Back to normal

Na een (veel te lange) periode van isolatie konden we dit weekend een beetje terug naar normaal. Nog niet volledig maar toch een beetje.

Mijn vakantie en het ziekteverlof van Conny hebben we gisteren afgesloten met een korte wandeling “naar de schaapjes” in Peulis in de voormiddag en een korte fietstocht rond Peulis in de namiddag. Veel meer moest het niet zijn want ook al vielen de Covid-symptomen bij Conny bijzonder goed mee, de vermoeidheid steekt toch rapper de kop op.

De beelden van de jonge lammetjes die dartelen door de wei maken uiteraard veel goed.

Wijziging van plannen

De afgelopen week zou onze “tuinwerkvakantieweek” worden. Samen met Conny een weekje verlof gepland om de tuin een lentebeurt te geven : resten van de winter snoeien, de klimophaag snoeien, onkruid verwijderen, compost uitstrooien en daar waar nodig nieuwe boomschors kappen.

Tussendoor stonden er ook wel een paar wandel- of fietsuitstapjes gepland.

Maar toen kwam vorige week woensdag het Whatsappje van Conny : iemand in het dagverzorgingscentrum NOAH waar Conny verantwoordelijk voor is was positief getest op COVID-19. Een dagje later gevolgd door een nieuw berichtje van Conny : ik vermoed dat ik het ook zitten heb. Dat vermoeden werd bevestigd door een positieve sneltest. Gevolg : een week in thuisisolatie.

De planning werd dan ook helemaal omgegooid.

Ik ben wel elke dag naar Peulis gereden om in de tuin te werken maar ben dan elke avond terug naar Vorselaar gereden. En ’s middags de ene buiten op het terras zitten eten terwijl de andere binnen in de keuken. En verder altijd afstand houden en maskers dragen hè.

Het is niet geworden wat we in gedachten hadden maar het had ook erger kunnen zijn. De symptomen vielen al bij al best mee. De koorts was snel weg, een hoest was er bijna niet en het snot viel ook best mee. Door de vermoeidheid was helpen in de tuin was quasi onmogelijk.

En de tuin? Die is voor een groot stuk afgewerkt. Ik voel ondertussen wel pijntjes aan spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had maar het resultaat mag wel gezien worden.

Ook mijn stappen mogen gezien worden:

  • Maandag : 18.184
  • Dinsdag : 25.927
  • Woensdag : 23.217
  • Donderdag : 17.109

Om het einde der werken te vieren ben ik vandaag naar Antwerpen getrokken om nog eens bezoekje te brengen aan mijn favoriete handelszaak : Stripwinkel BEO. Het deed deugd om nog eens door “de bakken” te gaan.

Maartse buien

Als ik dacht dat ik afgelopen vrijdag te maken had gehad met veel wind dan was dat nog een peulschil in vergelijking met zaterdag.

Onze zaterdag begon wel met een paar uurtjes werken in de tuin. De “winterresten” verwijderen is veel werk maar na afloop ziet die tuin er dan ineens een pak frisser uit. Veel groener ook.

We hebben nog wel een paar dagen werk eer heel de tuin aan de beurt is geweest maar het is wel lekker ontspannend werken.

Na het tuinwerk leek het ons een goed idee om nog een kort ontspannend fietstochtje te maken met onze nieuwe fietsen. We hadden nog een oud fietsknooppuntentochtje van zo’n 35 km liggen en dat leek ons perfect.

Echt ontspannend was het niet. Er stond verschrikkelijk veel wind. Zonder elektrische ondersteuning had ik de tactiek van Jo Plankaert in de beklimmingen moeten toepassen : fietsen met de remmen dicht om niet achteruit te bollen 😉.

Dan was er gisteren gelukkig minder wind. Daar zouden we tijdens onze 55 kilometer lange fietstocht dan alvast minder last van hebben (minder maar last hadden we toch wel een beetje).

