Goed nieuws! Binnenkort word ik betaald om te bloggen!

Niet voor de schrijfsels dit ik hier al eens pleeg te plaatsen maar wel op ’t werk.

Daar zijn ze sinds kort namelijk begonnen met een actie om de strategie van het bedrijf meer kenbaar te maken onder de personeelsleden.

Op de microsite die daaromtrent wordt gebouwd is er ook plaats voor een blog. Aanvankelijk was mijn manager gevraagd om hieraan deel te nemen maar zij heeft het aanbod afgewezen wegens een agenda die nu al te vol staat. Tijdens het laatste teamoverleg vroeg ze langs haar neus weg of er in ons team misschien andere kandidaten waren.

Om één of andere bizarre reden werd er vrijwel onmiddellijk in mijn richting gekeken al begrijp ik dus echt niet waarom. Oké, ik probeer al enkele jaren af en toe iets op deze eigenste blogpagina te plaatsen en toen ik nog teamcaptain was van Roparunteam 231 heb ik zelfs twee blogs voorzien van de nodige (on)zinnen. Maar moeten ze daarom naar mij kijken ?

Wat er ook van zij … van het één kwam het ander en binnenkort zal ik dus af en toe mijn collega’s verblijden (of vervelen) met een blogstukje. Nog een beetje meer werk waar jammer genoeg geen loonsverhoging aan vast zit. Nog een geluk dat ik graag schrijf.

Sommige boeken zijn als stripverhalen of als een goeie film : na verloop van tijd ken je bepaalde stukken van buiten maar toch kan je ze meermaals lezen of bekijken.

Op filmgebied is “Monty Python and the Holy Grail” zo’n film. Sommige scènes kan ik woord voor woord navertellen (zeker sinds ik in Doune Castle het script heb gekocht) maar toch bekijk ik hem minstens één keer per jaar. Vaak begin ik zelfs op voorhand te lachen met een grap die nog moet komen.

Een boek dat vraagt om jaarlijks te worden herlezen is, of beter zijn, de dagboeken van Adrian Mole (13 ¾ jaar oud) van Sue Townsend. In “From Minor to Major” worden de drie eerste dagboeken samen gebundeld:

• The Secret Diary of Adrian Mole (aged 13 ¾
• The Growing Pains of Adrian Mole
• The True Confessions of Adrian Albert Mole

Dat zijn nog altijd de grappigste 3 boeken uit de reeks. De latere boeken zijn weliswaar grappig maar halen niet hetzelfde niveau. Misschien is het omdat ik een “generatiegenoot” ben van Adrian (hij is geboren op 2-4-1967 en is dus niet zoveel jonger dan mij) dat ik de boeken zo grappig vind ? Het zal ook wel te maken hebben met het schrijverstalent van Sue Townsend. Andere boeken die zeker de moeite waard zijn om te lezen zijn:

• Adrian Mole: The Wilderness Years
• Adrian Mole: The Cappuccino Years
• Adrian Mole and the Weapons of Mass Destruction
• Adrian Mole: The Prostrate Years
• The Queen & I
• Number 10
• Queen Camilla
• The Woman Who Went to Bed for a Year

Wat ben ik blij dat ik geen vegetariër ben. Niet dat ik iets heb tegen vegetariërs, maar als ik er een zou geweest zijn dan zou ik vandaag behoorlijk gezondigd hebben.

Ik schat immers dat ik een twintigtal vliegjes heb verorberd vandaag.

Aangezien de lente in het land is en aangezien ik in minder dan 3 maanden wordt verwacht om ettelijke kilometers te fietsen tussen Parijs en Rotterdam, leek het me een goed idee om de (koers)fiets nog eens boven te halen en een toertje te gaan fietsen.

De vorige fietservaring (eind januari) was niet zo’n meevaller geweest. Het kon vandaag dan ook alleen maar beter gaan, tenminste dat hoopte ik toch.

Het ging gelukkig beter. Had ik vorige keer nog 1u45 nodig voor 40 km, dan had ik vandaag maar een kwartiertje meer nodig voor 12 km meer.

