walkingwithluc

Gisteren werd een moeilijke week afgesloten met de begrafenis van Stef in een overvolle Sint-Niklaaskerk in Putte. Het is een waardig afscheid geworden dat emotioneel vaak naar de keel greep. De vele getuigenissen en de mooie (rock)muziek brachten velen tot tranen. Vooral de live gebrachte versies van Hallelujah en My Guitar Gently Weeps (muzikale versie) zorgden voor kippevel net als de staande ovatie die Stef kreeg.

Nu kunnen we beginnen aan de verwerking. Eenvoudig zal het niet zijn maar samen komen we er wel door.

Zelf kan ik morgen en overmorgen even tot rust komen aan zee. Morgenavond komt Suzanne Vega immers naar het Kursaal in Oostende. En daar knoop ik dan maar ineens een tweedaagse aan vast. Op het moment dat je zo’n ticketje besteld weet je immers niet wat voor weer het zal worden. En dan boek ik liever een hotelkamer voor één nacht om te voorkomen dat ik in het midden van de nacht in een sneeuwstorm van Oostende naar huis zou moeten komen. Wist ik veel dat we gewoon een verlengde herfst zouden krijgen?

Waarom ? Waarom ? Waarom ?

Een vraag die sinds zaterdag door mijn hoofd (en dat van de collega’s) speelt en waar maar geen zinnig antwoord op te verzinnen valt.

 

 

Heidi, Fien en Tuur … Veel sterkte in deze moeilijke tijden. Moge de steun van je familie en vrienden je troost bieden. En goede herinneringen het verlies verzachten

“Revelation” is het laatste boek van het Nieuwe Testament en is bij ons bekend als “Openbaringen”.

Maar het is ook de titel van het vierde boek avn C.J. Sansom rond advocaat Matthew Shardlake ten tijde van Hendrik VIII. Omdat het – voor zover ik weet – nog niet in het Nederlands is verschenen, heb ik het onlangs maar in het Engels gekocht. Ik weet dat geduld een schone zaak is maar als het goede boeken betreft heb ik geen geduld.

Het verhaal speelt zich af in het voorjaar van 1543. Catherine Howard, de vijfde vrouw van Hendrik VIII is ondertussen onthoofd en Hendrik heeft zijn zinnen gezet op een andere Catherine : Catherine Parr. Zij houdt hem echter af. Aartsbisschop Cranmer ziet dat huwelijk echter wel zitten omdat Catherine gekend is voor haar sympathie ten opzichte van de reformatie.

Shardlake werkt ondertussen aan de zaak van een jongeman die fanatisch bidt, opgesloten werd in het Bedlam Asylum en het gevaar loopt om op de brandstapel te eindigen als ketter. Shardlake vraagt zijn vriend en ex-monnik Guy Malton om de jongen te helpen.

Maar dan wordt een oude vriend van Shardlake op gruwelijke wijze vermoord. De Koninklijke lijkschouwer schort de zaak echter op. Shardlake belooft aan de weduwe van zijn vriend dat hij de moordenaar zal opsporen.

Voor hij het beseft staat hij bij Aartsbisschop Cranmer en moet hij samen met zijn assistent Jack Barak en Coroner Harsnet niet één maar twee moorden oplossen. Al snel volgen er nog andere moorden, de ene al gruwelijker dan de andere. Blijkbaar is er een seriemoordenaar op pad die de 7 plagen uit Openbaringen 16 in realiteit brengt …

Ruim 600 bladzijden lang mengt Sansom weer fictie en non-fictie in een spannende thriller. Een echte aanrader voor fans van historische thrillers. Morgen begin ik aan de vijfde uit de Shardlake serie : Heartstone.

 

 

Bedankt Michel Wuyts !

Niet dat ik een fan van hem ben. Integendeel zelfs. Sinds die man commentaar mag geven bij belangrijke wielerwedstrijden slaag ik er niet meer in om een wedstrijd live op TV te bekijken. Stapelzot word ik van die man.

Waarom hem dan bedanken ?

