walkingwithluc

Het was weer zalig wandelweer en daarom trok ik deze namiddag naar Itegem waar de lokale KWB (die dit jaar 75 jaar bestaan) hun Vossenkotenwandeling organiseerde.

Normaal gezien zouden we kiezen voor de wandeling van 13 km maar vandaag werd het 10 km.

Het begin was saai, heel saai. Kriskras door steegjes waarvan Itegem er meer heeft dan je zou denken. Maar dan kwamen we toch in de mooie natuur die Itegem omringt. Na een pauze op de oprit van één van KWB-leden stonden we plots op de oevers van mijn geliefde Nete.

Na 10km en een tweetal uurtjes stappen stonden we terug voor de parochiezaal.

 

 

Na een voormiddagje koken (6 liter tomantensoep, 2 kg kalkoenfricassee, 2 kg stoofvlees en dan nog wat bloemkool en aardappelen) was het deze namiddag hoog tijd om nog eens naar de vakantiefoto’s van Wales te kijken.

Hoewel het pas drie weken geleden is lijkt het ergens in een ver verleden te liggen. Maar wanneer je dan de foto’s aan ’t bewerken bent komen de herinneringen uiteraard snel terug.

1.500 foto’s bewerken is een hele klus. Bijlichten, donkerder maken, kleuren iets meer laten uitkomen, omzetten naar zwart/wit, experimenteren met effecten, bijsnijden … als je het goed wilt doen dan kruipt er veel tijd in.  Maar het moeilijkste moet nog komen. Uit de foto’s die overblijven moeten er immers nog een aantal worden geselecteerd voor het vakantieboek.

Dat wordt nog een uitdaging.

Tijdens mijn vakantie kondigt mijn eigen werkgever aan dat er bij ons tegen 2020 zo’n 300 FTE’s moeten verdwijnen op onze maatschappij. Het nieuws heeft geen enkele impact op mijn vakantie.

Eergisteren kondigt ING aan dat er daar zo’n 3.500 jobs worden geschrapt en dat raakt me eigenlijk meer. Bizar hè ? Is het omdat wij ooit ING Insurance zijn geweest en omdat er behoorlijk wat ex-collega’s nu bij de bank werken ? Of is het omdat ik met toch flink wat ING’ers aan zoveel Roparuns heb meegedaan?

Of zou het gewoon zijn omdat er 1.700 “naakte” ontslagen zijn? 1.700 … zoveel volk werkt er ongeveer bij de P&V groep. ING zet dus gewoon ons volledige bedrijf op straat. Als je spreekt van het hakbijl boven te halen … Onwerkelijk toch ? Ik wens mijn ING-vrienden bij deze veel sterkte.

Gisteren ben ik trouwens, naar wekelijkse gewoonte, samen met een andere ex-ING’er gaan joggen in Lier. Ondanks de invallende duisternis blijven we voorlopig langs de spoorweg en de Nete lopen. Ik neem ondertussen wel een lamp mee.

Wat moet je doen na die eerste werkweek na een vakantieperiode, een week die altijd zwaarder is dan andere werkweken, ook al heb je op donderdag een goed concert gezien?

De beste remedie om tot rust te komen is wandelen. Dat hebben we deze namiddag weer bewezen.

Het zag er in het begin wel slecht uit. Rond de middag regende het immers behoorlijk. Maar ja, mensen die eerder dit jaar wandelingen hebben gemaakt waarbij ze tot aan hun knieën in het water stonden, laten zich niet afschrikken door een buitje.

We hadden afgesproken aan ’t Kruiske in Bevel, een perfecte locatie van waaruit je in alle richtingen mooie wandelingen kunt maken. Al snel zaten we aan de oevers van mijn geliefde Nete. Even snel was het tijd om onze regenjassen uit te doen. De zon was immers door de wolken gebroken.

De Nete hebben gevolgd tot aan Herberg De Boekt in Gestel. Nog een geluk dat we deze wandeling vandaag deden en niet volgende week want wat lezen we daar : “Jaarlijks verlof vanaf 3 oktober”.

Na een verfrissing werd de tocht verder gezet richting Bevel Dorp. Even was het onduidelijk welke richting we moesten volgen maar daar waren we snel uit. De tweede helft van onze wandeling ging trouwens over “onbekend terrein”. We hebben al behoorlijk wat wandelingen in die buurt gedaan en toch blijven er dus nog stukken over waar we nog niet waren geweest.

Na 13,70 km waren we terug aan ’t Kruiske. De zoveelste geslaagde wandeldag. Prachtig weer gehad, fantastische wolkenformaties gezien en een gezellige babbel gedaan. Meer moet dat toch niet zijn?

