Tweede dag van de werkweek en ik heb al een dag verlof achter de kiezen. Niet dat het volledig uit vrije wil was.

Vanochtend moest ik immers naar de dokter voor mijn halfjaarlijkse check-up. Aangezien mijn vader vandaag toevallig ook naar de dokter moest ben ik met hem meegereden zodat ik terug naar huis kon lopen. Zodoende was er toch nog een positieve noot aan het doktersbezoek.

Want laat ons eerlijk zijn. Wachten bij de dokter kan je moeilijk positief noemen. Ondanks het feit dat we al een uur voor het begin van het spreekuur daar waren zaten er al 4 mensen vóór ons. Na anderhalf uur was het eindelijk aan mij en 10 minuten en enkele centiliters bloed later kon ik aan mijn terugreis beginnen.

Ik had geschat dat een zevental kilometers zouden zijn, het zijn er uiteindelijk 6,5 geworden. Het ging aan een rustig maar constant tempo (6:52 – 6:38 – 6:44 – 6:42 – 6:34 – 6:41 – 6:31).

En de namiddag werd besteed aan het verplaatsen van documenten en dergelijke van de harde schijf van mijn PC naar mijn externe harde schijf. Aangezien ik sinds kort zelfs geen foto’s meer op CD kan zetten heb ik namelijk besloten om toch maar een nieuwe PC te kopen. Na een beetje rondkijken op het net ben ik toch maar naar mijn getrouwe computerzaak gegaan en heb daar gekozen voor één van de goedkoopste modellen.

Binnenkort werk ik dan ook niet meer op een Hewlett Packard maar wel op een Packard Bell. Mijn keuze werd vooral bepaald door de programma’s die er op stonden en in mijn geval is dat Adobe Photoshop 7. Ik veronderstel wel dat het niet de volledige versie is maar wel de elements versie. Dat was bij mijn oude PC ook het geval (al was dat versie 2). Het gaat in ieder geval wel weer wat werk vragen om alles opnieuw te installeren.

In tegenstelling tot gisteren ben ik vandaag iets actiever geweest.

Het begon vanochtend met een looptochtje in Lier. Om halftien eerst een keer de vesten gelopen met Sally, goed voor 4,5km en dan nog een 2,5km op mijn eentje verder gelopen. We hebben het wel heel rustig aan gedaan maar dat ging me wel veel beter af dan de vijf kilometer van vrijdagochtend. Toen liep ik wel alleen en dan heb ik het veel moeilijker om een vast tempo te behouden.

En deze namiddag heb me dan nog wat bezig gehouden met het inscannen van dia’s. In het “predigitale tijdperk”, toen de dieren nog konden spreken, was ik namelijk geen fan van foto’s maar wel van dia’s. En nu ben ik begonnen om al die honderden en honderden dia’s in te scannen en om te zetten naar een digitale foto.

Ik ben wel begonnen met de oudste dia’s … die van mijn eigen (plechtige) communiefeest. Ik weet nog dat meer dan de helft van de 36 dia’s (meer konden er niet op een filmpje) onbruikbaar was omdat de onderwerpen gewoon van veel te ver waren gefotografeerd en dus totaal onherkenbaar waren.

Maar het was wel plezant, vooral als je dan neven en nichtjes ziet die toen even oud waren als hun eigen kinderen nu zijn. Om van de kledij uit de jaren ’70 en ’80 nog maar te zwijgen.  

Niets ! Dat heb ik vandaag gedaan … gewoon niets. Wel, bijna niets want ik heb wel een “passieve” sportnamiddag gehad met eerst de trainingsritten voor de Grand Prix van Hockenheim en dan de tijdrit in de Ronde van Frankrijk.

