Uit de hoogte

Walter is geen gelukkig man. Hij heeft een prachtige vrouw, twee schatten van kinderen en woont in een mooi huis. Op enkele seconden wordt die droom aan flarden gerukt. Tijdens een fietstochtje wordt het gezin aangereden door een auto.

Het gezin van Walter overleeft de klap niet. Walter zelf wordt zwaargewond naar het ziekenhuis gevoerd. Hem wacht een lange en zware revalidatie. Van de dader is geen spoor. De wagen wordt enkele kilometers verder uitgebrand teruggevonden.

In het revalidatiecentrum maakt Walter kennis met Marniq die al jaren in een rolstoel zit. Ondanks het feit dat Marniq soms onbehouwen uit de hoek kan komen groeit er toch een band tussen de twee.

Uit pure verveling gaat Walter de bewoners van het Mussennest, een villawijkje met vier huizen, observeren. Gewapend met verrekijker en fototoestel met telelens (een geschenkje van Marniq) bespiedt hij de inwoners vanuit een grote eik. De dagelijkse beslommeringen van René en Rietje (de “therapeute” van Walter en goede vrienden van zijn schoonouders) , van bankier Dirk en zijn dochter Jessica, van advocaat Jan en zijn rebelse zoon Youri (wiens gestolen auto werd gebruikt bij het ongeval waarin Walter zijn gezin verloor) en van de oudere mijnheer Delacroix en zijn demente vrouw lokken Walter steeds vaker naar zijn beschutte plekje in de eik.

De villawijk verbergt ook enkele geheimen, het ene al verschrikkelijker dan het andere. Het observeren wordt voor Walter een missie, een zoektocht naar een overtuigend bewijs van de schuldige aan zijn verdriet. Marniq verleent hem daarbij steun maar om een hele andere reden.

Dit is in het kort de inhoud van Uit de hoogte, de debuutroman van Luc Boonen, een magazijnier-vrachtwagenchauffeur die in zijn vrije tijd in zijn pen kruipt of gaat wandelen. Het is een debuut dat er mag zijn. Ik vond het in ieder geval een geweldig boek. Het heeft me geen moment verveeld. Het is spannend maar het is vooral de manier waarop de emoties van een man die net een drama heeft meegemaakt zijn beschreven die me enorm goed zijn bevallen. En dan te bedenken dat ik dit boek op het Boekenfestijn heb meegenomen voor slechts 1,99 euro. De beste 2 euro die ik ooit heb uitgegeven. Zijn tweede roman, De Tafel, staat in ieder geval al op mijn wishlist.

 

hoogtegroot.JPG

 

Hydra

 

De eerste keer dat ik Whitin Temptation zag was in de Gentse Vooruit, vele jaren geleden. Daarna heb ik ze nog bezig gezien in de Lotto Arena, het Sportpaleis en op de Markt van Tienen tijdens Suikerrock.

 

Vandaag was het weer een andere “arena” namelijk de Schouwburg van Tilburg, één van hun vele stops van hun theatertournee. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten. Zouden ze hun ding wel kwijt kunnen in zo’n theaterzaal ?

 

Mijn ongerustheid was gelukkig volledig ongegrond. Ze waren immers weer geweldig en hebben hun reputatie van beste live groep ooit (in mijn ogen toch) waargemaakt. Ruim twee en half uur hebben ze het beste van zichzelf gegeven. Het was puur genieten. Ik kan niet wachten tot ik ze weer zie op de weide van Graspop in Dessel.

 

Van mijn beslissing om een hotelkamer in Tilburg te boeken heb ik evenmin spijt. Tilburg is weliswaar dichterbij huis dan bijvoorbeeld Brussel maar na een lange werkdag is het toch aangenaam om twintig minuutjes na het optreden al “thuis” te zijn zodat ik morgen na een goede nachtrust relax naar huis kan rijden.

temp03.JPG

temp04.JPG

temp01.JPG

temp05.JPG

Trein

Knipsel.JPGHet liep vandaag als een trein !

Net zoals de treinrit naar huis in de vooravond verliep mijn wekelijkse joggingafspraak in Lier ook met horten en stoten. Het ene moment ging het heel vlot om dan even verder even te moeten stoppen omdat de benen niet wilden luisteren naar de hersenen.

Het eindresultaat was er dan ook naar : 4,10 km (we hadden immers gekozen voor de verkorte versie van ons Neteloopje) in 29:23. Het weer zal er ook wel mee te maken hebben gehad. Ik ben nooit een fan van warm weer geweest en 23°C komt voor mij al dicht in de buurt van (te) warmTong uitsteken.

Als het even lukt ga ik donderdagochtend nog eens in Antwerpen lopen. Na ’t werk rij ik immers naar Tilburg om mijn volgende concert af te werken : de theatertournee van één van de beste livebands ooit, Within Temptation. Als ik dan vroeg genoeg vertrek kan ik vóór ik begin te werken nog een paar kilometers joggen.

