winterbanden moet je de rijstijl aanpassen.

Een derde van de reacties kaffert de weermannen en –vrouwen uit. Want die hebben het altijd verkeerd. Het feit dat ons land maar een zakdoek groot is maakt voor hen geen verschil. Neen, ze willen een 100% correct weerbericht voor de vier vierkante meter die hun voortuin groot is.

Een derde van de reacties kaffert de openbare instellingen uit. Het Agentschap voor Wegen en Verkeer, de politie, zelfs de politiekers. Iedereen heeft schuld aan de verkeerschaos. Dat kan enkel in die apenland. Het feit dat er ook in Engeland, Nederland, Frankrijk en Duitsland een gigantische chaos was vergeten ze. Dan vergelijken ze maar met Oostenrijk.

En tot slot een derde van de reacties (ik weet dat dit mathematisch niet kan maar het zijn lezers van het Laatste Nieuw hè) kaffert de eerder vernoemde “derdes” uit omdat ze er niets van kennen.

Sinds ik in een sneeuwbui, vele jaren geleden, eens alle kanten van de Brusselse Ring heb gezien (verschillende keren na elkaar) heb ik het niet met sneeuw en ijzel. Ik geef toe dat het mooie foto’s kan opleveren maar die wegen niet op tegen de miserie die ze veroorzaken. Ik ben vandaag alvast blij dat ik waterdichte wandelschoen van Meindl heb.

Mijn korte wintervakantie is alweer over. Hij werd vandaag zelfs vandaag al afgebroken omdat ik deze voormiddag moest werken. Gelukkig is de release voor onze afdeling vlot verlopen zodat ik tegen de middag al klaar was met mijn werk.

Door dat werk zat uitslapen er echter ook niet echt in. En dat was wel welkom na de lange dag van gisteren. Kort na de middag vertrokken richting Peulis. Vóór we rond 17u in Mechelen de trein richting Brussel zouden nemen stond er immers nog een wandeling op het programma.

Conny had gekozen voor het Weynespad. In principe 6,7 km lang en met de verplaatsing naar het startpunt en terug zouden we op 9 km uitkomen. Perfecte afstand. Jammer genoeg was het pad niet echt goed aangegeven. Hier lag een paaltje omver, daar stond het paaltje aan de verkeerde kant van de straat en bovendien in de verkeerde richting en ginder ontbrak er gewoon een pijltje; Lokale kennis + kaart van de omgeving + google maps kunnen dan gelukkig een handje helpen. Uiteindelijk hadden we 11,3 km op te teller.

Na een tasje thee waren we snel op weg naar Mechelen en Brussel. We werden immers tegen 17u45 verwacht in de AB Resto. We hebben dat al eerder gedaan en het blijft een perfecte combinatie : smakelijk eten aan betaalbare prijzen gevolgd door een (hopelijk) goed concert.

Omdat we altijd goed op tijd zijn hadden we weer een perfecte plaats op de eerste rij van de zitplaatsen. De jongens van Arsenal hadden Edàótó uit Nigerië uitgenodigd om ons een beetje op te warmen. Best leuk maar je moet er van houden.

Om 20u45 was het dan de beurt aan Hendrik Willemyns en John Roan en hun gasten. Dat waren gisteren 3 zangeressen en 5 muzikanten. En wat voor muzikanten. Anderhalf uur geweldig en erg aanstekelijke muziek. Het was niet aan ons te zien maar van binnen gingen we helemaal uit onze bol.

Ik had ze al eens gezien op Suikerrock in 2014 en toen schreef ik in mijn blog : “Om 20u was het dan de beurt aan Arsenal. Wederom een groep die ik vooral van naam ken. Ze mochten een uur spelen maar dat had gerust langer mogen duren. Een mengelmoes van muziekstijlen die wonderbaarlijk genoeg heel goed samengaan. ’t Was een heel aangename kennismaking die naar meer smaakt.”

Wel … het smaakt nog altijd naar meer. Van ons mogen ze volgend jaar nog eens naar Suikerrock komen om bijvoorbeeld de zaterdag af te sluiten.

Onderstaande foto werd trouwens genomen op Suikerrock.

2017 nadert stilaan zijn einde maar dat betekent niet dat we zouden stoppen met concerten.

In tegendeel. December is nog goed voor 4 concerten. Het eerste van die vier vond eergisteren plaats in De Roma in Borgerhout. Die was volledig uitverkocht voor de jongens van OMD (die in het begin Orchestral Manoeuvres in the Dark heetten maar dat hebben gewijzigd naar OMD omdat Orchestral Manoeuvres in the Dark zolang duurde om uit te spreken).

Enfin, Andy McClusky en Paul Humphreys dus. Zij brachten niet alleen een vijftal nummers van hun nieuwste album maar ook een flink deel klassiekers uit het rijke archief dat ze bezitte : nummers zoals Tesla Girls, (Forever) Live and Die, Joan of Arc (Maid of Orleans), So in Love, The Locomotion en Enola Gay.

