De Frankfurtse hoofdofficier van justitie Hardenbach wordt dood terug gevonden nadat hij een lading hagel uit zijn eigen jachtgeweer door zijn hoofd heeft gejaagd.

Nog dezelfde dag wordt het lichaam van Isabel Kerstner gevonden onder aan een uitkijktoren. Het lijkt op een tweede zelfmoord.

Maar Hoofdinspecteur Oliver von Bodenstein en zijn nieuwe collega Pia Kirchhoff hebben hun twijfels. De eerste dode was een zelfmoord, dat staat vast maar die tweede was volgens hen duidelijk moord, daar zijn ze het over eens.

Alle sporen leiden naar Gut Waldhof, een manège voor de rijkere klasse. Aan verdachten in ieder geval geen gebrek. Corrupte zakenmannen, jaloerse echtgenoten en echtgenotes, chantage, overspel, oplichting, een ontvoerd kind …

Het kost het team van de K11 veel moeite om de oplossing te vinden.

Een onbeminde vrouw is de eerste thriller rond Oliver von Bodenstein en Pia Kirchhoff van de hand van Nele Neuhaus. Ik had van haar al Diepe Wonden gelezen en dat boek deed me quasi onmiddellijk beslissen dat ik de andere verhalen ook moest lezen. En dan kan je het beste beginnen bij het begin hè?

Nele Neuhaus heeft me alvast niet teleurgesteld want ook dit boek was weer bijzonder aangenaam om lezen. Perfecte treinliteratuur. Het volgende boek wordt het tweede boek uit die reeks  … Moordvrienden.

Meimaand Concertmaand … Ze is helaas voorbij.

Het vierde concert bracht ons naar een vierde locatie, mijn favoriete locatie : de Ancienne Belgique in Brussel.

Zoals de traditie het wil zijn we uiteraard wel eerst goed gaan eten. Deze keer kozen we voor De Margriet aan den Bruul in Mechelen. Prachtige locatie, gezellig terras en vooral heel lekker eten. Mocht ge eens in Mechelen passeren en ge hebt honger ? Zeker aan te raden.

Ondanks een afgeschafte trein waren we nog netjes op tijd aan de AB. Goei plaatsje gevonden om te zitten en om stipt acht uur begonnen de jongens van Blossoms. Deze indiepopgroep uit Stockport eindigden vorig jaar als vierde op de BBC Sound of New Music lijst. Ze zien er uit als een rockgroep uit de jaren ’70 maar hun muziek was best te genieten.

De sfeer zat er trouwens al direct in. We leken wel vreemde eenden in de bijt. We zien er nog heel jong uit maar het merendeel van het publiek bestond toch uit (gillende) tienermeisjes.

Die kwamen ongetwijfeld allemaal voor Luke Pritchard, frontman van The Kooks. Zij zijn bezig met hun best of tour en deden gisteren dus België aan. Ken ik The Kooks? Ja en Neen. Hun grootste hit She Moves in her own way kende ik wel al kende ik de titel niet en wist ik evenmin dat het een hit van The Kooks was. Het is wel één van die nummertjes waar ik blij en opgewekt van wordt.

Dat kan trouwens worden gezegd over het hele concert : een mens wordt daar blij en opgewekt van. Vier jongens die het beste van zichzelf geven en daar veel plezier in schijnen te hebben. En het publiek dat alles gretig slikt.

Enige minpunt aan een verder fantastische avond : ze konden het weer niet laten om op de trappen te gaan zitten en later zelfs staan. Ik kan er dus echt niet tegen hè, ook al vinden mijn collega’s me dan een oude knorpot.

Nu is het drie (lange) weken wachten op het volgende muziekevenement : Gladiolen in Olen.

Tot gisteren was mijn kennis van Leuven eigenlijk beperkt tot het station, Parking De Bond, Het Depot en Den Domus.

Maar gisteren heb ik veel bijgeleerd over Leuven. In afwachting van ons derde concert deze maand hebben we de stad verkend. Zijn onder andere de revue gepasseerd : het Groot Begijnhof, de Sint-Antoniuskapel met de crypte van Pater Damiaan, de Kruidtuin die ik trouwens iedereen wil aanraden want bijzonder mooi, het Sint Donatuspark, het Ladeuzeplein en natuurlijk een hele hoop faculteiten en fak-bars.

