Het doel van een taptoe is om de militaire muziek en de diverse krijgsmachtdelen van Defensie aan een breed publiek te presenteren. Oorspronkelijk was de ‘Taptoe’ een militair trompetsignaal om aan te geven dat soldaten uit de kroegen in de stad naar de kazernes moesten terugkeren en dat de kroegbazen ‘den tap toe’ moesten doen en geen bier meer mochten tappen. Dit signaal werd gegeven vanaf 21:30 uur tot aan de avondklok van 22:00 uur. Het Engelse Tattoo is trouwens afgeleid van het Nederlandse taptoe. (bron : Wikipedia)

Ik ben gisteren naar Lommel gereden om de Internationale Taptoe Belgium te bezoeken. Toen ik in mei naar de Scotland Music Show ben geweest lagen er flyers voor deze taptoe en het leek me wel leuk om eens een echte taptoe te zien.

Op het programma in Lommel stonden groepen uit Nederland, België, Canada, Oostenrijk, Frankrijk en Groot-Brittannië. Spijt heb ik er in ieder geval niet van gehad. Uiteraard omdat de Dutch Pipes and Drums er waren maar het waren toch vooral de mensen van Kunst en Genoegen uit Leiden die het meeste indruk op me hebben gemaakt. Hoe je dergelijke gecompliceerde routines kunt uitvoeren en toch nog muziek kunt blijven maken is me een raadsel.

Ook het optreden van The IMPS Motorcycle Display team was leuk. De leden van dit team zijn tussen de 5 en 17 jaar oud. De schreeuwerige motoren stonden in fel contrast met de Koninklijke steltenlopers uit Merchtem.

Toch weer een gezellige avond gehad.

Na de behoorlijk zware literatuur van The King’s Curse was het tijd voor iets lichtere lectuur. Zo eentje die heel vlot leest en spannend is. En dan is er altijd Harlan Coben die uitkomst kan bieden.

“Dood Spel” is niet alleen het debuut van Coben, het is ook de eerste thriller die ik van hem lees waar het niet draait om Myron Bolitar.

In “Dood Spel” draait het wel om Laura Ayers en David Baskin. Zij is een ex-top-model, hij is ’s werelds beste basketbalspeler en belangrijkste pion van de Boston Celtics. Ze zijn samen “gevlucht” naar Australië om in het geheim te trouwen. Het prille huwelijksgeluk duurt echt er niet lang. David komt niet terug van een zwemuitje. Iets later wordt zijn zwaar verminkte lichaam terug gevonden op het strand.

Terug thuis in Boston probeert Laura haar leven terug op de rails te krijgen.

Ze krijgt daarbij hulp van .T.C., Davids beste vriend, Gloria, haar ex-drugsverslaafde zus, Serita, haar beste vriendin en tevens topmodel, haar ouders, James en Mary Ayers, haar tante Judy Ayers en Stan Baskin, Davids broer.

Enkele bizarre gebeurtenissen leiden Laura ertoe om te graven in Davids verleden. Ze stuit daarbij op een oude moord, een familieschandaal en een web van leugens. Is David verongelukt ? Heeft hij zelfmoord gepleegd ? Is hij vermoord ? Dan volgen er nog meerdere slachtoffers …

In het voorwoord van de editie die ik gelezen heb verontschuldigt Coben zich voor het boek. Het was zijn eersteling en als hij het nu herleest  vindt hij het maar niks. Ik ben het niet met hem eens. “Dood spel” is een goed boek. Het bewijs daarvan ? Al na 20 bladzijden had ik zin om door te bladeren naar het einde om te zien hoe het afloopt.

Volgende boek op de lijst is weer een Coben : Niemand Vertellen. Als dit boek meevalt dan bestaat de kans dat ik de DVD ook koop. Dit boek is namelijk (in ’t Frans) verfilmd.

 

 

Het eerste concert van de winter was een voltreffer. Joe Bonamassa heeft gisteren zeker aan de verwachtingen voldaan.

