walkingwithluc

Het mag dan wel rustig en stil zijn op deze blog, De realiteit is helaas anders. Daar is het gewoon heel druk.

Op ’t werk probeer ik nog zoveel mogelijk gedaan te krijgen vóór ik aan mijn (eerste) vakantieperiode begin op 8 juni. Ik weet niet of ik alles gedaan ga krijgen maar ik kan alleen maar proberen. En thuis is het natuurlijk voornamelijk Roparun, Roparun en nog eens Roparun.

Tussendoor organiseer ik dan ook nog eens een teambuildingeventje. Vroeger kregen we daar op ’t werk een budget voor maar dat is ook al weer even geleden. Dat weerhoudt ons er echter niet van om toch elk jaar met het team iets te doen. Vorig jaar was het een eenvoudige BBQ, twee jaar terug zijn we gaan kayakken op de Lesse. Dit jaar had ik een dagje Oostende gepland, afgelopen vrijdag. Samenkomst in Sint-NIklaas, met de trein naar Oostende, koffietje drinken op de dijk, fotozoektocht met de Go-Cart (mannen tegen vrouwen en UITERAARD wonnen de vrouwen, smakelijk gaan eten in ’t Kombuis, minigolftornooi in het Leopoldpark, drankje achteraf en na een korte strandwandeling terug naar huis). Het weer zat ons gelukkig mee, we hebben eigenlijk maar één fikse bui gezien en toen zaten we op een overdekt terras. Het was een lange en toch wel vermoeiende dag maar ik denk wel dat iedereen zich geamuseerd heeft.

Tijdens de teambuilding kreeg ik dan SMS van Tom : “Gaat ge mee naar Parijs morgen ?”. We waren al langer van plan om het Roparunparcours nog eens te verkennen maar door omstandigheden was het er nog niet van gekomen. Een paar berichtjes heen en weer en de afspraak was gemaakt : om 6u30 op de carpoolparking in Beringen. Dat betekende wel dat de wekker om 5u afliep en dat ik om 6u al weg was. Het werd een gezellige en leerzame rit. Onze wissel- en slaapplaatsen zijn nog altijd in orde, we hebben nog eens gezien hoe mooi maar ook hoe lastig die eerste 260 km tot aan de Belgische grens zijn. En we hebben ook gezien dat we een groot probleem gaan hebben wanneer er volgende week toevallig een wielerwedstrijd wordt georganiseerd op het parcours.

Nog één week stressen en dan is het zover.

Er lijkt een vloek te rusten op de fietsdag voor werknemers.

Ik was er nochtans volledig klaar voor. Om 6u vanochtend vertrok ik volle moed met de koersfiets naar Antwerpen. Ik was echter nog maar net een kilometer ver of mijn tochtje werd abrupt gestopt door een luide knal. De achterband was er bijna afgevlogen. Ik had wel reserve binnenbandjes bij maar het scheurtje van 1 cm in de buitenband was niet te repareren. Vloeken dus.

Ik dus terug te voet naar huis, andere schoenen aan gedaan en met de citybike opnieuw op weg naar Antwerpen. Deze keer ging het wel zonder problemen, dit in tegenstelling tot vorig jaar toen de trapas van diezelfde fiets plots een eigen leven ging leiden en me al in Deurne te voet stelde.

Door die perikelen was ik wel later dan gepland in Antwerpen en kon ik niet zo lang aan het ontbijt blijven. Om 9u moest ik immers fris gewassen naar een vergadering. Voor mezelf was dat “fris gewassen” niet echt een must maar ik dacht dat mijn medevergaderaars dat wel zouden appreciëren.