Omdat hij ervoor gezorgd heeft dat ik deze namiddag een klein halfuurtje ben gaan lopen. Dit in het gezelschap van het bekwame commentaar van Christophe Vandegoor en Carl Berteele zodat ik toch nog kon genieten van een spannend WK Veldrijden in Hoogerheide.

Ik had het WK liever anders zien (of horen) eindigen. Ik heb het er namelijk een beetje moeilijk mee dat Zdenek Stybar, die maar een zestal crossen heeft gereden dit jaar, zich tot wereldkampioen liet kronen. Anderzijds was het een beklijvend duel en de beste van de twee (van vandaag) heeft gewonnen.

Sven Nys zou een logischere kampioen zijn geweest maar zo gaat dat soms in de sport. Het is natuurlijk wel een beetje beschamend voor al die andere veldrijders dat ze zich door een “toevallige passant” zo in de vernieling laten rijden.

Op de derde plaats had ik ook liever een Peeters of Meeusen zien staan. Niets dat ik iets heb tegen Pauwels maar ik moet zijn ploegleider (die eikel zoals Paul Herygers hem eerder deze week noemde) absoluut niet.

Al bij al is het met 7 medailles (2 x goud, 2 x zilver, 3 x brons) en een resem mooie ereplaatsen wel een geslaagd weekend voor de Belgen.

 

 

Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant ? Als ik eerlijk ben niet al te sterk.

Omdat ik vandaag een dagje recup had en omdat het er heel mooi uitzag buiten besloot ik om nog eens fietstochtje te maken. Er moeten begin juni immers behoorlijk wat kilometers worden afgemaald tussen Parijs en Rotterdam en dan moet je toch een beetje geoefend zijn. Vooral omdat het ook nog behoorlijk op en neer gaat. En je moet toch voorkomen dat je op zo’n bergje voorbij wordt gestoken door de loper die achter je loopt.

Met 40 km op 1u45 heb ik toch een gemiddelde snelheid van 23 km.u gehaald en echt slecht is dat niet te noemen. Maar goed wil ik het ook weer niet noemen. Nu ja, ik heb nog 5 maanden om te trainen.

 

 

 

Wordt er eigenlijk nog gelopen ? Want de naam van deze blog is immers “Start-to-runner keeps on-running”.

Het antwoord is vrij simpel : ja en neen.

Ja, ik trek toch minstens één keer per week de loopschoenen aan en ga voor een halfuurtje op pad. Maar of ik het nu “lopen” zou noemen ? Zo ver zou ik niet gaan. Ik beweeg me weliswaar sneller dan een wandelaar maar 4 km op 30 minuten kan ik bezwaarlijk lopen noemen. Dus is het antwoord ook “Nee”. Nog een geluk dat er iemand in Lier is die er op rekent dat ik elke dinsdag naar ginder kom om een halfuurtje te “lopen”.

Ik moet me wat dat betreft eigenlijk dringend herpakken. Het lopen gaat niet vlot maar dat is omdat er te weinig wordt gelopen en wordt te weinig gelopen omdat het niet vlot gaat. En het gaat niet vlot omdat er te weinig wordt gelopen en er wordt te weinig gelopen omdat … en zo kan ik blijven doorgaan.

Daarnaast is er ook wel een beetje de angst om terug met pijnlijke enkels rond te moeten lopen. Maar als ik eerlijk ben zijn dat gewoon excuses en les excuses sont faites pour s’en servir. Enfin, de dagen beginnen stilaan te “lengen” en dan zou er beterschap moeten komen.

Ik zou “het zaagje van de week” kunnen wijden aan mensen die het altijd koud hebben of die zeggen dat ze het altijd koud hebben. Maar aangezien ik ben omringd door collega’s die nooit ofte nimmer klagen over een te lage temperatuur () zal ik het maar hebben over bagage.

Wat is bagage ? Volgens Van Dale zijn het “koffers, pakjes, tassen enzovoort die men op reis meeneemt”. En om die bagage weg te bergen zijn er bagagerekken (“ligplaats voor bagage”) of bagagenetten (ligplaats voor bagage in trein, tram of bus) ontworpen.

