Ongelooflijk hoe snel je terug in je vertrouwde ritme kunt vallen. Net geen maand vakantie gehad en tegen het middaguur was ik al bijna vergeten dat ik vakantie had gehad.

En hoe verwelkomen ze je dan ? Ze stoppen een blikje van “dat andere merk” in je schuif. Je moet maar durven hè ? Maar wacht maar … mijn wraak zal zoet zijn.

 

 

En nu vertrek ik terug op vakantie voor een paar uurtjes. Die 1.000 vakantiefoto’s bewerken zich niet zelf. Bovendien moeten er nog honderden Roparunfoto’s worden bewerkt en gesorteerd.

Terug in Belgenland (en afgaande op al die Belgische vlaggen die ik onderweg ben tegengekomen is het nog wel degelijk België).

Gisteren stond er vooral de trip van Banbury naar Hull op het programma. Vraag was echter … wanneer vertrek ik in Banbury om tijdig (rond 16u) aan te komen in Hull ? Bij de heenrit had ik twee uur verloren op de M1 en dat kon ik me niet permitteren. Daarom ben ik maar onmiddellijk naar Hull gereden. Toen ik daar iets na het middaguur aankwam heb ik iets gedaan dat ik in al die jaren dat ik de oversteek maak nog nooit heb gedaan : de binnenstad van Hull bezoeken.

Was dat even een meevaller. Vooral het oude gedeelte is is gezellig. Daar is ook het Museum Quarter gevestigd met al zijn gratis museums. Stukken beter dan The Deep, het aquarium aan de Humber dat ik vroeger nogal eens placht te bezoeken.

 

 

De overtocht op zich was heel rustig. In het restaurant een plezant moment gehad. Eén van de waiters herkende me, kwam naar me toe om me de hand te schudden met de woorden : “Hello Sir, nice to have you back on board again”. Dan maak je wel indruk op de mensen aan de tafel naast je hoor. Zeker wanneer diezelfde mensen deze morgen achter je staan aan te schuiven voor het ontbijt en die man opnieuw passeert en mij heel vriendelijk (en persoonlijk) groet. Vorig jaar toen ik naar de Great North Run in Newcastle ben geweest is me dat ook eens overkomen, maar toen zaten er maar 4 dagen tussen.

 

 

 

De aankomst in Zeebrugge ging minder vlot. Wegens een “technical problem” (zie foto hieronder) kon er niet aan de normale kade worden aangelegd. We moesten dus aan de overkant van het dok landen. Die “oprit” is echter niet voorzien op de Pride of Bruges en het af de boot rijden ging dan ook niet zo vlot. Het was tien uur eer we van de boot waren.

 

 

En zo is er een einde gekomen aan deze vakantie. Nog één dag om te acclimatiseren en woensdag terug aan ’t werk. Hoogtepunt van deze reis ? Zonder twijfel Blenheim Palace in Woodstock (en niet alleen vanwege Winston Churchill. Dieptepunt van de reis ? Twee uur file op de eerste dag. Verder was het zoals het meestal is : aangenaam weer, veel te zien, (te) weinig tijd, smakelijk eten (behalve de boontjes die nagenoeg rauw waren) en heel dure diesel (1,75 euro per liter !!). Gelukkig is mijn verbruik in Engeland altijd minder dan hier (gemiddeld 4,2 liter per 100 km). Nog enkele cijfertjes waar niemand iets aan heeft : 1 miniatuurauto toegevoegd aan de collectie, 15 blikjes toegevoegd aan de collectie en 3 boeken kunnen schrappen van de “nog-te-lezen-lijst).

Nu kan ik beginnen aftellen naar september wanneer ik aan mijn beach holiday begin (Ohama Beach, Juno Beach, Utah Beach …)

 

 

Aan alles komt een eind. Mooie liedjes duren niet lang. Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Mijn tijd van (naar huis) gaan is ook bijna gekomen.

Vandaag dus de laatste volledige dag in Engeland. Ik had op deze langste dag van het jaar naar Stonehenge kunnen rijden, dat is maar anderhalf uurtje rijden van hier, maar er was daar al 36.000 man en daarom heb ik dat maar gelaten.

Ik ben de andere kant uitgereden naar Great Witley. Daar staat Witley Court. Dit 19^de eeuwse paleis is in 1937 uitgebrand. Men heeft nooit de moeite gedaan om het te herstellen, dat was destijds niet te betalen. Even leek het erop dat het zou worden afgebroken maar in 1964 heeft het een beschermde status gekregen. Aan het gebouw (of althans de ruïne ervan) zijn ook grote tuinen. Er is ook een grote Perseus & Andromeda fontein die door English Heritage werd gerestaureerd en om het uur een kwartiertje mag “spuiten”.

