Omdat het schoolvakantie is mocht onze zesjarige coach vandaag ook nog eens mee op zijn fietsje.

En dat zullen we geweten hebben. Het tempo lag hoger dan normaal en bovendien hebben nog extra meters moeten afleggen ook. Blijkt immers dat onze coach een beetje schrik heeft van honden.

En laat er nu, ter hoogte van ons keerpunt daar waar de Nete onder het Netekanaal gaat, toch net wel een man met een grote Mechelse Scheper wandelen zeker. Dan toch maar een “ommetje” via de jachthaven.

Uiteindelijk hadden we 4,70 km op 35 minuten. Wereldrecords breken we niet maar het is toch gevoelig beter dan het gehark in de winter. Ik kan alleen maar hopen dat het zo blijft, met of zonder coach.

 

Je hebt een aardig persoon geweest en de mensen om je heen hebben gemerkt dat.

Dat is de reden waarom je bent een van de weinige die het krijgen van deze geweldige kans om een van onze prijzen te winnen Carrefour.

Dit is maar één van de tientallen berichtjes die de laatste tijd in mijn mailbox vallen. Om te ontdekken welke prijzen ik kan winnen moet ik natuurlijk klikken op een link. En om me uit te schrijven moet ik ook here klikken.

Ze komen niet enkel van Carrefour hoor. Ook Dreft, Hubo, Primark zijn al de revue gepasseerd, ik kon zelfs een pak ter waarde van 500 euro van Durex winnen.

Uiteraard wordt de afzender onmiddellijk toegevoegd aan “te blokkeren afzenders” en worden de mails, eens ze in mijn “ongewenste mail” vakje vallen verwijderd met shift+delete.

Maar ik vraag me wel af hoeveel mensen wel klikken en hoeveel het die oplichters dan opbrengt.

Hoewel het nog maar zaterdag is heb ik toch al een druk weekend achter de rug.

Het begon gisteren door een uurtje vroeger te stoppen en naar mijn favoriete stripwinkel aan de Oudevaartplaats in Antwerpen te gaan. Van een bezoekje aan “den Beo” word ik altijd vrolijk.

Nadat ik de “buit” in mijn auto had achtergelaten ben ik op mijn gemakske richting Museum voor Schone Kunsten gewandeld waar ik had afgesproken met Conny. Er stond immers nog een concert op het programma. Vóór het zover was hebben we onze, ondertussen bijna traditionele, pre-concert-hap. Deze keer had ik gekozen voor Houten Clara om die te nuttigen. We hadden daar al eens gegeten toen we naar Bryan Ferry gingen. Nu was ik wel slim genoeg geweest om een tafel te reserveren. Het bleek weer een goede keuze te zijn geweest.

Nog een kort “after-dinner-wandelingetje” naar de Arenberg en toen waren we klaar voor het concert. Het voorprogramma was voor Sunny Vegas. Niet omdat ze zo goed zijn als voorprogramma maar omdat ze gewoon toch altijd aanwezig zijn als Stage Manager, Tour Manager en Merchandising Manager. Dat zijn hun woorden, niet de mijne. Van mij mogen ze het voorprogramma zijn omdat ze gewoon goed zijn hoor.

Iets over negen was het dan de beurt aan de hoofdmoot voor de avond … Pavlov’s Dog. Wie ? Pavlov’s Dog. Sommige mensen kennen de wetenschapper Pavlov en zijn honden maar van de muziekgroep heeft nagenoeg niemand gehoord; Ik wel en ik had ze al twee keer eerder gezien maar voor Conny was het een eerste, aangename, kennismaking. Ik ga niet proberen om ze te beschrijven want dat is onbegonnen werk. We zijn niet tot het einde gebleven want het was voor beiden een zware werkweek geweest.

Die zware werkweek is vandaag volledig verdwenen dankzij de Vaartlandstappers. Zij hebben immers een bijzonder mooie wandeling uitgestippeld in en rond Mechelen. We vertrokken in Battel voor een tocht van 14 km die ons langs het water naar het Vrijbroekpark in Mechelen zou brengen. Dat is al een paar keer een vertrekpunt geweest voor een wandeling maar deze keer hebben we gezien dat het park veel meer te bieden heeft dan hetgeen je ziet als je de knooppunten volgt.

