walkingwithluc

De ene storm storm is nog niet voorbij gewaaid of de volgende stond al klaar om zich te laten voelen.

Geen weer om te gaan wandelen dus. Afgelopen vrijdag zelfs geen weer om buiten te komen. Toen ik de verplaatsing naar Peulis maakte was het bijwijlen hard werken om de wagen op de baan te houden.

Zaterdag was het dan iets beter weer maar toen hebben we zelf voor een nieuwe wind gezorgd. Eerst een bezoekje gebracht aan de Citroën garage Van Kelst in Schriek. Het contract van mijn cafetariaplanwagen loopt immers te einde en ik heb dan ook een paar maanden geleden een nieuwe wagen besteld.

En … voor het eerst sinds mijn eerste wagen in 1990 … zal het dus geen Ford meer worden. Ik ben altijd heel tevreden geweest met Ford maar het probleem is dat zij behoorlijk laag zijn om in en uit te stappen. Ik zocht dus iets waar je hoger kan zitten maar het mocht geen SUV zijn, zelfs geen “mini” SUV. En dat hadden ze bij Ford niet. Daarom maar overgestapt op Citroën en gekozen voor de nieuwe C4 bij een garage waar Conny al jaren klant is en waarover ze heel tevreden is.

Donderdag wordt de grote dag. Die is er trouwens een maand vroeger dan verwacht. In een tijd waar iedereen langer en langer moet wachten krijg ik de mijne een maand vroeger.

Van de garage ging het verder naar Bike Sportive in Haacht. We zijn immers al een tijdje van plan om een e-Bike te kopen en we gingen eens informeren want net als voor nieuwe auto’s is er ook voor e-bikes sprake van lange wachttijden.

Na een heel uitvoerige en vakkundige uitleg hadden we al snel besloten welk type we wilden : de Gutereit ec 5.5, misschien een minder bekend merk maar wel Deutsche Gründlichkeit. En de wachttijd? De ene fiets waarschijnlijk binnen een paar dagen, de andere binnen een paar weken.

Ook vandaag zochten we onze inspiratie bij Lus De Ridder van @staycation.belgium.

De kilometers van gisteren waren nog niet volledig verteerd dus zochten we een iets kortere wandeling, indien mogelijk met weinig of geen modder.

In haar boekje stond een korte wandeling in Lier : het Nazareth Zuid wandelpad van Natuurpunt. Een pad dat eigenlijk nog maar een jaar open is.

Wij dus naar Lier, de auto achtergelaten op de parking aan de Zaat om dan via de Nete naar het vertrekpunt van de wandeling aan de Sionsbrug (of de mottige brug zoals ik ze pleeg te noemen) te geraken.

Dan is het gewoon een kwestie van de bordjes van natuurpunt te volgen. Even langs het jaagpad en dan duik je via een trapje en een kort vlonderpad het natuurgebied in. Wat volgt is een heel mooi maar smal wandelpad doorheen een mooi natuurgebied.

Dan gaat het via het Netkanaal richting Restaurant Den Draaiboom (waar ze blijkbaar lekkere paling in ’t groen hebben) om dan terug richting het vertrekpunt te gaan. Dat laatste stuk was dan wel modderig maar lang niet zo erg als gisteren in Haacht.

Voor mijn verjaardag kreeg ik vorig jaar van Conny een boekje van Lus de Ridder, bij Instagramvolgers misschien beter bekend als @staycation.belgium. In het boekje staan 25 luswandelingen verspreid over heel het land.

Gisteren zochten we onze inspiratie niet in dat boekje maar wel op haar instagramaccount en zo kwamen we uit bij de Antitankgrachtwandeling in Wespelaar-Haacht.

De wandeling vertrok aan knooppunt 5 van Dijle en Demer. Al snel stonden we in het Haachts Broek. Dat is, zoals de naam al doet vermoeden, een heel nat gebied, een lappendeken van bos, wei, akker en struweel en is in beheer van Natuurpunt.

Het lag er nu wel heel modderig bij. Ruim een kilometer lang hebben we tot onze enkels in de modder gezeten. Heel mooi maar ook vermoeiend.

Iets verderop kwamen we dan uit aan de Antitankgracht van Haacht. Deze werd in 1939 gebouwd en maakte deel uit van de “KW lijn” : de hoofdweerstandsstelling Koningshooikt-Waver met verlenging naar Namen. Het was de ruggengraat van het Belgische verdedigingssysteem in de jaren dertig. Na de Tweede Wereldoorlog nam de natuur het volledig over. In 2001 werd dit plekje erkend als natuurreservaat “Haachts Broek-Antitankgracht”.