Uiteindelijk had ik 52 km op de teller staan en daar had ik 2u02 voor nodig. Wel jammer van die 2 minuten. Als ik in Lier niet voor een gesloten overweg had gestaan dan had het misschien 2u rond geweest.

 

 

’t Is weeral even geleden dat ik nog eens gezaagd heb. Hoogste tijd om daar iets aan te doen !

Rood is stoppen, groen is stappen. Iedereen weet dit, of zou dit toch moeten weten. Waarom doen ze weinig mensen het dan ?

Elke dag zie ik wel mensen, voornamelijk voetgangers en fietsers, het rode licht negeren. Of het nu ’s morgens tussen Antwerpen-Berchem en de Desguinlei is of ’s avonds tussen de Desguinlei en Antwerpen-Centraal, dat maakt niet uit.

Soms voel ik me wel belachelijk wanneer ik als enige blijf wachten tot het ventje groen wordt maar dat is dan maar zo. Als ik met mijn auto aan een kruispunt sta en ik zie dat er geen enkele auto uit de andere richtingen komt, dan steek ik het kruispunt evenmin over. Waarom zou ik dat dan doen als voetganger of fietser ?

 

Gelukkig heb ik nog geen enkele voetganger zo roekeloos zien handelen als het meisje in de video in volgend artikel in Het Laatste Nieuws :

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/1806048/2014/03/06/Schokkend-meisje-wordt-2-keer-aangereden-chauffeurs-rijden-door.dhtml

 

’t Dinsdag en toch ben ik niet naar Lier gegaan voor mijn wekelijkse loopafspraak. Reden was een vergadering in Brussel deze namiddag en aangezien het nooit te voorspellen is hoe het verkeer van Brussel naar Antwerpen verloopt vond ik het beter om het zekere voor onzekere te nemen en mijn afspraakje af te zeggen.

Al bij al viel dat nogal mee maar toch ben ik blij dat ik niet gaan lopen ben. Hierdoor was ik namelijk op tijd om het einde van een Ebay-veiling mee te maken en … te winnen ! Dit betekent dat namelijk dat er een einde is gekomen aan een zoektocht die misschien al wel 20 jaar duurde.

Al minstens zo lang staat namelijk “De erfenis van Oom Arthur” uit de Dees Dubbel reeks van Rik op mijn nog-te-kopen-lijstje. Ik was het op Ebay al wel eerder tegengekomen maar ofwel was de prijs veel en veel te hoog (+ 100 euro) ofwel was de prijs minder hoog maar ging het om een eenvoudige kopie.

Eerder deze week verscheen nummer 8 van Ohee (dat werd uitgegeven op 1 juni 1963 en dus bijna 51 jaar oud is !) weer op Ebay en uiteraard zette ik onmiddellijk de volgfunctie aan. Twee minuten vóór het einde van de veiling heb ik mijn bod gedaan en na 120 enerverende seconden kwam het verlossende bericht : “Proficiat, het object is nu helemaal van u”. Hij kost iets meer dan de modale strip maar het is wel binnen de perken gebleven.

Als ik het goed heb dan heb ik nu alles wat er van Rik ooit uitgegeven is in mijn bezit! Voor niet-verzamelaars betekent dit misschien niets. Zij zullen evenmin begrijpen waarom je opgewonden kunt zijn door een stom stripverhaal. Maar voor mij is dit dus een hoogdag. Alsof ik de holy grail heb gevonden.

Nu maar hopen dat ik de Knorr-uitgave van “Alles om zeep” uit de Kari Lente reeks van Bob Mau ook eens op deze wijze op de kop kan tikken. Hoop doet leven.

 

 

Ik zal maar beginnen met het sportieve nieuws van dit weekend : ik heb nog eens een vijf kilometer gelopen !

Wat is daar nu bijzonder aan ? Op zich niets want dat is niet de eerste keer maar het was wel geleden van 20 oktober geleden dat ik nog eens 5km of meer had gelopen. Het ging niet zo vlot als ik zou willen maar met een tijd net onder de 36 minuten en met de laatste kilometer de minst trage was ik toch vrij tevreden.

