In de Opel-dierentuin in Königstein-im-Taunus wordt een menselijke hand gevonden in het olifantenverblijf. Er worden nog meerdere menselijke resten gevonden. Rechercheurs Oliver von Bodenstein en Pia Kirchhoff vinden de rest van het lichaam in een aangrenzende weide waar de Dierentuin gras maait.

Het slachtoffer blijkt Hans-Ulrich “Ulli” Pauly te zijn. Populaire docent (bij zijn leerlingen) maar ook gevreesd en misschien zelfs gehaat milieuactivist. Hij verzette zich niet alleen tegen de aanleg van de B8 of tegen het bestaan van dierentuinen. Hij dreigde ook om een grootschalige corruptie aan het licht te brengen.

Aan verdachten geen tekort. De bankdirecteur, de directeur van de zoo, de bouwondernemer, een bende jongeren … Dan vallen er nog slachtoffers. Voor Pia wordt het een moeilijke zaak en Bodenstein twijfelt zelfs aan haar objectiviteit. Dan wordt Pia ontvoerd door de moordenaar. Maar wie is dat? En komt Bodenstein op tijd om haar te redden?

Moordvrienden is het tweede boek in de reeks rond het rechercheursduo Von Bodenstein-Kirchhoff. Net als Een onbeminde vrouw, moet je ook hier weer geen diepgaande psychologische thriller verwachten maar wel een ontspannende krimi. Zo eentje die je op zondagavond op ARD of ZDF ziet. Ontspannend maar toch ook spannend. Wat ik perfecte treinliteratuur noem.

Het einde van dit boek had Nele Neuhaus iets beter mogen uitwerken wat mij betreft maar verder was het best aangenaam lezen.

 

’t Is gebeurd. Het concertvoorjaar is een feit.

Gisteren hebben we de verplaatsing naar Brussel nog eens gemaakt. We zijn wel vroeger vertrokken dan gewoonlijk. Het voorprogramma, Jacle Bow, begon er immers al om 19u10 aan. Nu is op tijd komen gelukkig één van onze specialiteiten. Vijf minuutjes vóór de deuren open gingen stonden we op de Anspachlaan. Na de veiligheidscontroles, die begrijpelijk strenger waren dan enkele weken terug, hadden we onze favoriete zitplaatsen verovert.

Wat kan ik zeggen over Jacle Bow? In 2015 waren ze finalist in De Nieuwe Lichting van Studio Brussel maar winnen deden ze niet. Verder kan ik zeggen dat ze gewoon heel goed zijn. Eén van de betere opwarmers die we al aan ’t werk hebben gezien.

Stipt om 20u10 was het dan de beurt aan de Modfather himself … Paul Weller. Vroeger van The Jam en The Style Council, nu van zichzelf. Mijn verwachtingen voor dit concert waren hoog gespannen, misschien te hoog. Maar hij heeft mij niet teleurgesteld. Vanaf de eerste noot was het genieten. Na bijna twee uur zijn we doorgegaan. Hij moest dan nog wel een twintigtal minuten spelen maar het was vandaag wel “werkendag” en we zijn tenslotte geen twintig maar. Zonder risico ging dat deze keer helaas niet. Er waren immers weer veel van die vervelende trapzitters.

Samen met Jools Holland en Paul Carrack maakt Paul Weller mijn top drie van het voorjaar volledig. Nu moet ik wel zeggen dat we dit jaar nog geen tegenvallers hebben gehad, tenminste niet bij de hoofdacts. 23 groepen heb ik aan het werk gezien dit jaar. In de tweede helft van het jaar volgen er (voorlopig) nog 25.

En we werken ook al aan 2018. Winterland 76, The Bootleg Beatles en Nits stonden al geboekt. Daar heb ik vandaag nog een groep aan toegevoegd namelijk … Nits. Maar deze keer dan niet in de AB maar wel in de Verkadefabriek in ’s Hertogenbosch. Eind vorig jaar zijn we ook naar Den Bosch getrokken om hen daar aan het werk te zien, zij het dan aan de overkant van de straat in de Willem II fabrieken. Maar toen hebben we ons echt moeten afjagen om de stad te zien en hebben we niet echt kunnen genieten. Volgend jaar komen ze net tijdens het Paasweekend. De ideale gelegenheid om uitgebreid de tijd te nemen en de stad beter te leren kennen.

Tussen een festivaldag en een concertdag was er tijd over om nog eens een wandelingetje te doen, zij het een korte.

Plaats van afspraak was Rijmenam. Na een kort stukje langs de oevers van de Dijle kwamen we dan op het Pikhakendonk wandelpad.

