Na singersongwriter Jonas Winterland, het metalfeest met Powerwolf en Epica, de easy listening van 10 CC en de folkrock van Amy MacDonald stond er gisteren weer iets heel anders op het programma namelijk Jools Hollande en zijn orkest.

Onderweg naar de Ancienne Belgique hebben we wel eerst een tussenstop gemaakt in Schaarbeek. Wat ga je in godsnaam in Schaarbeek doen? Daar is Train World gevestigd, het museum in het oude maar heel mooi gerestaureerde station van Schaarbeek. Komt er nog bij dat er momenteel een expo rond Kuifje en treinen loopt. Twee vliegen in één klap dus.

Door de werken in het station was het eerst niet echt duidelijk welke richting we moesten nemen maar twee van “onze jongens” waren zo vriendelijk om ons op het juiste pad te brengen(en als er iemand met een machinegeweer zegt hoe je moet gaan dan luister je wel J) Het Kuifje gedeelte viel eerlijk gezegd wel een beetje tegen maar het museum is op zich ook de moeite waard om te bezoeken, zeker wanneer je een audio gids neemt.

Na het museum terug te trein op en naar Brussel centrum. Onderweg nog de politie in burger bezig gezien, gelukkig niet voor ons. We had nog wat tijd dus eerste een wandelingetje gemaakt via onder andere de Galeries Royales en de Grote Markt, waar een koffietje hebben gedronken.

Tegen een uur of zes werden we verwacht in de AB Café en Resto voor een “pré-concert-etentje”. De eerste keer dat we dit probeerden maar ongetwijfeld niet de laatste. Het eten was heel lekker en je kan langs ded “achterdeur” binnen. Het enige dat niet klopte was het feit dat er geen zetels voor ons waren gereserveerd. Gelukkig hadden we keuze genoeg.

Over het voorprogramma kunnen we kort zijn: niet slecht maar 13 in een dozijn. Om half negen was het dan tijd voor de meester zelve : Jools Holland. Al vanaf de eerste noot wisten we dat het bijzonder zou worden. Hijzelf op de piano, gitarist en bassist erbij en uiteraard ook een drummer. Tot zover heel normaal. Maar dan staat er ook nog een 10 man sterke (nu ja, 9 man en 1 vrouw) blazerssectie op het podium. Het geluid dat die produceren is behoorlijk indrukwekkend.

Voor je het weet ben je bijna twee uur verder en wordt het tijd om terug naar het station te gaan. Om middernacht was ik terug thuis na een heel geslaagde dag.

De Urban Trail. Enkele jaren geleden wist niemand wat het was. Nu heeft elke zichzelf respecterende stad er één. Het concept? Je legt een parcours af door de stad maar dat parcours beperkt zich niet enkel tot de straten. Nee, je loopt dwars door gebouwen door.

Ook dit jaar was er weer eentje in Antwerpen. Maar … deze keer was er naast de 9.000 joggers ook ruimte voor 1.000 wandelaars. Dat is toch een kans die je eigenlijk niet mag laten schieten. Het kost gevoelig meer dan onze gewone wandelingen maar toch besloten we het er eens een keer op te wagen.

We hadden geluk en mochten al met de tweede wave vertrekken. Die vertrok om 9u20 en dus waren wij al om … 8u20 in Park Spoor Noord. De auto hadden we achtergelaten in de buurt van het Museum voor Schone Kunsten en met de Vélo zijn we naar het park gefietst.

Om dat uur was het nog behoorlijk rustig. Onze startnummers afgehaald, T-shirtjes in ontvangst genomen en het “ontbijt” van Delhaize gaan halen. Om twintig over negen was het dan de beurt aan ons. Via de Mexicobrug ging het naar het eerste gebouw dat de deuren voor ons had opengezet : het Havenhuis. Dat wondermooie oude gebouw en dat heel mooie nieuwe gebouw dat helaas spuuglelijk wordt wanneer je beide gebouwen op elkaar zet. We mochten al onmiddellijk zes verdiepingen omhoog via een smalle en steile trappengang. Dat werd wel beloond met een mooi uitzicht.