De wandeling die uiteindelijk bijna 13km zou duren werd afgesloten met een, alweer bijzonder smakelijk, etentje in Den Domus.

Het was bijna 20u toen we aankwamen aan Het Depot voor het hoofddoel van de dag … het optreden van Pieter Embrechts. Er stond al een flinke rij aan te schuiven. Maar we hadden geluk. Omdat er toch nog behoorlijk wat mensen hun tickets moesten afhalen konden we nog twee zitplaatsen veroveren. Om 21u begon Pieter dan aan zijn set. Voornamelijk werk van zijn nieuwe CD maar gelukkig ook enkele oudere pareltjes waarvan In Borgerhout toch wel mijn favoriet is. Bijna 2 uur heeft hij gespeeld. 2 uur !!!! En dat voor 16 euro. Wie heeft er internationale supersterren in het Sportpaleis nodig wanneer je zo’n vakman in Het Depot kunt bekijken?

Waren er dan geen minpuntjes? Toch wel ééntje : het nummer waarin hij zijn bandleden voorstelt mocht de helft korter zijn. Pas op … het zijn fantastische muzikanten hoor maar ik vond het nummer een beetje storend en het duurde te lang.

Morgen het laatste concert van deze maand : The Kooks in de AB.

Naar wie ga je vanavond Luc? Naar Paul Carrack. Naar wie? Naar Paul Carrack. Ken ik niet.

Nu moet ik eerlijk toegeven, eigenlijk “ken” ik Paul Carrack ook niet. Ik ken wel zijn grote hit uit de jaren 80 … I Need You. Maar wist ik dat Carrack, net als Jools Holland, ooit deel uitmaakte van Squeeze? Of dat hij ook deel heeft uitgemaakt van Mike & the Mechanics (die trouwens in september op ons programma staan)? Of dat hij nummers heeft geschreven voor The Eagles?

Neen dus, dat wist ik helemaal niet. Maar mijn buikgevoel zei me dat dit wel eens een heel goed concert zou kunnen zijn. Dat moest wel ook want eigenlijk hadden we liever een kleine kilometer verder in het Sportpaleis gezeten om naar Depeche Mode te kijken maar we moesten tevreden zijn met De Roma.

Nu is De Roma sowieso wel een prettigere plaats om een concert bij te wonen dan het Sportpaleis. En wat het concert zelf betreft … mijn buikgevoel heeft me deze keer niet in de steek gelaten. Een fantastisch goed concert was het. Weinig of geen hits maar gewoon 1u45 non stop keigoeie muziek met een geweldige zanger. Echt genieten dus. Waarschijnlijk hebben de mensen in het Sportpaleis ook genoten maar wij toch ook.

Vandaag dan een snipperdag genomen zodat moeder op uitstap kon terwijl ik thuis voor vader zorgde. Uiteraard zijn we er met zo’n weer wel op uitgetrokken met de rolstoel. ’t Was even wachten tot ons gezelschap compleet was maar toen Conny om 14u verscheen zijn we vertrokken voor een 9 km lange wandeling doorheen Vorselaar.

Meer moet dat niet zijn.

Twintig … We zouden vandaag de twintig doen maar omdat de twintig er geen twintig waren maar vierentwintig en omdat zowel Conny als ikzelf geen twintig meer zijn (pas op … veel scheelt dat niet hè) hebben we vandaag gekozen voor de zestien in plaats van voor de twintig.

Dat lijkt misschien wartaal maar het is nochtans heel simpel.

Vandaag gingen we immers wandelen in Sint Katelijne Waver met vertrek in de BelOrta veiling. We waren echt van plan om de 20km te wandelen. Dat was ook de reden waarom we daar al om 10 uur waren. Bleek echter dat de werkelijke afstand niet 20 maar net geen 24 km was.

Ik had gisteren na een drukke voormiddag echter ook nog mijn vader 7,5 km ver rondgeduwd in de rolstoel en Conny had een hele dag in de tuin gewerkt. Als je ons ziet zou je het ons niet aangeven maar we zijn geen prille twintigers meer. Zo’n dag voel je dan toch.