Een mooie wandeling werd afgesloten met een smakelijke versgemaakte spaghetti met saus à la Luc. Dagen als vandaag mogen er nog veel volgen dit jaar.

 

 

Nadat mijn wekelijks jogginguitstapje vorige week werd afgelast vanwege het gevecht van het scheenbeen van mijn loopmaatje Sally en het opstapje van een trein (het opstapje won !) konden we vandaag voor het eerst sinds lang nog eens bij daglicht over het jaagpad langs de Nete lopen.

Of het aan het daglicht lag of aan de begeleiding van Cédric, onze “coach” op zijn fietsje, maar het ging best aardig vandaag. 4,6 km op de teller en net geen 35 minuten gejogd. Ik ben daar best tevreden mee en voor Sally, die het na haar hechtingen nog rustig aan moet doen, is het beter dan stilzitten.

Veel keuze over het parcours hadden we vandaag trouwens niet. Het was gewoon onze coach volgen. Daarom dat we een paar honderd meter meer hebben dan gewoonlijk.

Aangezien het toch geen Ronde van Vlaanderen weer was en omdat het veel plezanter is om te gaan wandelen in plaats van luisteren naar het gezwam van M.W. vertrok ik kort na de middag naar Heist op den Berg.

Op het programma stond de Werfteling, de jaarlijkse wandeling van de lokale KWB. We kozen voor de 12km. Ondanks (of misschien net ingevolge?) het schitterende weer waren er weinig wandelaars. Het zou uiteraard ook kunnen dat er mensen zijn die wel graag naar het gezwam van M.W. luisteren.

Problemen hadden wij daar niet mee. We houden immers niet zo van drukte. Zeker niet op mooie wandelingen als die van vandaag. Dan kan je toch beter genieten van alles. Het was wel een vrij lastige wandeling. We zijn tenslotte toch weer naar het hoogste punt van de provincie Antwerpen geklommen … Beerzelberg.

Maar het mooiste waren toch de wolken. Daar kan ik dus echt wel van genieten.

Soms win je, soms verlies je maar soms is het ook gelijkspel. En dat was het naar mijn smaak gisteren in de Ancienne Belgique.

Na een dag werkdag die ik quasi op mijn eentje heb doorgebracht (de ene helft van ons team zat om verschillende redenen thuis, de andere helft moest naar Brussel voor een demo) eerst naar Mechelen gereden.

De auto op een veilige plaats achtergelaten, een smakelijke hap gegeten bij Ellis Burgers en een even smakelijke kop thee gedronken in de Ierse Pub. Dan naar het station om de trein naar Brussel Centraal te nemen.

Daar waren we ruim op tijd om een geschikte zitplaats te vinden. Een meevaller want het concert was uitverkocht. Stipt om acht uur begon Dijf Sanders als opwarmer aan zijn half uur durende set. Hoe vonden we Dijf Sanders ? ik vrees dat er maar één woord voor bestaat … slecht. Ik weet wel dat les goûts et les couleurs ne se discutent pas maar ik had het gevoel dat we niet de enigen waren met dit gevoel. Enfin, belangrijk was dat niet want wij waren tenslotte gekomen voor Warhaus.

Warhaus is de groep van Balthazar-lid Maarten Devoldere. Balthazar hebben we vorig jaar aan het werk gezien op Suikerrock en die waren ons bijzonder goed meegevallen. Warhaus daarentegen was iets moeilijker. Waren ze slecht? Absoluut niet. Waren ze heel goed? Dat dan ook weer niet. Het was een beetje tussenin. Laten we zeggen dat de jury er nog niet over uit is. Ook de reacties op de website van de AB zijn verschillend.

