Stil weekend op blogniveau maar zeker geen stil weekend gehad.

Het weekend begon uiteraard op vrijdag, net zoals altijd. Verschillend was deze keer wel dat de meeste van mijn collega’s zich vanaf 15u begonnen klaar te maken om naar het Personeelsevent in Lint te gaan terwijl ik gewoon bleef verder werken.

Ik had immers andere plannen. Het zal u niet verbazen dat ik een concertje in mijn agenda had staan waardoor ik niet kon deelnamen aan het personeelsevent. Nu ja, ik heb lang moeten zoeken eer ik een concertje had gevonden hoor. Ik ben namelijk geen fan van dergelijke eventen. Vroeger kon je er tenminste nog deftig eten met een 5 gangen menu of een gigantisch buffet. Maar nu zijn het gewone food-standjes waar je een kartonnen bekertje pasta of zoiets kunt krijgen. Bovendien is de muziek er meestal al slecht en een “danser” ben ik ook al niet.

Neen … voor mij hoeft het echt niet. Mijn plannen leken me veel leuker. Eerst een wandelingetje van 2,5 km op Conny op te pikken. Dan nog eens een kilometertje wandelen om iets te gaan eten onder de toren van de kathedraal. En dan 4,5 km wandelen om naar den Trix in Borgerhout te stappen. Gelukkig regende het niet zo hard als ’s morgens toen ik daar mijn auto ging droppen.

Er stonden in Trix Club twee groepen geprogrammeerd: Pavlove die vorig jaar waren geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van StuBru en Cults, een koppel Amerikanen die Indierock zouden spelen. We kenden geen van beide groepen maar met een inkomprijs van 14 euro kan dat niet echt tegenvallen. En dat heeft het zeker niet gedaan. Best wel leuke muziek en ongetwijfeld beter dan Wim Soetaer die op de moment in Lint klassiekers aan ’t verkrachten was.

Zaterdag is dan vrij rustig verlopen maar zondag was weer wel een goed gevulde dag. In de namiddag een frisse wandeling van 10km rond Peulis gemaakt met een tussenstop in Klein Boom om een bezoekje aan de Stripbeurs te brengen. Ik ben er wel sneller dan normaal doorgegaan maar heb toch wel enkele koopjes kunnen doen en een paar strips van mijn lijstje kunnen schrappen.

Na een smakelijke hap in restaurant Casa Conny vertrokken we dan terug naar Borgerhout voor het tweede concert van het weekend. In de Roma traden immers The Bootleg Beatles op. Ik had ze zo’n twee jaar geleden al eens gezien en wist dan ook dat het goed zou moeten zijn.

En ja hoor, ze waren weer heel goed (al waren ze vorige keer in Leuven net iets beter). Het is soms echt wel creepy hoe ze alle tics en houdingen van de originele Beatles weten na te bootsen. Als je de kans krijgt om ze te eens te zien … zeker doen.

Zondag Rustdag.

Dat mocht ook wel want vrijdag en zaterdag waren weer tot de nok gevuld met activiteiten.

Na de wandeling en autokeuring moest ik ’s avonds nog naar Borgerhout; Nu ja, “moeten” was het niet, het was eerder “mogen” want het was toch wel een eer om de laatste voorstelling van Winterland 76 te mogen bijwonen in De Roma in Borgerhout.

Winterland 76 is een project dat is ontstaan uit een idee van Gianni Marzo van Marble Sounds en brengt hulde aan The Band, de legendarische begeleidingsgroep van o.a. Bob Dylan. Winterland 76 verwijst naar The Winterland Ballroom in San Francisco waar ze hun vrienden uitnodigden voor het legendarische afscheidsconcert dat werd verfilmd in The Last Waltz.

De groep bestaat verder uit Piet De Pessemier (Mad About Mountains), Maarten Moesen (o.a. Buurman), Dimitri Vossen (Birds That Change Colour), Hans de Prins (Go March), Cleo Janse (The Bony King of Nowhere), Alban Sarens (Sir Yes Sir) en Sam Joris (o.a. Black Mango).