Vanaf dit punt waren er nog wel enkele modderige stukken maar waren er gelukkig wel veel vlonderpaden. Dat wandelde net iets vlotter, tenminste wanneer er geen tegenliggers waren. Echt breed is zo’n vlonderpad immers niet 😉.

Na ruim 11 km stonden we terug aan de auto, moe en voldaan en met een kilo modder aan onze wandelschoenen.

De knooppunten (Demer en Dijle) : 5 – 51 – 53 – 516 – 515 – 501 – 58 – 56 – 55 – 54 – 52 – 50 – 5

Het was toch weer een redelijk stressvolle week.

Maandag naar kantoor gaan werken. Aangezien ik dan vanuit Peulis kan vertrekken en niet via die verdomde E313 moet is dat gelukkig minder stressvol. Maar ook dinsdag ben ik op kantoor gaan werken. In de namiddag stond er immers mijn jaarlijks bezoekje aan het Sint-Augustinusziekenhuis op het programma. Sinds een paar jaar weet ik namelijk dat mijn (bijzonder) slecht gehoor aan de rechterzijde niet de schuld is van KISS en al die andere hardrockgroepen uit mijn jeugd maar wel van een schwanoom (= een “goedaardige tumor”)dat zich rond mijn gehoorzenuw heeft gevormd en die dus compleet dichtknijpt.

Het is maar een klein gezwel van zo’n 9 mm maar we moeten het wel in ’t oog houden. Dus elk jaar een MRI-scan en dan af en toe ook een gehoortest. Die MRI scan is niet plezant maar die gehoortest is echt vermoeiend. Zeker wanneer de hersenen er al jaren op getraind zijn om geluiden van de rechterzijde te compenseren met de linkerzijde.

Afin … na een kleine 3 uur in de kliniek konden we besluiten dat de 9 mm nog altijd 9 mm zijn en dat het gehoor nog altijd even goed (of slecht) is.

Ook vandaag was nog zo’n stressvolle dag. Vorige week met het dertien jaar oud dieseltje van moeder naar de keuring geweest en een rode kaart gekregen voor de roetuitstoot. En dan kunnen ze daar bij de garage nog wel zo’n “speciaal spul” in de tank doen dat dit probleem zou moeten verhelpen maar het blijft toch altijd spannend. Gelukkig heeft het gewerkt en kan het dertien jaar oud dieseltje een veertien jaar oud dieseltje worden 😉.

Deze namiddag was het dan ook tijd om even te ontspannen, ook voor moeder die haar autootje toch niet graag zou moeten afgeven.

We trokken hiervoor naar Nijlen. Ik weet al geruime tijd dat daar achter het zwembad een mooi parkje is maar het was er nog niet van gekomen om een wandeling te maken die daar doorloopt en die niet te lang is. Voor moeder die dit jaar 88 jaar wordt is 6 km toch wel genoeg.

Vandaag is het me wel gelukt met 5,5 km op de teller.

Terwijl vorig weekend vooral werd besteed aan het herinrichten van mijn thuiswerkplek (shoppen in de IKEA, spullen in elkaar vijzen …) en het de afgelopen week weer een heel drukke werkweek was die werd afgesloten met een bezoekje aan de autokeuring met het dertien jaar oude dieseltje van mijn moeder (hij werd afgekeurd wegens te veel roetuitstoot ☹) was er vandaag terug tijd voor ontspanning.

We profiteerden van het mooie weer om nog eens naar het Mechels Broek te gaan wandelen. Ik  weet nog hoe verbaasd ik was toen ik daar een paar jaar geleden voor de eerste keer kwam. Zo’n mooi natuurgebied vlakbij de stad.

Ondertussen zijn we er al vele keren opnieuw geweest. Het Mechels Broek heeft ons nog nooit teleurgesteld. Zelfs niet wanneer het zoals vandaag weer vaak door de modder ploeteren was.

De ruim 5km lange A.S. Adventure wandeling, die mooi is afgepijld, loopt doorheen heel het moerassige gebied. Je kan vertrekken aan het lokaal van Natuurpunt in Muizen of aan Sportcentrum De Nekker in Mechelen.

Onderweg zie je tal van watervogels en ook de vele Galloway runderen die het gebied begrazen.

Wij kozen voor Mechelen. Sommige stukken waren echt wel heel modderig, zo erg dat het modder tot bovenaan onze broek vloog.

Na 5,5 km schaatsen door de modder was ik even niet oplettend genoeg en maakte ik toch nog kennis met de (redelijk zachte) bodem. Buiten een deukje in mijn trots gelukkig zonder erg 😉.

