Met het mooie weer van vandaag had ik kunnen gaan joggen. Ik had ook een toertje kunnen doen met de koersfiets of met de MTB. Gezien mijn verkoudheid heb ik besloten van geen van die dingen te doen.

Maar ik ben niet binnen blijven zitten. Ik heb mijn nieuw speeltje genomen en heb een wandelingetje (van ruim 11km) gemaakt. Het Land van Nete en Aa in Grobbendonk en Vorselaar is daarvoor een perfect gebied, zeker in de herfst.

Jammer genoeg heb ik geen reeën gezien. De rest van de fauna en flora heeft me gelukkig niet in de steek gelaten.

De eerste test van mijn speeltje is alvast gelukt.

 

Meer foto’s op facebook : https://www.facebook.com/luc.cambre/media_set?set=a.10205032367711245.1073741879.1304146226&type=1

Sommige mensen kopen elk jaar een nieuwe aaifoon. Andere mensen kopen telkens de nieuwste versie van aaipet. Er zijn ook mensen die elk jaar veel geld uitgeven aan een nieuwe montenbaaik of koersfiets. Ik heb daar geen problemen mee, er zijn nu eenmaal hobby’s die een beetje geld kosten.

Fotografie is ook zo’n hobby. Ook de wereld van de fotografie staat niet stil en af en toe moet je eens upgraden. En dat heb ik vandaag gedaan. Ik ben mijn digitale carrière begonnen met de Canos EOS 300D. Die werd opgevolgd door de Canos EOS 1100D. Nu zijn we weer enkele jaren verder en daarom heb ik me een Canon EOS 600D aangeschaft.

Dit toestel heeft toch weer enkele extra snufjes maar het is vooral het draaibaar en uitklapbaar scherm dat me heeft overtuigd om te veranderen van toestel. Gedaan met op de grond gaan liggen of blindelings met de armen in de lucht tientallen foto’s nemen in de hoop dat er iets deftigs op staat.

En het “oude” toestel ? Wat gebeurt daarmee ? Dat wordt uitgeleend aan een beginnende fotografe. Momenteel is het nog een beetje zoeken of fotografie echt haar ding is. Dan zou het te gek zijn om een hele investering te doen om nieuw materiaal te kopen. Dat kan later ook nog wel en voorlopig kan ze verder.

En wie weet … als binnen enkele jaren haar foto’s op de cover van Vogue of Time Magazine staan kan ik zeggen : ’t is allemaal begonnen met mijnen EOS 1100 .

 

 

Michael J. Fox had een Delorian nodig om terug te gaan in de tijd. Suske en Wiske gaan terug in de tijd met de tijdmachine van professor Barabas.

Ik ben gisteren ook terug gegaan in de tijd. Het enige dat ik nodig had was een toegangsticket voor den Trix in Borgerhout (dat in mijnen tijd nog Hof ter Loo heette). Ik ben zelfs meer jaren terug gegaan dan ik euro’s heb betaald om binnen te geraken.

Ik altijd al een brede smaak in muziek heb gehad. Maar dankzij de discohit van KISS in 1979 (want zo werd I Was Made for Lovin’ You destijds genoemd) heeft hardrock en metal toch altijd de voorkeur gehad. Sinds die memorabele dag in september 1980 toen Mijnheer Verbiest, mijn leraar biologie in ’t vierde middelbaar, me vroeg of ik interesse had om eens mee te gaan naar KISS in Vorst Nationaal zijn er talloze concerten gevolgd.

De keren dat ik nachtje door heb gedaan in Brussel Zuid omdat er na de optredens in Vorst Nationaal geen trein meer terug was zijn niet te tellen. Hetzelfde geldt voor de groepen : KISS, Iron Maiden, Rainbow, Gillan, Whitesnake, Saxon, Judas Priest, Girlschool en zovele anderen.

Toen ik onlangs zag dat Saxon kwam optreden naar aanleiding van de 35^ste verjaardag van hun eerste album besloot ik om het er op te wagen en nog eens te gaan kijken. Altijd een risico omdat de stam van die oudjes het al eens durft laten afweten. Maar gisteren bleek gelukkig dat de stem van Biff Bifford geen last had van metaalmoeheid.

De avond werd ingezet door Halcyon Way, een Amerikaanse metalband. Goed voor een halfuurtje maar voor de rest een beetje te stereotiep. Daarna was het beurt aan Skid Row. Deze Amerikanen kende ik alleen bij naam maar ze hebben niet teleurgesteld. Hier was zeker geen metaalmoeheid te bespeuren, eerder roestvrij staal. Stilaan begon de sfeer er ook te komen.

