Wat doe je op een zaterdagnamiddag wanneer het weer niet al te best is en wanneer je nog herstellende bent van een onzachte kennismaking met een grasperk in Wommelgem ?

Je zorgt ervoor dat je 2 kg gehakt, 1kg (gemalen) brood en 4 eieren hebt en je zorgt er voor dat de voorraad soepballetjes in de diepvries wordt aangevuld. Een drietal uur heb ik nodig gehad om 2kg kleine soepballetjes en 1kg grotere gehaktballen te rollen.. Ik weet wel dat je die gewoon in de winkel kunt kopen maar als je ze zelf maakt dan smaken ze gewoon stukken beter. Bovendien is het een soort bezigheidstherapie die je rust brengt.

Al heb ik momenteel een pak minder stress dan vorig jaar tijdens het Hemelvaartweekend. Alhoewel het Roparunweekend nu even dichtbij is als vorig jaar zijn er nu anderen die de stress hebben. Ik heb er alleen voor moeten zorgen dat mijn fietsen in orde zijn en dat mijn kleine bak met materiaal klaar staat. En voor het eerst sinds 2009 verder dus niks. Anderen zorgen voor het eten, het drinken, het materiaal en voor het wagenpark. ’t Is eens wat anders … geen slapeloze nachten tussen Hemelvaart en Pinksteren.

Toen ik deze voormiddag mijn Roparunfiets ging afhalen bij mijn fietsenmaker in Westmalle heb ook eens gekeken wat hij zoal heeft staan aan koersfietsen die binnen mijn budget vallen. Waarschijnlijk wordt mijn (12 jaar oude) Fondriest vervangen door een Scott of een Giant. Maar dat zal iets voor volgende maand zijn.

Het spijt me het te moeten zeggen maar mijn valpartij van gisteren heeft nog een extra slachtoffer geëist.

Naast mijn fiets en mezelf heeft ook collega Bart onherroepelijke schade opgelopen. Toen hij, nadat hij er 100% zeker van was dat met mij alles in orde was en dat ik vervoer naar huis had, op zijn eentje verder reed heeft hij zich tijdens zijn solorit naar huis namelijk verschillende breuken gelachen. Ook vandaag hebben we er nog smakelijk om kunnen lachen (en dat zal later ook nog wel gebeuren).

Maar als je dan even begint na te denken over wat er had kunnen gebeuren … Wat als mijn stuur een kilometer eerder was gebroken ? Dan had op een onzachte manier kennis gemaakt met ruwe beton en zouden we veel minder redenen gehad hebben om te lachen. Of wat als ik een kilometer later was gevallen ? Dan hadden ze een verzameling grint uit mijn lijf kunnen halen met een pincetje. Of erger nog, wat als hadden gekozen voor de route via het jaagpad langs het Albertkanaal ? Dan hadden mij uit de vaart kunnen vissen. En wat zou er gebeurd zijn wanneer ik op de steenweg zou gevallen zijn ? Zouden de auto’s kunnen stoppen hebben ?

Natuurlijk mag je zo niet denken. Immers … “Als ons kat een koe was hadden we elke dag verse melk”. Maar achteraf bekeken had ik geen betere plaats kunnen vinden om te vallen (het blauwe puntje op de foto is de plaats van het onheil).

De gevolgen van de val zijn trouwens al veel minder voelbaar (en zichtbaar). Vanochtend was het nog echt manken geblazen maar nu voel ik bijna niets meer van de knie. De schouder heeft ook een flinke klap gehad maar die is ook al beter, al zal ik daar vermoedelijk wel langer last van hebben.

Gelukkig waren we trouwens maar met twee, anders had het er wel eens zo kunnen uitzien in Wommelgem :

 

Het lijkt wel of de stad Antwerpen niet graag heeft dat ik mee doe aan hun jaarlijkse fietsdag.

Elk jaar gebeurt er wel iets. In 2010 verdronk ik bijna in mijn eigen zweet toen ik bij een temperatuur van + 30°C een lekke band moest vervangen. In 2011 kwam mijn trapas los en kon ik de laatste 5km naar ’t werk te voet afleggen. Vorig jaar kreeg ik na 2km een (onherstelbare) klapband en moest ik te voet terug naar huis om een andere fiets te nemen.

En dan is er het jaar 2013. Vanmorgen ging het nog heel goed. Om kwart over zes vertrokken en dan vanaf Viersel samen met collega Bart naar Antwerpen. Zoals gewoonlijk ging het heel vlot tot aan de militaire baan in Wommelgem. Vanaf dan is het altijd vloeken op de rode lichten. Na 1u18 fietsen had ik de 29,50km tot aan Den Bell overbrugt en kon ik geniet van een smakelijk ontbijt.