 

 

Naast Witley Court ligt een charmant kerkje met een even charmant theehuisje waar ik mijn lunch heb genomen. Omdat de heenweg via de autostrade een beetje saai was koos ik voor de terugweg voor de “vermijd snelwegen-versie”. Ik weet nu weer waarom ik een haat-liefde verhouding heb met de Engelse wegen. Soms is het echt zalig “cruisen” op wegen die uitnodigen om sportief te rijden, soms is het echter ook vermoeiend omdat je behoorlijk geconcentreerd moet rijden op die smalle wegen.

Op weg naar het hotel ben ik nog wel gestopt in Upton House. Upton House is behoorlijk oud maar is sinds 1927 in het bezit van de Samuel-familie. En wie is de Samuel familie ? Dat zijn de stichters van Shell. Er is dan ook behoorlijk wat kunst te zien in het huis. Ook hier is een grote tuin om door te wandelen, met veel bloemen (en veel insecten).

 

 

Morgen begint helaas de terugreis.

Aardig wat kilometers afgemaald vandaag maar de dag stond dan ook in het teken van “transport” met een bezoek aan twee museums.

Het eerste museum was “Steam – Museum of the Great Western Railway” in Swindon. Gevestigd in de hallen waar vroeger stoomlocomotieven werden gemaakt en hersteld en waar later ook wagons werden gemaakt. Een heel goed museum. Naast enkele locomotieven (die er gewoon indrukwekkender uitzien dan de hedendaagse stellen) staan er verschillende diarama’s en kan je op diverse flatscreens filmpjes bekijken die een impressie geven van hoe het destijds moest geweest zijn. Ook aan kinderen is gedacht met interactieve spelletjes. Grappigste item dat ik gezien heb : een weegschaal die je na het wegen een stuk chocolade geeft. Ik verzin dat dus niet hè.

 

 

Na een lunch in het Museum Café ging het richting Gaydon waar het “Heritage Motor Centre” gevestigd is. Dit museum geeft een overzicht van de geschiedenis van de Britse auto-industrie. Er staan zo’n 300 modellen, bijna uitsluitend van Britse makelij : Aston Martin (waaronder de machtige V12 Vanquish), MG, Healy, Mini, Leyland, Austin, Morris, Triumph, Wolseley, Rover, Land Rover. Ook hier veel video’s en interactiviteit. Er is zelfs een cinema waar je de hele dag geschiedenisfilmpjes kan bekijken. Grappigste item dat ik gezien heb : de eerste Brit die een rijtest nam om zijn rijbewijs te krijgen was … Mr.Bean.

 

 

Uiteraard is er ook een giftshop en staat daar toevallig een Coca Cola truck te koop zeker ! Vanaf vandaag hebben ze er één minder in stock.

 

 

Vandaag stond er maar 1 plaats op het programma : OXFORD.

Ik ken deze universiteitsstad eigenlijk enkel van TV als grote fan van Inspector Morse en van zijn sequel Lewis en prequel Endeavour.

Maar in al die jaren dat ik de oversteek maak (en volgend jaar is het 30 jaar geleden dat ik dat de eerste keer gedaan heb) was ik er nog nooit geweest. Vandaag dus wel.

Een zestal uren heb ik er rondgedwaald. Fantastische gebouwen gezien, de fotocamera heeft overuren gemaakt. Twee “attracties” heb ik ook bezocht : Oxford Castle Unlocked en Christ Church college.

Het eerste was tot 1996 een gevangenis. Sinds 2006 is het gedeeltelijk een hotel (volgens de gids zitten er nu geen misdadigers meer maar zijn de prijzen die ze vragen wel misdadig), het andere (oudste) gedeelte is een toeristische attractie. Best wel leuk al zal veel afhangen van de gids die je meekrijgt en die van onze groep was “ne plezante”.

 

 

Christ Church College is één van de grootste colleges van Oxford University, gesticht in 1524 door Kardinaal Thomas Wolsey. Het is niet alleen een college maar ook een (mooie) kathedraal. Hebben gestudeerd aan Christ Church college : Sir Anthony Eden, Nigel Lawson, Albert Einstein, Koning Edward VII, William Penn (stichter van Pennsylvania), Lewis Carroll (schrijver van Alice in Wonderland), Richard Curtis (co-auteur van Blackadder, Mr.Bean, Vicar of Dibley).

