Zomer 1545. Engeland is in staat van oorlog. De invasie van Frankrijk door Hendrik VIII is vreselijk misgelopen en een enorme Franse vloot maakt zich klaar om het Kanaal over te steken.

Ondertussen krijgt Matthew Shardlake een zaak toegewezen om een oude bediende van Koningin Catherine Parr bij te staan. Sinds de gruwelijke moorden die zich twee jaar eerder hebben voorgedaan en waarbij Shardlake het leven van de Koningin heeft gered krijgt hij wel vaker een zaak via haar toegewezen.

De zoon van die bediende heeft zelfmoord gepleegd nadat hij een zaak heeft aangespannen tegen Sir Nicholas Hobbey, voogd van Hugh Curteys vanwege monsterlijke wreedheden ten opzichte van ten opzichte van de minderjarige.

Shardlake vertrekt naar Portsmouth waar iedereen zich klaarmaakt voor een oorlog met de Fransen. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om in Sussex uit te zoeken wat er 19 jaar geleden is gebeurd met Ellen Fettiplace, een jonge vrouw die in het gesticht van Bedlam zit opgesloten.

De ene zaak lijkt al mysterieuzer dan de andere. Des te dieper hij in het verleden graaft, des te gevaarlijke lijkt het te worden voor hem. Ondertussen moet hij ook nog afrekenen met een leugenachtige huisbewaarder en een oplossing zoeken voor zijn medewerker Jack Barak die binnenkort vader zal worden en bijna wordt opgeroepen voor het leger.

 

 

Dat is heel beknopt het verhaal van “Heartstone”, de vijfde Shardlake thriller van C.J. Sansom. Net als de vorige 4 verhalen is ook dit weer zo’n boek dat je nauwelijks kan neerleggen. Zo’n boek dat je zelfs een beetje doet hopen dat de trein vertraging heeft zodat je een paar bladzijden extra kunt lezen. Ook deze keer weet Sansom als geen ander fictie en non-fictie met elkaar te verwezen. Blijkbaar komt er dit jaar een zesde boek uit rond de gebochelde advocaat. Amazon.co.uk zal me wel tijdig verwittigen zeker ?

Vanaf morgen ga ik wel terug de luchtige toer op en ga ik The Secret Diary of Adrian Mole (Aged 13 ¾ ) herlezen. Een jaarlijkse traditie die ik in ere moet houden. Bericht aan mijn medereizigers op de trein : alvast op voorhand mijn excuses voor de eventuele lachuitbarstingen.

Urbanus zou “Why Should I ?” antwoorden op deze vraag maar het leek wel echt lente vandaag, ook al moeten we daar eigenlijk nog een maand op wachten.

In de loop van de namiddag heb ik dan ook, voor de tweede maal dit weekend, de loopschoenen aangetrokken om een halfuurtje te gaan lopen. Deze keer ging het richting één van de mooiste kastelen van het land (althans dat vinden wij hier in Vorselaar tenminste).

Het tochtje van thuis naar Kasteel De Borrekens en terug was goed voor 4,50 km en daar had ik net geen 32 minuten voor nodig. Belangrijk is dat niet echt. Wel belangrijk is het feit dat er voor het eerst sinds lang terug twee keer werd gelopen in één weekend.

In de kasteeldreven was het trouwens behoorlijk druk. Talloze wandelaars (met hun honden) genoten van het aangename lenteweer.

 

 

Vrij gevulde dag gehad vandaag.

• 06u30: wekker loopt af
• 07u15: vertrek naar ’t werk
• 07u45: aankomst op ’t werk
• 07u46: beginnen werken
• 13u50: vertrek naar huis
• 14u30: aankomst thuis
• 15u30: begin van halfuurtje lopen
• 16u00: einde van halfuurtje lopen (4,05 km in 29 minuten)

Daarna een lang warm bad, een goeie maaltijd, de strip-database updaten en klaar om een goeie film in de DVD-speler te stoppen.

De stripverzameling telt sinds gisteren trouwens 3.400 exemplaren. De 5 recentste aanwinsten heb ik gekocht bij Peter Janda van Stripwinkel Adhemar in Gent. Mijn vaste adres voor strips is Stripwinkel Beo in Antwerpen maar Peter brengt geregeld zelf strips uit.

