walkingwithluc

Nu het concertjaar zo stilaan op zijn einde begint te lopen wordt het tijd om werk te maken van het volgende jaar. Eigenlijk had ik daar nog niet aan gedacht maar de buurvrouwen uit Peulis hebben me aan het werk gezet.

En zo heb ik op een paar dagen tijd 8 concerten gepland voor 2016 (en er uiteraard ook tickets voor besteld). Ik start in Februari met Ennio Morricone in het Sportpaleis. In April staan al zeker Roger Hodgson (de stem van Supertramp weet je wel), Dixie Chicks en Trixie Whitley op het programma. Dat laatste concert belooft trouwens een knaller te worden want niet alleen gaan de buurvrouwen dan mee, ze brengen ook nog 2 vriendinnen mee. Ladies Night Out dus. Gelukkig heb ik op ’t werk al behoorlijk wat ervaring opgedaan.

In Mei volgen dan nog UB40, Yes en Bryan Adams.

In juni is er uiteraard nog Graspop en in de zomer Suikerrock. Misschien pak ik in April ook nog het optreden van Ensiferum in den Trix mee maar dat zal een last minute beslissing worden. Ik ken deze Finse groep helemaal niet maar als ze in de omschrijving spreken van rock met Keltische invloeden dan is mijn interesse wel gewekt.

2016 ziet er op muzikaal vlak in ieder geval veelbelovend uit.

Tijdens de afgelopen editie van Suikerrock kwam het onderwerp “groepen die ik nog (eens) zou willen zien” ter sprake.

Op mijn lijstje staan bijvoorbeeld Queen, Abba en The Pretenders (of Chrissie Hynde). Eén van de groepen die ook ter sprake kwamen waren The Stranglers.

Enkele dagen later een mailtje van Conny : “The Stranglers komen in november naar Leuven in Het Depot. Als ge wilt bestel ik wel twee ticketjes”. Zo gezegd, zo gedaan.

Het is trouwens dankzij dat mailtje dat ik ook de concertjes van The Bootleg Beatles en Pavlov’s Dog heb kunnen meenemen.

Gisteren was het dan zover. Eerst Conny opgepikt aan de Vlaamse Kaai en in apocalyptisch weer van Antwerpen naar Leuven gereden. Den auto achtergelaten in “Den Bond”, een smakelijke hap in De Appel, een drankske in Café Sport en om 20u stipt gingen de deuren van Het Depot open.

Opwarmer van dienst was Ex-RZ. Na het stoppen van Red Zebra zijn zanger Peter Slabbynck en gitarist Frits Standaert verder gegaan onder de naam Ex-RZ. Op het podium worden ze bijgestaan door Agent Orange (de muziekcomputer). Naast enkele eigen nummers brachten ze uiteraard ook enkele klassiekers van Red Zebra. Hoewel ik niet echt hou van computers op een podium was het wel een goed optreden.

Om 21u30 was het dan de beurt aan The Stranglers en dat optreden kan in één woord worden samengevat: SCHITTEREND. 105 minuten lang nostalgie, 105 minuten steengoeie muziek, 105 minuten lang puur genieten. Achteraf gezien hebben die mannen ook een pak klassiekers op de wereld losgelaten. Alleen vond ik het wel jammer dat ze Hangin’ Around niet op de playlist hadden gezet. Maar het was wel een van de betere concerten van dit jaar.

Na een “gevecht” met paaltjes en betonblokken in Peulis was het al vrijdag toen ik thuis was na een heel geslaagde avond. Bedankt Conny voor de concerttip en voor de gezellige avond.

De volledige playlist:

1. Intro (Waltzinblack)
2. Toiler on the Sea
3. Straighten Out
4. (Get a) Grip (On Yourself)
5. I’ve Been Wild
6. Curfew
7. Relentless
8. Nice ‘N’ Sleazy
9. Golden Brown
10. Always the Sun
11. Midnight Summer Dream
12. European Female
13. Freedom Is Insane
14. Time to Die
15. Norfolk Coast
16. I Feel Like a Wog
17. Skin Deep
18. Peaches
19. Time Was Once on My Side
20. Lost Control
21. Duchess
22. No More Heroes

Encore:

1. All Day and All of the Night
2. Tank
3. Outro (Meninblack)

Klimaatverandering of niet. Er is toch iets mis met de seizoenen wanneer je op een donderdagavond, 12 november, kunt gaan lopen in een shirtje met lange mouwen, dan is er toch wel iets mis.

Normaal zou je nu toch al een jasje of een warmer truitje moeten aandoen of niet? Het lopen op zich ging trouwens behoorlijk goed. 4,15 km in minder dan een half uur, daar ben ik best tevreden mee.

Waar ik ook tevreden mee was, was de buit die ik deze namiddag na een kort bezoekje aan Stripwinkel Beo in mijn rugzak mee naar huis nam. Trouwens ook een bezoekje dat in T-shirt werd afgewerkt. 18°C ! Niet te doen.