Ook vandaag hebben we de inspiratie voor onze wandeling gehaald bij PASAR.

Deze keer trokken we naar Vossem voor een wandeling door de velden van zo’n 7km.

Vertrekken deden we op het Pastorieplein aan het Miel Puttemans Ontmoetingscentrum (Miel is geboren in Vossem).

Wat volgde was een mooie rustige wandeling door de velden via holle wegen. Het was er enerzijds vrij druk (de streek bleek populair te zijn bij mountainbikers) maar toch ook heel rustig. Door het heuvelachtige parcours kreeg je wel vaak mooie vergezichten.

Naar het einde toe passeerden we het Hof Oude Voorde. Dat is een geklasseerde hoeve die dateert uit de  17^e-18^e eeuw  maar er zou al in de 13^e eeuw een hoeve op die plaats hebben gestaan. De hoeve heeft als decor gediend voor De Vlasschaard uit 1984.

Het laatste stuk ging langs de tramweg Zwette Jean. n 1897 werden de buurtspoorweglijnen Leuven – Tervuren en Vossem – Brussel langs Sterrebeek in dienst gesteld. In 1905 kwam nog de lijn naar Tienen erbij. Deze vertrok van het nu gesloopte buurtspoorwegstation Vossem. Deze plaats is nog te herkennen aan de bushaltenaam “Oude station” van De Lijn. Op 13 januari 1934 werd de lijn Leuven – Tervuren geëlektrificeerd. Kort daarna, op 22 mei 1937, werd ook de lijn naar Sterrebeek geëlektrificeerd, waardoor een rechtstreekse elektrische tramdienst Brussel Leuven, lijn B, ingevoerd kon worden.

De trams naar en Tervuren en Brussel hadden vanaf Vossem station een kort gemeenschappelijk traject tot de halte “Vier Winden”. De kenmerkende schuilplaats van deze halte bestaat nog steeds. Vanaf deze halte reed vanaf 3 november 1940 alleen nog een pendeldienst naar Tervuren in aansluiting op de Leuven Brussel dienst. Op 30 juni 1954 werd de tram naar Tervuren opgeheven. De hele tramlijn Brussel Leuven is op 30 juni 1961 opgeheven. De lijn naar Hamme-Mille (Tienen) werd op 20 april 1957 voor de reizigersdienst opgeheven en twee jaar later voor de goederendienst (01-11-1959). De lijn naar Hamme Mille is nu dus een wandelpad geworden.

Net als vorige zondag kozen we vandaag weer voor een Pasar-wandeling. Deze keer trokken we naar Boom.

We lieten onze auto achter op Parking1 van De Schorre waar de wandeling ook begint.

De Schorre is een provinciaal recreatiedomein uitgebaat door de provincie Antwerpen gelegen in Boom. Het 75 ha grote domein is beschikbaar voor recreatie, sport en evenementen. Het recreatiedomein werd aangelegd rond een aantal buiten gebruik genomen oude kleiputten.

Op het domein zijn een brasserie, binnen- en buitenspeeltuin, een recreatievijver met waterfietsen en een paar stelplaatsen voor mobilhomes. De sportinfrastructuur omvat een voetbalveld, hockeyveld, omnisportveld, recreatievijver voor kajakpolo, deltahelling en judozaal. Het congrescentrum De Pitte biedt vergader- en eventaccommodatie voor kleinere groepen.

Het domein kreeg bekendheid door de organisatie op het domein van festivals als het Kinderrechtenfestival, Schorremorrie en Mano Mundo en werd wereldberoemd door de organisatie sinds 2005 van Tomorrowland in het park. Op het domein is ook het stadion van de veldhockeyclub Braxgata waar in augustus 2013 de Europese kampioenschappen hockey voor mannen en vrouwen werden georganiseerd.(Bron: Wikipedia)

Al snel waren we aan het monument, One World by People of Tomorrow, dat Arne Quinze in 2014 heeft ontworpen ter gelegenheid van 10 jaar Tomorrowland. Het beeld zelf stelt de Nike van Samotrachè voor, de houten brug ernaartoe bevat meer dan 210.000 boodschappen waaronder zelfs één van Ban Ki-Moon (maar we hebben er niet naar gezocht).

De wandeling ging verder door het Trollenbos waar 7 Scandinavische trollen hun intrek hebben genomen. Deze trollen zijn gemaakt door de Deense kunstenaar Thomas Dambo. Hij gebruikte daarvoor oude pallets, gerecycleerd hout van de steenbakkerijen en hout uit het bos. Wij hebben toch 4 van de 7 trollen kunnen zien.