Iets over negen was het dan de beurt aan Top of the Bill : Saxon. De laatste keer dat ik hen gezien had was in 1981 toen ze samen met Judas Priest in Vorst stonden. Enkele jaren terug heb ik moeten vaststellen dat deze laatsten volledig doorgeroest waren. Gelukkig was dat niet zo bij Saxon. Zij zijn duidelijk gemaakt van edelmetaal.

Het einde van het concert heb ik niet afgewacht. Het metaal mag dan geen last hebben gehad van moeheid, om kwart voor elf was mijn pijp volledig uit en ben ik maar huiswaarts getrokken. Maar ik heb een geweldige avond gehad en ik heb me weer even 17 gevoeld. Zeker voor herhaling vatbaar.

De donkere dagen zijn al enige tijd bezig.

Voor mij betekent dat vertrekken in het donker naar ’t werk en terugkeren naar huis, eveneens in ’t donker. Als ik niet af en toe eens zou buitengaan om een dosis “Vitamine N” tot mij te nemen, dan zag ik geen echt daglicht meer tijdens de week.

Op zich heb ik wel iets met de herfst en winter. Niet zozeer met de regen, wind en sneeuw maar wel met de koude, al is daar de laatste dagen weinig van te bespeuren. Van mij mag dat “warme” snel stoppen.

Wat ook mag stoppen is al dat gedoe over het “afschakelingsplan”. Daar worden ook behoorlijk wat bomen over gezaagd. Zelfs tijdens het weerbericht wordt een “afschakelvoorspelling” gemaakt. En dan die besparingstips die ze geven.  “Gebruik een laptop in plaats van een desktop tijdens de piek” (een heel nuttige tip voor mensen die geen laptop hebben), “maak enkel eenpansgerechten klaar” … je kan het zo gek niet bedenken of ze vinden wel iets. Voor mij is het vrij simpel. Rij ’s avonds eens van Hasselt naar Antwerpen over de E313 en doe bij al die bedrijven (die gesloten zijn) de lichten uit. Vergeet ook niet alle spots op kerktorens en andere monumenten uit te doen.

’t Zal weer wel een storm in een glas water zijn zeker ? En anders is ’t de schuld van de sossen.

 

 

1938.

De zomer loopt op zijn einde. Privé-detective Bernie Gunther krijgt bezoek van een vrouw, wiens homofiele zoon wordt gechanteerd. Zij vraagt hem om niet alleen de chanteur te vinden maar ook een aantal compromitterende brieven. Tijdens deze opdracht wordt niet alleen de chanteur vermoord maar ook Gunthers detective-partner Bruno Stahlecker.

Los van deze zaak zijn er in Berlijn tijdens de zomer enkele jonge meisjes op gruwelijke wijze vermoord. De meisjes voldoen allen aan het Arische ideaal : jong, blond, blauwe ogen … Uiteraard worden de Joden verdacht.

Reinhard Heydrich, de grote man van de SD, “verzoekt” Bernie om terug bij de Kriminalpolizei te komen en de zaak op te lossen. Gaandeweg ontdekt Gunther een duister SS-complot dat uiteindelijk een triest hoogtepunt zal bereiken tijdens één van de donkstere nachten uit de Duitse geschiedenis.

Dat is heel kort samengevat de inhoud van “Het handwerk van de beul”, het tweede verhaal rond Bernie Gunther in de “Berlijnse trilogie”. Dit boek is een stuk beter dan het eerste. Terwijl in het eerste verhaal de historische figuren eerder een “cameo” hadden spelen ze in dit verhaal mee de hoofdrollen. Heydrich, Himmler, Rahn, Weisthor, Streicher .. ze passeren één voor één de revue.

Ondertussen ben ik begonnen aan het derde en laatste verhaal uit de trilogie : Een Duits requiem.

Ik ga zeker geen modder gooien naar de organisatoren van de 4^e Personeelsclubquiz die gisteren plaatsvond in het restaurant van Kantoren De Hertoghe.

Voor de derde keer op rij hebben we een PCM-team afgevaardigd. Samen met Leni, Bart, Danielle, Gunter en Anja vormde ik “Op het puntje van ons tong”. Het eerste jaar werden we (misschien verrassend) tweede. Vorig jaar scoorden we niet zo goed maar we zijn ervan overtuigd dat dit een gevolg is van sorteerproblemen in Excel.

Na een smakelijk wokbuffet nam presentator Wouter de microfoon. Er waren vijf vragenrondes, drie fotorondes, drie doe-rondes en een “karaokeronde” om af te sluiten. Uiteindelijk zijn we verdienstelijk vierde geworden. Als Leni een baard had gehad, Bart niet zou “geflikt” zijn geweest en Gunter iets beter had opgelet tijdens de geschiedenisles () dan hadden we misschien wel gewonnen.