Wat het weer betreft heb ik wel twee keer meeval gehad. Zowel vanochtend als deze avond op de terugreis ben ik geen regen gehad. Op de terugweg zat de wind wel wat tegen maar onoverkomelijk was dat niet. Ik ben wel de vriendelijkste vrachtwagenchauffeur ter wereld tegengekomen. Wie de baan van Wommelgem naar Broechem via Ranst kent weet dat het fietspad daar die naam helemaal niet waardig is. Een strookje van net een meter, dat bovendien vol kiezels ligt, zonder afscheiding van de drukke baan. Wel, die vrachtwagen bleef mooi achter mij rijden, tegen 25 km/u, tot er een moment was dat hij tussen mij en hemzelf minstens 2 meter kon tussen laten bij het voorbijsteken. Ik heb hem heel vriendelijk nagewuifd. Het was trouwens een Nederlander.

Ik ben er klaar voor.

“Er” staat voor “Antwerpen Fietsdag”, de jaarlijkse fietsdag voor werknemers in Antwerpen die dit jaar voor de 16^e keer wordt georganiseerd. Meer dan 2.000 werknemers zullen tussen 7u en 10u met de fiets naar ’t werk rijden en gaan ontbijten in “Den Bell” of in “De Cargo”.

Sinds ons bedrijf enkele jaren terug een eerste keer meedeed ben ik al altijd van de partij geweest. Helemaal in het begin ging het ontbijt nog door in het Nachtegalenpark. Daarna zijn ze verhuisd naar “De Harmonie” en ondertussen is het dus “Den Bell”.

En dat ontbijt mag er tegenwoordig best zijn hoor. Daarbij komt nog dat we gerust de tijd kunnen nemen want ongeacht het uur dat we aankomen op ’t werk, onze tijd begint om 7u30 te lopen. Er wordt wel gevraagd om ten laatste om 9u30 te “tikken”.

Ik hoop alleen maar dat het de hele dag droogblijft, of toch tenminste de voormiddag. Wat het weer ook mag worden, ik rij met de fiets naar Antwerpen. De bandjes zijn opgepompt, ketting en versnellingsapparaat zijn nog eens goed gesmeerd, kledij ligt klaar en op ’t werk ligt droge kledij klaar voor de terugrit mocht het ’s morgens niet droog blijven.

Het enige dat nog problemen zou kunnen geven is de conditie of beter gezegd het gebrek aan conditie.

 

Nog drie weken te gaan en dan begin ik aan mijn 7^e Roparun op rij en het hoeft dan niet te verbazen dat mijn weekends vooral in het teken van die Roparun staan.

Gisteren was ik al vroeg uit de veren zodat ik op tijd op de P+R parking in Lille zou zijn. Daar werd ik opgepikt door Roparunteamgenoot Tom en samen trokken we naar Rotterdam voor de laatste teambijeenkomst in Ahoy. Het was er gevoelig drukker dan andere keren. Het is dan ook de belangrijkste meeting omdat we daar onze rugnummers en autostickers ontvangen. Zonder die zaken kan je gewoon niet meedoen aan de Roparun.

Voor de rest werd er gewerkt aan de presentatie die ik volgende week vrijdag op onze eigen teammeeting zal geven en aan het Draaiboek dat elk teamlid daar zal krijgen.

En er moet ook nog een en ander gedaan worden voor de tombola die we vanaf volgende week beginnen. Het worden nog 20 lange dagen .

 

Na “De Rozenkoningin” en “De Roos van Lancaster” heb ik vandaag het derde deel van de Rozentrilogie van Philippa Gregory, “De Witte Roos” uitgelezen. Dit laatste deel vertelt het verhaal van Jacquetta van Luxemburg, aanhangster van het Huis van Lancaster.

Eigenlijk is het een prequel op “De Rozenkoningin” dat het verhaal vertelt van Elizabeth Woodville, de echtgenote van koning Edward IV, een koning van het concurrerende  Huis van York.

Ik ben op korte tijd een grote fan geworden van Philippa Gregory. Dit was het vijfde boek dat ik van haar gelezen heb. Het probleem is wel dat het aantal werken van haar dat vertaald werd beperkt is. Enkel “De Erfenis van de Boleyns” staat nog op mijn lijstje.

