Als er één iemand is waar je kan op vertrouwen wanneer het op een geslaagd concert aankomt dan is het toch Bryan Adams.

Ik blijf erbij dat hij vóór “Everything I Do …” nog beter was maar ik ga om dat ene (hatelijke) nummer de rest van zijn oeuvre niet afbreken.

Iets langer dan normaal gewerkt gisteren om dan Conny op te pikken aan het Museum voor Schone Kunsten en verder naar het Sportpaleis te rijden. Eind april hetzelfde hadden we dezelfde afspraak voor Trixie Whitley. Toen was het wel een vrijdag en gevoelig drukker. Gisteren, op woensdag, viel dat al een stuk beter mee.

Ondanks het feit dat we vroeger op de parking reden was het er al drukker dan de vorige keer. Dat was ook het geval in de Time Out & Backstage waar we eerst nog een hapje gingen eten. Maar ja, dat zal misschien aan de generatie liggen (“we kunnen beter een beetje vroeger vertrekken, dan zijn we zeker op tijd daar en kunnen we ginder op ons gemakske nog iets eten”)

Om de tijd te vullen zijn we even over de Sinksenfoor gewandeld. Het was er beter en properder ten opzichte van vorig jaar (en er was ook meer volk). Attracties waar ik zou inkruipen stonden er echter (weer) niet.

Iets over half negen was het dan de beurt aan Bryan Adams. Ik ben de tel kwijt geraakt maar ik vermoed dat het ergens tussen 10 en 15 keer moet zijn dat ik hem aan het werk heb gezien. En hij verveelt me nooit (behalve tijdens “Everything I Do …”. Ik kan er niets aan doen maar elke keer haalt dat nummer het tempo uit het concert. En hij melkt het ook teveel uit.

Enfin, het was een heel goed concert. Die bimbo met haar te kort kleedje die zich op de rij achter ons stond belachelijk te maken buiten beschouwing gelaten dan toch. Behoorlijk irriterend maar ze stond gelukkig achter ons en niet voor ons.

Vandaag dan dagje recup gehad om uit te rusten van gisteren. Maar ik heb me toch ook nuttig beziggehouden met het maken van de wandelkalender voor de zomer en het najaar. Mijn huidige planning loopt immers maar tot overmorgen. Nog twee keer slapen (hopelijk toch) en de Zotte 50 beginnen !

Het begint nu toch wel echt te korten. Nog 4 keer slapen en het is tijd voor de Zotte 50 van Gheel.

Hoe het komt weet ik niet maar ik lijk wel zenuwachtig te zijn. Ik heb nochtans goed getraind (al 370 km gewandeld dit jaar ten opzichte van 400 km het afgelopen jaar). En naar mijn gevoel is mijn conditie beter dan ooit. Zelfs beter als in 2008 en 2009 toen ik respectievelijk de Roparun en de Marathon van Dublin heb gelopen.

En toch loop ik hier als een beginneling rond en kan ik bijvoorbeeld maar niet besluiten welke schoenen ik ga aandoen : mijn “nieuwe” schoenen die ik al drie maanden bijna dagelijks draag (gedurende 12 uur) of mijn “oude” schoenen die vorig jaar nog de 44 km van de Nacht van de Maan tot een goed einde hebben gebracht?

En wat neem ik mee? Een rugzak(je) of een heuptasje? Eten en drinken moet ik in principe niet meenemen omdat de organisatie ruimschoots in bevoorrading voorziet? Maar ja, als het warm wordt dan is een extra fles water altijd handig. En zo kom ik op het weer dat “wisselvallig” zal zijn. Regenjas meenemen of niet ? Lange of korte broek ?

Enfin … was het al maar zaterdag rond 6u ’s ochtends … Gelukkig is er morgen Bryan Adams die even voor afleiding komt zorgen.

Nog een week te gaan tot de Zotte 50 van Gheel.

Omdat er dit weekend geen enkele “georganiseerde” wandeling was die me interessant leek had ik er zelf nog eens eentje uitgestippeld via http://www.wandelknooppunt.be/.