Deelnemen is echter belangrijker dan winnen, althans volgens de Olympiërs toch. En we hebben ons in ieder geval goed geamuseerd. En op persoonlijk vlak heb ik een prijs gekozen die wel echt bij me past (al zou die waardebon van 6 x 50 euro voor De Covelier in Antwerpen ook niet slecht zijn geweest).

 

 

Vandaag heb ik aan fietsruil gedaan. Een echte ruil was het niet maar ik ben met de koersfiets naar Rijwielen Hermans in Westmalle gereden. Die fiets heb ik daar achtergelaten voor een onderhoudje. De terugweg heb ik afgelegd met mijn mountainbike die een grote opknapbeurt heeft gekregen.

Alhoewel het merendeel van de route op asfalt werd afgelegd ben ik ook enkele keren door een ouderwets karrenspoor gereden. Je kent dat wel, sporen en putten van 30cm diep, gevuld met modder. ’t Is niet voor elke dag maar af en toe is het wel prettig om eens lekker smerig te worden.

 

 

De boeken rond Bernhard – Bernie – Gunther van Philip Kerr, dat is echt iets dat ik zou moeten lezen. Een detective die zaken oplost in het Nazi-Duitsland, dat moet u toch liggen.

Ik heb het de afgelopen maanden enkele keren gehoord en wie ben ik dan om die mensen tegen te spreken ? De eerste drie verhalen zijn gebundeld in één boek : de Berlijnse Trilogie met daarin “Een Berlijnse kwestie”, “Het handwerk van de beul” en “Een Duits requiem”.

Dankzij de treinproblemen van eergisteren heb ik het eerste deel sneller dan verwacht uitgelezen. Dat speelt zich in 1936. Hitler heeft nu de absolute macht en Berlijn maakt zich klaar voor de Olympische Spelen. Bernie Gunther, ex-politieman die nu detective is geworden, specialiseert zich in het opzoeken van vermiste personen, voornamelijk Joden.

Dan wordt hij gecontacteerd door een rijke industrieel die hem vraagt om de moord op zijn dochter en schoonzoon te onderzoeken en tegelijkertijd een gestolen diamanten halssnoer op te sporen. Wanneer ook Goering en Heydrich zich met de zaak bemoeien wordt het er niet simpeler op. Gunther wordt zelfs opgesloten in een KZ opgesloten.

Is dit eerste boek me bevallen ? Ik kan niet zeggen dat het een slecht boek was. Het leest heel vlot. Ik kan echter evenmin zeggen dat het me een “wauw-gevoel” gaf. Andere schrijvers zoals Harlan Coben of C.J. Sansom zijn daar wel in geslaagd. Het plot van het eerste verhaal vond ik niet al te sterk. Ook had Kerr naar mijn mening meer feiten mogen verwerken tussen de fictie.

Er wordt me wel verteld dat het tweede en vooral het derde boek beter zijn. Of ik hun mening deel zal nog moeten blijken.

 

 

Eén van mijn motto’s is : “als ge niks zinnigs te vertellen hebt … zwijg dan”. Dat is ook de reden waarom het op deze blog soms enkele dagen stil is.

Ik had afgelopen zaterdag een berichtje kunnen wijden aan Lieven, onze burgemeester, die in het feestgedruis van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 had beloofd aan zijn vriendin om, na jaren samenwonen, binnen de twee jaar te trouwen. Afgelopen week was het dan zover, net binnen de termijn dus. Hij had het hele dorp uitgenodigd voor een drankje na de kerkelijke inzegening van het huwelijk. Uiteindelijk zijn er zo’n 400 “gasten” opgedaagd, waaronder mijn ouders en ikzelf. Tenslotte is de burgemeester nu officieel familie van mij aangezien hij met “ons Vicky”, de dochter van “onzen Hugo” getrouwd.

Ik had het ook kunnen hebben over de geplande fietstocht van afgelopen zondag die letterlijk in het water is gevallen en over de 80 frikadellen die ik dan maar gemaakt heb. Of over het werk in de tuin van gisterenvoormiddag en mijn 5km joggen van gisterennamiddag terwijl ik van een snipperdagje genoot. Maar ik heb het niet gedaan omdat het nu ook weer niet zo interessant is.

Wat wel interessant zou zijn geweest was een beetje informatie vanwege de NMBS of Infrabel of van wie dan ook tijdens de avondspits die weer eens heel chaotisch verliep. Ik was vrij laat doorgegaan op ’t werk maar was blij toen ik toch nog op tijd in Antwerpen-Centraal was om mijn trein van 17u10 naar Hamont/Hasselt te nemen. En ja hoor, stipt om 17u10 gingen de deuren dicht.