Als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik Joe Bonamassa tot gisteren eigenlijk niet kende. Maar de infotekst die ik via TeleTicketService kreeg sprak me wel aan. Ook het idee dat iemand zijn eigen voorprogramma verzorgt leek me wel leuk.

Bonamassa werd geboren in 1977. Hij groeide op in de muziekzaak van zijn vader en speelde bij wijze van spreken al gitaar voor hij kon lopen. Op twaalfjarige leeftijd trad hij al op samen met B.B.King. Enkele van zijn “helden” waren (en zijn) Eric Clapton, Rory Gallagher, Jeff Beck, Peter Green en Gary Moore.

Ook de muzikanten die hij gisteren bij had speelden al met de “groten”. Bassist Carmine Rojas speelde mee met David Bowie, Billy Joel, Carlos Santana, John Hiatt, Tina Turner en Stevie Ray Vaughn. Drummer Tal Bergman begeleide onder andere Billy Idol, Chaka Khan en Rod Stewart. Toetsenman Derek Sherinian trad op met Alice Cooper en KISS. Percussionist Lenny Castro speelde met Eric Clapton, Stevie Wonder, Tom Petty, Red Hot Chili Peppers en Fleetwood Mac.

In het “akoestische” voorprogramma liet hij zich ook nog begeleiden door Mats Wester en Gerry O’Connor (van The Dubliners). Achteraf gezien was dit eerste gedeelte beter dan het elektrische gedeelte dat we na de pauze te horen kregen. Akoestisch deed Bonamassa me vooral denken aan Ry Cooder. Ik zou de muziek misschien het best kunnen omschrijven als Countryfolkbluesrock. Maar misschien is “bangelijk goed” een betere omschrijving.

Na een heel korte pauze (amper genoeg voor een plasje en een pafje) begon dan het elektrische gedeelte. Hoewel ook dit gedeelte heel goed was sprak het me minder aan dan het stuk voor de pauze. Zoals zo vaak met bluesnummers ging hij af en toe een beetje “te ver” en duurden de solo’s iets te lang. Soms deed hij me denken aan Fleetwood Mac uit de tijd van Peter Green, andere momenten leek het meer het Ten Years After van Alvin Lee om bij het volgende nummer weer dichter bij Clapton aan te leunen.

In ieder geval, ik heb een geweldig concert gezien en als dit de graadmeter is voor het winterseizoen dan staan me nog enkele leuke avonden te wachten. En Joe Bonamassa heeft er een fan bij.

 

 

Vanavond is de start van het nieuwe concertseizoen met Joe Bonamassa in de Lotto Arena. Ik kijk er echt naar uit

De cijfers in de titel vormen niet de winnende combinatie van een lotto-trekking met gigantisch veel ballen in de trommel. Ze hebben wel een betekenis.

De “5” staat voor het aantal kilometers waarmee ik vandaag ben begonnen. ’t Was weeral een tijdje geleden dat ik er nog eens 5 had gelopen. Meestal beperk ik met tot 4 maar het ging vrij goed vandaag dus zijn het er 5 geworden.

“5” staat ook voor het aantal Coca-Cola blikjes dat (ex)collega’s voor me hebben meegebracht uit Italië en Spanje. Eentje ervan bleek al in de collectie te zitten maar het blijft leuk wanneer collega’s zelfs tijdens hun vakantie aan je denken.

“9” is het aantal keren dat ik sinds die eerste keer in 2006 aan de Roparun heb deelgenomen. Gisteren hadden we de reünie van de negende deelname bij ING in Diegem, gevolgd door een gezellig etentje in Zaventem.

“159” (2006), “173” (2007), “231” (2008, 2009, 2010, 2011 en 2012) en “234” (2013 en 2014) zijn de nummers van de teams waarmee ik al die jaren heb deelgenomen aan de Roparun.

Tot slot staat er ook nog een “10” in de titel. Ik hoop dat ik in juni 2015 kan zeggen dat de “10” staat voor mijn aantal deelnames aan die fantastische estafetteloop tijdens het Pinksterweekend. Als die er komt dan zal er wel een nieuw teamnummer worden toegevoegd aan het lijstje. Het staat namelijk nog niet vast of het ING Life team nog mee zal doen maar het is evenmin uitgesloten. Hun teamnummer 234 is ondertussen wel toegekend aan een ander team.