Daarom kozen we voor de 16. Die was maar 16,4 km. Toch wel een mooie wandeling. Of moet ik het safari noemen? We hebben namelijk bijzonder veel dieren gezien. Veel paarden en koeien maar ook ganzen, wallabies, alpaca’s, zelfs een ooievaar en een kikker (die trouwens zonder naar links of rechts te kijken zomaar het wandelpad overstak en bijna onder mijn Meindl terechtkwam).

Terug aan de finish bleken er inderdaad exact 16,4 km op de teller te staan. Kapot zaten we niet maar we waren toch blij dat we niet voor die 24 km zijn gegaan. Minder blij waren we met de man die achter ons op het podium het ene na het ander muzieknummer verkrachtte. Dat deed echt pijn aan de oren.

Toch weer een geslaagde wandeldag gehad.

Mensen die al eens op deze blog passeren (en als u dit leest dan bent u daar één van) weten dat ik al eens iets van Coca Cola pleeg te verzamelen.

Wat in 1984 begon met één blikje op mijn studentenkamer in Hasselt is ondertussen uitgegroeid tot een collectie van 870 blikjes, 440 autootjes en ontelbare andere objecten en gadgets zoals daar zijn glazen, knuffelbeertjes, Barbiepoppen, drinkbussen in alle formaten, posters, puzzels enzovoort enzovoort.

Ik moet wel toegeven dat het fanatieke van de beginjaren er al wel een tijdje uit is. Destijds reed ik naar elke rommelmarkt of verzamelbeurs in de buurt (of niet in de buurt) en kocht ik alles met sierlijke letters op.

De laatste jaren concentreer ik me vooral op autootjes en op blikjes. De eerste zoek ik vooral via eBay al wordt het daar ook moeilijker en moeilijker om betaalbare exemplaren te vinden. En de tweede die vind ik in supermarkten, winkels en automaten. Veel gemakkelijker.

Coca Cola houdt me trouwens wel goed bezig wat dat betreft. Nieuwe smaken, nieuwe styling, speciale reeksen bij grote sportaangelegenheden of, zoals nu, rond vakantiebestemmingen. En zo blijven we bezig.

Oef … we hebben overleefd … die laatste week van april … de week zonder concerten.

Sommige collega’s vinden immers dat wij naar “belachelijk veel” concerten gaan maar als je het vanop een afstand bekijkt dan halen we, op jaarbasis, een gemiddelde van 1 concert om de twee weken. Ik ken voetbalfans die veel meer naar de voetbal gaan.

Met dat gemiddelde lachen we deze eerste twee weken van mei wel. Tussen 4 mei en 15 mei gaan we namelijk naar 4 concerten (in 4 verschillende zalen).

Gisteren was het de beurt aan Frank Boeijen die met zijn Theatertour 2017 stopte in C.C. Zwanenberg in Heist op de Berg. Vóór het zover was hebben we wel een tussenstop gemaakt in Beerzel. Daar zijn we gaan eten bij Davy en Geert in Pand 11. Ten tijde van de Roparun ben ik daar vaker gaan eten maar dat is al een tijdje geleden. Gelukkig is het eten er nog altijd fantastisch lekker. Als je er nog nooit bent gaan eten … zeker doen, als je er al wel bent gaan eten … teruggaan.

Het concert zelf dan. Ik heb Boeijen het laatste aan het werk gezien in 2014 op ons lokale folkfestival Na Fir Bolg. Maar dat was een festival, nu was het zijn theatertournee en Conny had me al verteld dat dit iets ingetogener zou zijn. Ze had gelijk maar ingetogen wil niet zeggen minder goed, integendeel. Volgens de planning zou het concert tweemaal 45 minuten duren met daartussen een pauze.

Mijn teleurstelling was dan ook groot toen hij omstreeks 22u nog altijd niet was begonnen aan mijn absolute favoriet … Kronenburg Park. Maar hij stopte niet om 22u, ook niet om 22u15, zelfs niet om 22u30. Mijn darmen stuurden me op dat moment de zaal uit. Toen ik even later terug in de zaal stond was het dan eindelijk zover en kon ik genieten van Kronenburg Park.

Uiteindelijk heeft hij ons meer dan twee uur onderhouden met zijn prachtige liedjes. Een meer dan geslaagd optreden.

Dinsdag volgt dan Paul Carrack in de Roma, Zaterdag Pieter Embrechts in Het Depot en met The Kooks op de maandag daarna in de AB sluiten we deze eerder drukke concertmaand af.

