walkingwithluc

Zondag mag dan Josdag geweest zijn, maandag is bij mij zaagdag.

Het zaagje van de week zou oorspronkelijk over het gebruik van (of niet gebruik) van bagagerekken maar dat zal voor volgende week zijn. Vandaag gaat het over instappen en uitstappen.

Omdat collega D. nog “snel” iets wou vragen was ik enkele minuten later dan normaal aan de tramhalte (bij regenweer neem ik ’s avonds altijd de tram). Hierdoor stond ik samen met een bende aspirant bakkers, beenhouwers en koks van de PIVA op het perron.

Toen we allemaal op de tram zaten of stonden, zat de tram goed vol om niet te zeggen overvol. Waarom sommige mensen aan de volgende haltes dan toch nog probeerden in te stappen is me een raadsel. Je ziet toch dat die tram eivol zit ? Wacht dan gewoon op de volgende tram en probeer niet ergens te kruipen waar het niet meer gaat. En als er dan eens mensen proberen af te stappen, laat die mensen dan eerst afstappen.

Ook bij de trein bestaat dat probleem trouwens. En daar hebben ze op veel deuren dan nog een sticker hangen waarin wordt gevraagd om eerst de mensen laten uit te stappen. Dat is dus ook weggegooid geld geweest. Ik begrijp wel dat die mensen van het perron zo snel mogelijk uit de regen willen zijn maar geduld is een schone deugd.

Zelfs op ’t werk ontsnap ik er niet aan. De keren dat ik op het gelijkvloers uit de lift wil stappen en mijn weg naar buiten geblokkeerd zie door enkele collega’s die tegelijkertijd willen instappen zijn niet meer op één hand te tellen (zelfs niet op twee handen).

Als iedereen een beetje zijn best doet, dan wordt de wereld weer net dat kleine beetje beter.

 

 

In een ver verleden was het bij ons op ’t werk de gewoonte dat er in januari en februari werd overgewerkt op zaterdag. Soms begonnen we zelfs al in december. De eindejaarsperiode is dan ook altijd een heel drukke periode in de verzekeringssector.

Maar door een andere aanpak en enkele automatiseringen dateert het laatste overwerk toch al van enkele jaren terug. Daar is sinds vandaag echter verandering in gekomen. De collega’s van beheer komen 5 zaterdagen werken en zal hen 5 dagen steunen.

Het deed wel raar, na al die jaren terug dossierbeheer doen maar voor ik het wist waren er vijf uur gepasseerd en was het tijd om te stoppen. Misschien is mijn hulp maar een druppel op een hete plaat maar als je genoeg druppels neemt dan koelt die plaat ook wel af.

 

 

Sommige stripverhalen vind je nauwelijks op stripbeurzen of zelfs in stripwinkels. Gelukkig bestaat er Ebay en zijn er daar enkele personen die ze wel aanbieden.

Het gaat dan vooral over verhalen uitgebracht in OHEE, het jeugdblad dat jaren door Het Volk werd uitgegeven. In de seventies viel OHEE elke week bij ons in de brievenbus, later werd dat OHEE Club. Als jonge snotter verslond ik die verhalen maar zoals wel vaker wanneer je jong bent, behandelde ik ze niet met zachtheid.

En nu, zoveel jaar later begin ik ze terug te kopen. Niet alleen de verhaaltjes die ik zelf nog gelezen heb, ook verhalen die werden uitgegeven vóór ik geboren werd of net daarna.

Zo heb ik de afgelopen week weer een pakje gekregen met daarin 4 OHEE’s die maar een halfjaartje jonger zijn dan mezelf. Eén van de hofleveranciers van Ohee was Frank Sels. In zijn beginjaren werkte hij bij Studio Vandersteen als inkter van De Rode Ridder en Karl May, later werkte hij mee aan Bessy. Bekend is hij vooral van Zivlerpijl (die ook veelvuldig in Ohee verschenen). In 1986 pleegde hij, op 44 jarige leeftijd zelfmoord.

Bij mijn recente aankopen zaten drie verhalen die werden getekend door een jonge Frank Sels. Het oudste verhaal dateert van 3 juli 1965 en vertelt het verhaal van Sitting Bull, het grote opperhoofd van de Sioux.