Het muzikale nieuws dan : ik heb het meer dan twee uur durende optreden van Hansi Hinterseer und das Tiroler Echo zonder al teveel problemen overleefd. ’t Is echt niet mijn favoriete muziek en hij durft soms eentonig uit de hoek komen maar al bij al viel dat gisteren beste mee.

Wat helemaal meeviel was het podium. Sfeervolle impressies van Parijs of Venetië, maar vooral veel ooie natuurbeelden (uit Tirol uiteraard). Soms was het moeilijk uit te maken waar het podium stopte en de videowall begon. Ze leken echt op een Oostenrijkse weide te staan. Het gaf me ook de gelegenheid om mijn nieuwe telezoomlens te testen. En die test mag ik wel geslaagd noemen.

 

 

Toen Bart Swings vorig jaar zijn “crowd funding” project opstartte heb ik niet lang getwijfeld om een (kleine) bijdrage te leveren.

Het is niet eerlijk dat zo’n talentvolle sporter weinig of geen steun krijgt terwijl iemand die tegen een balletje kan stampen wansmakelijke bedragen krijgt uitbetaald. Las ik onlangs immers niet dat Wayne Rooney 345.000 euro per week zou gaan verdienen? En ging vorig jaar Gareth Bale niet voor 100.000.000 euro naar Spanje ?

Hetzelfde geldt trouwens voor die enkele mannen (want vrouwen hebben zoveel geluk niet) die toevallig goed met de fiets kunnen rijden of tegen een balletje kunnen slaan of een balletje door een hoepel kunnen gooien.

Maar Bart had zoveel geluk niet en daarom heb ik een klein duwtje in de rug gegeven. Misschien maar net genoeg om die ene naftbak te vullen om zich naar een geschikte piste te rijden om zijn trainingen af te werken maar misschien was het net die ene training die voor die 2 olympische diploma’s heeft gezorgd.

 

 

Waarom herlees ik Adrian Mole elk jaar ? Vandaag heb ik (her)ondekt waarom : het is gewoon één van de grappigste boeken ooit geschreven. Bijna alle boeken van Sue Townsend zijn trouwens bijzonder grappig.

Een bijzonder geslaagd fragment is de beschrijving van de schoolreis naar het British Museum in Londen die Adrian Mole samen met zijn vriendinnetje Pandora en de rest van zijn klas maakt.

Saturday September 19th

The school may well want a clear account by an unprejudiced observer of what happened on the way to, during and coming back from our trip to London. I am the only person qualified. Pandora, for all her qualities, does not possess my nerves of steel.