Gisteren maakte de koude het lastig. We vertrokken nog met de zon maar zodra die achter de wolken verdween werd het snel een paar graden kouder. Via de knooppunten naar Lier gereden waar we een koffietje dronken aan de muziekacademie (bijna 6 euro voor 2 koffietjes … daar kan je 3 liter benzine voor kopen 😊.

Via de Nete ging het verder naar Duffel, Walem, Rumst om via het Zennegat Mechelen te bereiken. Onderweg waren er wat werken aan de jaagpaden waardoor we even onze knooppunten kwijt waren maar dan is er nog altijd de app die ons helpt.

In Mechelen aangekomen waren we echter bijna verkleumd. We hadden ondertussen ook al enkele druppels gehad. Niet genoeg om regen te noemen maar wel genoeg om een beetje nat te worden. Vooral de vingers en de tenen leden onder de koude.

De warme choco bij thuiskomst deed dan ook meer dan deugd.

Eén ding staat wel als een paal boven water … aan die nieuwe fiets ga ik nog veel plezier beleven.

Het weekend hebben we afgesloten met een optreden van L’Alba, een zeskoppige groep uit Corsica die traditionals brengen maar ook zelfgeschreven nummers die de traditie volgen. Dit in combinatie met de locatie (de kerk van Zonderschot) zorgen voor een heel mooie afsluiter. Last minute beslissing maar wel een succesvolle.

Fietstocht zaterdag
Fietstocht zondag

Kromgebogen tegen de wind …

Al sinds de eerste lockdown, ondertussen 2 jaar geleden (TWEE JAAR GELEDEN !!!!), heb ik de gewoonte om na het thuiswerk samen met mijn moeder een wandelingetje van een uurtje te maken.

Het heeft onze conditie ongelooflijk goed gedaan en we hebben ontdekt hoe mooi onze omgeving wel is.

Maar vorige week lukte het wandelen iets minder. Moeder had enorme last van de knie waardoor het wandelen even niet lukte.

Gevolg? Ik ben de afgelopen week 3 keer gaan joggen.

Dinsdag had de dokter gezegd dat ze misschien beter iets meer kon fietsen in plaats van wandelen.

Gevolg 2? We zijn deze week ook drie keer gaan fietsen. Twee keer na het werk, telkens een toertje van iets meer dan 20 km en vandaag een iets grotere uitstap van bijna 30 km.

Wat heb ik geleerd? Dat het met een elektrische fiets toch wel een pak aangenamer fietsen is dan met een gewone “analoge” fiets. In Vorselaar beschik ik immers enkel over mijn ouwe Oxford en dan moet je soms hard werken.

Feit is wel dat ik de afgelopen week 125 km heb gefietst.

Met ondersteuning

Na het “verraad” aan Ford door de overstap naar Citroën van twee weken geleden heb ik gisteren weer een grote overstap gemaakt.

Sinds gisteren rij ik immers ook elektrisch.  Niet met de auto maar met de fiets.

Ik kan zonder elektrische ondersteuning ook nog wel goed genoeg mijn plan trekken op de tweewieler maar als het dan wat omhoog gaat of er staat een fikse tegenwind dan is het plezier er eigenlijk af.

Akkoord, ik had altijd propere voorbanden omdat mijn tong vaak tot op mijn wiel hing maar verder was het niet zo prettig meer. En daarom dus toch maar besloten om een elektrische fiets te kopen. Conny kon ook wel een nieuwe fiets gebruiken en daarom trokken we een paar weken terug naar Bike Sportive in Haacht.

Zij zijn een van de weinige importeurs van Gudereit-fietsen in ons land. Het Duitse Gudereit richt zich vooral op de eigen Duitse markt maar een klein deel wordt ook geëxporteerd. Voordeel was vooral dat we quasi niet hebben moeten wachten op de levering. Nog geen maand. 