Wat ik bijzonder vind aan deze oude verhalen, naast het feit dat ze nog in perfecte staat verkeren, is de geur. Moderne stripverhalen hebben een synthetische geur. Ze stinken dus. Oude stripverhalen daarentegen hebben een aroma. Ik kan het niet omschrijven maar het heeft iets aangenaams. Het kan natuurlijk ook gewoon nostalgie zijn.

Het nieuwe jaar is nauwelijks twee weken oud maar de vakantie voor 2014 is al geboekt en bevestigd. Eigenlijk moet ik zeggen “vakanties” want ik trek er twee keer op uit dit jaar.

 

In juni maak ik de oversteek naar Groot-Brittannië, meer bepaald naar Oxfordshire en The Cotswolds. Ik ben al wel vaker door die streek gereden, op weg naar Cornwall, Devon en Dorset maar echt bezocht heb ik nog niet. Ik ben nu al wel zeker dat ik tijd tekort ga hebben. English Heritage heeft daar behoorlijk wat properties en dan is er natuurlijk ook nog Oxford zelf. Ik weet wel dat het daar nu behoorlijk onveilig is na het overlijden van Endeavour Morse en de pensionnering van Robbie Lewis maar ik ga het er toch maar op wagen.

 

 

In september trek ik dan voor 10 dagen naar onze Zuiderburen om een stukje geschiedenis op te snuiven. 70 jaar na D-Day lijkt me wel een geschikt moment om de beaches in Normandië te bezoeken. Als ik de non-fictie boeken in mijn boekenkast bekijk dan nemen boeken over Wereldoorlog II de meeste plaats in. Ook in de DVD-kast zijn er behoorlijk wat films over die periode. Je kan moeilijk zeggen dat je “fan” bent van WWII maar het blijft wel een enorm boeiende periode.

 

 

Het aftellen kan beginnen!

Vorige week las op Jobat.be een artikel waarin tips werden gegeven om, na een zware dagtaak, te relaxeren. Eén van de tips was : “schrijf een blog”. Via een blog kan je blijkbaar de beslommeringen, frustraties en irritaties van je af schrijven.

En daar is wel iets van aan. Vooral het neerpennen van die laatste twee situaties kan “bevrijdend” werken. Misschien is het dan ook nuttig om een regelmatig terugkerend rubriekje te maken : het zaagje van de week.

Eerste onderwerp in deze rubriek: het verkeerd gebruik van roltrappen. Het gebeurt al eens dat ik ’s morgens of ’s avonds geen gebruik maak van de Velo maar wel van de tram. Om van het ene perron naar het andere te geraken gebruik ik dan de roltrappen en telkens weer, vooral ’s avonds, komt die kleine irritatie boven. Je kent dat wel. Mensen die naast elkaar gaan staan op de roltrap en daardoor iedereen die al lopend naar boven willen gaan de weg versperren.

Zoiets kom je aan de andere kant van het kanaal nagenoeg nooit tegen. Daar weten ze hoe het moet : aan de ene kant van de roltrap staat men stil, de andere kant wordt vrijgehouden voor mensen die minder geduld hebben. Maar bij ons lukt dat blijkbaar niet.

Ik ben trouwens niet alleen met deze irritatie want in 2012 heeft NS Rail hier zelfs een hele campagne aan gewijd onder het motto “links gaan, rechts staan”: http://www.rtlnieuws.nl/economie/prorail-houd-rechts-op-de-roltrap. En ik heb zelfs een facebookpagina gevonden (met 27 likes !). Of het geholpen heeft weet ik niet maar misschien moeten ze het hier ook eens proberen.

De schade van de Motor Show in Essen is eindelijk ongedaan gemaakt.

Ik had gehoopt om daar mijn collectie Coca Cola autootjes uit te breiden tot 400 maar dat viel toen behoorlijk tegen.

Ondertussen heb via Ebay enkele mooie aankopen in Engeland kunnen doen en ondertussen staat de teller op 401! Bij de juiste verkopers zijn er daar nog echte koopjes te doen.

Ook die andere verzameling (de stripverhalen) boert vrij goed. Vorige week in Aarschot een mooie uitbreiding gedaan. Helaas worden de stripverhalen die het hoogst op het verlanglijstje staan quasi onbetaalbaar. Misschien moet ik terug meer naar rommelbeurzen gaan en hopen dat ik daar “onwetenden” tegenkom die dezelfde strips aanbieden maar niet beseffen hoeveel ze kunnen vragen.