Vijf minuten later stonden we echter nog steeds op dezelfde plaats. Nog eens vijf minuten gingen in alle stilte voorbij. En nog eens vijf minuten. Uiteindelijk sprak de stem van de treinbegeleider door de luidsprekers : “het vertrek van deze trein is voor onbepaalde tijd uitgesteld vanwege een bommelding in het station van Mol”. De deuren werden vrijgegeven en vele pendelaars, waaronder ik, stapten af om een alternatieve trein te zoeken.

Terwijl we, nog geen minuut later, beneden naar het infobord stonden te kijken hoorden we het typische geluid van een vertrekkende dieseltrein. Daar hadden ze ons weer schoon liggen. Er zat niets anders op dan de trein van 17u47 naar Turnhout te nemen. Uiteindelijk was ik na een tochtje van 2u15 thuis.

Dit alles had kunnen worden voorkomen door een beetje communicatie. Om 17u15 is er namelijk een trein naar Herentals, stipt op tijd vertrokken.

Enfin, zoals de grote Johan ooit zei : “elk nadeel heb z’n voordeel”. Door de vertragingen heb ik “Een Berlijnse kwestie” van Phlip Kerr kunnen uitlezen (maar daarover later meer).

De “donkere dagen” zijn begonnen en dat betekent ook dat mijn jaarlijkse ergernissen naar boven komen.

Waarom oh waarom zie ik elke morgen, wanneer ik met mijn vélo van Berchem naar De Hertoghe fiets, zoveel fietsers zonder verlichting en/of fluohesje rondrijden ? Is dat nu zo moeilijk ? Waarom riskeren die mensen hun leven ? Zo’n fluohesje weegt absoluut niets en de tijd dat men zo’n zware dynamo moest aandrijven om een beetje licht te hebben is toch ook al lang voorbij ?

Ik weet dat een fluohesje niet om aan te zien is, maar het helpt wel om gezien te worden. Immers, als ze je niet zien ben je gezien ! (heb je ‘m ? ik hoop van wel want daar ik heb lang over nagedacht).

Ander punt dat me de laatste dagen enorm heeft gestoord heeft ook met licht te maken maar dan van een groene of rode kleur. Een groot deel van de Antwerpenaren (en van de bezoekers van Antwerpen) schijnt namelijk kleurenblind te zijn. Ze schijnen te denken dat je bij rood licht mag oversteken en dat je bij groen licht moet … oversteken. Als volwassenen dat doen dan is het gewoon ergerlijk maar wanneer ik mama’s of papa’s met hun kroost door het rode licht zie oversteken dan krullen mijn tenen.

Laatste stukje gezaag voor vandaag : onaangepaste gedrag op het openbaar vervoer (trein, tram, bus maar in mijn geval vooral trein). Gekruiste benen zijn misschien mooi om zien wanneer het gaat over Sharon Stone in Basic Instinct maar in een volle trein in de avondspits is dat niet de manier om te zitten. Persoonlijk had ik er vandaag geen last van maar mijn buurman moest zijn benen wel in de middengang steken om een beetje comfortabel te willen zitten.

Lekker zagen kan soms toch goed doen.

 

 

Wat zijn de voordelen van een dagje cursus in onze hoofdstad ?

Uiteraard dat je weer wat bijgeleerd hebt (in mijn geval over Excel 2010) maar vooral dat je langer onderweg bent met de trein. En langer onderweg zijn met de trein betekent in mijn geval … meer tijd om te lezen.

Zo heb ik, vroeger dan verwacht, “Niemand Vertellen” van Harlan Coben kunnen uitlezen. Elke dag herleeft kinderarts David Beck de gruwelijke gebeurtenissen van acht jaar geleden opnieuw. Die nacht aan het glinsterende meer. De nacht dat zijn vrouw Elizabeth werd meegesleurd en vermoord.

Dan krijgt hij plots een bericht met een cryptische boodschap, een boodschap die enkel hijzelf en zijn overleden vrouw kennen. Zou zijn vrouw dan toch nog in leven zijn ? Er volgen nog meer boodschappen maar er vallen ook nieuwe slachtoffers …

Net als alle andere boeken van Coben leest dit verhaal als een sneltrein. Hij slaagt er ook geregeld is om zijn lezers op het verkeerde been te zetten. Soms denk je dat je het verhaal doorhebt maar dan vlamt hij er een plotwending tegen aan en moet je al je theorieën herbekijken.

Vanaf morgen ga ik terug in het verleden, meer bepaald naar het Berlijn van 1936 waar privédetective Bernie Gunther aan zijn eerste grote opdracht begint. Philip Kerr, de schrijver van de verhalen rond Bernie Gunther werd me door verschillende mensen aangeraden. Eens kijken of ze gelijk hadden.