 

lopen 20150414.JPG

 

Kilometers

polen.JPGOnverwacht veel kilometers gemaald vandaag.

Als je broer met de fiets vanuit het verre Ieper op bezoek komt naar de Kempen en, wanneer hij bijna bij ons is, last krijgt van tandwielen die loskomen, dan zit een fietstocht terug er niet meer in.

Dan is het maar vanzelfsprekend dat je hem “even” terug naar de Westhoek brengt of niet ? Het was trouwens best aangenaam weer om een autoritje te maken. Zeker met de beste 100 uit de Nostalgie Top 1000 op de I-pod.

Wat me wel opviel op de heenrit waren de Polen op de weg. Als ik 50 trucks ben tegengekomen dan kwamen er daarvan 48 uit Polen (de twee andere kwamen uit Tsjechië). Heel af en toe dacht ik een Nederlander te zien maar dat bleek dan een Nederlandse oplegger te zijn gekoppeld aan een Poolse stuurcabine.

Na Parijs-Roubaix dan nog snel de loopschoenen aangetrokken en nog een halfuurtje gaan joggen : 4,10 km op 28:24. Niet fameus maar ook niet slecht. Ik was wel blij dat de laatste kilometer op 6:33 werd afgelegd (en dat is bijna lopen in plaats van joggenKnipogen).

 

lopen20150412.JPG

 

Vroeg

De vroege vogel vangt de worm. De tweede muis vangt de kaas. En de vroege jogger blijft droog.

Het was nog geen half negen toen ik vanochtend aan een vier kilometer lang joggingtochtje. Met net iets meer dan 28 minuten was ik best tevreden al is 27 minuten mijn doel.

Hopelijk lukt het me morgen weer om dat halfuurtje te gaan lopen. Ik moet eerst wel een fietser en zijn kapotte fiets “even” naar Ieper brengen dus het een ochtendloopje zal het zeker niet worden.

 

lopen 20150411.JPG

 

Den Eddy

Onder het motto “binnenzitten is ook niet alles” hebben mijn collega’s en ik deze middag een “alternatieve” middagpauze genomen en hebben we een stapje in de wereld gezet.

Het was er natuurlijk wel het weer voor. We zijn echter niet ergens op een terrasje gaan zitten maar zijn naar de markt gegaan … de “vreemdelingenmarkt”. Op de parking aan de PIVA en de PIDPA aan de Desguinlei is het namelijk elke vrijdag groentenmarkt.

En op die markt staat “den Eddy”. Den Eddy verkoopt onder andere hamburgers, braadworsten en belegde broodjes. Het leek ons wel eens leuk om daar iets te gaan eten en dat is heel goed meegevallen. Zeker voor herhaling vatbaar. Het moet niet altijd een restaurant zijn.

 

IMG_1554.JPG

 

Het nulnummer

Milaan, 1992.

Een groep journalisten wordt gevraagd om voor een gloednieuwe krant enkele “nulnummers” te schrijven. “Grote” journalisten zijn het zeker niet, eerder het tegendeel.

Alles wordt gefinancierd door Commandeur Vimercate, eigenaar van tientallen hotels, bejaarden- en verpleeghuizen en enkele lokale televisiestations die vooral bekend zijn van hun teleshopping programma’s en blootshows. Daarnaast geeft hij ook nog een twintigtal roddelblaadjes uit. De bedoeling van de krant is toegang krijgen tot de financiële wereld. En als er onderweg belastend materiaal wordt gevonden over (politieke) tegenstanders dan is dat aardig meegenomen.

Het is echter niet de bedoeling om de krant later effectief uit te geven. Het “experiment” wordt geleid door Simei. Hij vraagt aan Colonna, ook een mislukt journalist en ghostwriter, om een boek over het experiment te schrijven. De journalisten in kwestie, Maia Fresia, Braggadocio, Cambria, Lucidi, Palatino en Costanza weten echter niet dat het maar een “experiment” is.

Ze beginnen volop verhalen te verzinnen. Ze komen met de meest onwaarschijnlijke verhalen op de proppen. Verhalen die wel echt zouden kunnen zijn. Ze leren alle vuile truukjes die er bestaan. Eén van hen brengt zelfs het verhaal dat Mussolini helemaal niet vermoord is op het einde van WO II. Hij zou zelfs aan de oorsprong liggen van de moorden op Aldo Moro en Giovanni Falcone, de vrijmetselaarsloge P2, Gladio en andere schandalen uit de jaren “80.

En dan valt er een dode …

In Het Nulnummer schetst Umberto Eco, gekend van zijn historische romans, een indringend, vaak geestig maar vooral een ontluisterend beeld van Italië en de Italiaanse journalistiek. Het boek is duidelijk gebaseerd op één van de meest megalomane politici van de 20ste en 21ste eeuw : Silvio Berlusconi. Een absolute aanrader.

 

nulgroot.JPG