Klimaatverandering of niet. Er is toch iets mis met de seizoenen wanneer je op een donderdagavond, 12 november, kunt gaan lopen in een shirtje met lange mouwen, dan is er toch wel iets mis.

Normaal zou je nu toch al een jasje of een warmer truitje moeten aandoen of niet? Het lopen op zich ging trouwens behoorlijk goed. 4,15 km in minder dan een half uur, daar ben ik best tevreden mee.

Waar ik ook tevreden mee was, was de buit die ik deze namiddag na een kort bezoekje aan Stripwinkel Beo in mijn rugzak mee naar huis nam. Trouwens ook een bezoekje dat in T-shirt werd afgewerkt. 18°C ! Niet te doen.

De afgelopen week werd ik tweemaal “uitgedaagd”.

Eerst was er mijn neef die me uitdaagde om vijf dagen na elkaar een foto van mezelf te posten. De foto moest wel minstens 15 jaar oud zijn. Geen simpele opdracht. Sinds ik een fototoestel voor mijn plechtige communie kreeg heb ik duizenden en duizenden dia’s en foto’s genomen maar daar sta ik zelden of nooit zelf op. Ik heb wel nog enkele foto’s uit mijn lagere school periode gevonden. Eén van die foto’s bracht me zelfs, voor een deel, een antwoord op de tweede uitdaging.

Iemand van de Boekenfans groep op Facebook stelde volgende vraag: “waarom lezen jullie ?”. Een antwoord als “omdat het mijn hobby is” mocht niet worden gegeven. Dat lijkt een simpele vraag maar ik kon er niet onmiddellijk een antwoord op geven. Ik kan me namelijk geen tijd herinneren waarin ik niet heb gelezen.

Toen mijn moeder me op de eerste dag van het eerste leerjaar naar de lagere school bracht moet ik hebben gezegd: “da’s goed hè, nu moet gij niet meer voorlezen want ik kan het binnenkort zelf”.

Het zit er dus van jongsaf in. Zodra ik mocht ging in naar de bibliotheek. Om de twee weken werden er boeken teruggebracht en gehaald. Pol, Pietje Puk, Drie Jongens … die herinner ik me zeker nog. Ook geschiedenisboeken konden me mateloos boeien. En uiteraard de stripverhalen die Nonkel Jos, als chauffeur bij Uitgeverij Het Volk, placht mee te brengen.

En nu al die jaren later lees ik nog altijd, zowel fictie als non-fictie, zowel “echte” boeken als stripverhalen. En ik hoop het nog jaren te kunnen doen.

Het plezante aan verzamelen is niet alleen het “hebben” maar soms nog meer het “zoeken”.

Vooral wanneer je na zo’n lange zoektocht, waarbij je een paar keren serieus tegen de muur bent gelopen vanwege “niet betaalbaar” of “net te laat”, er toch in slaagt om dat ene exemplaar te vinden en te kunnen kopen.

Zo heeft Matchbox in de jaren ’90 een reeks Coke Cruisers uitgebracht. Deze reeks bestaat uit 6 modellen

• Chevrolet Corvette 1953
• Chevrolet Bel Air 1957
• Ford Thunderbird 1955
• Ford Mustang Boss 429 1970
• Chevrolet Camaro SS 396 1968
• Pontiac GTO 1967

De eerste vier uit het rijtje had ik al langer in mijn bezit. Onlangs kwam daar dan de Camaro bij. Maar die Pontiac, dat was andere koek.

Ik vond hem bij een Australische Ebayer … te duur. Een Amerikaanse Ebayer boodt hem ook aan … weer boven mijn budget. En dan, plots, vorige week. Een verkoper uit Frankrijk. Niet te duur en aanvaardbare verzendingskosten. Vandaag is hij toegekomen met de post zodat deze reeks alvast compleet is.

 

Oef … hij is voorbij … de Herfstvakantie.

Tenminste voor de meeste mensen toch. Mijn Herfstvakantie begint namelijk vandaag.

Het leek de afgelopen week wel terug zomervakantie. ’s Morgens bijna geen volk op de trein. Op ’t werk bijna niemand aanwezig. En temperaturen die veel te hoog zijn voor de tijd van het jaar.

Gelukkig heb ik weinig of geen last gehad van boekenbeursbezoekers op de trein. Als je deze blog al eens eerder hebt bezocht dan heb je waarschijnlijk al wel eens gelezen dat ik absoluut geen fan ben van de boekenbeurs. 10 euro inkom betalen om tussen veel te veel volk boeken kopen die meer kosten dan in de winkel ?