Net als The Band hadden ze ook tal van gasten uitgenodigd: Annelies van Dinter, Neeka, Jan De Smet, Niels Hendrix, Iwein Segers, Koen Kolbacher, Pascal Deweze en Pauro Pawlowski.

Niet elke gast was even goed. Annelies van Dinter was heel teleurstellend. Iwein Segers was verrassend goed als Van Morrison maar toppers waren toch Neeka (als Joni Mitchell) en Mauro Pawlowski die een geweldige versie van Like a Rolling Stone van Bob Dylan bracht. Enige minpunten aan het concert : de stoelen waren hard en oncomfortabel en ik had niemand om tegen te praten aangezien Conny moest werken. Maar verder was het een heel goed concert.

Gisteren was trouwens ook weer een drukke dag. Heel de voormiddag in de weer geweest in de keuken om dan na de middag richting Peulis en Kampenhout te vertrekken. In Kampenhout hebben we de Oranje Natuurpuntwandeling in en rond het Steeltjesbos gedaan. Bijzonder mooie wandeling al was het op sommige plekken heel modderig.

Ik heb overigens nog nooit zo veel gebabbeld als tijdens deze wandeling. We zouden ’s avonds immers naar Star Wars – Episode VIII – The Last Jedi gaan kijken. Nu is Conny, in tegenstelling tot mij, niet echt een Star Wars fan. Ik was verkocht toen ik in 1977 als bijna 13 jarige die twee ruimtetuigen over het scherm zag schuiven. Ondertussen heb ik alle films meerdere keren (originele versie, herwerkte versie, op video, op dvd en op bluray).

Enfin, ik heb dus de hele saga, alle acht films, samengevat in een verhaaltje van één uur. Toch wel vermoeiend. De inhoud van de tekenfilms heb ik wel achterwege gelaten, vooral omdat ik die niet zo goed vind.

Episode VIII is trouwens een waardig deel in de saga. Het stoort me wel dat het zo duidelijk is dat sommige scenes enkel en alleen gemaakt zijn om het 3D publiek blij te maken. Voor mij hoeven die niet. Verder was het dus wel een prima film.

Jaarlijkse traditie eind januari : met de auto van mijn moeder naar de garage voor een groot onderhoud gevolgd door een bezoekje aan de autokeuring. Altijd wel goed voor een beetje stress.

Omdat elk nadeel zijn voordeel “heb” is er ook een positieve kant aan de zaak. Elk jaar eind januari stippel ik een wandeling uit. Deze keer zou die wandeling me van Sint-Antonius-Zoersel naar het Fort van Oelegem brengen.

De start was al niet veelbelovend. Door een stommiteit heb ik alle wandelingen van mijn Garmin eTrex verwijderd. Gelukkig heb ik altijd een papieren back-up. Nadeel is dan wel dat je goed uit je doppen moet kijken of je mist een pijltje. En op die dagen loopt er net geen tweede paar ogen naast je. Ik heb dus twee keer een pijltje gemist maar zonder veel erg.

Uiteindelijk had ik na een dikke vier uur wandelen een kleine 19 km op de teller. Heel mooie en vooral heel rustige wandeling, eentje die ik zeker nog eens terug ga doen maar dan niet op mijn eentje.

Aan de autokeuring was het wel een beetje aanschuiven en waren er opmerkingen over de banden en de lichten maar het formuliertje zag groen dus dat zijn zorgen voor later.

Vroeger, toen ik nog meer een “jogger” dan een “walker” was ging ik geregeld ’s ochtends lopen.

Een halfuurtje vroeger vertrekken thuis, met de auto naar ’t werk in plaats van met de trein en dan, vóór ik aan mijn (vermoeiende) dagtaak begon, een halfuurtje (of meer)- gaan joggen. Soms deed ik dat zelfs twee keer per week.

Maar dan kwam ik tot de vaststelling dat het wandelen me veel beter beviel dan het joggen en nog later zelfs dat wandelen in gezelschap nog leuker is dan wandelen op je eentje. Ik ga nog wel één keer per week naar Lier om een halfuurtje te joggen maar daar blijft het meestal bij.