De rest van de wandeling bracht ons via de oevers van de Rupel naar Terhagen en terug naar Boom. Onderweg zagen we nog enkele steenbakkerstunnels. Deze werden destijds aangelegd om de klei vanuit de kleiputten naar de steenovens aan de Rupel te brengen. Er bestaan er nog een vijftigtal die één voor één worden gerestaureerd.

Een heel mooie wandeling van een goeie 7km. Zeker aan te raden.

Na de mistige wandeling in Geel van vrijdag (toen het op andere plaatsen blijkbaar totaal niet mistig was) en een korte wandeling in een zonnig Peulis op zaterdag, kozen we gisteren voor Waarloos als vertrekpunt.

Conny had een Pasar-wandeling gevonden met de veelzeggende naam “wat is er loos in Waarloos”.

We hebben al eerder Pasar-wandelingen gedaan en tot dusver hebben die ons nog niet teleurgesteld.

Vertrekken deden we aan het Hessepoelbos. Via het Parochiaal Centrum, een voormalige melkerij en het voetbalplein kwamen we aan de kerk. Verder via de Kerkelei naar de drukke N1 waar vroeger de brouwerij van Maes Pils stond.

Op het einde van de 19^e eeuw, in 1880, namen Ferdinand en Theofiel Maes, de werkzaamheden van hun vader Egied over. Ze brouwden onder andere Prima Maezenbier, Paterke Maes en Export. De volgende generatie bracht in 1946 Maes Pils op de markt. In 1950 begint ingenieur Herman De Naeyer voor de firma te werken. Hij zal ervoor zorgen dat het abdijbier Grimbergen wordt ontwikkeld.

Vanaf 1969 volgen verschillende fusies elkaar op. Maes Pils wordt Alken Maes. In 2000 wordt de productie verhuisd van Waarloos naar Alken. In 2010 wordt ook het commercieel-administratief centrum opgedoekt en valt het doek definitief voor de brouwerij in Waarloos. Nu is het een modern bedrijvencentrum.

Na 6 km was het tijd voor ons schoofzakske. Aan het begin van het natuurgebied De Oude Spoorwegberm. Dit gebied is 5 km lang en loopt op het grondgebied van Kontich, Duffel en Rumst. Het natuurgebied bestaat door zijn hoogteverschillen met de omgeving uit een aaneenschakeling van verschillende milieus. Door de regen van de afgelopen dagen lag het er wel behoorlijk modderig bij. Er waren wel veel bruggetjes en korte vlonderpaadjes maar die waren niet allemaal even stevig.

Na drie uur stappen stonden we terug aan de auto, moe maar voldaan zoals ze zeggen.

Een zeer mistige vrijdag, niet echt geschikt om een mooie natuurwandeling te doen dus.

Daarom trok ik vandaag naar Geel om daar de stadswandeling te doen.

De oudste vermelding van Geel dateert van 1155.In dit jaar schonk de heer Wouter I Berthout gronden aan de Abdij van Grimbergen. Het was veel groter dan de huidige stad en omvatte ook Retie, Eindhout, Veerle, Varendonk, Zoerle-Parwijs, Oevel, Echelpoel (bij Bouwel), Millegem, Vorselaar en Tielen.

Wouter I Berthout was door huwelijk met Margareta van Grimbergen in het bezit van de heerlijkheid Geel gekomen die voordien in handen van de Van Grimbergens was. Over die vroege geschiedenis is nauwelijks iets bekend, maar vanaf de komst van de Berthouts werd de geschiedenis traceerbaar. Na de Berthouts volgden de geslachten Van Horne, Van Merode, Van Wittem-Van den Berg, Van Lorreinen en de Rohan als eigenaars. Armande-Victoire-Josephine de Rohan, prinses van Guéméné en vrouwe van Geel, was de laatste feodale vrouwe die de afschaffing van het ancien régime in 1795 meemaakte.

In de eerste helft van de 13e eeuw werden vrijheidsrechten aan de inwoners van Geel verleend en ook werd een schepenbank opgericht. Geel werd onder het bewind van de Hertogen van Brabant de hoofdplaats van het Kwartier van Geel, dat één der zeven kwartieren was van het Markgraafschap Antwerpen.

Aan dit alles kwam een einde toen in 1794 de Franse troepen binnenvielen en de inlijving bij Frankrijk volgde op 1 oktober 1795. Het ancien régime werd opgeheven maar de inwoners van Geel konden de nieuwe, democratischer, bestuursvormen maar nauwelijks inhoud geven. Dan was er nog de Boerenkrijg tegen de Fransen. Voor wat betreft de Kempen begon deze op 15 oktober 1798 te Geel. Hier waren 10.000 brigands tezamengetrokken. Kort na 4 december 1798 werd het boerenleger definitief verslagen.