Via de droogdokken ging het verder richting Red Star Line museum dat we later nog wel zullen bezoeken. Doorheen de studio’s van ATV (via een bijzonder gammele ijzeren trap) naar het MAS (dat we later nog wel zullen bezoeken). Over het Falconplein naar en door het Stadhuis. Via de Vlaeykensgang ging het verder naar het Plantin en Moretusmuseum.

De Studio, de Plantentuin, de Arenberg, het Koninklijk Paleis op de Meir, de oude beurs volgden. Bijna op het einde één van de meest indrukwekkende gebouwen op de route … het Felix Pakhuis. Een korte passage doorheen de Holiday Inn (waar we enkele gasten stoorden tijdens hun ontbijt op bed) en onze 11 km zat er op.

Ondertussen was het middag en de hoogste tijd om iets te gaan eten. We hadden opnieuw een veloke kunnen nemen maar het was echt aangenaam wandelweer. Waarom dan niet te voet terug naar het centrum? Via de kaaien was dat best aangenaam. We zijn wel eerste even naar het panoramadek van het MAS geweest. Uiteindelijk hadden we nog 5km extra op de teller toen we terug aan de auto waren.

Het was een heel leuke ervaring maar wat ons betreft niet echt voor herhaling vatbaar. Als het enkel die 1.000 wandelaars waren geweest zou het nog wel gegaan hebben maar die lopers erbij … dat zijn we niet gewoon. Net iets te druk voor ons. Geef ons dan maar de rustige bospaden in de Kempen.

Het zit Mike Ford niet mee. Zijn vader zit in de gevangenis voor moord. Zijn moeder is overleden na een lange ziekte die een hoop geld heeft gekost. Na een misdadige jeugd studeert hij nu aan Harvard maar ook dat kost veel geld. Zijn schulden zijn niet te overzien.

Dan lijken al zijn problemen als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Hij wordt immers weggeplukt van Harvard om te gaan werken voor de Davies Group, het meeste invloedrijke en prestigieuze consultancy bureau in Washington.

Henry Davies, oprichter van de Davies Group, kent iedereen die ertoe doet en kent vooral hun diepste en duisterste geheimen. Hij ziet in Mike de protegé die hem zal helpen om zijn grootste en gevaarlijkste deal af te sluiten.

Maar dan begint Mike te twijfelen. Hij begint last te krijgen van zijn geweten. Er vallen doden en plots zit iedereen achter Mike aan : de politie, de Servische maffia en zijn eigen baas.

De 500 is de eerste thriller van Matthew Quirk. En het is een debuut dat er zeker mag zijn. Goed opgebouwd en heel spannend. Echt wel een goede thriller. Blijkbaar wordt (of werd) hij al verfilmd. Dat zou wel eens een goede film kunnen worden.

Dinsdag loopdag maar vandaag was het eerder strompeldag. Het liep voor geen meter maar ik ben er toch in geslaagd om 4 km bijeen te harken. En zoals ze in het Engels zeggen: A bad run is better than no run at all.

Voor de oorzaak moet ik niet ver zoeken. Die ligt namelijk in Schotland. Meer bepaald in Bishopbriggs nabij Glasgow. Daar werd een kleine 30 jaar geleden op 25 augustus 1987 ene zekere Amy Macdonald geboren.

Ze heeft net een nieuwe CD uit en bij een nieuwe CD hoort meestal een tournee. Gisteren passeerde die tournee in de Brusselse AB en daar was ik bij. Het optreden op zich was geweldig goed. Het Schotse accent van Amy klonk zalig. Maar het deed wel raar om, voor het eerst in maanden, nog eens alleen naar een concert te gaan. Het wachten lijkt dan veel langer te duren. Ik had weliswaar een spannend boek mee maar toch …

Na afloop werd het ook nog een beetje spannend. 5 minuten vertraging. 10 minuten vertraging. 13 minuten vertraging. Als je naar Mechelen moet is dat geen probleem. Er zijn veel treinen naar Mechelen op dat uur. Maar er is maar één trein naar Herentals. Gelukkig verscheen er geen “afgelast” op het bord.

Uiteindelijk was het toch al dinsdagochtend eer ik thuis was. Dat wreekt zich uiteraard. Ik ben tenslotte geen twintig meer (tenminste fysiek toch niet).