De afgelopen week werd ik tweemaal “uitgedaagd”.

Eerst was er mijn neef die me uitdaagde om vijf dagen na elkaar een foto van mezelf te posten. De foto moest wel minstens 15 jaar oud zijn. Geen simpele opdracht. Sinds ik een fototoestel voor mijn plechtige communie kreeg heb ik duizenden en duizenden dia’s en foto’s genomen maar daar sta ik zelden of nooit zelf op. Ik heb wel nog enkele foto’s uit mijn lagere school periode gevonden. Eén van die foto’s bracht me zelfs, voor een deel, een antwoord op de tweede uitdaging.

Iemand van de Boekenfans groep op Facebook stelde volgende vraag: “waarom lezen jullie ?”. Een antwoord als “omdat het mijn hobby is” mocht niet worden gegeven. Dat lijkt een simpele vraag maar ik kon er niet onmiddellijk een antwoord op geven. Ik kan me namelijk geen tijd herinneren waarin ik niet heb gelezen.

Toen mijn moeder me op de eerste dag van het eerste leerjaar naar de lagere school bracht moet ik hebben gezegd: “da’s goed hè, nu moet gij niet meer voorlezen want ik kan het binnenkort zelf”.

Het zit er dus van jongsaf in. Zodra ik mocht ging in naar de bibliotheek. Om de twee weken werden er boeken teruggebracht en gehaald. Pol, Pietje Puk, Drie Jongens … die herinner ik me zeker nog. Ook geschiedenisboeken konden me mateloos boeien. En uiteraard de stripverhalen die Nonkel Jos, als chauffeur bij Uitgeverij Het Volk, placht mee te brengen.

En nu al die jaren later lees ik nog altijd, zowel fictie als non-fictie, zowel “echte” boeken als stripverhalen. En ik hoop het nog jaren te kunnen doen.

Het plezante aan verzamelen is niet alleen het “hebben” maar soms nog meer het “zoeken”.

Vooral wanneer je na zo’n lange zoektocht, waarbij je een paar keren serieus tegen de muur bent gelopen vanwege “niet betaalbaar” of “net te laat”, er toch in slaagt om dat ene exemplaar te vinden en te kunnen kopen.

Zo heeft Matchbox in de jaren ’90 een reeks Coke Cruisers uitgebracht. Deze reeks bestaat uit 6 modellen

• Chevrolet Corvette 1953
• Chevrolet Bel Air 1957
• Ford Thunderbird 1955
• Ford Mustang Boss 429 1970
• Chevrolet Camaro SS 396 1968
• Pontiac GTO 1967

De eerste vier uit het rijtje had ik al langer in mijn bezit. Onlangs kwam daar dan de Camaro bij. Maar die Pontiac, dat was andere koek.

Ik vond hem bij een Australische Ebayer … te duur. Een Amerikaanse Ebayer boodt hem ook aan … weer boven mijn budget. En dan, plots, vorige week. Een verkoper uit Frankrijk. Niet te duur en aanvaardbare verzendingskosten. Vandaag is hij toegekomen met de post zodat deze reeks alvast compleet is.

 

Oef … hij is voorbij … de Herfstvakantie.

Tenminste voor de meeste mensen toch. Mijn Herfstvakantie begint namelijk vandaag.

Het leek de afgelopen week wel terug zomervakantie. ’s Morgens bijna geen volk op de trein. Op ’t werk bijna niemand aanwezig. En temperaturen die veel te hoog zijn voor de tijd van het jaar.

Gelukkig heb ik weinig of geen last gehad van boekenbeursbezoekers op de trein. Als je deze blog al eens eerder hebt bezocht dan heb je waarschijnlijk al wel eens gelezen dat ik absoluut geen fan ben van de boekenbeurs. 10 euro inkom betalen om tussen veel te veel volk boeken kopen die meer kosten dan in de winkel ?

Nee bedankt, voor mij hoeft het niet. Ik zal met die 10 euro binnen twee weken wel een paar boeken kopen op het boekenfestijn in Mechelen.

Wat er ook van zij … ik ga genieten van míjn vakantie.

 

 

Engeland 1210. Koning John, broer van de legendarische Richard I, the Lionhart, heeft ruzie met de Paus Innocent III. De paus besluit om John te excommuniceren met grote gevolgen. Kinderen worden niet gedoopt, overledenen worden begraven in onheilige grond, de biecht wordt niet meer afgenomen en de mensen sterven in zonde.

Gastmere, een klein dorpje in Norfolk krijgt ondertussen, na het overlijden van Gerard of Gastmere, een nieuwe Lord of the Manor : Osborn of Roxham. De bevelhebber van Gerard tijdens de Kruistochten en vertrouweling van Koning John.