Class Four D’s Trip to the British Museum

• 7 a.m. Boarded Coach
• 7.05 Ate packed lunch, drank low-calorie drink
• 7.10 Coach stopped for Barry Kent to be sick
• 7.20 Coach stopped for Claire Neilson to go to the Ladies
• 7.30 Coach left school drive
• 7.35 Coach returned to school for Ms Fossington-Gore’s handbag
• 7.40 Coach driver observed to be behaving odly
• 7.45 Coach stopped for Barry Kent to  be sick again
• 7.55 Approached Motorway
• 8 a.m. coach driver stopped coach and asked everyone to stop giving ‘V’signs to lorry drivers
• 8.10 Coach driver loses temper, refuses to drive on motorway until “bloddy teachers control kids”
• 8.20 Ms Fossington-Gore gets everyone sitting down
• 8.25 Drive on to motorway
• 8.30 Everyone singing “Ten Green Bottles”
• 8.35 Everyone singing “Ten Green Snotrags”
• 8.45 Coach driver stops singing by shouting very loudly
• 9.15 Coach driver pulls in at service stations and is observed to drink heavily from hip-flask
• 9.30 Barry Kent hands round bars of chocolate stolen from self-service shop at service station. Ms Fossington-Gore chooses Bounty bar
• 9.40 Barry Kent sick in coach
• 9.50 Two girls sitting near Barry Kent are sick
• 9.51 Coach driver refuses to stop on motorway
• 9.55 Ms Fossington-Gore covers sick in sand
• 9.56 Ms Fossington-Gore sick as a dog
• 10.30 Coach crawls along on hard shoulder, all other lanes closed for repairs
• 11.30 Fight breaks out on back seat as coach approaches end of motorway
• 11.45 Fight ends. Ms Fossing-Gore finds first-aid kit and sees to wounds. Barry Kent is punished by sitting next to driver.
• 11.50 Coach breaks down at Swiss Cottage
• 11.55 Coach driver breaks down in front of AA man
• 12.30 Class Four-D cath London bus to St Pancras
• 1 p.m. Class Four-D walk from St Pancras through Bloomsbury
• 1.30 Enter British Museum. Adrian Mole and Pandora Braithwaite awestruck by evidence of heritage of World Culture. Rest of class Four-D run beserk, laughing at nude statues and dodging curators.
• 2.15 Ms Fossington-Gore in state of collapse. Adrian Mole makes reverse-charge phone call to headmaster. Headmaster in dinner lady strike-meeting, can’t be disturbed
• 3 p.m. Curators round up class Four-D and make them sit on steps of museum
• 3.05 American tourists photograph Adrian Mole saying he is a ‘cute English schoolboy’
• 3.15 Ms Fossington-Gore recovers and leads class Four-D on sightseeing tour of London
• 4 p.m. Barry Kent jumps in fountain at Trafalgar Square, as predicted by Adrian Mole
• 4.30 Barry Kent disappears, last seen heading towards Soho
• 4.35 Police arrive, take Four-D to mobile police unit, arrange coach back. Phone parents about new arrival time. Phone headmaster at home. Claire Neilson has hysterical fit. Pandora Braithwaite tells Ms Fossington-Gore she is a disgrace to teaching profession. Ms Fossington-Gore agrees to resign.
• 6 p.m. Barry Kent found in sex shop. Charged with theft of ‘grow-it-big’ craem and two ‘ticklers’
• 7 p.m. Coach leaves police station with police escort
• 7.30 Police Escort waves goodbye
• 7.35 Coach drivers begs Pandora Braithwaite to keep order
• 7.36 Pandora Braithwaite keeps order
• 8 p.m. Ms Fossington-Gore drafts resignation
• 8.30 Coach driver afflicted by motorway madness
• 8.40 Arrive back. Tyres burning. Class Four-D struck dumb with terror. Ms Fossington-Gore led off by Mr Scruton. Parents up in arms. Coach driver charged by police.

Als je de dagboeken van Adrian Mole nog nooit gelezen hebt dan moet je dat toch eens doen. Ondertussen zijn ze misschien wel een beetje gedateerd maar als je net als ik de fabulous eighties hebt meegemaakt dan is dat niet erg. Een andere absolute aanrader van de hand van Sue Townsend is “The Queen and I”. Zie je ze ergens liggen ? Koop ze dan en lees ze minstens één keer per jaar.

 

 

Het gaat de goeie kant uit met het lopen.

Al zag het er even naar uit dat ik mijn wekelijkse afspraak met loopbuddy Sally letterlijk en figuurlijk in het water zag vallen.

Ik was iets te vroeg op de afspraak en toen ik nog een klapke stond te doen met Wim zagen we plots een lichtflits buiten, gevolgd door gedonder en vooral door regen, heel veel regen.

Gelukkig was na enkele minuten de ergste regen voorbij zodat we toch konden vertrekken. Na een tiental minuten was de regen nagenoeg gestopt en toen we na 29:41 rond waren stonden er 4,29 km op de teller.

Vandaag heeft Suikerrock ook de eerste naam voor 2014 bekendgemaakt. De driedaagse zal op zondag worden afgesloten door … The Jacksons. Uiteraard zonder Michael maar die zag ik al tweemaal aan het werk op de wei in Werchter. Ook zus Janet zag ik al aan ’t werk maar dan in Flanders Expo in Gent. Nu kan ik de rest van de familie eens zien.