 

 

Verder is Oxford een gezellig drukke stad waar je dus uren kunt rondzwerven. Een nadeel had mijn bezoek wel. Ik werk nu al jaren voor een verzekeringsmaatschappij en al jaren hoor ik zeggen dat we dieven zijn. Vandaag in Oxford Castle hebben ze me betrapt en veroordeeld:

 

 

Net als gisteren begon de dag vandaag weer grijs. Het leek er zelfs op dat er regen in de lucht zat. Gelukkig is het de hele dag droog gebleven. In de namiddag brak zelfs de zon door en tegen de avond aan waren er enkel nog schapenwolkjes te zien. Vandaag stond in het teken van English Heritage, een organisatie die zich inzet voor het behoud en de bescherming van oude monumenten, een organisatie waarvan ik al jaren lid ben.

Eerste bestemming vandaag was Hailes Abbey. Deze abdij, of beter de ruines er van, is één van die vele abdijen die ten tijden van Hendrik V is vernietigd. Veel blijft er niet van over maar dankzij de audio tour krijg je wel een mooi beeld van hoe het zou kunnen geweest zijn.

 

 

De namiddag was vooral voorbehouden voor Kenilworth Castle. Dit kasteel is in de loop der jaren door vele heren verbouwd maar de belangrijkste verbouwingen werden uitgevoerd door Robert Dudley, Earl of Leicester. Deze favoriet van Koningin Elizabeth I was smoorverliefd op haar en zij heeft het kasteel verschillende malen bezocht. Ook hier zorgde de audio guide voor een onderhoudende tour.

 

 

Omdat ik iets te vroeg terug aan het hotel was ben ik nog even op wandeling door Banbury zelf geweest. Ook daar zijn mooie dingen te zien al vond ik het toch een beetje rommelig. Bovendien staan er veel zaken te huur en te koop.

 

 

Morgen staat Oxford op het programma. Ik weet het … een risico nu de stad niet meer wordt bewaakt door Inspector Morse noch Inspector Lewis maar ik riskeer het wel.

Toen ik de gordijnen vanochtend opentrok was het nog grijs maar toen ik rond 9u vertrok naar Uffington was de zon doorgebroken.

In Uffington zou ik de White Horse bezoeken en ook Uffington Castle. Beide termen zijn echter verraderlijk. Het “witte paard” ziet niet echt wit en is bovendien vrij moeilijk te zien(dan is de Giant Abbas in Dorset beter) en het “kasteel” is niet echt een kasteel maar een aarden omwalling uit de tijd van de Romeinen. Toch was het de moeite waard want tijdens mijn wandeling (bijna 5km) kon ik genieten van enkele mooie vergezichten.

 

 

De namiddag was voorbehouden voor één van de belangrijkste mensen van de 20^ste eeuw : Winston Churchill. Churchill is geboren in Blenheim Palace in Woodstock (het Engelse Woodstock, niet het Amerikaanse Woodstock waar in 1969 dat festivalletje plaats vond). Rondom Blenheim Palace ligt een gigantisch groot park waar je eindeloos kunt wandelen. Zelf heb ik er 6 km gedaan.

 

 

Churchill is bekend voor zijn one-liners. Mijn favoriet is : “Ja mevrouw, ik ben inderdaad dronken maar morgen ben ik nuchter en ben jij nog altijd lelijk”. Vandaag heb ik nog een goeie gelezen : “In Blenheim heb ik 2 belangrijke beslissingen genomen: geboren worden en trouwen. Ik ben ik beide gevallen blij met de beslissing die ik genomen heb”.

 

 

Bij terugkomst in het hotel kreeg ik wel slecht nieuws. Blijkt dat een collega tijdens zijn vakantie onwel is geworden in het water en verdronken is. We waren niet echt “close” maar we kenden elkaar wel van onze humaniora-schooltijd. Dat is echt wel schrikken. Het gaat je goed Rudy, waar je ook bent.

Kwatongen beweren dat hij niet echt heeft bestaan en dat hij een samenraapsel van verschillende auteurs is. Anderen beweren dan weer dat hij wel heeft bestaan maar dat hij geen letter zelf heeft geschreven.

In Stratford-Upon-Avon weten ze het zeker : William Shakespeare, the bard, heeft wel degelijk bestaan en heeft alles zelf geschreven. Bovendien is hij geboren en begraven in Stratford.

Naar dat graf moet je wel zoeken. Als er in de Holy Trinity Church geen bordje had bijgestaan dan zou ik het gemist hebben.