Als het voorprogramma Holygram ons al had teruggebracht naar de jaren “80 dan zorgden OMD voor nog meer nostalgie. Nostalgie die het aanwezige publiek zeker wist te smaken.

Vóór we richting Borgerhout vertrokken zijn we eerst nog “even” via CC De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg gereden om een “cinemake” te doen. Af en toe spelen ze daar in de theaterzaal een film en woensdag stond Het Tweede Gelaat op het programma. Na De Zaak Alzheimer en Dossier K. de derde film rond het duo Vincke en Verstuyft met Koen De Bouw en Werner Desmedt.

Een leuke, onderhoudende en spannende film al denk ik wel dat je, wanneer je het boek hebt gelezen, enkel de grote lijnen zult herkennen en dat het scenario nogal durft af te wijken van het origineel.

Maar dat gebeurt wel vaker zeker? Wat ik vooral onthoud is het feit dat Werner Desmedt er oud uitziet, dit in tegenstelling tot De Bouw. Wat ik echter ook onthoud is hef feit dat het alweer een geslaagde dag was.

Volgende concert staat morgen op het programma: Arsenal in een uitverkochte AB in Brussel.

Vaak hoor de je de Vlaming beweren, bijvoorbeeld wanneer het over de verkeerschaos in Antwerpen gaat, dat ze dat in Duitsland veel beter doen.

Wel ik moet die mensen teleurstellen. Da’s nu al vele jaren dat ik in December naar Essen rij om de Motor Show in de Essener Messe te bezoeken. En ik heb nooit anders geweten dan dat ik minstens een halfuur verlies omdat ik in file sta aan de werken aan een brug over de Rijn op de E34 in Duisburg. Het verkeer moet daar dan van 3 naar rijstroken en dat komt dus nooit goed. Wat ze daar aan ’t doen zijn weet ik nog altijd niet maar het raakt in ieder geval niet klaar.

Dit om maar te zeggen dat ik vandaag naar Essen ben gereden. Ja … ik had “weer” vakantie. Gisteren trouwens ook. Die dag heb ik gevuld met een “cinemake” en een “concertje” maar daarover morgen meer.

Essen dus. Gelukkig was ik ruim op tijd vertrokken zodat ik kort na opening kon beginnen aan het bezoeken van de 15 tentoonstellingsruimten. De ene zaal is uiteraard interessanter dan de andere maar het blijft een zalig event voor iedereen die van mooie auto’s houdt (ook al staan er soms heel lelijke gedrochten). Design, tuning, autosportgeschiedenis, tweedehandswagens, musclecars … het is er allemaal te vinden.

Vroeger stonden er ook een flink aantal verkopers van miniatuurauto’s zodat ik met een hele lading autootjes voor mijn Coca Cola verzameling naar huis reed maar dat is de laatste jaren helaas flink verminderd. Wie er nog wel staat is die ene man die vooral Mustang T-Shirts en jassen verkoopt en die mij elk jaar herkent en heel hartelijk groet.

Maar het blijft een leuk uitstapje dat ik enkel laat schieten wanneer het weer slecht is en dan bedoel ik sneeuw en ijzel.

De terugweg ging gelukkig iets vlotter dan de heenweg. Uiteraard wel weer aanschuiven aan de brug over de Rijn. En je mateloos ergeren aan de lange colonne vrachtwagens tussen Venlo en Eindhoven. Mijn nieuwe (occasie)winterbanden zijn ook “ingereden”.

Het moet niet altijd Rock ’n Roll, Hard Rock, New Wave of Kleinkunst zijn.

Vandaag heb ik een operette gala bijgewoond. Meer bepaald in Cultureel Centrum De Zwanenberg waar het Vlaams Muziek Theater hun jaarlijkse Gala brachten.

Ik moet er bijzeggen dat ik het voornamelijk deed om mijn moeder een plezier te doen. Maar eerlijk gezegd … ik vond het zelf ook wel goed.

Het is vooral indrukwekkend hoe de solisten een hele zaal kunnen vullen zonder microfoons. Het gedeelte vóór de pauze was met momenten wel wat “zwaar” maar na de pauze werd het iets “luchtiger” al kan dat ook zo hebben aangevoeld omdat ze meer bekendere nummers speelden.

Terzijde even vermelden dat Jeroen Lenaerts gastsolist was. Ik ken hem zelf niet maar blijkbaar speelt die al jaren mee in thuis. De presentatrice maakte daar dan ook dankbaar gebruik van door bijvoorbeeld te stellen dat hij zich “hier beter THUIS voelt dan bij zijn FAMILIE”.

Afin, met ruim 2 uur muziek hebben we zeker waar gekregen voor ons geld en een leuke namiddag gehad. Woensdag ga ik weer naar een “echt” concert met OMD in de ROMA.

Muzikale leiding: Frank Boonen
Choreaografie: Bram De Beul
Gastsolist: Jeroen Lenaerts
Sopraan: Nathalie Denyft
Tenor: Kris Wouters
Sopraan: Lisa De Rycke
Bariton: François Jacobs
Orkest: Het orkest van het VMT