Hij zorgt er voor dat vroeger werk of onuitgegeven werk van iconen als Willy Vandersteen, Marc Sleen en Bob Mau worden heruitgegeven, telkens in beperkte oplage.En aangezien ik een grote fan ben van Marc Sleen en Bob Mau koop ik geregeld strips bij hem, meestal via internet al ga ik heel af en toe wel eens naar Gent.

 

 

 

Het autosalon mag dan al even voorbij zijn, mijn verzameling (miniatuur)auto’s is deze week weer met twee exemplaren toegenomen. Het ene exemplaar kwam uit Essex en het tweede exemplaar uit Bretagne.

Tegenwoordig lijkt zoiets de normaalste zaak ter wereld. Je gaat even naar Ebay, klikt een paar dingen aan en enkele dagen later brengt de postbode een pakje aan de deur.

Enkele jaren geleden moest ik me nog behelpen met rommelbeurzen, ruilbeurzen en (vaak heel dure) speciaalzaken. En nu kan ik dat alles vanuit mijn luie zetel.

Er zijn natuurlijk ook wel “gevaren” aan verbonden. Er is uiteraard het risico dat het bestelde niet aankomt. Daar heb ik zelf in al die jaren maar 1 keer last van gehad en die verkoper heeft dan gewoon het geld teruggestort. Voor sommige verkopers ben ik wel een terugkerende klant en dat schept toch een vertrouwensband.

Neen, het grote risico is zelfcontrole of het gebrek er aan. Ik hoef maar even de zoekparameters “speelgoed” en “coca cola” in te tikken en er staan 600 producten te koop voor mijn neus. Sommige zaken zijn wel onbetaalbaar (1.214 euro voor een miniatuurtje is vrij veel geld) maar een groot deel is wel betaalbaar. Niet simpel hoor.

 

 

 

“Eenvoud siert de mens” zegt het spreekwoord. En daarvan heb ik gisteren tot tweemaal toe het bewijs gezien en gehoord.

 

Plaats van dit alles was het Casino-Kursaal van Oostende. Aanvankelijk had ik me verwacht aan één optreden maar ik heb er twee gekregen.

 

Toen iets over acht de lichten uitgingen dacht ik dat Suzanne Vega de laatste weken toch wel wat was bijgekomen. Toen ze dan nog in het Nederlands begon te zingen had ik door dat dit NIET de New Yorkse singer/songwriter was maar wel Hannelore Bedert. Begeleid door slechts één muzikant kwamen haar zangtalenten meer dan ooit tot hun recht. Ik kijk al uit naar haar passage op Na Fir Bolg in juli. En fier dat ze trouwens was dat ze het voorprogramma mocht verzorgen. Ze heeft zelfs haar gitaar laten signeren door Mevrouw Vega.

 

Iets over negen was het dan de beurt aan de zangeres waarvoor ik de verre verplaatsing had gemaakt. Ook zij werd door slechts één muzikant begeleid. Openen deed ze met Marlene on the Wall. Daarna volgden haar bekende hits, een beetje ouder werk maar toch vooral werk van haar nieuwe CD. Uiteraard mocht ook Tom’s Diner niet ontbreken, zij het deze keer niet A Capella.

 

Als de andere concerten die dit jaar op mijn lijstje staan dan ga ik prachtig concertjaar hebben.

 

 

 

Gisteren werd een moeilijke week afgesloten met de begrafenis van Stef in een overvolle Sint-Niklaaskerk in Putte. Het is een waardig afscheid geworden dat emotioneel vaak naar de keel greep. De vele getuigenissen en de mooie (rock)muziek brachten velen tot tranen. Vooral de live gebrachte versies van Hallelujah en My Guitar Gently Weeps (muzikale versie) zorgden voor kippevel net als de staande ovatie die Stef kreeg.

Nu kunnen we beginnen aan de verwerking. Eenvoudig zal het niet zijn maar samen komen we er wel door.

Zelf kan ik morgen en overmorgen even tot rust komen aan zee. Morgenavond komt Suzanne Vega immers naar het Kursaal in Oostende. En daar knoop ik dan maar ineens een tweedaagse aan vast. Op het moment dat je zo’n ticketje besteld weet je immers niet wat voor weer het zal worden. En dan boek ik liever een hotelkamer voor één nacht om te voorkomen dat ik in het midden van de nacht in een sneeuwstorm van Oostende naar huis zou moeten komen. Wist ik veel dat we gewoon een verlengde herfst zouden krijgen?