 

 

Stratford is dus mijn eerste “stop” geweest op mijn reis. Een reis die voorspoedig begon met een rustige overtocht van Zeebrugge naar Hull. Gelukkig had ik op die overtocht het gezelschap van Harlan Coben want de films aan boord waren mijn ding niet. En ook gelukkig heb ik vier boeken van Coben bij want anders zat ik al zonder.

De tocht van Hull naar Banbury via Stratford-Upon-Avon verliep ook voorspoedig tot ik in de buurt van Leicester kwam. Even voorbij afrit 22 stond een voertuig in brand en wat doen ze dan in Engeland ? Ze sluiten gewoon de volledige autostrade af, in dit geval de M1, na de M25 de drukste autoweg in het land. Gewoon, knal dicht, en geen “calamiteitenroutes” zoals bij ons. Bijna 2 uur heeft het me gekost.

Maar ik had toch nog ruim de tijd om Stratford te bezoeken. Een gezellig stadje waar oude vakwerkhuizen worden afgewisseld met moderne huizen.

Ondertussen ben ik wel aangekomen in mijn basecamp : The Banbury House Hotel.

Nog enkele plaatjes van Stratford-Upon-Avon:

 

 

De laatste volle week van mijn vakantie is al begonnen. Die eerste twee weken zijn gewoon voorbij gevlogen.

Vóór ik naar mijn geliefde United Kingdom of Great Britain & Northern Ireland vertrek ben ik de dag begonnen met een looptochtje van een dik half uur. Aangezien mijn Garmin momenteel ruzie heeft met mijn PC (ze spreken niet meer met elkaar) neem ik tegenwoordig ook mijn fiets-GPS mee zodat ik toch een route kan uploaden bij Endomondo.

Het lopen op zich ging niet slecht. Alleen was het parcours op sommige plaatsen te modderig om door te lopen. Maar al bij al ben ik meer dan tevreden met 4,65 km op 31:24.

Nu mijn auto inladen, flink eten en dan op weg naar Zeebrugge waar de ferry naar Hull op me ligt te wachten. Oxfordshire, here I come.

 

 

Het is halfacht wanneer ik wakker wordt. Dat is ooit anders geweest. Vroeger was ik vaak rond 6u al wakker en begon ik direct te werken, dit tot ongenoegen van mijn collega-kampeerders die graag iets langer sliepen. Vandaag ben ik als enige blijven overnachten en slaap ik wel door.

 

 

Al snel krijg ik gezelschap van Carine en Filip, even later gevolgd door Jef en Joke. Eerste taak is het uitladen (of beter uitmesten) van de mobilhomes. Die moeten van binnen en van buiten worden gepoetst. Bovendien moeten ze vóór 12u bij de verhuurder in Lanaken zijn. Er wordt hard gewerkt maar het blijft plezant.

 

 

Terwijl Carine, Filip en Jef de mobilhomes naar het verre Lanaken brengen, beginnen Joke en ik de vrachtwagen uit te laden en alles te sorteren. Voedingswaren aan de ene kant, materiaal aan de andere kant. Daarnaast nog een derde stapel met “verloren voorwerpen”.

Rond 13u spreken we af op de markt in Berlaar om een snack te eten. Na deze smakelijke hap (die in mijn geval wordt vergezeld van de laatste Coca Cola Light Lemon die ze hebben) beginnen we aan de laatste etappe.

 

 

De vrachtwagen wordt geladen met het materiaal dat nog naar Nijlen (Peter en Chiro) en naar Vorselaar moet. Dan moet de vrachtwagen naar Evere worden gebracht. Filip rijdt met de vrachtwagen, ik volg met de auto van Filip. Carine, Jef en Joke “mogen beschikken”.

Uiteindelijk is het bijna half acht wanneer ik thuis ben. Goed eten, een goed warm bad, enkele foto’s selecteren en doorsturen en dan slapen, slapen, slapen. Dag 5 van mijn negende Roparunweekend is een feit.

Volgt er nog een tiende editie ? Ik zeg niet ja maar ook niet nee. Als er nog een deelname volgt dan zal het toch geen editie van 5 dagen meer zijn. De Roparun op zich is al zwaar genoeg, die vrijdag vooraf en dinsdag achteraf maken het nog eens twee keer zo zwaar. Enfin, we zien wel.

Ik heb nog een hele zomer plezier met het bewerken en sorteren van de 1.000 foto’s en filmpjes die ik ondertussen heb verzameld (deels zelf genomen, deels gekregen van teamleden). Daar maak ik dan een compilatiefilm van dat aan elk teamlid wordt gegeven.