Kilometers

polen.JPGOnverwacht veel kilometers gemaald vandaag.

Als je broer met de fiets vanuit het verre Ieper op bezoek komt naar de Kempen en, wanneer hij bijna bij ons is, last krijgt van tandwielen die loskomen, dan zit een fietstocht terug er niet meer in.

Dan is het maar vanzelfsprekend dat je hem “even” terug naar de Westhoek brengt of niet ? Het was trouwens best aangenaam weer om een autoritje te maken. Zeker met de beste 100 uit de Nostalgie Top 1000 op de I-pod.

Wat me wel opviel op de heenrit waren de Polen op de weg. Als ik 50 trucks ben tegengekomen dan kwamen er daarvan 48 uit Polen (de twee andere kwamen uit Tsjechië). Heel af en toe dacht ik een Nederlander te zien maar dat bleek dan een Nederlandse oplegger te zijn gekoppeld aan een Poolse stuurcabine.

Na Parijs-Roubaix dan nog snel de loopschoenen aangetrokken en nog een halfuurtje gaan joggen : 4,10 km op 28:24. Niet fameus maar ook niet slecht. Ik was wel blij dat de laatste kilometer op 6:33 werd afgelegd (en dat is bijna lopen in plaats van joggenKnipogen).

 

lopen20150412.JPG

 

Vroeg

De vroege vogel vangt de worm. De tweede muis vangt de kaas. En de vroege jogger blijft droog.

Het was nog geen half negen toen ik vanochtend aan een vier kilometer lang joggingtochtje. Met net iets meer dan 28 minuten was ik best tevreden al is 27 minuten mijn doel.

Hopelijk lukt het me morgen weer om dat halfuurtje te gaan lopen. Ik moet eerst wel een fietser en zijn kapotte fiets “even” naar Ieper brengen dus het een ochtendloopje zal het zeker niet worden.

 

lopen 20150411.JPG

 

Den Eddy

Onder het motto “binnenzitten is ook niet alles” hebben mijn collega’s en ik deze middag een “alternatieve” middagpauze genomen en hebben we een stapje in de wereld gezet.

Het was er natuurlijk wel het weer voor. We zijn echter niet ergens op een terrasje gaan zitten maar zijn naar de markt gegaan … de “vreemdelingenmarkt”. Op de parking aan de PIVA en de PIDPA aan de Desguinlei is het namelijk elke vrijdag groentenmarkt.

En op die markt staat “den Eddy”. Den Eddy verkoopt onder andere hamburgers, braadworsten en belegde broodjes. Het leek ons wel eens leuk om daar iets te gaan eten en dat is heel goed meegevallen. Zeker voor herhaling vatbaar. Het moet niet altijd een restaurant zijn.

 

IMG_1554.JPG

 

Het nulnummer

Milaan, 1992.

Een groep journalisten wordt gevraagd om voor een gloednieuwe krant enkele “nulnummers” te schrijven. “Grote” journalisten zijn het zeker niet, eerder het tegendeel.

Alles wordt gefinancierd door Commandeur Vimercate, eigenaar van tientallen hotels, bejaarden- en verpleeghuizen en enkele lokale televisiestations die vooral bekend zijn van hun teleshopping programma’s en blootshows. Daarnaast geeft hij ook nog een twintigtal roddelblaadjes uit. De bedoeling van de krant is toegang krijgen tot de financiële wereld. En als er onderweg belastend materiaal wordt gevonden over (politieke) tegenstanders dan is dat aardig meegenomen.

Het is echter niet de bedoeling om de krant later effectief uit te geven. Het “experiment” wordt geleid door Simei. Hij vraagt aan Colonna, ook een mislukt journalist en ghostwriter, om een boek over het experiment te schrijven. De journalisten in kwestie, Maia Fresia, Braggadocio, Cambria, Lucidi, Palatino en Costanza weten echter niet dat het maar een “experiment” is.

Ze beginnen volop verhalen te verzinnen. Ze komen met de meest onwaarschijnlijke verhalen op de proppen. Verhalen die wel echt zouden kunnen zijn. Ze leren alle vuile truukjes die er bestaan. Eén van hen brengt zelfs het verhaal dat Mussolini helemaal niet vermoord is op het einde van WO II. Hij zou zelfs aan de oorsprong liggen van de moorden op Aldo Moro en Giovanni Falcone, de vrijmetselaarsloge P2, Gladio en andere schandalen uit de jaren “80.

En dan valt er een dode …

In Het Nulnummer schetst Umberto Eco, gekend van zijn historische romans, een indringend, vaak geestig maar vooral een ontluisterend beeld van Italië en de Italiaanse journalistiek. Het boek is duidelijk gebaseerd op één van de meest megalomane politici van de 20ste en 21ste eeuw : Silvio Berlusconi. Een absolute aanrader.

 

nulgroot.JPG

 

De dijken

Oef … gedaan met het lopen door de Mallekotse industriezone !