Ik denk dat ik eens een woordenboek moet meenemen op de trein want de meeste treingebruikers kennen de betekenis van bagagerekken of bagagenetten dus niet. Althans, als ik zo ’s morgens en ’s avonds rond me kijk dan zie ik overal tassen en rugzakken staan of liggen behalve daar waar ze thuishoren.

Vooral op maandagochtend en vrijdagavond wanneer de kotstudenten naar hun kot of terug naar huis gaan is het erg. Al moet ik zeggen dat er veel van die studenten zijn die hun uiterste best doen om hun koffers zo goed mogelijk weg te steken. De doorsnee pendelaar is minstens even erg zoniet erger. En als ze geen bagage bij zich hebben dan leggen ze zichzelf wel op de bank.

 

  

 

Ook op bussen en trams speelt dit probleem maar die mensen kan je eigenlijk niets verwijten. Want als je de laatste reclame met het “stressmannetje” van De Lijn bekijkt, wat zie je dan op het einde wanneer de man met de bus terug naar huis rijdt ? Juist … hij zet zijn winkeltassen gewoon naast zich op de bank. Slecht gescoord van De Lijn.

’t Was schrikken deze morgen. De zachte winter was even verdwenen en in de plaats kwam een behoorlijk gladde winterochtend.

Voor ik last had van gladde plekken op de weg moest ik eerst zorgen dat in mijn auto geraakte en dat bleek niet zo eenvoudig. De regen van gisterenavond had ervoor gezorgd dat de auto omgeven was door een omhulsel van ijs. IJs dat trouwens niet zo eenvoudig te verwijderen was. Een fles (koud) water, voor- en achterruitverwarming en een goeie spuitbus De-icer waren nodig om te kunnen vertrekken.

De rit naar het station werd dan heel voorzicht afgelegd. Er was gewaarschuwd voor ijzelplekken maar dat het zo glad ging zijn had ik niet gedacht. In mijn voorlaatste bocht voelde ik de auto zelfs even naar links schuiven richting vluchtheuvel maar een beetje gas bijgeven voorkwam erger. Blijkbaar zijn er tal van mensen geweest die niet zoveel geluk hadden.

Ik vond onderstaand nummer wel gepast voor vandaag (al heeft het buiten de titel niets met gladheid te maken).

Nog 4,5 maand en dan is het zover … de Roparun 2014.

Vandaag kwam (een deel van) het team bijeen in de gebouwen van ING Life & Non Life in Diegem voor de eerste teammeeting.

Teamcaptain Filip (Peter houdt een sabbatjaar) vertelde in het kort waar het dit jaar om draait. Naast de Roparun wordt er dit jaar ook een team afgevaardigd naar de 1000km van Kom Op Tegen Kanker. De opbrengsten van alle inzamelacties wordt verdeeld over de twee doelen.

Enkele acties zijn al achter de rug. Als “externe” deelnemer kan ik niet aan alle acties meewerken maar zodra het een “externe” actie is zoals soep maken of op de Kerstmarkt staan, dan ben ik natuurlijk van de partij. Zeker is ook dat er dit jaar een kwis wordt georganiseerd op 18 april in Zonderschot (Heist op den Berg). Zodra ik daarover meer details heb dan worden ze hier wel gepubliceerd. Er volgt ook nog een wandeling/BBQ. Qua bezetting worden er nog wel enkele begeleiders gezocht. Lopers zijn er voorlopig genoeg maar de ervaring leert ons dat er sowieso nog enkele lopers gaan uitvallen vóór het vertrek.

 

 

Na de meeting zijn we dan nog gezellig gaan verbroederen in Restaurant Anton Pieck in Zaventem (http://www.antonpieck.be/). Als je eens in de buurt bent moet je daar zeker eens binnenspringen. Het was daar heel smakelijk eten. Als de sfeer tijdens de Roparun zelf maar half zo goed is als vanavond dan kan de Roparun niet meer stuk.

 

 

Het aftellen kan beginnen.