 

Horoscopen. Sommige mensen zijn ervan overtuigd dat ze altijd juist zijn, andere mensen vinden het pure nonsens. Sommige horoscopen zijn zo algemeen dat ze wel voor iedereen “iets” van waarheid in zich hebben. Zelf betwijfel ik dat je geboortedatum een invloed heeft op je toekomst. “Waar” je geboren bent en “Wie” je ouders zijn misschien wel maar “Wanneer”, dat denk ik niet.

Maar soms zijn die horoscopen wel beangstigend realistisch en dat heb ik vandaag vastgesteld. Maar misschien moet ik eerst even teruggaan naar gisteren. Tijdens onze teammeeting vertelde onze manager dat de collega’s van beheer tegen een behoorlijke achterstand aankijken en dat er, voor de eerste keer in jaren, waarschijnlijk nog eens overwerk op zaterdag zal worden gepland. Hoewel wij geen dossierbeheer doen mochten we onze “diensten” eventueel wel aanbieden. Vandaag kwam de manager van beheer inderdaad vragen of er bij ons eventueel kandidaten zouden zijn die een handje kunnen en willen helpen.

Wat is er nu zo spooky ? Het feit dat er vandaag bij de horoscoop van de Steenbok het volgende stond in de metro:

 

Straf hè ? Ik heb me dan maar als vrijwilliger opgegeven. Wat kon ik anders doen ? Verder geloof ik dus niet in al dat gedoe. Zo zeggen ze altijd dat Steenbokken koppig zijn. En dat is dus niet waar hè. Ik heb het al duizend keer gezegd en zal het nog duizend keer blijven zeggen … IK BEN NIET KOPPÏG !

Halfweg december heb ik het gehad over de reacties die je op sommige forums kunt lezen, vooral op die van www.hln.be.

Vandaag waren er ook weer enkele mooie voorbeelden terug te vinden. Bovendien werd op diezelfde website bewezen dat die klagers heel consequent zijn. Er zijn vandaag 3 artikels verschenen over verschillende ongevallen.

Om 7u30 ging het over twee kleine ongevallen op de aansluiting van de Antwerpse ring met de E19 en de A12 richting Brussel. Meer details werden niet gegeven, alleen dat het uren aanschuiven was van in Massenhoven (zo’n 20km verder dus). Aantal reacties van de lezers 2u na het verschijnen : 5.

Om 11u30 verschijnt een tweede artikel. Op de E40 was er een ongeval met een vrachtwagen en twee personenwagens. Om een onbekende reden week de vrachtwagen uit naar links. De E40 was volledig versperd. Binnen de 2 uur waren er 20 reacties, na 4 uur stond de teller op 42.

Om 17u37 verscheen dan het derde artikel. Op de E314 botsten 3 personenwagens op elkaar. Gevolg : minstens anderhalf uur aanschuiven. Reacties op dit artikel na 3u : zero !

Dat woord “vrachtwagen” werkt dus echt als een rode lap op een stier. En daar kan ik dus echt niet tegen. Mensen die absoluut niet weten wat de juiste oorzaak is van het ongeval. Mensen die vermoedelijk nog nooit de binnenkant van een vrachtwagen hebben gezien. Maar over één ding zijn ze het wel allemaal eens: de vrachtwagenbestuurder is een cowboy en het is met 200% zekerheid zijn schuld. En het niveau van sommige reacties is ook om te huilen:

kom&taar schreef : “al dat transport via de baan, ze zouden beter terug met boten beginnen.. die gaan minder snel en dus minder gevaar voor overdreven snelheid…”

samson123 schreef: “Een dode meer of minder doet er voor die paljaskes niet toe…… Zijn onze grote lichten van de regering er nog altijd niet van bewust dat een algemeen inhaalverbod misschien zinvol zou zijn??”