Er volgde een heel mooie wandeling door dit 9 hectare groot natuurgebied in Boortmeerbeek. Vandaag heel fotogeniek dankzij het prachtige wandelweer. Ik hoop zo dat ik volgende week in Cornwall hetzelfde soort weer heb. Niet te warm en zalige wolken. Het was “maar” 8 kilometer. We zijn langere afstanden gewoon maar dat was niet zo voor iedereen in het gezelschap.

Na de vermoeiende festivaldag van gisteren mocht het wel iets minder zijn vandaag.

Het concertvoorjaar zit er bijna op. Morgen gaan we nog naar de Modfather Paul Weller maar gisteren hebben we onze eerste festival van de zomer gedaan : Gladiolen in … Olen.

Heel toevallig een op hun website terechtgekomen, gezien dat het Zesde Metaal op het programma stond en onmiddellijk besloten dat we daarvoor best 20 euro (TWINTIG!) voor over hadden. Ook op het programma : Milo Meskens, Delv!s en Clement Peerens Explosition.

Zoals altijd waren we ruim op tijd op de festivalsite. En hoewel er tijdens het eerste optreden nog niet echt veel volk in de tent stond hadden we al direct te maken met het irritante neveneffect van festivals … geroezemoes. Op concerten heb je daar veel minder last van mar er zijn helaas veel mensen die naar festivals gaan “voor de sfeer”. Zij vinden het dan ook normaal dat je in de tent staat te zeveren en te zuipen. Als de artiest dan begint aan zijn set moet je luider praten want anders versta je elkaar niet. Het stoort me enorm.

Maar terug naar het eerste optreden : Milo Meskens. Deze heel jonge snaak bracht een mooie set die heel genietbaar was. Mooie stem, mooie liedjes en twee sterke muzikanten achter hem (Utrechtenaars trouwens). Die veertig minuten hadden er gerust meer mogen zijn.

Het tweede optreden, dat van Delv!s, begon met ruim twintig minuten vertraging. Er waren blijkbaar problemen met het geluid tijdens de soundcheck. Toen hij aan zijn optreden begon waren die trouwens nog niet volledig opgelost waardoor de zangpartijen tijdens het eerste kwartier nauwelijks boven de muziek uitkwamen. Heel jammer want de man kan echt wel zingen. Muzikaal deed hij mij vooral denken aan Mick Hucknall en Simply Red. Ondanks de problemen al bij al toch een geslaagd optreden.

Dan was het de beurt aan de Westvlamingen van het Zesde Metaal. Heel goed optreden maar, omwille van de storende achtergrondgeluiden en toch ook wel een beetje de “storende” mensen in onze omgeving willen we ze zeker nog eens terugzien in een concertzaal of cultureel centrum. Vooral hun rustigere nummers kwamen niet volledig tot hun recht.

Onze avond werd afgesloten door CPeX met Clement, Sylvain en Lady Dave. Hard, snel, grappig en ambiance. Gelukkig hadden we voor dit optreden besloten om achteraan in de overvolle tent te blijven staan. ’t Was plezant, daarmee is alles gezegd denk ik. Al kun je er niet naast dat den Hugo een genie is.

We zijn niet meer blijven wachten op Milow of de Jeugd van Tegenwoordig.

De “perikelen” omtrent mijn vakantie zijn nog net geregeld of ik kreeg eergisteren, toen ik mijn documenten ging afhalen nog een grotere schok.

Blijkt namelijk dat Carlson Wagonlits al zijn kantoren voor privé-reizen afgelopen maandag met onmiddellijke ingang heeft gesloten. De medewerkers staan hierdoor van de ene op de andere dag op straat.

Blijkbaar zat het al wel iets langer in de pijplijn maar de verwachtingen waren een een stopzetting tegen het einde van dit jaar en een sluiting tegen midden volgend jaar. Het management heeft er echter anders over beslist.

Ik ben er nog altijd niet goed van. Al 25 jaar lang ben ik daar klant en al even lang verzorgde Mandy er mijn dossiers. Meestal één reis maar er zijn ook jaren geweest dat ik twee reizen heb geboekt. Nooit enig probleem gehad.

Onze carrières hebben trouwens ook veel gelijkenissen ook al zit ik in de verzekeringen en zij in de reissector.

We begonnen onze carrière in de Quellinstraat in Antwerpen bij Touring Reizen en De Vaderlandsche. Zij werden overgenomen door de ING groep en wijzigden hun naam nar BBL Travel, wij werden ING Insurance. Zij trokken weg uit de Quellinstraat, wij trokken weg uit de Quellinstraat. Zij werden verkocht door ING aan Carlson Wagonlits, wij werden verkocht door ING aan de P&V Groep.