Gisteren was het vrij mooi weer. Ook deze voormiddag was het nog heel mooi weer.

Toen ik me deze middag klaarmaakte om te vertrekken naar Herentals begonnen de eerste druppels te vallen. Toen ik een kwartiertje later aan het station stond te wachten op Conny regende het behoorlijk. En toen we even later begonnen aan onze wandeling regende het aanzienlijk.

Maar … regen deert ons niet. Daarvoor zijn er immers paraplu’s en regenjassen uitgevonden. De bossen van Herentals zijn ook in de regen trouwens heel mooi. Het is wel jammer dat er dan minder foto’s kunnen worden genomen maar ja …

Regenwandelingen zijn wel vermoeiender. Op modderige paadjes naast een stromende Nete of heuvel op en af in de buurt van de Toeristentoren … het vraagt net iets meer concentratie dan een asfaltwandeling.

 

1/8/2015. Tienen. Suikerrock. Tussen één van de concerten door maak ik een praatje met Heidi en Conny en op één of andere manier draait het uit op het onderwerp “welke groepen wil ik nog heel graag live aan het werk zien”. Een bucket list als het ware.

Eén van de groepen die toen ter sprake kwamen waren The Stranglers, een groep die (door toeval of door het lot?) later dat jaar zou optreden in Het Depot in Leuven. Het werd het eerste concert dat Conny en ik samen bezochten. Er zouden er nog volgen. Jong talent en oude rotten. Van singer songwriters tot metal.

Vroeger was ik een man van de Lotto Arena, het Sportpaleis, Paleis 12 en ja, misschien ook wel Vorst Nationaal. Ondertussen zijn de Ancienne Belgique in Brussel en Het Depot mijn favoriete stekjes, stekjes waar we de afgelopen anderhalf jaar geweldig goeie concerten hebben gezien.

Blijft natuurlijk nog altijd de bucket list. Daar staan bij mij wel namen op die ik nooit ofte nimmer zal kunnen afvinken, Namen zoals Thin Lizzy, Ten Years After, The Beatles (de echte) … Maar andere namen zijn nog wel mogelijk : Chrissie Hynde, Kim Wilde, Siouxsie & the Banshees …

Twee namen zal ik binnenkort zeker kunnen verwijderen van de lijst. En dat zijn Brian Setzer en Paul Weller. Weller is uiteraard bekend van The Jam en The Style Council en moet één van de grootste en meest invloedrijke artiesten van de Britse eilanden zijn. Zijn Shout to the top staat hoog genoteerd in mijn lijst van favoriete nummers.

Setzer is bekend van The Stray Cats en tourt tegenwoordig met een behoorlijk grote band. Hij komt in juli naar het Openluchttheater in het Rivierenhof.

Weller komt op Pinkstermaandag naar de AB. Pinkstermaandag ! Van 2006 toe en met 2014 is die maandag voorbehouden geweest voor de Roparun. In 2015 en zelfs nog in 2016 had ik het toch nog een beetje “moeilijk” tijdens dat weekend. Dit jaar gaat dat zeker niet zijn. ’s Zaterdags naar Gladiolen in Olen en ’s maandags gaan we Paul Weller waarschijnlijk combineren met een wandeling in het Zoniënwoud.

Het rommelt in de monarchie. Koningin Armgard overweegt om troonsafstand te doen ten voordele van haar zoon Bernard-Filip. Deze laatste lijkt echter totaal geen zin te hebben in het koningsschap.

Er verschijnt een ongeautoriseerde biografie over de kroonprins. Een biografie die details bevat die enkel en alleen binnen het koningskuis gekend zijn. Zit er een mol? Wie is dat dan.

Ondertussen vormen zeven politieke partijen een verbond onder de naam De Groep van Zeven. Hun bedoeling? De monarchie afschaffen en Nederland omvormen toe een republiek met een verkozen president. Dit alles onder leiding van Boris Prinsen, de door iedereen gehate voorzitter van de Vrijheidspartij. Lukt het hen om hun complot uit te voeren of kan Minister-President van den Brink het koningshuis redden?