Neem 4 “oude” mannen. Voeg 2 banjo’s, 2 gitaren, 1 viool en 1 mandoline (het muziekinstrument, niet het keukentoestel). Mix goed samen en meng met Ierse folkklassiekers. Plaats alles in een heel mooi gerestaureerde cinemazaal in Borgerhout.

Wat krijg je dan ?

Dan krijg je een heel gezellig concert van The Dublin Legends in De Roma in Borgerhout.

Aan het concert waren een smakelijk etentje in Het Putteke, onder de onzelievevraawentoren en een rustige wandeling van de Groenplaats naar de Turnhoutsebaan in Borgerhout waren het concert voorafgegaan.

The Dublin Legends is ontstaan uit The Dubliners, de legendarische Ierse folkgroep. Na hun jubileumtour naar aanleiding van hun 50^ste verjaardag besloot “kopman” John Sheahan dat het, volgend op het overlijden van medeoprichter Barney McKenna, genoeg was geweest.

De overige leden, Sean Cannon, Eamonn Campbell, Gerry O’Connor en Paul Watchorn gingen verder onder de naam Dublin Legends. De heren mogen dan al een beetje “op leeftijd” zijn … hun muziek is onsterfelijk.

Je mag proberen wat je wil, onbewust ga je mee met de muziek, zelfs al ken je de meeste nummers niet echt, het is gewoon te aanstekelijk.

En daarmee is ons concertnajaar alvast succesvol begonnen. Volgende maand volgen nog Bryan Ferry, Lloyd Cole en Blaute, Melaerts & Aerts. In november hebben we Nathaniel Rateliff en Tony Joe White. In december volgen Status Quo en The Nits.

Ander hoogtepunt gisteren : onzen Blacky heeft gisteren zijn 10.000ste kilometer afgelegd.

Het is weeral een beetje donkerder ten opzichte van vorige week.

Toch zijn we nog eens langs de Nete gaan lopen, ook al zijn we door omstandigheden een tiental minuutjes later vertrokken dan normaal.

De meer dan 50 kilometer wandelen van vorige week hebben zich niet laten voelen. Het ging zelfs behoorlijk vlot vandaag. Een dikke 4 kilometer in iets meer dan 30 minuten. Prima voor een dinsdagavond.

En zo is deze sportieve maand september afgesloten met 130 wandelkilometers en 8 joggingkilometers op de teller.

 

Mooie liedjes duren niet lang en daarom is er vanmorgen om 5u30 een einde gekomen aan mijn vakantie. Toen liep immers de wekker een eerste keer af.

Om de vakantie op een mooie manier af te sluiten zijn we gisteren naar Brugge getrokken. Daar werden immers voor de derde keer dit jaar de Zandfeesten georganiseerd. Een rommel- en brocantmarkt die zich uitstrekt van aan het station tot op het Zand in Brugge. Wil je helemaal rondgaan en alles zien dan zit je al snel aan 4 km.

Het was de bedoeling om eerst een wandeling te maken en dan over de rommelmarkt te gaan maar volgens de weersvoorspelling leek het beter om het omgekeerde te doen. De laatste jaren vergat ik altijd om tenminste één keer naar de Zandfeesten te gaan maar dit jaar gelukkig niet.

Het is immers een heel gezellige gebeurtenis. Je ziet er de grootste rommel liggen maar ook de mooiste antiquiteiten. Ik zag er vooral een mooie Duitse reeks van 10 bijzondere Coca Cola flesjes en een eveneens mooi reclamebord met the one and only Betty Boop.

Omdat rondlopen met 2,5 liter Coca Cola op je rug niet zo aangenaam is zijn we de lading eerst gaan lossen en zijn dan begonnen aan onze verkenningstocht doorheen Brugge. Een echte route hadden we niet. Gewoon door Brugge kuieren en genieten van de mooie gebouwen. In Het Schrijverke iets gaan eten en ondertussen de mensen bekijken … zaaaaalig is dat.

Onderweg naar het station gestopt aan de Site Oud Sint Jan en de tentoonstelling rond natuurfotografie meegepakt. Als je mooie natuurfoto’s wil zien moet je zeker eens tot daar gaan.

De vakantie werd dan echt afgesloten met een … file. Nog wel een file op de E40 van de kust naar Brussel. Ik heb er al zoveel over gehoord op de radio … nu heb ik er eens eentje echt meegemaakt. Later heb ik ook nog mogen genieten van de file op de E17 aan de Kennedytunnel. Gelukkig stond ik niet in de file op de E313 van Herentals tot Antwerpen. Met al die files leek het wel een werkdag !