Ik had afgesproken met wandelmaatje Conny aan de Pallieterhoeve in Booischot, op zo’n 50 meter van knooppunt 58. We vertrokken langs de oevers van de Grote Nete. Het is niet de eerste keer, en ongetwijfeld ook niet de laatste keer, dat we langs de oevers van de Nete wandelen maar zoals vandaag hebben we het nog niet gehad.

Die oevers zagen er immers heel natuurlijk uit. Wat vooral opviel waren de bloemen. Zelden zoveel boterbloemen en margrietjes gezien. Echt heel mooi om door te wandelen.We kregen ook de kans om één van de oeverbewoners in volle glorie te bewonderen.

We vonden niet onmiddellijk een kroeg om onze “halfwaydrink” te consumeren maar een frituur bracht ons de redding. Het frituur zelf was niet open maar er stond wel een drankautomaat. En niet zomaar een drankautomaat, neen, het was een automaat met Coca Cola Light Lemon ! Zalig !

In het centrum was het ook even zoeken. Er waren her en der werken aan de gang en dat had zo zijn gevolgen voor de knooppuntenbordjes. Gelukkig zaten we snel terug op het juiste spoor. De laatste kilometer werd weer langs de oevers van de Nete afgelegd.

Op het terras van de Pallieterhoeve werd een zalige wandeling afgesloten met een koele frisdrank. We gaan daar zeker nog terug wandelen maar dan in de herfst. Het moet daar dan ongelooflijk mooi zijn.

Meer foto’s ? KLIK HIER

Blijkbaar was ik niet de enige die vorig weekend met heimwee terug dacht aan de afgelopen Pinksterweekends.

De foto’s die ik op Facebook plaatste bleken ook al niet te helpen, integendeel zelfs. Zo erg dat Carine, ex-collega en mijn Roparun-soulmate van destijds, het woord “reünie” liet vallen.

Deze middag hebben we al eens van gedachten gewisseld en de bal is aan het rollen gebracht. Het is nog lang niet zover en zelfs niet zeker dat ze er komt maar we gaan in ieder geval ons best doen.

Er waren nog enkele meevallertjes ook. Ik heb immers kennis gemaakt met Frodo (de uiterst knuffelbare hond van Carine). Bovendien had Carine een zakje bij met daarin twee Coca-Cola-blikjes die ex-collega Saskia voor me had meegebracht.

Het moet volgens mij al bijna 15 jaar geleden zijn dat Saske bij ons vertrokken is maar nog bijna elk jaar komt er wel een blikje voor de collectie mijn kant uit.

 

Gisteren had ik YES die mijn aandacht afleidde van het Roparunweekend, vandaag was het de KWB.

Het was meer bepaald de KWB van Mechelen Libertus. Zij organiseerden in Sint-Katelijne-Waver hun Pinksterwandeling. Nu ja, eigenlijk was het een grensgeval want de wandeling op zich ging voornamelijk door op Mechels en Bonheidens grondgebied.

Het was wel één van de mooiste wandelingen die we dit jaar al gedaan hebben en dat had ik helemaal niet verwacht van Mechelen. Via de Nekker kwamen we echter snel in het Mechels Broek en daar was het niet alleen wondermooi om te wandelen, het was er ook heel maar dan ook heel rustig. Heel weinig wandelaars maar des te meer vogels en hun mooie gezang (met uitzondering van het gekwetter van de patrijzen).

Heel even leek het erop dat we regen zouden krijgen maar dat was zo weer voorbij. De afwezigen hadden weer ongelijk.

Meer foto’s ? KLIK HIER

’t Was een moeilijke keuze gisteren … thuisblijven voor het Eurovisiesongfestival of toch maar naar de AB voor een avondje YES ?

Nu ja, eigenlijk was het helemaal geen moeilijke keuze. Al wisten we niet direct wat te verwachten van YES. OK, iedereen kent natuurlijk hun grote hit Owner of the lonely Heart uit de jaren ’80. En ik wist ook dat mensen als Jon Anderson, Rick Wakeman, Trevor Horn en Trevor Rabin ooit deel hebben uitgemaakt van de groep. Maar daar houdt het eigenlijk op.

Het was dus toch een behoorlijke gok maar gelukkig wel een gok die heel goed meegevallen is. Sinds vorige week kennen we wel de wandelweg van Centraal Station naar de AB. Het was wel een pak drukker dan vorige week. De bonte bende van de Gay Pride was immers nog niet naar huis.