AllezAllez schreef: “Tiens, WEERAL een vrachtwagen. Echte wegpiraten zijn het”

Gelukkig ben ik niet de enige die zich ergert aan dergelijke uitspraken en die niet alle vrachtwagenchauffeurs over dezelfde kam scheren. Er komt dan ook regelmatig tegenreactie op dergelijke onzin. Ik weet wel dat er cowboys achter het stuur van zo’n tientonner zitten maar volgens mij niet meer dan er achter het stuur van een BMW of een Mercedes zitten. Ik weet wel dat, wanneer ik een vrachtwagen laat tussenvoegen of ruimte geef om ergens af te slaan, ik van 99% ervan een bedankje krijg. Bij gewone auto’s zal dat eerder 9% zijn.

En zo heb ik mijn “zaagstukje” voor deze maand ook weeral gehad.

Stilaan begint er zich terug enige regelmaat te vormen.

Daar waar we vorige week vrijdag nog met 3 aanwezige teamleden waren, stond de teller zowel gisteren als vandaag op 10 ! Volledig met andere woorden en dat is, met al die thuiswerkers, een unicum.

Ook op de trein loop alles weer “als een trein” : veel volk, weinig plaats, een trein die niet kan vertrekken, alle reizigers die worden verzocht om over te stappen op een andere trein, die andere trein die dan met 5 minuten vertraging vertrekt omdat hij eerst die eerste trein (waar net de meeste passagiers zijn uitgestapt) te laten voorgaan … heel plezant dus (maar nog altijd plezanter dan de file).

En ook de wekelijkse loopafspraak in Lier stond terug op het programma. Je voelt wel dat meer dan een maand inactiviteit zijn gevolgen heeft maar net als Sally heb ik geen grote “doelen” voor dit jaar dus dan maakt het niet uit hoeveel, hoe lang of hoe snel je loopt. Het belangrijkste is dat het plezant blijft.

Nu zou het ook wel kunnen dat het middagmaal er mee voor gezorgd heeft dat het vanavond iets minder vlot liep. Deze middag zijn met het team namelijk “buiten” iets gaan eten. “Buiten” betekende vandaag “De Pelgrim” in de Boomgaardestraat (recht tegenover Brouwerij De Koninck. Beperkte en eenvoudige kaart maar wel van die goeie ouderwetse traditionele Vlaamse gerechten zoals Friet-Stoofvlees, Friet-Vidé en (mijn keuze voor vandaag) Stoemp met kool en boerenworst. Het was dus eenvoudig maar wel heel smakelijk. De frieten leken ons trouwens vers en met de hand gesneden. Een aanrader dus.

 

Bizar moment deze namiddag toen ik op de trein de laatste bladzijden van “Loutering” van Guido Eekhaut aan ’t lezen was.

Loutering is, na “Absint” het tweede boek rond Walter Eekhaut, de Belgische speurder die wordt verbannen naar de AIVD in Nederland. Eekhaut raakt na 4 maanden stilaan ingeburgerd in Amsterdam. Zijn baas, Alexandra Dewaal, neemt hem echter terug mee naar België, meer bepaald naar de Ardennen. Ergens ver weg van de bewoonde wereld doen ze een gruwelijke ontdekking: 7 aan een paal vastgebonden en gruwelijk verbrande lichamen. Alles wijst er op dat ze levend verbrand werden.

Hun speurtocht brengt hun naar een religieuze sekte die zich voorbereid op de Apocalyps van 2012. Zij geloven dat je gered zal worden wanneer je gelouterd bent en die loutering komt er door ongelovigen de vuurdood te doen sterven. Zij zouden ook achter rampen zoals de brand in de Innovation, Los Alfaques en zelfs de vliegtuigramp in Tenerife zitten.

Net als de andere twee boeken van (Guido) Eekhaut over (Walter) Eekhaut is ook dit weer een spannende en vlotlezende thriller. Ik kijk al uit naar nummer 4.

Wat was er nu bizar? Wel, op het moment van de laatste bladzijden leek het buiten ook wel de Apocalyps. Felle regen en een lichtspektakel om U tegen te zeggen. Gelukkig zat ik in een comfortabele trein en was het ergste voorbij toen ik in Herentals aankwam. Jammer genoeg hebben andere mensen minder geluk gehad al lijkt het vooral om materiële schade te gaan.

Het volgende boek op de leeslijst brengt me terug naar de 16^e eeuw van Henry VIII. Revelation is het vierde boek rond Matthew Shardlake van C.J.Sansom.