Doodmoe

Het is weeral voorbij. Het is ongelooflijk hoe snel zo’n vijfdaags Roparunweekend voorbij vliegt. Maar ja, time flies when you’re having fun.

Een uitgebreid verslag van mijn achtste Roparun volgt later want ik ben nu veel te moe om veel neer te pennen.

Gisteren om 15u56 liepen en fietsten we over de chipmat op het Wilhelminaplein in Rotterdam. De 566,60 km werden door onze lopers afgelegd aan een gemiddelde snelheid van 11,14 km/u. We waren dan ook bijna een uur vroeger binnen dan verwacht. Een ongelooflijke prestatie gezien de rotslechte weersomstandigheden.

Voor mezelf is de Roparun vandaag om 14u30 geëindigd. Deze voormiddag moesten immers de mobilhomes nog worden gekuist vooraleer we ze terug konden brengen naar onze verhuurder. Met ongeveer 18 uren slaap op 5 dagen loop ik er momenteel dan ook bij als een zombie.

Maar ik heb me wel rot geamuseerd. Ik heb echt genoten van dit weekend. De sfeer in het team was geweldig. Hoewel iedereen serieus bezig was met de zaak werd niet vergeten dat het plezant moet blijven. We hebben dan ook flink wat afgelachen. Het motto leek wel “alles kan, niets moet”. Het feit dat voor waren op schema bewijst dat dit een goeie instelling is. En ik ben er zeker van dat, wanneer we uur achter op schema zouden zijn geweest, de sfeer er niet minder op zou geweest zijn.

En nu kruip ik in ben en ga ik voor onbepaalde tijd slapen. De rest van het verhaal (met de nodige prentjes) volgt in de loop van deze week wel.

Het team voor de start :

team 234 1.jpg

Op de Erasmusbrug :

team 234 3.jpg

Het team na de aankomt op de Coolsingel :

team 234 2.jpg