Over twee dingen was wel iedereen het eens. De achtergrondzangeres/danseres had geen enkele maar dan ook geen enkele meerwaarde en met een duurtijd van 1 uur en 7 minuten was het wel een heel kort concert. Persoonlijk kwam het me wel goed uit want ik was moe (ik denk zelfs dat ik tijdens het optreden enkele minuten geslapen heb). Ik denk dat ik nog altijd last heb van de omschakeling naar het zomeruur.

Marcus Goldman is een jonge auteur. Zijn eerste boek was een wereldwijde bestseller. Zijn uitgever wil het ijzer smeden wanneer het heet is en verwacht binnen de kortste keren een opvolger.

Marcus zit echter met een groot probleem …hij heeft writer’s block. Geen letter komt er op papier.

Dan wordt in Aurora in de tuin van zijn mentor, succesauteur Harry Quebert, het lichaam gevonden van Nola Kellergan. Nola verdween zo’n dertig jaar geleden op vijftienjarige leeftijd. Op het lichaam van Nola wordt een manuscript gevonden. De titel van dit manuscript ? De Wortels van het Kwaad … de roman die in 1975 de doorbraak van Harry betekende.

Harry is uiteraard verdachte nummer 1. Als duidelijk wordt dat Harry zijn boek heeft geschreven als eerbetoon aan zijn grote, verboden, liefde … de vijftienjarige Nola, wordt Harry gearresteerd. Zijn boek wordt overal uit de handel genomen.

Marcus trekt naar Aurora om zijn mentor in ere te herstellen en om de waarheid te achterhalen. Maar is dat wel zo’n goed idee ? Die waarheid blijkt immers behoorlijk gecompliceerd te zijn.

In “De waarheid over de zaak Harry Quebert” vertelt de Zwitserse auteur Joël Dicker eigenlijk verschillende verhalen. Er is het verhaal van de jonge Marcus Goldman die worstelt met zijn succes en met de druk om een opvolger te schrijven. Er is het verhaal van de oude Harry Quebert en al zijn geheimen. En er is uiteraard het verhaal van Nola en de inwoners van Aurora in die noodlottige zomer van 1975. Eigenlijk is er nog een verhaal namelijk dat van Marcus Goldman die het verhaal van Marcus Goldman vertelt. Of is het Joël Dicker die dit verhaal vertelt. Of zijn Goldman en Dicker dezelfde persoon?

Het lijkt een chaos maar het is wel een geweldig boek om te lezen. Goede plot, geweldig geschreven met flashbacks naar het verleden, terug naar de heden, bepaalde aspecten verteld vanuit verschillende invalshoeken. Ruim 600 bladzijden maar geen moment vervelend. Niet zo goed als Pelgrim maar het komt toch aardig in de buurt. Ik moet Jan Vertonghen danken voor de tip.

Gisteren is niet verlopen zoals ik het had gehoopt. Het begon nochtans veelbelovend want ik mocht een uur vroeger dan gepland beginnen met testen. Helaas leek er iets fout te zitten en niemand zag waar de fout zat. Heel frustrerend is dat en bovendien niet eenvoudig wanneer iedereen thuis zit te werken. Uiteindelijk leek het een “misverstand” te zijn maar dat misverstand had wel enkele uren gekost.

Die extra uren hebben er wel voor gezorgd dat ons bezoek aan de fototentoonstelling van Michiel Hendryckx in de Sint-Baafsabdij in Gent naar een later tijdstip is verplaatst.

We zijn uiteraard wel naar Gent gereden. Het optreden van Blaudzun in de Balzaal van de Vooruit kwam niet in het gedrang. Vóór we naar deze toch wel bizarre Noorderbuur gingen kijken en luisteren hebben we toch nog een klein wandelingetje gemaakt en heel smakelijk gegeten in Italia Grill aan het Sint Anna Plein.

Dan was het tijd voor ons “wekelijks” concert. Het voorprogramma werd verzorgd door Hulder, een Antwerps-Gentse groep. Heel goede muziek maar wij waren alvast niet overtuigd van de zangkwaliteiten van zanger Nick Benoy. Even dachten we dat het aan het geluid lag maar dat werd een halfuurtje later tegengesproken door de main artist van de avond : Blaudzun. Vorig jaar voor het eerst gezien in Het Depot in Leuven en we waren direct verkocht. Gisteren was weliswaar een totaal andere show maar de man is geweldig. En dat geldt ook voor zijn groep. We kijken al uit naar het volgende concert.