Het ligt wel in mijn bedoeling om dit jaar terug iets meer te gaan joggen. Niet verder, niet sneller maar wel vaker. En zo stond ik vanochtend om twintig over zes klaar voor de deur van ons kantoorgebouw in mijn loopkledij.

Toen ik het kruispunt van de Van Rijswijcklaan en de Vogelzanglaan overstak zag ik dat er naast de sportterreinen daar een looppad leek te liggen. Een VERLICHT looppad. Toch maar eens uitproberen dacht ik. Bleek het wel een Finse piste te zijn waar ik niet echt van houd. Ik ben meer een “straatloper” en verkies een stevige ondergrond. Maar anderzijds is er op nauwelijks één kilometer van ’t werk een anderhalve kilometer lang pad dat heel goed verlicht is en waar geen auto’s rijden.

Daar gaan ze me nog zien.

Ik heb het al eens eerder gezegd … als het op concerten aan komt dan is er één ding waarvan ze ons niet van kunnen beschuldigen en dat is dat we ons maar aan één genre houden.

Vorige week zaten we nog te luisteren naar het Vlaams Symfonieorkest, gisteren zaten we aan de andere kant van het spectrum.

Een uurtje vroeger dan verwacht namen we in Mechelen de trein naar Brussel. Gelukkig hebben we dat gedaan want toen we omstreeks twintig voor zeven aan de AB kwamen stond er al een klein rijtje aan te schuiven. Het was dan ook volledig uitverkocht.

Toen de deuren om 19u eindelijk open gingen stonden ze al ver in de Anspachlaan aan te schuiven. Op zo’n momenten werken we als een geoliede machine. Terwijl Conny de jassen in een kluisje stopt zoek ik een goede zitplaats. In elke zaal hebben we zo onze favoriete plaatsjes en meestal lukt het wel om ze te bemachtigen.

Ook gisteren was dat het geval en zaten we quasi in het midden van de eerste rij, bijna anderhalf uur vóór het begin van het optreden. Optreden van wie ? Wel … van Brides of Lucifer, het projectje van Stijn Kolacny van Scala en Koen Buyse van Zornik. Vorig jaar één van de opvallendste optredens van Graspop Metal Meeting en gisteren dus ook in de AB te bewonderen.

Werkt dat wel … een eerder klassiek geschoold koor met enkele ruige rockers? Zeker werk dat. Het is al meerdere keren in het verleden bewezen dat HardRock en Klassiek ongelooflijk goed samengaan. Deep Purple deed het al in de jaren ’70, Metallica heeft het gedaan en het live concert van KISS met de Melbourne Symphonie Orchestra.is een streling voor het oor (en het oog).

Het werkte ook gisteren perfect. Alles zat gewoon goed. IJzersterke muzikanten (Koen Buyse (Zornik), Yannick De Pauw (Vigilante), Joeri van de Schoot (Evil Invaders), Ives Mergaerts (Kick, TPO) en Stephan Noens.) die er duidelijk plezier in hadden, de fantastische stemmen van Scala en één van de beste lichtshows die ik gezien heb. Samengevat: een fantastisch mooi concert.

 

De mensen in Antwerpen weten niet hoe dicht ze gisteren bij een totale vernietiging stonden! Eén of andere gekke wetenschapper had immers een bom geplaatst, een bom die sterk genoeg was om heel de stad van de kaart te vegen.

Gelukkig waren er de zeven mensen van VIVIUM PCM Life die lijf en leden hebben geriskeerd om de stad te redden. Geen puzzel was moeilijk genoeg om hen te misleiden. Het begin was een beetje chaotisch maar binnen het uur hadden we de bom onschadelijk gemaakt;

Na onze heroïsche inspanning, die helaas verborgen zal blijven voor het grote Antwerpse publiek, zijn we nog een alternatieve pizza gaan eten bij Otomat aan het Van Schoonbekeplein aan het MAS. Hoewel mijn With Love from B. pizza best wel smakelijk was en mijn High Darling Tea geweldig smaakte, ga ik toch liever een klassieke pizza eten bij de Italiaan. Maar verder was onze teambuildingavond, deze keer georganiseerd door collega Leni, een heel leuke avond.