Mochten ze niet meer meedoen dan kan ik me uiteraard nog altijd bij de Roparun zelf aanmelden als vrijwilliger voor het weekend en op die manier de tien rondmaken.

 

 

Ik vrees dat we (loopbuddy Sally en ik) vandaag voor de laatste keer langs de Netedijken hebben gelopen, althans toch voor even.

Toen we iets over halfacht vertrokken voor ons rondje van 4km was het nog redelijk doenbaar maar een halfuurtje later was het al donker en was lopen zonder fluo eigenlijk onverantwoord. Vanaf volgende week wordt het waarschijnlijk weer het rondje via de Mallekotstraat. Niet zo’n prettige omgeving om te lopen maar wel goed verlicht.

Probleem is dat er weinig alternatieven zijn. Het Mallekotrondje heeft ook wel het voordeel dat ik elke keer zo’n mooie Ford Mustang passeer (tenminste als hij er nog staat).

De kop is er weeral af. Een nieuwe werkweek is begonnen.

Over ’t weekend kan ik kort zijn. Zaterdag een halfuurtje gaan lopen. Zondag naar de Strip, Dvd, CD en Platenbeurs in Putte geweest. Geen grote beurs maar wel zo eentje waar nog koopjes te halen vallen. Twintig strips meegebracht en ver onder budget gebleven. Dat gaf me nog ruimte om Band of Brothers op Blu-Ray ^© mee te brengen (voor een prikje). Verder is er hard gewerkt aan de vakantiefoto’s en het bijbehorende album .

Niet begonnen maar beëindigd is het verhaal van Margaret Pole. The King’s Curse, het nieuwste boek van Philippa Gregory, vertelt haar verhaal. Margaret Pole is een Plantaganet, een witte roos dus. Ze is de nicht Elisabeth van York. Ze wordt door Margaret Beaufort, moeder van Henry VII gezien als een gevaar voor de Tudor-troon en wordt “verbannen” naar Wales waar ze gouvernante wordt van Prins Arthur.

In het boek volgen we haar leven van 1499 tot aan haar executie op 67-jarige leeftijd in 1541, op bevel van Henry VIII. Het is niet het eerste boek dat Gregory schrijft over de regeerperiode van Henry VIII maar telkens wordt het vanuit een ander oogpunt geschreven en dat maakt de boeken echt boeiend. De “goeden” uit het ene boek worden de “slechten” uit het andere boek en omgekeerd. In ieder geval aanraders voor liefhebbers van historische romans.

Probleem met het uitlezen van een boek is dat je een nieuw boek moet kiezen om te lezen. Eenvoudig wanneer je maar 2 boeken hebt om uit te kiezen, iets moeilijker wanneer het er 200 zijn … Ik kies voor het debuut van Harlan Coben : Dood Spel.

’t Is hier een weekje stil geweest maar dat had zijn reden.

Het zijn namelijk heel drukke dagen geweest op ’t werk. Ik ben maar iets meer dan twee weken met vakantie geweest maar dat lijkt ondertussen een eeuwigheid geleden.

Tijdens mijn pee-ootje (een maandelijks overlegje) met mijn manager deze week zei ze nog: “amaai, de Luc gaat het lastig krijgen als ‘m terugkomt uit verlof. Ik hoorde iedereen maar zeggen ‘de Luc is maandag terug en dan zien we wel’”.

Ze had helaas gelijk. Ondertussen heb ik het terug onder controle maar het heeft wel wat moeite gekost. ’s Avonds had ik dan ook geen zin meer om nog te bloggen.

Niet dat er heel veel te vertellen valt. Het is drukker op de trein, vooral ’s avonds en nog meer op vrijdag wanneer de reistassenbrigade van ’t kot terug naar huis gaan.

Het is ’s morgens wanneer ik naar het station vertrek flink donker en het zal niet lang meer duren en het is ook donker wanneer ik ’s avonds terug naar huis rij. En ik zie ’s morgens Orion terug staan. Eén van de  twee sterrenbeelden die kan herkennen en een teken dat de herfst en winter voor de deur staan.