Nee bedankt, voor mij hoeft het niet. Ik zal met die 10 euro binnen twee weken wel een paar boeken kopen op het boekenfestijn in Mechelen.

Wat er ook van zij … ik ga genieten van míjn vakantie.

 

 

Engeland 1210. Koning John, broer van de legendarische Richard I, the Lionhart, heeft ruzie met de Paus Innocent III. De paus besluit om John te excommuniceren met grote gevolgen. Kinderen worden niet gedoopt, overledenen worden begraven in onheilige grond, de biecht wordt niet meer afgenomen en de mensen sterven in zonde.

Gastmere, een klein dorpje in Norfolk krijgt ondertussen, na het overlijden van Gerard of Gastmere, een nieuwe Lord of the Manor : Osborn of Roxham. De bevelhebber van Gerard tijdens de Kruistochten en vertrouweling van Koning John.

Raffaele, een castraat, vertrouweling en ex-strijdmakker van Gerard bedenkt een plan om de zonden van Gerard weg te nemen. Hij haalt de jonge maagd (tenminste dat denkt hij) Elena van het land en laat haar zout en brood eten van de kist. Hierdoor gaan de zonden op haar over.

Vanaf dan krijgt Elena vreemde dromen. Ze wordt echter altijd wakker vóór de droom ten einde is. Ze gaat om hulp bij Gytha, een volksgenezeres die samen met haar blinde moeder in het bos woont. Zij geeft Elena een Mandrake mee. Door deze Mandrake (Alruin) komt ze het einde van haar dromen te weten en dat einde is vreselijk. In haar dromen vermoordt ze immers haar op dit moment nog ongeboren zoon.

Wanneer haar zoon geboren wordt geeft ze hem mee met Gytha. De dorpelingen denken echter dat ze haar eigen kind heeft vermoord. Osborn wil haar laten ophangen.

Dankzij Raffaele kan ze ontsnappen en onderduiken bij Mother Margot oftewel Ma, één van de vele hoerenmadammen in Norwich. Ze wordt echter nog altijd gezocht.

En dan vallen er nog doden …

In “The Gallows Curse” weet Karen Maitland de lezer van in het begin te boeien. Net als in “De Uilendoders” en “Het gezelschap van leugenaars” worden de middeleeuwen perfect omschreven. Ik ben blij dat ik niet gewacht heb op de Nederlandse vertaling. In het Engels duurt het wel iets langer maar haar boeken zijn zo goed dat het dat allemaal waard is.

Haar volgende boek, “The Falcons of Fire and Ice” brengen me naar de zestiende eeuw en de inquisitie.

 

 

Als ik het zo eens heb over Pavlov’s Dog dan is de reactie meestal “Wie?”. Sommigen weten nog wel dat er ooit eens een Pavlov is geweest die proeven deed met honden maar dat Pavlov en zijn honden iets met muziek hebben te maken is vaak ook voor hen een raadsel.

Dan vragen ze natuurlijk ook wat voor muziek die dan wel spelen. En dan begint het probleem. Er is namelijk maar één groep waarmee je Pavlov’s Dog kan vergelijken en dat is Pavlov’s Dog.

De stem van zanger David Surkamp is volgens mij uniek al lijkt hij wel op die van Geddy Lee van Rush. Volgens Wikipedia kan hun muziek worden omschreven als Progrock.

Toen ik ze leerde kennen waren ze eigenlijk al gestopt. In 2010 gingen ze echter terug de baan op. In 2013 passeerden ze in de Gentse Vooruit en kreeg ik na al die jaren toch de kans om ze aan ’t werk te zien.

Gisteren waren ze weer in het land. Deze keer was Leuven gastheer. Na Sunny Vegas als voorprogramma konden ze bewijzen dat ze nog steeds een heel sterke live perfomarnce kunnen brengen.

 

 

Was het de volle maan? Een maan waarvan ik gisteren trouwens, jaloers als ik was nadat een collega een foto ervan op Facebook plaatste, een vrij geslaagde foto heb genomen ?

 

 

Of was het het eerste halfuurtje van Grand Cru op Radio 1 die me op de heenrit naar Lier lieten genieten van de geweldige muziek uit 1979 ?

Of was het nog iets anders ?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het vandaag veel vlotter liep (letterlijk en figuurlijk) in vergelijking met vorige week.