Na de Napoleontische tijd volgde de samenvoeging met de noordelijke Nederlanden en de daaropvolgende Belgische Opstand van 1830, waarbij de Gelenaren zich niet onbetuigd lieten en in 1832 een erevendel uit handen van koning Leopold I kregen uitgereikt.

De patroonheilige van Geel is Sint Dimpna. Over Dimpna zijn geen geschiedkundige gegevens bekend maar haar legende werd neergeschreven door Peter Cameracencis.

Dimpna was de dochter van een heidense Ierse koning en een christelijke moeder van grote schoonheid. Haar moeder liet Dimpna in het geheim dopen door haar biechtvader Gerebernus. Toen het meisje nog een kind was, stierf haar moeder. Haar vader is radeloos en zoekt naarstig naar een nieuwe echtgenote, maar niemand kan de plaats van zijn overleden vrouw innemen. Als laatste wil hij zijn dochter dwingen met hem te trouwen. Dimpna vlucht daarop met Gerebernus naar het vasteland van Europa. Ze komen in de Lage Landen terecht en vestigen zich in de bossen in de Kempen. Hier leven beiden als kluizenaars en zorgen voor de armen en behoeftigen. Haar vader is hen achtervolgd en na enkele jaren vindt hij beiden in hun kluizenaarsverblijf. Wederom dwingt hij Dimpna om met hem te trouwen en haar biechtvader moet het huwelijk sluiten, maar hun antwoord is een duidelijk neen. Hierop ontsteekt haar vader in razernij, onthoofdt zelf zijn dochter en laat Gerebernus door zijn dienaren onthoofden.

De relieken van de twee martelaars, die zich als bij wonder in mysterieuze witte sarcofagen bleken te bevinden, werden overgebracht naar Geel. Op haar graf deden zich genezingen voor en dat bracht pelgrims, vooral geesteszieken, naar Geel.

Deze devotie ligt aan de basis van de latere gezinsverpleging voor psychiatrische patiënten te Geel. In de 19de eeuw kwam deze zorg onder de staat en kende een grote bloei. In 1970 verbleven er ca 1700 patiënten te Geel, 1350 bij pleeggezinnen en 350 in de gesloten inrichting. In 2017 zijn er nog iets meer dan 250 patiënten in de gezinsverpleging.  (Bron : Wikipedia).

De stadswandeling begint aan de Toeristische Dienst op de Markt en is (heel goed) afgepijld met bewegwijzeringsnagels in de grond. Je passeert tal van interessante gebouwen. Voor 3 euro kan je bij de Toeristische Dienst een heel goeie brochure kopen.

Na een dagje klusjes in huis (het was toch geen weer om buiten te komen) hebben we vandaag wel de wandelschoenen aangetrokken.

Heel ver hebben we het niet gezocht. Conny had een wandeling gevonden met vertrek in Heffen aan het plein van SK Heffen.

Al snel doken we het natuurdomein Den Battelaer in.

Den Battelaer is van oudsher een vloeibeemdenlandschap. Via een systeem van sluizen, kanaaltjes en dijken werd de overstroming van de Zenne eeuwenlang onder controle gehouden. De bevloeiing met kalkrijk Zennewater zorgde ervoor dat er voedzaam gras en hooi geproduceerd kon worden. Tot op vandaag is den Battelaer een waterrijk gebied gebleven. Samen met de zoetwaterschorren van het overstromingsgebied aan het Zennegat vormt het een stukje topnatuur op een boogscheut van Mechelen. In het broedseizoen kan je er unieke zangvogels als de rietgors, blauwborst en rietzanger waarnemen. Je kan er zelfs getrakteerd worden op het concert van de nachtgaal. (bron: infobord bij de ingang van Den Battelaer).

Vloeibeemden, sluizen, kanaaltjes, overstromingen … het zal niet verbazen dat de tocht door het natuurdomein behoorlijk vettig verliep. Tot aan de enkels in de modder. Planken die gebroken zijn waardoor je toch door het water moet. Op zo’n moment ben je blij met je Meindls. Die doen dan hun werk wel. µ

Eens uit den Battelaer was het via de oevers van de Zenne rustiger wandelen naar het Zennegat. Ook de terugweg verliep iets droger. Het laatste stukje ging terug door den Battelaer maar nu hadden we een vlonderpad om aan de modder te ontsnappen.

De knooppunten: 80 – 77 – 78 – 85 – 86 – 79 – 163 – 80). Vertrekken deden we aan het voetbalplein van SK Heffen (een honderd meter vóór knooppunt 80).