Enfin, het is weer weekend. Een weekend dat druk zou kunnen worden als ik het zou willen. Ik zou morgen naar Het Boekenfestijn in Hasselt kunnen gaan en zondag naar de Zandfeesten in Brugge maar ik ga het beperken tot de Strip, platen, cd en DVD-beurs in Putte op zondag.

 

 

Als ik naar Endomondo ga dan zie ik dat ik de afgelopen maand verschillende sporten heb gedaan:

 

 

Vandaag heb ik daar nog een zesde element aan toegevoegd : Mountainbiking. Het is namelijk de bedoeling dat ik de mountainbike van mijn broer overneem. Nu is er volgend weekend op de militaire basis in Grobbendonk een sportdag tegen kanker. Eén van de onderdelen is een MTB-toertocht waarbij kan worden gekozen voor 15, 25 of 45 km.

Dat leek me in eerste instantie een prima gelegenheid om eens een test te doen, niet alleen van de mountainbike maar ook van mezelf. Het leek me echter beter om eerst eens solo te proberen in plaats van ineens met de “echten”.

Het werd een tochtje van 23km waarvan zo’n 75% over bospaden en zandwegen ging. Op zich viel het best mee al vraagt door het zand baggeren iets meer inspanning dan tegen 30 km/u over het jaagpad fietsen. Aan de fiets zelf is nog wel wat werk. Vooraleer dat allemaal in orde is ga ik nog niet direct meedoen aan toertochten. Later deze winter is het wel de bedoeling.

 

 

Vandaag trouwens ook twee namen toegevoegd aan de concertkalender voor het winterseizoen. Na Joe Bonamassa, Saxon, Peter Gabriel, Lenny Kravitz, Scorpions en Bryan Adams is de beurt aan Paul Simon en Sting. Zij komen volgend jaar samen naar het Sportpaleis.

Eergisteren kennis gemaakt met mijn nieuwe huisarts. Toch wel een beetje spannend (wat ook bleek uit de bloeddruk die iets te hoog was).

Gelukkig waren de resultaten van het bloedonderzoek perfect in orde. Altijd prettig wanneer je een dokter-patiënt relatie met een goede basis kunt beginnen.

Omdat ik toch “goed bezig” was ben ik gisteren, zoals de traditie op dinsdag het vereist, 4km gaan joggen in Lier. En deze namiddag heb ik een fietstochtje van 54km gemaakt.

Dat fietstochtje is dankzij Belgacom wel een halfuurtje later begonnen dan verwacht. Toen ik rond half twee klaar stond om te vertrekken zag ik dat ik een oproep had gemist. Op de voice-mail stond een berichtje van Cindy van Belgacom met de vraag om terug te bellen naar 0800-22800, ik herhaal, 0800-22800.

Zoals een trouwe klant bel ik naar 0800-22800. “Wil je informatie over je factuur ? Druk één”, “Heb je een vraag over je abonnement ? Druk twee”, “Wens je dit ? Druk drie”, “Wens je dat ? Druk vier”, “Wens je een kwartier te luisteren naar vervelende muziek ? Druk duizendtweehonderdvijfenvijftig” …  Na 20 minuten had ik eindelijk iemand aan de lijn die me vraagt waarom ik bel. Mijn antwoord : “omdat jullie het gevraagd hebben”. Haar antwoord : “en waarom hebben wij dat gevraagd”. Mijn antwoord : “weet ik veel”. Uiteindelijk bleek het te gaan om een afspraak te maken om de switch van ADSL naar VDSL te maken want blijkbaar moet daar een technieker toch nog iets voor komen doen. Op zich geen probleem maar de service had iets beter gekund.

Het fietstochtje op zich ging via Herentals, Bouwel, Nijlen, Bevel en Berlaar naar Lier. Tot daar ging het heel vlot. Vanaf Lier daarentegen … wind tegen en dat viel minder mee. Bovendien heb ik moeten vaststellen dat de nieuwe brug over het Albertkanaal in Viersel iets steiler is geworden.