Vandaag was het dan geen gekke wetenschapper maar wel twee gekke wandelaars die de hoofdrol speelden. Een beetje regen schrikt ons niet af. Het moet al echt heel lelijk doen (een beetje zoals afgelopen donderdag) om Conny en mij binnen te houden.

En zo stonden we deze namiddag in Sint Adriaan, gehucht van Haacht, klaar voor de Dijlevalleiwandeling. Constante (lichte) regen maar als je een iets of wat deftige paraplu hebt en goede wandelschoenen en –kledij dan is dat geen probleem. De paraplu af en toe eens van arm (of van wandelaar) wisselen en dan gaat dat prima. Iets over halfweg stopte het trouwens met regenen.

Wat kan ik verder nog zeggen over de Dijlevalleiwandeling? Dat het een heel mooie, echt heel mooie, wandeling is. Vandaag bovendien ook heel, echt heel, rustig. Als we 5 mensen zijn tegengekomen dan zal het veel zijn. Maar de afwezigen hadden (alweer) ongelijk. Wij hebben in ieder geval weer genoten van ons uitje in de natuur.

Een snipperdag nemen op een woensdag … ik doe het niet vaak. De helft van ons team werkt immers sowieso niet op woensdag. Maar als Conny enkel op deze dag een snipperdag kan nemen, dan neem ik er toch ook één? Anders zouden we geen doordeweekse dagtrip kunnen maken (en het is toch de bedoeling om dat minstens één keer per maand te doen).

Ver weg zijn we vandaag niet getrokken. Heverlee is niet het einde van de wereld. Toen ik vanochtend opstond en naar buiten keek leek onze dag wel in het water te vallen. Er woei een heuse sneeuwstorm over Vorselaar. Gelukkig was het warm genoeg en bleek het op de weg best mee te vallen. Onderweg was er trouwens geen spatje hagel of sneeuw te zien, tenzij even in Putte.

Toen we in Heverlee vertrokken was het trouwens mooi open getrokken. Het was fris maar droog. Anderhalf uur later in Abdij van Park was dat weer even anders. Tijd om een pauze te nemen en een warme koffie te gaan drinken.

De rest van de dag viel er al wel eens een druppel of een hagelbolletje maar meestal niet erg. Aan de Phillips-site viel het wel met bakken uit de hemel maar daar konden we mooi schuilen bij de Post.

Na 14,70 km zat onze wandeling erop. Al bij al toch weer veel geluk gehad met het weer. Akkoord, we zijn niet droog gebleven maar het regende ook niet hard genoeg om echt nat te worden.

Een heel geslaagde dagtrip. We hebben nog 6 andere wandelingen met vertrek aan het Heilig Hartinstituut en die gaan we zeker nog doen dit jaar.

De muziekwereld verliest alweer een grote naam.

Vandaag werd bekend gemaakt dat Dolores O’Riordan, zangeres van The Cranberries, plots is overleden op 46-jarige leeftijd.

Ik heb ze één keer aan het werk mogen zien in 2012. Ze zal zeer worden gemist. Rest in Peace Dolores.

Gisteren hebben we het concertjaar 2018 officieel ingezet. Dat hebben we gedaan in Cultureel Centrum De Zwanenberg in Heist-op-den-Berg.

En daar zijn we gaan kijken en luisteren naar … het Symfonieokerkest van Vlaanderen onder leiding van Dirk Brossez. Jawel, een symfonieorkest. Ze mogen veel van ons zeggen maar niet dat we niet openstaan voor nieuwe of andere dingen.

Onze muzieksmaak is immers heel gevarieerd. Rock, pop, new wave, Indie, kleinkunst … het maakt ons niet uit wat het is, zolang het maar goed is. En dat was het gisteren zeker. In het uur vóór de pauze brachten ze een eerbetoon aan Leonard Bernstein met als meest bekende nummer I Feel Pretty uit West Side Story.

Na de pauze brachten ze dan enkele stukken van Brossez zelf. Heel mooie muziek. En bovendien ook interessant om zo’n orkest aan het werk te zien. 35 strijkers (van het type Stradivarius, niet van het type Phillips Stoomstrijk), en nog eens evenveel blazers met enkele percussionisten en een sopraan met een klok van een stem. Zeker voor herhaling vatbaar.