Anno 1361. Porlock Weir, Exmoor. Dertien jaar na de Grote Pest slaat deze vreselijke ziekte opnieuw toe. Na een zondsverduistering wordt de vreemde Janiveer gered uit de zee. Zij waarschuwt de inwoners van Porlock Weir voor het dreigende gevaar. Ze beweert wel dat ze kan voorkomen dat er iemand sterft maar daar hangt wel een prijs aan vast, een prijs die niemand wil betalen … een mensenoffer.

Dan komt de ziekte toch in het dorp. Het gezin van Sara wordt in “quarantaine” geplaatst. Elis, de man van Sara overlijdt. Haar zonen Hob en Luke verdwijnen. Er vallen meer slachtoffers. Misschien is het aanbod van Janiveer toch niet zo erg. Bovendien heeft Janiveer belooft dat ze de zonen Sara zou terugbrengen.

Ondertussen probeert ook de dwerg Will te overleven. Hij heeft dan weer een andere reden om Janiveer te behagen. Hij heeft namelijk ontdekt dat hij vader is van een zoon. En Janiveer zou hem kunnen helpen om te ontsnappen met zijn zoontje.

De prijs is een beetje bijgesteld. Naast het mensenoffer zoekt Janiveer ook nog naar de hand van Cadeyrn, een krijgsheer uit vroeger tijden en voorvader van Janiveer.

In The Plague Charmer zitten de gebruikelijke elementen die Karen Maitland in haar boeken verwerkt : een flinke portie feiten gemengd met een vleug fictie en als toetje nog wat magie erbij. Alweer een voltreffer dus. Het nadeel is wel dat het iets langer duurt om te lezen. Mijn Engels is goed maar het gaat toch net iets trager.

Het voordeel van een verlengd weekend? Dat je al eens een “extra” wandeling kunt doen.

Voor mij betekende dat vóór de klok acht sloeg al op weg zijn naar Peulis, ne goeien thee drinken in de Pieperstraat om dan richting het Hof van Lachene in Rumst te trekken.

Daar kozen we voor de 20 km. We hadden zaterdag wel 14 km gedaan maar die hadden we allebei goed verteerd en dan mocht die 20 geen enkel probleem zijn.

Het werd een bijzonder mooie wandeling die ons in Rumst, Walem, Sint-Katelijne-Waver en Duffel bracht.

Ons totaal voor dit weekend komt hierdoor op 34 km. Die marathon in Juli gaat geen enkel probleem zijn. Yes we can !

Het was weer een vermoeiende week, ook al was het een concertloze week. Maar al die vermoeidheid verdwijnt wanneer je wandelt.

Vandaag zouden we op zoek gaan naar Nekkertjes in de omgeving van Mechelen. Nu ja, je hoopt die eigenlijk niet tegen te komen want dat waren geen prettige figuren. De Nekker zelf was een kwaadaardige watergeest die reizigers in het moerasgebied rond Mechelen overviel, van hun geld beroofde en in het water gooide.

Hij werd uiteindelijk verdreven door Sint Rombout maar toch bleven de buurtbewoners alle tegenslagen in de schoenen van de Nekker schuiven. In die tijd waren er ook behoorlijk wat brouwerijen langs de Dijle en de Vliet. Het gebeurde dan wel eens dat iemand in beschonken toestand in het water sukkelde. Uiteraard waren de Nekkertjes dan de schuldigen.

Nekkertjes hebben we niet gezien op onze 14 km lange wandeling. Wel veel watervogels en uiteraard ooievaars. We werden zelfs getrakteerd op een luchtballet van twee roofvogels (maar vraag me niet welke soort). We zijn ook minstens één keer de 51° Noorderbreedte gepasseerd.

Wisten jullie dat die de enige “breedte” is die door ons land gaat ? Neen? Dan weet je het nu. En in Mechelen staan er zelfs 7 bordjes om dat aan te duiden. Als dit een punt oplevert bij uw volgende quiz dan is dat graag gedaan.

We hebben nu al enkele wandelingen in het Mechelse gedaan en de omgeving blijft ons aangenaam verrassen. Morgen rusten we en maandag trekken we naar Rumst waar waarschijnlijk 17 of 22 km gaan doen. Die marathon in juli ? Dat komt dik in orde.