Gisteren gewerkt, vandaag snipperdag genomen. Onzen Blacky is immers net één jaar geworden en het was dan ook tijd voor een jaarlijks onderhoud. Het voordeel is dat mijn garage vlak bij een wandelknooppunt ligt. Terwijl de auto een nieuwe oliefilter kreeg heb ik de buurt verkend en een wandeling van zo’n 18 km gemaakt (inclusief een heerlijke dagmenu in De Kadee in Sint-Antonius Zoersel).

Al bij al toch een heel geslaagd verlengd weekend gehad.

Eigenlijk stond er dit weekend geen wandeling op het programma. Morgen moet ik immers (thuis)werken. Hoelang dat zal duren is niet duidelijk. Het is wel duidelijk dat ik na dat werk naar Gent zal vertrekken om enerzijds de nieuwe fototentoonstelling van Michiel Hendryckx te bekijken en anderzijds om concert van Blaudzun in de Vooruit bij te wonen.

Niet wandelen zou echter niet goed zijn in onze voorbereiding op de Nacht van de Maan. Daarom toch maar snel Conny naar Vorselaar laten komen om een wandelingetje van 10 km af te werken.

Nu ja, Vorselaar is veel gezegd want het merendeel van het parcours lag op het grondgebied van buurgemeente Grobbendonk. Uiteraard niet zo mooi als Vorselaar maar toch ook mooi.

 

Het grote wandeldoel van dit jaar is de Nachtmarathon van Halle-Zoersel. Voor mij wordt het de vierde keer maar voor Conny de eerste keer. Daarom hebben we besloten om geregeld een “lange” wandeling te doen, bij voorkeur op een weekdag zodat we er een gezellig dagje uit van kunnen maken wanneer de rest aan ’t werk is.

Voor onze eerste week-wandeling kozen we voor de zee. Niet voor de Belgische kust maar wel voor die van de Noorderburen in Zeeuws-Vlaanderen. Dat bleek een goede keuze te zijn.

Al heel vroeg vertrokken naar Domburg in Zeeland. Je moet toch ergens beginnen? Via het lokale knooppuntennetwerk had ik een wandeling van ruim 21 km uitgestippeld.

Iets na negen uur begonnen we aan onze tocht. Het leek er op dat, in tegenstelling tot vorige week in Antwerpen, niet het beste weer zouden hebben. Het (mot)regende immers en bovendien stond er een sterke wind (uit de verkeerde richting). Van die regen hadden maar een klein uurtje last (als het al zo lang was), de wind zou ons de hele dag gezelschap houden.

De eerste zeven kilometer hadden we immers heel felle tegenwind. Bovendien was het duin op, duin af, al dan niet met trappen. Ik dacht even dat het beter zou zijn op het strand zelf maar dat bleek ook een vergissing. Dat zouden we zeker geen 21 km volhouden.

Maar dan maakte de zeedijk een bocht en plots was de wind weg. Nu ja, niet weg maar we hadden er minder last van. We lieten de zee voor wat ze was en gingen meer landinwaarts. Eerst twee kilometer naast de Westkapelse Kreek waar gebruig moesten maken van een selfservice-veerpont. Dat waren we nog nooit tegengekomen.

Het ging verder door de uitgestrekte vlaktes en toen we terug aan de auto waren stonden er 21,50 km op de teller. Een halve marathon dus. Ik heb er al wel meer op mijn conto staan maar voor Conny was het de eerste. In het Het bier en melksalon hebben we genoten van een welverdiende kop koffie en thee (en dus noch van een biertje noch van een glas melk).

Een gezellige maar vermoeiende wandeldag werd afgesloten met een zelfgemaakte risotto.

De Belgische kust ? Voor ons hoeft ze niet, geef ons maar Zeeland.