Gisteren gaan halen en vandaag al een eerste tochtje gemaakt. Met de fiets langs de Dijle naar Werchter om daar aan de kerk een koffietje te gaan drinken.  (Heel) Veel tegenwind met momenten maar dankzij de ondersteuning viel dat best mee. Mijn voorband werd deze keer dus wel vuil.

Een nadeel van fietsen is wel dat je minder foto’s neemt onderweg. Wandelend met de camera in de aanslag leent zich nu eenmaal tot meer foto’s.

Een voordeel van fietsen is dan weer dat je minder foto’s neemt onderweg. Dat betekent ook minder werk om de foto’s te bewerken en vooral minder keuzestress. Als je amper 25 foto’s neemt dan zijn 15 foto’s rap gekozen. Als je er 125 neemt dan is die keuze heel wat moeilijker.

Houden van

Ondanks het feit dat ik het heel druk heb op ’t werk, misschien wel te druk, had ik voor deze namiddag toch een paar uurtjes recup opgenomen.

De reden : een namiddagvoorstelling in CC Zwanenberg in Heist op den Berg.

Vandaag waren daar in de blauwe zaal Geena Lisa, Andrea Croonenberghs en Sam Verhoeven te gast met hun Houden van show.

In eerste instantie dacht ik dat ik 80 minuten meezingers à la Christoff of Jo Vally of zoiets zou krijgen maar dat draaide toch anders uit.

Wat stond er dan wel op het programma? Wim De Craene, Kris De Bruyne, Wim Sonneveld, Bart Peeters, Boudewijn de Groot, André van Duin en ook Ramses Shaffy en Liesbeth List (met onder andere één van mijn all-time favourites : Pastorale.

Het werd dus een topnamiddag met meesterwerkjes uit de kleinkunst en chanson van de Lage Landen.

Daar offer ik graag een half dagje recup aan op hoor. Het deed wel raar om dit zonder mondmasker te doen. Gelukkig was het in de blauwe zaal, daar zit je niet zo dicht opeen als in de grote zaal.

Andrea, Sam en Geena Lisa

Stappen, Stappen, Stappen

Deze blog is ontstaan in 2007 toen ik, na jaren van inactiviteit, besloot om op ’t werk tijdens de middagpauze een Start To Run sessie te volgen. Conditie was er niet en de weegschaal begon te wenen wanneer ze mij nog maar zag.

Na 10 weken afzien heb ik dan deelgenomen aan de “5km” tijdens de 10 Miles van Antwerpen (5km die er eigenlijk maar 4,7 bleken te zijn). Het moeilijkste moet dan nog komen. Blijven lopen is moeilijker dan beginnen lopen. Daarom had ik mijn blog ook “keep-on-running-luc” genoemd.

En ja hoor, na ongeveer een jaar begon ik eindelijk plezier te krijgen aan het lopen. Zelfs in die mate dat ik in de jaren die daarop volgden heb deelgenomen aan de Roparun (samen met 7 andere lopers in aflossing de 520 km tussen Parijs en Rotterdam afleggen tijdens het Pinksterweekend), 2 keer aan de Great North Run (een halve marathon tussen Newcastle en Gateshead) en ja zelfs de Marathon van Dublin heb ik aan mijn “palmares” kunnen toevoegen.

De laatste jaren heb ik me meer en meer toegelegd op het wandelen om dat in feite toch gezonder en minder belastend is. Maar af en toe trek ik de loopschoenen nog eens aan. Afgelopen vrijdag was dat nog eens het geval. De eerste zes kilometer gingen behoorlijk goed maar toen begon ik toch te voelen dat ik meer zou moeten gaan lopen. Afin, na 55 minuten lopen stonden er 7,7km op de teller en daar was ik al bij al best tevreden mee.

Ook gisteren werd er weer behoorlijk wat afgestapt. ’s Avonds stonden er meer dan 15.000 stappen op de Fitbit en toch was ik “het erf” niet afgeweest. Conny en ik zijn gisteren begonnen aan de tuin. Na een lange winter moeten alle plantenresten worden verwijderd zodat de tuin klaar is om opnieuw te gaan bloeien.