Waarom ? Waarom ? Waarom ?

Een vraag die sinds zaterdag door mijn hoofd (en dat van de collega’s) speelt en waar maar geen zinnig antwoord op te verzinnen valt.

 

 

Heidi, Fien en Tuur … Veel sterkte in deze moeilijke tijden. Moge de steun van je familie en vrienden je troost bieden. En goede herinneringen het verlies verzachten

“Revelation” is het laatste boek van het Nieuwe Testament en is bij ons bekend als “Openbaringen”.

Maar het is ook de titel van het vierde boek avn C.J. Sansom rond advocaat Matthew Shardlake ten tijde van Hendrik VIII. Omdat het – voor zover ik weet – nog niet in het Nederlands is verschenen, heb ik het onlangs maar in het Engels gekocht. Ik weet dat geduld een schone zaak is maar als het goede boeken betreft heb ik geen geduld.

Het verhaal speelt zich af in het voorjaar van 1543. Catherine Howard, de vijfde vrouw van Hendrik VIII is ondertussen onthoofd en Hendrik heeft zijn zinnen gezet op een andere Catherine : Catherine Parr. Zij houdt hem echter af. Aartsbisschop Cranmer ziet dat huwelijk echter wel zitten omdat Catherine gekend is voor haar sympathie ten opzichte van de reformatie.

Shardlake werkt ondertussen aan de zaak van een jongeman die fanatisch bidt, opgesloten werd in het Bedlam Asylum en het gevaar loopt om op de brandstapel te eindigen als ketter. Shardlake vraagt zijn vriend en ex-monnik Guy Malton om de jongen te helpen.

Maar dan wordt een oude vriend van Shardlake op gruwelijke wijze vermoord. De Koninklijke lijkschouwer schort de zaak echter op. Shardlake belooft aan de weduwe van zijn vriend dat hij de moordenaar zal opsporen.

Voor hij het beseft staat hij bij Aartsbisschop Cranmer en moet hij samen met zijn assistent Jack Barak en Coroner Harsnet niet één maar twee moorden oplossen. Al snel volgen er nog andere moorden, de ene al gruwelijker dan de andere. Blijkbaar is er een seriemoordenaar op pad die de 7 plagen uit Openbaringen 16 in realiteit brengt …

Ruim 600 bladzijden lang mengt Sansom weer fictie en non-fictie in een spannende thriller. Een echte aanrader voor fans van historische thrillers. Morgen begin ik aan de vijfde uit de Shardlake serie : Heartstone.

 

 

Bedankt Michel Wuyts !

Niet dat ik een fan van hem ben. Integendeel zelfs. Sinds die man commentaar mag geven bij belangrijke wielerwedstrijden slaag ik er niet meer in om een wedstrijd live op TV te bekijken. Stapelzot word ik van die man.

Waarom hem dan bedanken ?

Omdat hij ervoor gezorgd heeft dat ik deze namiddag een klein halfuurtje ben gaan lopen. Dit in het gezelschap van het bekwame commentaar van Christophe Vandegoor en Carl Berteele zodat ik toch nog kon genieten van een spannend WK Veldrijden in Hoogerheide.

Ik had het WK liever anders zien (of horen) eindigen. Ik heb het er namelijk een beetje moeilijk mee dat Zdenek Stybar, die maar een zestal crossen heeft gereden dit jaar, zich tot wereldkampioen liet kronen. Anderzijds was het een beklijvend duel en de beste van de twee (van vandaag) heeft gewonnen.

Sven Nys zou een logischere kampioen zijn geweest maar zo gaat dat soms in de sport. Het is natuurlijk wel een beetje beschamend voor al die andere veldrijders dat ze zich door een “toevallige passant” zo in de vernieling laten rijden.

Op de derde plaats had ik ook liever een Peeters of Meeusen zien staan. Niets dat ik iets heb tegen Pauwels maar ik moet zijn ploegleider (die eikel zoals Paul Herygers hem eerder deze week noemde) absoluut niet.

Al bij al is het met 7 medailles (2 x goud, 2 x zilver, 3 x brons) en een resem mooie ereplaatsen wel een geslaagd weekend voor de Belgen.