En dan is het van de ene op de andere dag voorbij. Dat gaat volgend jaar raar aanvoelen.

Mijnheer Cambré … we hebben net vernomen van P&O dat de ferry waarmee je op 12 juni de oversteek zou maken van Zeebrugge naar Hull … “stuk” is. En wel zodanig “stuk” dat men nu al met 100% zekerheid kan zeggen dat hij niet zal gemaakt zijn op 12 juni en dat u bijgevolg de oversteek van Zeebrugge naar Hull NIET zal kunnen maken.

Maar P&O heeft ons ook meegedeeld dat ze u, indien u hiermee akkoord kan gaan, zonder problemen kunnen omboeken naar de ferry met vertrek in Rotterdam. Kunt u ons meedelen of u hiermee akkoord kan gaan?

Lang heeft dat niet geduurd hoor. Nu ja, toch wel een uur. Ik bekijk mijn mailbox tenslotte niet om de 5 minuten.

Achteraf gezien is dit misschien zelfs een meevaller. Ik vrees namelijk dat de grenscontroles wel eens strenger zouden kunnen zijn en bijgevolg meer tijd in beslag zouden kunnen nemen, zeker na de recente gebeurtenissen in Manchester.

Bij vertrek uit Rotterdam ben je immers één à anderhalf uur vroeger in Hull en met nog ruim 600 km autostrade voor de boeg is dat altijd meegenomen.

Ik ben trouwens ook wel blij dat ze zoiets vandaag al laten weten en bijvoorbeeld niet één of twee dagen vóór het vertrek.

 

Laatste weekend van Mei is “Zotte 50” weekend in Geel. Twee jaar terug heb ik daar de 20 km gewandeld, vorig jaar de volle 50km. Dit jaar kozen we, als voorbereiding op onze marathon terug voor de 20 km.

Het was al 11u gepasseerd toen we in het voetbalstadion van Verbroedering Geel Meerhout, begonnen aan onze tocht. Het was al behoorlijk warm maar door de aangename bries die er stond was het wel best doenbaar.

Na een vijftal kilometer zaten we in het eerste natuurgebied : Neerhelst – De Botten dat wordt beheerd door Natuurpunt. Van daar was het niet ver tot het jaagdpad langs het Kanaal Herentals-Bocholt. Nog een paar kilometer verder hadden we ons eerste officiële rustpunt in Den Hertog in Olen. Ondertussen hadden we al wel onze bokes opgegeten ergens rustig gezeten op een bruggetje.

Tot dusver was het best doenbaar geweest met de tropische temperaturen. De terugweg zou iets lastiger worden. Maar zolang je onder de bomen bleef ging het toch wel. Na zo’n anderhalve kilometer doken we het tweede natuurgebied in : Mosselgoren. Het hoogtepunt van de wandeling.

Na 14 km kwamen we terug op het jaagpad langs het kanaal om dat even verder terug te verlaten. Dit tweede “uitje” had voor ons niet echt gemoeten. Niet dat het niet mooi of rustig was maar onder deze temperaturen was het wel iets lastiger. Ook de 19 km van eergisteren begon een beetje door te wegen.

Ter hoogte van Sas 9 staken we het kanaal terug over om na 18 km nog een laatste verfrissing te nemen in de kantine van F.C. Vinus. Nog 2,5 km tot de finish en zoals het spreekwoord zegt wegen de laatste loodjes altijd het zwaarst.

Na ruim 4,5 uur stappen zat onze tocht van 21,66 km er op en konden we moe maar voldaan terug naar huis. Totaal voor deze maand staat op ruim 110 km, het totaal voor dit Hemelvaartsweekend staat op ruim 40 km. Die marathon in juli zou geen probleem mogen zijn.

Omdat mijn loopmaatje afgelopen dinsdag noch woensdag vrij was en aangezien ik gisteren 19 km heb gewandeld en ook voor morgen een soortgelijke afstand heb gepland bleef er nog maar één optie over voor onze wekelijkse loopafspraak … vandaag dus.

29°C is echter niet mijn favoriete temperatuur en al zeker niet om in te joggen. Daarom kozen we maar voor een route die we al heel lang niet meer hebben gedaan … de Lierse Vesten. Een klassieker dus maar vooral een parcours dat voornamelijk in de schaduw ligt.