Vandaag speelden we dan een halve thuiswedstrijd aangezien onze wandeling vertrok en aankwam in Peulis. Het was een wandeling uit de reeks Winterwandelingen. Mede dankzij het winterzonnetje een gezellige wandeling in een mooie streek. Die gaan we later op het jaar toch nog eens doen.

Toen ik thuiskwam werd ik nog getrakteerd op een mooie red sky at night. Heel geslaagd weekend dus.

Nauwelijks een week geleden had ik het hier nog over hoogtepunten en dieptepunten met betrekking tot concerten. Echte dieptepunten heb ik in 2017 niet gehad. In 2018 al wel maar ik heb ook al een hoogtepunt gehad.

Het officiële concertjaar begint pas volgende week wanneer ik met Conny naar het Symfonieorkest van Vlaanderen ga kijken en luisteren. Maar dit weekend ben ik al twee keer op stap geweest met mijn moeder.

Gisteren naar de eerste editie van Schlagerfestival Vorselaar. Ik heb me vroeger al wel eens meer “opgeofferd” om bijvoorbeeld naar Musikantenstadl of zelfs naar Frans Bauer te gaan met moeder. Niet echt mijn ding maar zij geniet daar wel van en je doet nu eenmaal zo’n dingen voor je moeder niet?

Maar toen kon ik altijd gaan zitten en dat kon gisteren niet. Voor moeder hebben we een beetje valsgespeeld en een rollator meegenomen. Die heeft ze absoluut nog niet nodig maar dan kon ze wel gaan zitten. Er waren immers maar 96 zitplaatsen en die waren al lang uitverkocht.

De avond begon met De Stoempers, gevolgd door Bart Kaëll en Jettie Palletti. Dan volgende een pauze van ruimp 30 minuten om de avond af te sluiten met Swoop en De Romeo’s. Alles werd aan elkaar gepraat door DJ Dimitri Vantomme. De avond begon luid, heel luid. Dat werd beter toen de eerste artiesten begonnen.

Was de muziek slecht? Niet echt. Werd er slecht gezongen? Niet echt. En toch was het een dieptepunt. Waarom? Omdat ik, in tegenstelling tot de meeste aanwezigen, mijn schaamtegevoel niet kan uitschakelen. Heb ik nooit gekund. Ik kan dus niet een lichtgevend hoedje met een lichtgevende bril en een oranje boa opzetten of aandoen en dan een polonaise dansen. Dat anderen dat wel kunnen is geen probleem maar ik heb dan wel plaatsvervangende schaamte.

Maar … mijn moeder heeft er wel van genoten en dat is het belangrijkste. Ze vond het wel jammer dat we niet gebleven zijn tot na de Romeo’s maar na ruim drie uur rechtstaan had mijn rug er genoeg van.

Deze namiddag dan terug naar diezelfde zaal maar voor iets van een heel ander kaliber. De Cultuurraad had voor zijn opening van het jaar niemand minder dan Günther Neefs uitgenodigd. Hij werd begeleid door onze plaatselijke Koninklijke Harmonie Verbroedering.

Vóór de pauze bracht de Harmonie het beste van zichzelf en dat was al heel goed. Na de pauze was het dan de beurt aan Günther die toch een klein beetje een thuismatch speelde. Zijn overgrootvader heeft in Vorselaar gewoond, zijn vader heeft meerdere keren opgetreden in Cinema Reo en hijzelf kwam in zijn jeugd vaak naar het buitenverblijfje dat ze hadden op het Heiken.

Hij bracht eigenlijk een eerbetoon aan de Rat Pack (Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis jr.), met andere woorden … heerlijke croonermuziek. Met een groot live-orkest is dat toch net iets anders dan de tape van gisteren.

Gisteren kon ik niet snel genoeg buitenzijn, vandaag had het gerust een uur langer mogen duren. Ook vandaag heeft moeder trouwens genoten, nog meer dan gisteren. En dat is wel een opoffering waard.