De problemen begonnen bij de terugrit. Eerst was er de fikse regenbui die we in Deurne op ons dak kregen. Ondertussen had ik ook al door dat het licht gekraak dat ik vanochtend uit mijn stuur hoorde komen erger werd. Hevig optrekken durfde ik niet meer. En toen, na 9,35km fietsen, op het mooie brede fietspad tussen Wommelgem en Ranst, besloot mijn stuur naar links te draaien en mijn voorwiel naar rechts. Gevolg : een behoorlijke smak tegen de grond (aan een snelheid van 28 à 30 km/u. Gelukkig lag er op die “grond” een behoorlijk dikke laag gras. Mocht het één kilometer vroeger of later geweest zijn dan had ik dit bericht kunnen posten vanuit het ziekenhuis.

De schade lijkt wel flink mee te vallen. De dikke buil die onmiddellijk na de val op mijn knie verscheen lijkt al grotendeels weg te zijn. Uiteraard voelt die knie vrij pijnlijk aan, net als mijn rechterschouder. Maar ik heb nog al mijn vlees en er is niets gebroken. Ik ga het de komende dagen wel heel rustig aan doen. Dat betekent niet fietsen en helaas ook niet lopen. Mijn achtste Roparun komt gelukkig niet in het gedrang.

Zo hoort de (fiets)vork niet in de steel te zitten :

Onder het motto “alle kleine beetjes helpen” heb ik de wagen vandaag thuisgelaten en ben ik met de fiets naar het station van Herentals gereden. Als ik daar nog de verplaatsing van Berchem naar ’t werk en van daar naar Antwerpen-Centraal bij tel dan kom ik uit op net geen 20km. ’t Is niet veel maar ’t is beter dan niets.

Morgen is het Antwerpen Fietsdag en dan rij ik samen met collega Bart met de fiets naar ’t werk. Vóór we gaan werken stoppen we wel even aan “den Bell” om te genieten van het uitgebreide ontbijt dat de Stad Antwerpen ons voorschotelt. Sinds ze met dit initiatief begonnen zijn heb ik nog niet vaak de afspraak gemist. En VIVIUM is dan nog zo vriendelijk om onze werktijd te laten beginnen om 7u30. We moeten er enkel voor zorgen dat we vóór 9u30 binnen zijn.

Wat ik vandaag wel gemist heb is de kans om op TV te komen. De ploeg van Iedereen Beroemd is vadaag langsgekomen in Vorselaar. De uitzending is voorzien op 10 mei. Maar ik zal er helaas niet bij zijn. Ik zal nog wat moeten wachten op mijn fifteen minutes of fame.

Mooie wandeling gemaakt vandaag : 11,50 km in en rond Westerlo, de Parel der Kempen. De reden : de Roparungezinswandeling annex BBQ van team 234.

Het weer was goed, de wandeling was mooi, het eten was heel smakelijk en we hebben gezellig sterke Roparunverhalen en anekdotes gedeeld. Als je dan ook nog het goede doel steunt dan kan je spreken van een geslaagde namiddag.

Wat me ook deugd deed was het feit dat er aantal (ex)collega’s van VIVIUM naar Westerlo waren gekomen om mijn nieuwe team te steunen. We mogen dan zelf geen team meer hebben, de Roparun spreekt toch nog altijd enkele mensen aan.

Binnen twee weken zit ik op dit uur ergens tussen Berlaar en Dötlingen (op een 150km van Hamburg). Of dat in een bestelwagentje is, in een mobilhome of in een vrachtwagen is op dit moment nog niet duidelijk maar dat ik ergens op een Autobahn zal zitten staat wel vast. Er zijn immers nog maar 14 dagen die me scheiden van mijn achtste Roparun.

Gisteren hebben we in het nieuwe hoofdkwartier van ING Life & Non Life in Diegem onze laatste teambijeenkomst gehad. Naast de stand van zaken van de inzamelacties en de logistiek werd ook de teamverdeling overlopen. Ik zit in het B-team waardoor ik eindelijk die verdomde laatste 40 km van het parcours eens kan doen !

Omdat het team ’s zaterdags al om 13u vertrekt in Hamburg, vertrekken we ’s vrijdags al naar Duitsland. Aangezien ik me vrijwilliger heb gemeld om te helpen met het inpakken en klaarmaken van de vrachtwagen en de mobilhomes (verrassing verrassing) is de kans groot dat ik met die vrachtwegen naar Duitsland zal (mee)rijden. Dat ding schijnt te zijn begrensd op 90km/u en heeft dus wat meer tijd nodig.

Ik moet wel zeggen dat het raar aanvoelt. Niet die oranje kleuren die ik moet dragen bij de start in Hamburg en aankomst in Rotterdam maar gewoon het feit dat er andere mensen met de stress zitten. Ik heb zelden zo’n rustige voorbereiding op de Roparun gehad.

’t Is zo eens wat anders: in Lier gaan lopen en maar een paar honderd meter over de Vesten lopen. In plaats van dinsdag of donderdag had ik deze week op woensdag afgesproken met Sally voor onze wekelijkse training.

En deze keer is het me gelukt om eens een alternatief parcours te lopen. Gestart langs de spoorweg, dan een stukje langs het Netekanaal, via de Nete naar de Zaat en dan terug via de Vesten en de Nete terug naar de Lispersteenweg, goed voor 4,75 km en 32 minuten. Qua afstand even lang (of kort) als onze Vesten (met het stukje via de Polder) maar wat mij betreft veel plezieriger lopen aangezien volledig over asfalt.