Vanaf vandaag kunnen we terug langs de oevers van de Nete lopen. En dat is toch wel een pak aangenamer lopen. Vooral met zo’n zalig weer als vanavond; Even had ik schrik dat mijn loopbuddy kapsones zou hebben gekregen nadat een hele pagina in de Metro aan haar werd gewijd en nadat ze levensgroot op reclameaffiches in Antwerpen Centraal had gestaan maar gelukkig had ze geen probleem om samen met iemand van het gepeupel te gaan joggen. Het werden 4,40 km in 32 minuten, niet slecht voor een dinsdagavond.

 

neteloop.JPG

 

Ook niet slecht was de inhoud van het pakje dat vandaag vanuit Engeland is toegekomen. Op ’t werk ben ik al meer dan een jaar ingeschakeld in een project dat de werknaam “combi” heeft. Is er dan een passender om te kopen dan deze auto ?

Ik weet wel dat “combi” geen officiële naam voor dit model is maar ik denk bij het woord “combi” toch altijd aan deze busjes maar dan wit met een blauwe streep over (politie) of met een oranje streep over (rijkswacht). Wat er ook van zij … ’t is gewoon een schoon autootje.

 

combi coke.jpg

 

Paasvakantie ?

Alweer een week voorbij. Een week met veel wind. Ook een week waarin mijn trouwe Focus de grens van 100.000 km heeft overschreden. En een week waarin voor veel mensen op vrijdag de Paasvakantie is begonnen. Ik heb helaas geen Paasvakantie. Ik moet het doen met een verlengd weekend. Een weekend dat trouwens meer dan welkom is.

Ik heb precies meer en meer last van de omschakeling van winteruur naar zomeruur. Mijn lichaam wil gaan slapen op winteruur maar moet opstaan op zomeruur en daar is het niet blij mee.

Daarbij komt nog dat we vorig weekend in productie zijn gegaan met ons project en dat heeft de afgelopen week toch nog een beetje nazorg gevraagd. Niet echt veel maar toch.

Enfin, drie dagen rust zullen me goed doen. De afgelopen twee dagen hebben dat alvast gedaan. Gisteren heel rustig nieuwe wandelschoenen en een nieuwe Garmin Forerunner (de 220) gaan halen in den A.S. Adventure en vandaag die nieuwe Forerunner al eens uitgeprobeerd.

Om even te ontsnappen aan het gezwam van de heer Wuyts, de loopschoenen aangetrokken en een halfuurtje gaan lopen. Wel te snel vertrokken maar al bij al was ik toch tevreden met de 4,25km op 30 minuten. En ook tevreden met de nieuwe Forerunner. Deze lijkt vrij snel de satellieten te vinden en wil bovendien wel praten met mijn PC (en dat lukte bij de andere niet meer).

Morgen nog een extra dag rust en dan vliegen we er terug in. Fase twee van ons project moet binnen een maand immers afgerond zijn.

 

garmin1b.JPG

 

Chantage

Mieke Verstraeten, schepen van Openbare Werken in Lier vindt bij haar post een enveloppe met een kogel in. Willy Tange, haar man, maakt zich ongerust en wil dat ze dit meldt bij burgemeester Walter De Vos.

De burgemeester neemt contact op met de politie en de zaak komt bij Commissaris Somers en hoofdinspecteur De Winter. Wanneer er later nog een dreigbrief binnenkomt raakt de zaak in een stroomversnelling.

Willy Tange wordt vermoord. Uit onderzoek blijkt dat dat hij een buitenechtelijke verhouding had met Isabelle De Jonghe, echtgenote van Hans van Tongerloo, schepen in buurgemeente Ranst.

Ondertussen wordt duidelijk dat er, zowel in Lier als in Ranst, werd geknoeid met de gewestplannen in beide gemeenten.

Hebben transporteur Flor Van Laer en Bob Goris, projectontwikkelaar en ook schepen in Ranst, iets met de hele zaak te maken ? Ligt het grote winkelcentrum dat ze willen neerpoten op de grens van Lier en Ranst aan de bron van alle problemen ? Of was het gewoon een crime passionnel ? Het staat in ieder geval vast dat niet iedereen in de schepencolleges even zuiver op de graat is.

Dat is in ’t kort het verhaal van Chantage in het schepencollege, de zesde politiethriller in de reeks “Somers en De Winter” van Ludo Geluykens. Geluykens is een geboren Ranstenaar en dat blijkt duidelijk uit dit boek. Dat maakte het ook prettig om te lezen omdat ik de meeste plaatsen die beschreven worden in het boek behoorlijk goed ken. Het is niet direct de meest gecompliceerde thriller die ik gelezen heb maar dat kan je van Baantjes evenmin zeggen en zijn toch ook niet slecht ?

De volgende wordt waarschijnlijk weer iets moeilijker. Dat wordt immers de nieuwste van Umberto Eco : Het Nulnummer.

 

chantagegroot.JPG