Raffaele, een castraat, vertrouweling en ex-strijdmakker van Gerard bedenkt een plan om de zonden van Gerard weg te nemen. Hij haalt de jonge maagd (tenminste dat denkt hij) Elena van het land en laat haar zout en brood eten van de kist. Hierdoor gaan de zonden op haar over.

Vanaf dan krijgt Elena vreemde dromen. Ze wordt echter altijd wakker vóór de droom ten einde is. Ze gaat om hulp bij Gytha, een volksgenezeres die samen met haar blinde moeder in het bos woont. Zij geeft Elena een Mandrake mee. Door deze Mandrake (Alruin) komt ze het einde van haar dromen te weten en dat einde is vreselijk. In haar dromen vermoordt ze immers haar op dit moment nog ongeboren zoon.

Wanneer haar zoon geboren wordt geeft ze hem mee met Gytha. De dorpelingen denken echter dat ze haar eigen kind heeft vermoord. Osborn wil haar laten ophangen.

Dankzij Raffaele kan ze ontsnappen en onderduiken bij Mother Margot oftewel Ma, één van de vele hoerenmadammen in Norwich. Ze wordt echter nog altijd gezocht.

En dan vallen er nog doden …

In “The Gallows Curse” weet Karen Maitland de lezer van in het begin te boeien. Net als in “De Uilendoders” en “Het gezelschap van leugenaars” worden de middeleeuwen perfect omschreven. Ik ben blij dat ik niet gewacht heb op de Nederlandse vertaling. In het Engels duurt het wel iets langer maar haar boeken zijn zo goed dat het dat allemaal waard is.

Haar volgende boek, “The Falcons of Fire and Ice” brengen me naar de zestiende eeuw en de inquisitie.

 

 

Als ik het zo eens heb over Pavlov’s Dog dan is de reactie meestal “Wie?”. Sommigen weten nog wel dat er ooit eens een Pavlov is geweest die proeven deed met honden maar dat Pavlov en zijn honden iets met muziek hebben te maken is vaak ook voor hen een raadsel.

Dan vragen ze natuurlijk ook wat voor muziek die dan wel spelen. En dan begint het probleem. Er is namelijk maar één groep waarmee je Pavlov’s Dog kan vergelijken en dat is Pavlov’s Dog.

De stem van zanger David Surkamp is volgens mij uniek al lijkt hij wel op die van Geddy Lee van Rush. Volgens Wikipedia kan hun muziek worden omschreven als Progrock.

Toen ik ze leerde kennen waren ze eigenlijk al gestopt. In 2010 gingen ze echter terug de baan op. In 2013 passeerden ze in de Gentse Vooruit en kreeg ik na al die jaren toch de kans om ze aan ’t werk te zien.

Gisteren waren ze weer in het land. Deze keer was Leuven gastheer. Na Sunny Vegas als voorprogramma konden ze bewijzen dat ze nog steeds een heel sterke live perfomarnce kunnen brengen.

 

 

Was het de volle maan? Een maan waarvan ik gisteren trouwens, jaloers als ik was nadat een collega een foto ervan op Facebook plaatste, een vrij geslaagde foto heb genomen ?

 

 

Of was het het eerste halfuurtje van Grand Cru op Radio 1 die me op de heenrit naar Lier lieten genieten van de geweldige muziek uit 1979 ?

Of was het nog iets anders ?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het vandaag veel vlotter liep (letterlijk en figuurlijk) in vergelijking met vorige week.

Het zou ook kunnen te maken hebben met het feit dat we deze week onze “Mallekotroute” in tegenwijzerzin hebben gelopen. Dan komt de “Lisperberg” in het begin en niet op het einde. Voor hen die het niet weten, de Lispersteenweg gaat van de spoorwegovergang naar Café Waregem behoorlijk omhoog.

In ieder geval werden de 4,3 kilometers zonder problemen afgelegd aan een gezapig tempo van 7:15 per kilometer. Meer moet dat niet zijn op een dinsdagavond.

 

 

Soms moet ik echt harken om vier kilometer te overbruggen. Afgelopen dinsdag was dat bijvoorbeeld weer het geval.

Maar op andere dagen gaat het dan weer verbazingwekkend vlot. En vandaag was zo’n dag.

Ik was eerst van plan om een KWB-wandeling in Westmalle te doen maar daarvoor was ik eigenlijk te laat klaar met eten en de daaropvolgende afwas.

Dan maar rond 15u de loopschoenen aangetrokken en, met afgelopen dinsdag in het achterhoofd, zonder al teveel verwachtingen vertrokken.

Na de eerste kilometer zag ik 6:52 op de Garmin staan. Dat zou ik later wel bekopen dacht ik. Maar nee hoor, voor de tweede kilometer had ik 6:46 nodig en voor de derde zelfs maar 6:40. Dat leek verdacht veel op lopen. Na een wandelpauze van zo’n 100 meter (oftewel een dikke minuut) legde ik de laatste 900 meter af in 5:55.

Samengevat : 4 km in 27:15 en daar was ik best tevreden mee.