Helemaal in het begin voelde de enkel nog wel maar dat ging vrij snel over. Toch hou ik me aan mijn plan om de komende weken, tot aan de Roparun, vooral te fietsen en minder te lopen. Morgen hebben we trouwens de laatste teambijeenkomst bij ING Life in Diegem, gevolgd door een etentje. Kan ik hun aanpak eens vergelijken met mijn aanpak.

 

Ik zit weeral bijna halfweg mijn weekje vakantie !

De vakantie werd zaterdag sportief ingezet met een fietstochtje dat, net als de week daarvoor, behoorlijk lastig werd gemaakt door de tegenwind. Gelukkig komt de wind tijdens het Roparunweekend meestal uit het Noorden. De afgelopen jaren was dat een nadeel maar aangezien ik dit jaar uit Hamburg vertrek richting Zuiden … Het was de bedoeling om ook zondag nog een tochtje te maken maar ik had me blijkbaar toch een beetje geforceerd. Het werd dan ook een extra dagje rust vóór het begin van de lenteschoonmaak.

Die lenteschoonmaak is dan gisteren begonnen en vandaag verder gegaan (en wordt overmorgen en vrijdag verdergezet). Vandaag gebeurde dat trouwens in het gezelschap van Koning Willem-Alexander op de achtergrond. Het is immers niet elke dag dat je een troonsoverdracht kan volgen.

Morgen wordt de lenteschoonmaak even onderbroken.

Vandaag heb ik letterlijk “10 minuten geluk” gehad.

Blijkt dat ze om 17u een verdachte koffer hebben ontdekt in de lokettenzaal van Antwerpen-Centraal. Mijn trein is om 17u10 vertrokken (stipt op tijd trouwens). Rond 18u45 is het bomalarm opgeheven maar dan duurt het nog wel “even” eer het treinverkeer terug normaal verloopt.

Voor hetzelfde geld had ik mijn weekje vakantie op een minder aangename manier moeten starten. Inderdaad … een weekje vakantie. ’t Zal eens deugd doen om een hele week niet te moeten gaan werken. Al zal er wel gewerkt worden. Nu de lente begonnen is, moet er immers ook worden gedacht aan de lenteschoonmaak.

Maar de vakantie zal wel deugd doen. Sinds 1 januari heb ik nog maar 5 snipperdagen genomen. En voor de rest is er (hard) gewerkt. Ik ga ook proberen te sporten maar dat zal voornamelijk fietsen zijn en minder lopen. Afgaande op mijn fietstocht van vorige week moet er dringend wat meer gefietst worden in het vooruitzicht van de Roparun en anderzijds wil ik mijn enkel nog wat extra rust geven. Niet dat ik tijdens de vijf kilomter van afgelopen dinsdag nog veel gevoeld heb maar voorkomen is beter dan genezen.

Als ik, zoals vanochtend, op doktersbezoek ga tijdens de vrije visite dan neem ik altijd een boek mee. Op maandagochtend krijg ik vaak niet al teveel tijd om te lezen maar vandaag helaas wel.

Hoewel ik een halfuur vóór het begin van de raadpleging binnenstapte waren er al “acht wachtenden voor mij”. Aan gemiddeld een kwartier per patiënt zag het naar uit dat ik voldoende tijd krijgen om te lezen. Op zich geen probleem want Advocaat van kwade zaken van C.J.Sansom is de afgelopen weken boeiende lectuur gebleken.

Net als Kloostermoord draait ook dit boek weer rond advocaat Matthew Shardlake. Het jaar is 1541. Koning Hendrik VIII trekt onder begeleiding van 1.000 soldaten, een groep adellijke lieden en ambtsdragers en zijn vijfde vrouw Catherina Howard naar York. Zijn doel ? De opstandige onderdanen uit het Noorden, na de ontdekking van een complot tegen zijn macht, te imponeren en ook wel om hen te vernederen.

Shardlake heeft van Aartsbisschop Cranmere de opdracht gegeven om een belangrijke maar gevaarlijke gevangene te begeleiden op zijn reis van York naar Londen. Dan wordt een lokale glaszetter vermoord en dat is het begin van een mysterieuze zaak die niet alleen verband houdt met de gevangene in het kasteel van York maar zelfs met de koninklijke familie.

Dit het tweede verhaal rond Shardlake dat ik gelezen heb en ik kan niet wachten om te beginnen aan het derde verhaal : Het zwarte vuur (dat eigenlijk het tweede verhaal is want ik heb de volgorde niet gerespecteerd, om de eenvoudige reden niet alle boeken op elk moment te koop zijn in de boekenwinkel).

De uitslag van het doktersbezoek is trouwens bevredigend. Het alarmerende cijfer van vorige maand is ondertussen gehalveerd, het tweede cijfer dat aandacht vroeg is ook gedaald maar daar is nog wat werk nodig. Met de nodige medicatie, gezond eten en voldoende beweging mag dat echter geen probleem zijn.