Dat bleek een goede keuze want tropisch warm was het er niet. Het gaat er natuurlijk wel een beetje op en neer en het is ook 500 meter meer dan we gewoon zijn. Gelukkig had mijn loopmaatje zich eerder deze week een beetje geforceerd tijdens cross-fit. Nu ja, voor haar was dat minder gelukkig want alles deed pijn maar voor mij was het een meevaller aangezien het nu een beetje trager ging.

Enfin, we hebben toch maar 4,80 km gejogd en meer moet dat voor mij niet zijn.

’t Was inderdaad een thuismatch vandaag, tenminste toch voor Conny, iets minder voor mij. Hemelvaartdag is immers traditioneel de wandel- en fietsdag van de KWB van Peulis.

In 2015 ging ik, toen nog solo; voor de 18 km, vorig jaar kozen we voor de 12 km maar dit jaar, een jaar wandelervaring rijker, kozen we voor de 18km.

Het begin was niet echt veelbelovend zo op het fietspad naast de Mechelbaan maar al snel doken we terug de kant in om de rest van de wandeling over rustige baantjes of bospaden af te werken.

Vele stukken van de wandeling hadden we vorig jaar al gedaan, zij het dan wel in de andere richting. Ook nu was er bijvoorbeeld een rustpunt in de kantine van V.V. Adler in Bonheiden.

Terugkeren naar Peulis deden we onder andere via de Weynesbaan, het Weyneshof en de Weyneshoflei.

Vóór en wel we het goed beseften stonden we na 4 uur wandelen en met 18 km op de teller terug voor het Gildenhuis. De totale afstand die we vandaag aflegden was 19,15 km.

Aangezien onze “pastadame” niet beschikbaar was (de afgelopen twee jaar waren we uitgenodigd voor een bijzonder smakelijke pasta bij collega Heidi) hebben we daarna maar zelf voor een hap gezorgd, een heel smakelijke hap al zeg ik het zelf.

Al bij al weer een heel mooie wandeling. Misschien niet de meest fotogenieke maar oh zo rustig. Het enige dat je kon horen was het gezang van wat wel honderden vogels leek.

Morgen rusten we (een beetje) en als alles meezit dan doen we er zaterdag in Geel nog eens 20km bij.

In maart, op de dag dat Blaudzun het beste van zich zou laten zien in De Vooruit, waren we van plan om kort na de middag naar Gent te vertrekken zodat we een bezoekje konden brengen aan de Sint Baafs Abdij. Daar loopt immers de tentoonstelling Het verlangen naar Frankrijk, een ode van Michiel Hendryckx aan zijn tweede thuisland Frankrijk.

Helaas moest ik die dag ook thuiswerken omdat de voorjaarsrelease die dag in productie ging. En dat ging niet van een leien dakje. Blaudzun hebben we nog wel gehaald, de tentoonstelling helaas niet.

Die schade hebben we vandaag ingehaald. Tijdens de rit van Vorselaar naar Peulis bleef het nog droog, tijdens de rit van Peulis naar Gent hebben we flink wat regen gehad. In Gent zelf hebben we gelukkig geen druppel gezien.

Wat hebben we wel gezien? Om te beginnen een geweldige reeks foto’s van Mijnheer Hendryckx. Zonder te stoefen durf ik zeggen dat ik ook al wel eens mooie foto’s maak. Maar bij mij is dat geluk. Bij hem is dat kunnen. Het beeld op de foto is het beeld dat hij in zijn hoofd heeft. Indrukwekkend gewoon.

De rest van de dag hebben we gevuld met een wandeling doorheen Gent. Een heel mooie stad trouwens. Het centrum is een beetje (te) druk maar voor de rest was het tijdens onze 12km lange wandeling behoorlijk rustig.

Toen we rond waren en terug aan het Woodrow Wilsonplein stonden hadden we de keuze. Ofwel nog een uurtje rondhangen en wachten tot dat Italiaanse restaurant waar we de vorige keer hebben gegeten open zou gaan of in de auto stappen, naar Mechelen rijden en daar iets eten.

We kozen voor de tweede optie en dat zou wel eens een goede keuze kunnen geweest zijn. Het was immers al behoorlijk druk onderweg. Wat zou dat ruim twee uur later gegeven hebben? We zullen het nooit weten. Wat we wel zeker weten is dat het in Mechelen ook lekker eten is.

Alweer een geslaagde wandeldag maar toch met een afsluiting in mineur. Bij aankomst thuis bleek ongeveer de helft van mijn foto’s te zijn verdwenen. Ik had in het Gravensteen inderdaad wel een batterijpanne. Heel bizar want de batterij was net opgeladen.

Maar ja … dat betekent gewoon dat we nog eens terug zullen moeten gaan.