Ze brachten twee elpees integraal namelijk “Fragile” en “Drama”. Tussendoor brachten ze dan nog enkele van hun hits. Hoewel het met momenten vrij “moeilijke” muziek was (je weet wel, experimentele jaren ’70 muziek) was het wel heel goed. Vooral zanger Jon Davison was heel goed. En Geoff Downes aan de toetsen was bijna even arrogant als Rick Wakeman. Gitarist Steve Howe zou zijn ponytail moeten afknippen maar was net als bassist Billy Sherwood en drummer Alan White gewoon top.

Al bij al was het alweer een geslaagde concertavond. Net als vorige week zijn wel iets vroeger doorgegaan zodat we de “vroege” trein richting Mechelen nog konden nemen. Voor het volgende concert op de agenda trekken we naar het Sportpaleis om Bryan Adams nog eens aan ’t werk te zien. Dat is tenslotte weeral anderhalf jaar geleden.

Facebookgebruikers weten dat Facebook zo af en toe eens een herinnering naar je kop slingert. Bij mij zijn dat tegenwoordig vooral herinneringen aan de Roparun en ook wel aan de Antwerpen Fietsdag.

Die herinneringen zijn meestal niet prettig: klapband, afgebroken trapas, afgebroken stuur, lekke band … Gelukkig niet allemaal op dezelfde dag maar er was elke keer wel iets. Sinds een jaar of twee organiseert VIVIUM deze fietsdag, inclusief uitgebreid ontbijt, in eigen beheer op een andere datum.

Daarom besloot ik om nog eens mee te doen. De wekker vanochtend een uurtje vroeger gezet en om kwart voor zes zat ik al op de fiets richting Antwerpen. Nagenoeg geen wind en het beetje wind dat er wel was kwam uit de goede richting. Ook de rode lichten (of beter gezegd groene lichten) werkten mee. Ik was dan ook ruim op tijd in Antwerpen, kon op mijn gemakske een douche nemen en om half acht als een van de eersten genieten van het uitgebreide ontbijt dat onze chef had klaargemaakt.

De terugweg vanavond ging iets minder vlot. Niet alleen was er gevoelig meer wind, hij kwam ook nog uit de verkeerde richting. Ik koos wel voor een alternatieve route die zo’n 2,5 km langer was. Ondanks de tegenwerking ging het toch nog redelijk vlot.

Belangrijkste van de dag : de vloek van de fietsdag blijkt niet meer te bestaan ! Geen stukken gehad vandaag.

Frankrijk 1224.

De zeventienjarige Vincent, assistent van Gaspard, bibliothecaris van Graaf Philippe van LIngones voelt zich niet goed in zijn job. Maar dan ontdekt hij een geheim van zijn Heer en Meester. Hij denkt een slag te kunnen slaan door de graaf een beetje te chanteren.

Dat draait echter verkeerd uit. De graaf stuurt hem pad. Hij moet een zilveren ravenkop wegbrengen. Onderweg wordt hij aangevallen door rovers die het niet op zijn rijkdommen maar wel op zijn leven gemunt hebben. Ternauwernood kan hij ontsnappen en hij vlucht naar Engeland.

Een bos ergens in Engeland, 1224.

De vijfjarige Wilky woont met zijn vader Hudde, zijn moeder Meggy en een hoop broertjes in het bos. Plots staan er in het midden van de nacht enkele paters in witte gewaden voor de deur. Zij komen Wilky halen en nemen hem mee naar de abdij. Voortaan zal hij Regulus heten. In de abdij zitten nog meer jongens. ’s Nachts worden ze soms weggehaald en dan ondergaan ze heel geheimzinnige experimenten. Sommige jongens komen zelfs niet terug.

Langley Town, Norfolk, 1224.

De vijftienjarige Gisa helpt haar oom Thomas in de apotheek. Op een avond komt de kasteelheer, Baron Sylvain, haar opeisen. Voortaan zal ze niet meer in de apotheek werken maar wel in het kasteel van de baron. Ook de baron lijkt zich bezig te houden met heel vreemde experimenten.

Ogenschijnlijk hebben Vincent, Wilky en Gisa niets met elkaar gemeen maar toch kruisen hun paden. Een vurige climax biedt zich aan.