Ondertussen verdwijnt de kroonprins van zijn verblijf in Toscane. In Den Haag bereikt het politieke spel zijn hoogtepunt. Maar is iedereen wel te vertrouwen? Zijn er sommigen met een verborgen agenda ?

In De Laatste Koning beschrijft Gé Bosschee op een heel realistische wijze wat er zou kunnen gebeuren wanneer bepaalde partijen aan de macht komen. Hij beschrijft vooral het machtsspel in politiek. Het speelt zich af in Nederland maar het zou evengoed België kunnen zijn. Zeker een aanrader.

28 februari 1987, middag. De laatste werkdag van collega Jos. Niet zo vanzelfsprekend in die jaren. Jos vertrok voor 6 maanden naar Denemarken, werken op een boerderij, om daarna voor 6 maanden naar een Kibboets in Israël te gaan. Ik meen me te herinneren dat hij nooit in Israël is geraakt maar in Denemarken is blijven plakken.

Waarom begint hij daar nu over vraagt u zich misschien af?

Wel, omdat we dat afscheid gingen vieren in de Gelagzaal van de Koninklijke Vlaamse Opera, beter bekend als De Boerinnekes. Dat was zo’n beetje ons stamcafé destijds. Zoals gebruikelijk bestelde ik een bolleke. En dat bolleke bleek me niet te smaken. Echt niet. Ik ben dan maar overgeschakeld op frisdrank.

En het is sinds die dag dat ik geen alcohol meer drink. Niet omdat ik problemen had, gewoon omdat het me niet smaakte. Ik heb er nu 30 jaar later nog steeds spijt van. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Nochtans moet ik me na al die tijd nog altijd verantwoorden wanneer ik zeg dat ik geen alcohol drink. Voor sommige mensen blijkt dat iets onbegrijpelijks te zijn. Zoiets als niet van voetbal houden of geen fan zijn van Michel Wuyts.

Wat er ook van zij … mijn 360^ste maand Tournée Minérale zit er op, hopelijk volgen er nog 360.

Na alweer een drukke werkweek (heb ik er ooit andere?) was het gisteren de hoogste tijd om stoom af te blazen.

En hoe kun je beter stoom aflaten dan door te wandelen. Genieten van de natuur en tegelijkertijd de irritaties en frustraties van de afgelopen week van je afpraten. Dat laatste lukt uiteraard enkel met een luisterend oor naast je maar wat dat betreft zit het wel snor.

De natuur en de omgeving zijn wel het belangrijkste. Niets is zo rustgevend als wandelen door de natuur. Ver moet je daar trouwens niet voor gaan. Op het programma stond het Apolloniapad in Peulis, een 10 km lange wandeling met vertrek aan de kerk.

Onder de vakkundige leiding van mijn lokale gids Conny passeerden we enkele bezienswaardigheden uit de buurt. De Lourdesgrot, de grote Krankhoeve, de Peultebossen en vooral veel bouwvallige hutten en stallen (één van mijn geliefkoosde onderwerpen om te fotograferen).

Na de wandeling en een deugddoende kop thee was het tijd om ons om te kleden en naar Heist op den Berg te vertrekken. Een andere manier om stoom af te blazen is immers een goed concert, indien mogelijk voorafgegaan door een gezellig etentje.

Voor het etentje hadden we een tafeltje gereserveerd in het Het 3de Bedrijf . Dat is toch zo praktisch wanneer je daarna een concert hebt in C.C. Zwanenberg. Bovendien is het eten er heel lekker voor een eerlijke prijs.

De dag werd afgesloten met een goed concert (voor Conny) en een geweldig concert (voor mezelf). Nu ben ik waarschijnlijk wel een grotere fan van 10CC en ben ik ook beter bekend met hun oudere oeuvre. Ze begonnen hun set met The Wall Street Shuffle. Verder volgden onder andere Life is a Minestrone, Good Morning Judge, The things we do for love, een bijzonder mooie versie van I’m not in Love en met Dreadlock Holliday sloten ze hun set af. Volgden nog drie bisnummers waaronder een a-capella versie van Donna (hun eerste single uit 1972) en met Rubber Bullets werd het twee uur durende concert afgesloten.