Na de geslaagde wandeling in de Westhoek van eergisteren zijn we vandaag de totaal andere kant uitgereden.

Onze wandeling van vandaag had immers ’s Gravenvoeren als vertrekplaats. De Voerstreek, ooit bron van politieke ergernissen, is eerst en vooral een heel mooie streek om te wandelen (of te fietsen). Bovendien is ze op werkdagen veel bereikbaarder dan het westen van het land.

De wandeling begon al onmiddellijk met een fiks klimmetje en het was duidelijk dat er nog zouden volgen. Maar aan een rustig tempo en met de nodige rust- en drankpauzes tussendoor ging het eigenlijk heel vlot.

In vergelijking met onze vertrouwde Netevallei leek het wel alsof we in het buitenland waren. Even verder waren we trouwens echt in het buitenland aangezien we de Nederlandse grens hadden overgestoken. Je kon het eigenlijk enkel zien aan de nummerplaten want verder zijn er weinig verschillen.

Aan beide kanten van de grens viel het wel op dat er enorm veel kruisbeelden stonden of hingen. In alle maten en gewichten en telkens met een andere spreuk erbij. Hetzelfde geldt voor de vakwerkhuizen.

Onderweg waren er ook voldoende gelegenheden om ons schoofzakske op te eten. Wij hebben onze bokes opgegeten aan de bron van St. Brigida. Ze hadden zelfs speciaal voor ons op de juiste plaats een Dixi neergeplant. Na 13km hadden we de keuze om, na een verfrissende Tönissteiner Lemon, nog enkele honderden meters te wandelen en de wandeling af te ronden of om de geplande wandeling volledig af te werken zodat we aan 16,50 km zouden komen.

We besloten – uiteraard – om de wandeling af te maken. Uiteindelijk stonden er 17 km op de teller toen we terug richting Kempen reden. De dag werd smakelijk afgesloten met bloemkool & puree à la Meus.

Vakantie in eigen land … het kan soms bijzonder goed meevallen. Ik kan het iedereen aanraden.

Mocht het nog niet opgevallen zijn … de dagen beginnen te korten. Nu ja, dat kan uiteraard niet want er zitten nog altijd 24 uur in één dag. Ik bedoel maar dat er steeds minder daglicht is.

Vóór mijn vakantie naar Wales was het nog licht wanneer ik terug naar huis reed na mijn wekelijkse loopafspraak in Lier. Vandaag was het dus al donker (al dacht die Nederlander die voor mij reed daar blijkbaar anders over want die vertikte het om zijn lichten aan te zetten, ondanks het vele geknipper van mijn kant).

Dat is echt wel jammer (niet dat van die Nederlander, wel dat van dat daglicht). Dat betekent immers dat we binnenkort terug onze “Mallekotroute” zullen moeten lopen in plaats van onze Neteroute.

Nu ja, dat is voor binnenkort. Vandaag ging het nog gewoon langs de Nete. Het ging behoorlijk vlot al hebben we het heel rustig aan gedaan. Ik heb deze maand tenslotte al meer dan 100 km gewandeld en ik ben geen twintig meer hè.

Verandering van spijs doet eten … verandering van omgeving doet wandelen.

Omdat we eens iets anders wilden dan steeds rond de figuurlijke kerktoren te wandelen vertrokken we vanochtend rond halftien richting Kemmel waar ik via het wandelknooppuntennetwerk een wandeling van om en bij 15 km had uitgestippeld.

Wandelen in de Westhoek is toch iets totaal anders dan wandelen in de Netevallei. Niet beter of slechter, gewoon anders. Vanop de Kemmelberg zagen we bijvoorbeeld de torens van Ieper die ruim 9 km verder liggen zonder enig probleem. Zo’n vergezichten hebben we in de Kempen uiteraard niet.

Het is ook een beetje moeilijker. De Kemmelberg en de Scherpenberg zijn nu eenmaal iets hoger. De Kemmel is trouwens de hoogste berg in Vlaanderen, tenminste wanneer je de Voerstreek buiten beschouwing laat (maar die staan donderdag op het menu).

Met een smakelijke pasta in de Pieperstraat en het in ontvangst mogen nemen van een originele FM werd een alweer prettige wandeldag afgesloten. Slechts één minpuntje : op één of andere manier is er iets misgelopen met mijn geheugenkaart waardoor ik een dertigtal foto’s ben verloren. We zullen dus nog eens moeten teruggaan .