Er zal niets anders opzitten dan de rest in het Engels te kopen, ofwel tijdens mijn vakantie in Wales ofwel via Amazon. Het enige dat ik nog moet beslissen is of ik me ga beperken tot haar historische romans of dat ik voor het volledige oeuvre ga.

Het volgende boek op de leeslijst speelt zich ook af in het verre verleden namelijk het Engeland van 1321 : De Uilendoders. De mensen op de trein gaan me misschien wel raar bekijken. Hik heb dit boek voor een prikje gekocht op een Boekenfestijn en ik begrijp nu waarom het zo weinig heeft gekost. Het boek zit namelijk ondersteboven in de kaft. Dat krijg je natuurlijk met boeken van 2 euro.

Niet te geloven dat die vierdaags weekend alweer voorbij is.

Al moet ik wel zeggen dat ik gisteren en vandaag weinig uitgespookt heb. Ik heb mijn presentatie voor onze Roparunteammeeting van 11 mei voorbereid terwijl Derek Jacobi als Brother Cadfael op de achtergrond middeleeuwse moorden opgelost heeft.

En ik heb gisteren nog eens een auto gekocht. Deze keer een Ford Mustang Boss uit 1970. En vandaag kreeg ik al de bevestiging uit Cambrigdeshire dat hij onderweg is naar België.

Als deze verkoop een beetje vlot verloopt dan koop ik later deze maand bij dezelfde verkoper nog wel een Chevrolet Camaro ook.

 

Zoals steeds is de verplaatsing naar de Gentse Stripbeurs weer de moeite waard geweest. Ik heb er weer enkele koopjes kunnen doen.

Zo ben ik er eindelijk in geslaagd om mijn “Chick Bill” volledig te krijgen. Nummer 8 uit die reek – Het geheim van de grot – staat al heel lang op mijn lijst. Ik ben hem wel vaak tegengekomen op beurzen maar dan was het altijd een eerste druk en daar vragen ze al snel tussen de 80 en 100 euro voor. Vandaag heb ik hem echter gevonden aan het meer betaalbare bedrag van 15 euro. Akkoord, het is geen eerste druk uit 1957 maar het is wel een eerste druk van de heruitgave uit 1980 en daar ben ik meer dan tevreden mee. Het blijft een zeldzaam album.

Ook zeldzaam zijn sommige albums uit de Fenix collectie van Brabantstrip. Vandaag heb ik nummers 78, 79 en 80 meegebracht. Vooral de laatste twee nummers maken me blij want dat zijn verhalen van Kari Lente en Dees Dubbel, twee stripfiguren die bovenaan mijn favorietenlijstje staan ! Ik heb ook gezien dat ze de eerste drie albums van de Fenix Collectie (Fonske 1 – 2 en 3 van Marc Sleen) ondertussen worden aangeboden aan 400 euro voor de drie samen. Gewoon waanzinnig is dat. Ik heb zelfs een paar albums zien liggen die werden verkocht aan 1.500 euro ! Daar kun je al een mooie reis mee maken. Ik vond 85 en 125 euro voor een paar albums op mijn lijstje al veel te veel.

Op weg naar huis werd ik dan nog getrakteerd op iets heel moois. In de Kennedytunnel werd ik namelijk voorbijgereden door niet 1 maar door 3 Lotus Elise’s. Nu maakt één exemplaar al een wondermooi geluid, 3 exemplaren die dan nog eens door een tunnel rijden is gewoon zalig, tenminste voor hen die er van houden. Onderstaand filmpje geeft een beetje weer hoe het klonk :

Behoorlijk wat geluk gehad vandaag. Er werd slecht weer voorspeld en blijkbaar is het dat in het westen van het land ook geweest maar wij hebben tijdens onze Roparuntraining in Bevel en omstreken zalig weer gehad. Hoe die training verliep kunnen jullie lezen op onze teamblog (http://team231.skynetblogs.be/archive/2012/04/28/de-laatste-training.html).