Het zou ook kunnen te maken hebben met het feit dat we deze week onze “Mallekotroute” in tegenwijzerzin hebben gelopen. Dan komt de “Lisperberg” in het begin en niet op het einde. Voor hen die het niet weten, de Lispersteenweg gaat van de spoorwegovergang naar Café Waregem behoorlijk omhoog.

In ieder geval werden de 4,3 kilometers zonder problemen afgelegd aan een gezapig tempo van 7:15 per kilometer. Meer moet dat niet zijn op een dinsdagavond.

 

 

Soms moet ik echt harken om vier kilometer te overbruggen. Afgelopen dinsdag was dat bijvoorbeeld weer het geval.

Maar op andere dagen gaat het dan weer verbazingwekkend vlot. En vandaag was zo’n dag.

Ik was eerst van plan om een KWB-wandeling in Westmalle te doen maar daarvoor was ik eigenlijk te laat klaar met eten en de daaropvolgende afwas.

Dan maar rond 15u de loopschoenen aangetrokken en, met afgelopen dinsdag in het achterhoofd, zonder al teveel verwachtingen vertrokken.

Na de eerste kilometer zag ik 6:52 op de Garmin staan. Dat zou ik later wel bekopen dacht ik. Maar nee hoor, voor de tweede kilometer had ik 6:46 nodig en voor de derde zelfs maar 6:40. Dat leek verdacht veel op lopen. Na een wandelpauze van zo’n 100 meter (oftewel een dikke minuut) legde ik de laatste 900 meter af in 5:55.

Samengevat : 4 km in 27:15 en daar was ik best tevreden mee.

 

 

Normaal gezien had ik gisteren een behoorlijk zware werkweek afgesloten met een gezellige quiz, samen met 4 collega’s onder de naam Les Quizerables, maar door omstandigheden kon ik in laatste instantie helaas niet deelnemen.

Wat ik gisteren wel heb gedaan is mijn auto klaar laten maken voor de winter. Dat betekent winterbanden er terug onder en even laten controleren of alles klaar is voor de mogelijk strenge winter (want waren de Siberische ganzen niet vroeger in Engeland aangekomen?).

Geen quiz dus. Vandaag wel een wandelingetje gemaakt. Een dikke 6 km naar Grobbendonk en terug. En tijdens zo’n wandeling neem je natuurlijk een fotocamera mee. De herfst is immers hét fotoseizoen. Tenminste, dat vind ik toch. Al die kleuren, die overvloed aan paddestoelen … ik kan er echt van genieten.

 

Meer foto’s op Facebook: klik hier

 

Het liep vandaag voor geen meter. En dan heb ik het niet over vakbondsacties bij de NMBS of over de gigantische files op de snelwegen.

Neen, ik heb het over de wekelijkse 4,3 km lange jogronde met loopbuddy Sally in Lier. Ik had al wel een voorgevoel dat het lastig zou worden. ’t Zijn nogal drukke dagen geweest op ’t werk en dat wreekt zich dan. Maar ja, ze staan weeral op de teller en het zijn nog altijd 4,3 kilometers meer dan de mensen die vanavond op de zetel zijn blijven zitten, ook al worden ze dan gelopen aan een snelheid van maar 8 km/u.

Van de treinstaking heb ik trouwens weinig of geen last gehad. Mijn streekgenoten die de trein naar Brussel moesten nemen in Turnhout, Herentals of Lier hadden minder geluk.

Dat is zo één van de mysteries van de NMBS. Waarom laten ze in Godsnaam een trein rijden tussen Turnhout en Binche, via Brussel ? Wie in de Kempen weet overigens waar Binche of La Louvière ligt ? Zo heb je ook de trein van Oostende naar Eupen of Welkenraedt? Dat laatste is een rit van meer dan 3 uur !

En veel van die treinen moeten door Brussel. Voor hen die het niet weten … Brussel Noord heeft minstens 10 sporen, Brussel Zuid nog meer en Brussel-Centraal heeft er … welgeteld 6. Ik zou gewoon alle treinen uit het noorden laten stoppen in Brussel Noord en alle treinen uit het zuiden in Brussel Zuid. Tussen de twee stations zou ik pendeltreintjes laten rijden. Als dat in Londen kan, waarom zou dat niet in Brussel kunnen ?

En als ze dan onder de taalgrens het treinverkeer nog eens platleggen hebben wij er geen last van.