Tot zover het verhaal van THE RAVEN, het nieuwste boek van Karen Maitland. Alweer een verhaal waarin de sfeer van de middeleeuwen perfect wordt weergegeven. Doe daar nog wat bijgeloof, alchemie en de zoektocht naar het eeuwige leven bij en je hebt een spannend verhaal zoals enkel Karen Maitland ze weet te brengen.

Voorlopig is dit jammer genoeg het laatste boek van Maitland. Ik kan niet wachten op haar volgende.

Mijn volgende boek zal me terugbrengen naar het Londen van 1944 waar Sergeant Frederick Troy van de politie zich ondanks de moeilijke tijden misdaden probeert op te lossen.

Ik heb al veel concertzalen bezocht in België en Nederland maar voor zover ik weet was ik, tot gisteren, nog nooit in de Ancienne Belgique, a.k.a. den AB, in Brussel geweest.

Ik ben zo ergens in de jaren tachtig wel eens naar een Greenpeace benefiet in Brussel geweest en dat zou wel eens in de AB kunnen zin geweest maar zeker van ik daar niet meer van. ’t Is ook zo lang geleden hè ?

Enfin, gisteren ben ik er zeker geweest. De reden : UB40 (featuring Ali Campbell, Astro and Mickey Virtue). Dit is één van de twee groepen die momenteel rondtoeren onder de naam UB40. ’t Is allemaal vrij ingewikkeld maar je moet maar eens lezen op Wikipedia.

De AB probeert zijn concerten altijd te laten eindigen rond 22u30 zodat de mensen zonder problemen met het openbaar vervoer kunnen komen EN ook nog thuis geraken. Ze bieden dit zelfs aan voor een ronde prijs van 9 euro, vertrekkend vanuit eender welk Belgisch station. Heel handig, zeker nu de AB in de verkeersvrije zone van Brussel ligt.

Ze mochten er ook wel bijzeggen dat het vanuit sommige stations, zoals Mechelen, goedkoper is om een standaard weekendbiljet te nemen voor de prijs van 5,60 euro. Gelukkig heb ik wat ervaring als treinreiziger.

Ik zorgde voor het transport naar Mechelen en concertmaatje Conny zorgde voor de treintickets. Zoals verwacht had ik wel wat problemen om de juiste wandelroute van Brussel-Centraal naar de AB te vinden maar volgende keer gaat dat wel van de eerste keer goed lopen.

Over het concert zelf kan ik heel kort zijn : fantastisch goed. Die typische stem van Ali Campbell die voor mij UB40 zo herkenbaar maakt heeft nog niets aan kwaliteit ingeboet. En dan die meeslepende reggaemuziek … zalig. En een mens wordt er echt goedgezind van.

Na ruim anderhalf uur besloten we rustig terug naar het Centraal Station te gaan. Er stonden nog wel drie nummers op het programma maar door vroeger door te gaan hadden we nog de “vroege” trein en dat scheelt toch wel wat. Het was vandaag tenslotte werkendag.

Volgende week gaan we trouwens terug naar de AB, deze keer voor YES. En om in de sfeer te blijven heeft Suikerrock vandaag de resterende namen voor de vrijdag bekend gemaakt. Deep Purple hadden we al. Daar komen nog bij The Kids, The Sore Losers en Zornik. Suikerrock laat me dus andermaal niet in de steek.

Het blijven “tropische” temperaturen  dus maar weer naar een binnenactiviteit gezocht.

Een bezoekje aan de tentoonstelling in het kader van de Week van Amateur Kunsten leek wel een goed idee. Vorig jaar werd deze nog georganiseerd in een zaal van het klooster. Deze keer was het Zaal De Engel (a.k.a. de parochiezaal) en dat was toch veel gemakkelijker wanneer je met iemand in een rolstoel bij hebt.

De tentoongestelde kunst was trouwens ook veel beter. Van schattige schilderijtjes tot pakkende beelden geïnspireerd door de vluchtelingencrisis.

Ook een reeks aquarellen van Juf Josée, de kleuterleidster die me doorheen mijn allereerste schooljaar heeft geloodst. Ik herkende haar niet meer en zij mij niet meer maar daarvoor bestaan er gelukkig nog moeders.