En vandaag hebben we geprobeerd om de spierpijntjes na gisteren er terug uit te wandelen maar dat is maar gedeeltelijk gelukt. We zochten het niet ver. In Schriek hadden we het Kasteelpad gevonden. Niet dat er nog een kasteel is in Schriek maar paden hebben ze nog wel. Niet onmiddellijk de meest fotogenieke wandeling maar met 8 km best te doen na een dag hard labeur in de tuin 😉

Kattenbos en Kattenbosser Heide

Terwijl het gisteren in Lommel en omgeving tot in de namiddag vooral grijs is gebleven stonden we deze ochtend onder een helderblauwe hemel en in het zonnetje de auto in te pakken.

Vóór we terug naar Peulis reden stopten we nog even in Lommel Kattenbos. We zouden daar eerst een ingekorte Pasarwandeling doen (8,5 km in plaats van 13,5km) maar toen we op het infobord aan de parking zagen dat er ook een afgepijlde wandeling van iets meer dan 9 km was besloten we maar om die te doen.

Ook deze wandeling was weer heel afwisselend. Bos, heide, een stukje langs het kanaal, een stukje door de duinen … kortom alweer een mooie wandeling.

De kilometers van gisteren lieten zich wel voelen. Het is dan ook alweer een heel tijdje geleden dat we drie dagen na elkaar zijn gaan wandelen.

En zo zit onze driedaagse er weeral op. Het deed deugd maar echt verlof kon je het niet noemen. Daarvoor moeten we wachten tot de laatste week van maart, ook zal dat vooral een werkweek worden want de tuin zit te roepen om aandacht.

Balanceren op de grens

Voor de tweede wandeling van onze driedaagse in Noord-Limburg haalden we onze inspiratie bij Pasar : de ruim 11 km lange wandeling “Balanceren op de grens”.

Vertrekpunt van deze wandeling is de parking van het Natuurcentrum de Wulp in Pelt. De wandeling loopt bijna volledig door 2 natuurreservaten : Hageven langs de Belgische kant van de grens en Plateaux langs de Nederlandse kant.

Het Hageven is een mozaïek van verschillende soorten natuur. De flanken en de toppen van de duinen zijn de droogste gronden van het gebied. Het zand verstuift nu niet meer zoals in vroegere tijden. Buntgras en ruig haarmos hebben het zand grotendeels gefixeerd.

In de jaren ’50 van de vorige eeuw werd de Dommel rechtgetrokken om de waterafvoer te versnellen en zo landbouw mogelijk te maken tot tegen de rivieroever. Als gevolg daarvan droogde het volledige gebied uit, zodat de moerassige kern van het Hageven veel kleiner werd. Die ingreep uit vroegere tijden is nu gedeeltelijk hersteld. In 2008 werden 10 meanders uitgegraven. Het water blijft zo langer opgehouden in het natuurgebied, zodat het opnieuw natter blijft, wat de kwaliteit van de natuur verhoogt en de Dommel zelf als biotoop voor vis, planten en macrofauna ook verbetert. Ook landschappelijk is het een hele verbetering. De wandelaar ziet nu een rivier zoals ze er eigenlijk moet uitzien: kronkelend in lange lussen.

Bossen zijn in het Hageven schaars. 200 meter oostelijk van de Verkeerde Lieve Heer ligt nog een laatste restant van een bebossingpoging rond 1890. Een perceel met krom gegroeide grove den. Op enkele kleinere plekken groeit een broekbos met vooral wilgen en elzen. Her en der staan knoestige berken en dennen, die het uitgestrekte landschap een wat verweerde indruk geven. (Bron : Natuurpunt).