Morgen mag het wat mij betreft wel regenen. Ik ga toch naar een indooractiviteit. In Gent wordt immers de lente-editie van de stripbeurs georganiseerd. Er zijn zo van die stripbeurzen die ik altijd probeer te bezoeken : Valkenswaard in Nederland en Hasselt en Gent in België. Vroeger was daar ook Houten bij maar sinds die verhuisd zijn naar Gorinchem ben ik er niet meer geweest.

De beurs in Gent zijn er eigenlijk twee : eentje in ’t voorjaar en eentje in ’t najaar, telkens georganiseerd door Stripwinkel Pierke uit Gent. En elke keer vind ik er toch wel enkele koopjes. Alles staat al klaar : lege rugzak, volle portefeuille, een lijstje met nog te kopen stripverhalen en een balpen om gevonden nummers door te strepen, althans, dat hoop ik toch .

Even zag het er naar uit dat ik mijn plan om dit weekend NIETS te doen zou kunnen halen maar toen ik gisteren op zoek ging naar de route beschrijving van het Diamantpad (onze Roparuntraining van volgende week) viel dat plan in duigen.

Hoe ik ook zocht op de verschillende schijven van mijn PC … ze was niet terug te vinden. Ik kon uiteraard het risico nemen dat ik het ergens op ’t werk zou bewaard hebben maar dat risico was veel te groot.

En zo vertrok ik, ondanks de dreigende wolken, deze namiddag met de fiets richting Kruiskesberg in Bevel. Daar komen we immers bijeen volgende zaterdag. De kilometerteller op nul gezet en ik kon beginnen aan mijn fietstochtje, met het notaboekje in de hand. Om de zoveel honderd meter even stoppen om even iets op te schrijven (linksaf, rechtsaf, rechtdoor …).

Het fietsen viel echter niet mee want er stond behoorlijk veel wind en die wind kwam het eerste deel van de rit uit de verkeerde richting. Een Ferrari meeting in de buurt maakte de rit wel aangenaam. Zelden zoveel Ferrari’s samen gezien op de openbare weg. De ene was al mooier dan de andere, zelfs mijn favoriete Ferrari, de 308 GTS heb ik enkele malen zien passeren.

Even dacht ik dat ik het de volledige rit van 56 km droog zou houden maar in Nijlen heb ik toch een korte bui over me heen gekregen. Ik ben wel blij dat ik tijdens de Roparun niet moet fietsen. Ik was immers behoorlijk moe toen ik thuis kwam. Maar de routebeschrijving kan terug gemaakt worden en dat was toch de bedoeling.

Al die Roparundrukte van de laatste weken (of zelfs maanden) heeft een nefaste invloed op mijn stripverzameling.

Oké, ik ga heel af en toe nog wel eens langs bij BEO Stripwinkel in Antwerpen maar Adhemar in Gent en Wonderland in Hasselt bezoeken zit er niet echt in. Zelfs voor stripbeurzen is er nagenoeg geen tijd.

Gelukkig is er nog Ebay waar ik af en toe nog wat koopjes kan doen. En er is nog Editions Atlas die me elke maand een exemplaar sturen van De Kuifje Archieven van Hergé.

Uiteraard heb ik alle verhalen van Kuifje al in mijn collectie maar deze uitgave is net weer iets specialer dan de andere. Elk verhaal wordt ingeleid met het nieuws uit de periode waarin het verhaal werd getekend. Dit wordt gevolgd door informatie over de bronnen van het verhaal, vergelijkingen tussen foto’s uit die tijd en de tekeningen van Hergé, meer info over de personages en meer tekeningen uit het archief van Hergé. Na het stripverhaal zelf volgt dan nog wat informatie over Hergé zelf.

Kortom, een heel interessante uitgave. En wat ook leuk is zijn de figuurtjes die bij elk verhaal worden geleverd.