De Plateaux bestaan voor een deel uit vloeiweiden langs de Dommel, die met populieren beplant zijn. Deze vloeiweiden zijn vanaf 1847 aangelegd. Ze werden bevloeid met kalkrijk water uit het Kempens Kanaal en gebruikt als hooiland. Het hooi werd per schip afgevoerd door een kanaal van 3 km lengte, met daarover de hoge brug, om de hoog beladen schepen te kunnen laten passeren, en een sluisje om het verval van 3 meter te overbruggen. Op de hogere delen staat naaldbos en heide. De Plateaux is samen met het Leenderbos en Groote Heide een Natura 2000 gebied onder de naam ‘Leenderbos, Groote Heide & De Plateaux’, onder andere wegens het voorkomen van de kamsalamander. Naast vennen zijn ook zandverstuivingsgebieden hersteld.

In 1983 heeft de Vereniging Natuurmonumenten 13 ha vloeiweiden hersteld. Werkzaamheden onder beheer van Jan Bartels welke ook bijgedragen hebben aan herstel van heidegebied op de Plateaux. De vloeiweiden zijn ooit aangelegd in de tijd van Napoleon om gras te “oogsten” voor de paarden van zijn leger. Het bevloeien hield in dat er in een fijnmazig “slotensysteem” water over de graslanden vloeide. Dit water kwam van het Belgische Maas Schelde kanaal. Dit water is rijk aan kalk en mineralen. Hieraan is het te danken dat in dit gebied nog altijd uiterst zeldzame planten zoals de herfsttijloos te vinden zijn. Het water uit het Maas Schelde kanaal werd aangevoerd via een aanvoerkanaaltje. Omdat dit voor het terrein van levensbelang was is dit toentertijd door Natuurmonumenten ook aangekocht. Dit was de eerste keer dat Natuurmonumenten gronden buiten Nederland aankocht. (Bron : Wikipedia)

Four seasons in one day

Onder het motto “verandering van omgeving doet wandelen” vertrokken Conny en ik deze voormiddag, mét de nieuwe Citroën, richting Lommel voor een wandeldriedaagse.

Voor onze eerste wandeling reden we naar Lommel-Barrier. Aan de jachthaven in de Boskantstraat kan je kiezen voor drie wandelingen die je zowel in wijzerzin als in tegenwijzerzin kunt doen. Conny had ze ontdekt op de instagrampagina van Ga_eens_wandelen.

Je kan kiezen tussen 3,3 km (groen), 7,1 km (oranje) of 9,1 km (rood). Wij volgden de oranje pijltjes in tegenwijzerzin. De afpijling was trouwens heel goed.

In het begin volg je een grote zandwinningsplas met mooie witte strandjes waar het helaas verboden is om te zwemmen. Niet dat we daar zin in hadden want het was behoorlijk fris. Je moet wel opletten dat je, wanneer je even dichterbij de plas gaat om een foto te nemen, niet struikelt over een kabel want voor je het weet lig je tegen de grond. De eerste reactie van Conny is dan kijken of ik niks heb, mijn eerste reactie is kijken of mijn fotocamera niks heeft 😉.

Dan laat je de plas voor wat hij is en duik je een dennenbos in. Ondertussen vielen de eerste druppels maar die waren op één hand te tellen. Niet veel later echter begon het harder te regenen en ja … zelfs te hagelen.

Ook deze bui duurde niet echt lang. Het was net gestopt toen we aan de Heuvelse Heide kwamen.  Stond daar toch wel net geen bankje zeker. Net op tijd voor onze boterhammetjes. De Heuvelse Heide leek ons zo’n stuk te zijn dat ze in Bonheiden in het Kelderbos ook proberen te maken. Als het in Bonheiden even mooi wordt als hier in Lommel dan zal het daar wel meevallen. Maar de mensen moeten geduld hebben.

Een klein stukje langs het kanaal Herentals-Bocholt en terug het bos in om de laatste kilometers op een heuvelachtig padje te doen onder een mooi zonnetje (maar wel met behoorlijk wat wind).

Ondertussen zitten we in hotel Lommelbroek in Lommel-Kerkhoven. Eenvoudig maar alles wat me moeten hebben is er.

Morgen staat een iets langere wandeling op het programma.