 

Even leek het er zelfs op dat die Ronde nog spannend zou worden maar het heel lang heeft dat niet geduurd. Nog een criterium morgen en de Tour 2010 mag naar de geschiedenisboeken. Contador zal de ronde winnen zonder één enkele ritoverwinning met 39 seconden voorsprong op Schleck. Mensen als Armstrong, Smeets, Schotte en straks ongetwijfeld ook Vannieuwkerke zullen ons er op wijzen dat dit net de 39 seconden zijn die Schleck verloren heeft door zijn ketting. Ze vergeten dan wel de minuten die hij niet verloren heeft omdat ze op hem gewacht hebben in Spa.

 

Verder wordt de bolletjestrui (voor de beste klimmer) gewonnen door iemand die moet lossen wanneer het echt bergop gaat en zal de beste spurter uit het pak met vier ritoverwinningen (en misschien morgen nog een vijfde) de Groene Trui meer dan waarschijnlijk NIET winnen. Volgens mij moeten ze hun reglementen toch wel eens herzien. En verder is er naar mijn mening eigenlijk niet echt veel te zien geweest. Iedereen was zo vriendelijk voor elkaar dat het wel de Wereld van K3 leek.

 

Is er dan niets goeds te vertellen over de laatste drie weken ? Toch wel. Dan denk ik vooral aan de Belgen die zich toch mooi hebben laten zien. En dan heb ik het niet alleen over Van den Broeck. Nu alleen nog maar hopen dat Robbie morgen de sprint op de Champs Elysées wint. Als er één iemand is die dat verdient dan is hij het wel.

 

  

 

Donderdag 22 juli … 17^de rit in de Ronde van Frankrijk met aankomst op de Tourmalet. Dat moest één van de mooiste ritten uit deze ronde worden. Althans, dat dacht ik. Daarom had ik ook een dag “recup” ingepland voor vandaag.

En met de woorden van Andy Schleck in het achterhoofd (“I will attack on Thursday”) had ik er vanochtend dan ook een goed oog op. Dat zou nogal vuurwerk geven, zeker nu met de helse weersomstandigheden.

Maar vuurwerk heb ik niet gezien, hooguit een klein voetzoekertje. Andy zou gaan aanvallen, aanvallen en nog eens aanvallen, zelfs al zou het hem zijn tweede plaats kosten maar buiten die ene versnelling heb ik daar weinig van gezien. En de “aanval” van Alberto was ook beschamend om nog maar te zwijgen van die fantastisch spannende sprint. Als kers op de taart zagen we nog een mooie knuffel na de aankomst.

Neen, die twee zijn de laatste drie weken behoorlijk in mijn achting gedaald, samen met die Zwitser die daar in Spa de boel platlegde. Geef mij dan maar mannen zoals Mario Aerts of Sylvain Chavanel of natuurlijk de beste Belgische coureur van de laatste jaren : Robbie McEwen ! Het feit dat die laatste eigenlijk een Australiër is doet niet terzake. De man spreekt beter Nederlands dan menig politieker (aan beide zijden van de taalgrens), heeft meer karakter dan de rest van het peloton samen en is toch zo sympathiek.

Om af te sluiten nog de “tweet” van Carlos Sastre : “I think we’re turning cycling into a sport for spoilt brats”. En gelijk heeft hij. ’t Zou me niet verbazen wanneer ze na de tour gaan samenwonen.

Nu, helemaal verloren is de dag niet geweest. Er is flink gekuist en mijn stripverzameling is nog eens helemaal herschikt.

Nog eens een autoloze dag gehad vandaag maar wel ruim 50 km gefietst. Reden daarvoor was de verkenning van onze potentiële omloop voor onze potentiële Roparun-ontbijtjogging die we potentieel in oktober zullen organiseren naar aanleiding van onze potentiële deelname aan de Roparun van volgend jaar. Ik weet wel dat ik nu vrij veel het woord “potentiële” heb gebruikt maar ja, het staat nog altijd niet vast dat we mogen deelnemen. Het rondje dat Carine heeft uitgetekend in Berlaar is in ieder geval een heel mooi rondje van exact 5 km.

En over auto’s gesproken … Na meer dan twee jaar gepalaver is onze (ontslagnemende) regering er eindelijk in geslaagd om een beslissing te nemen aangaande de nieuwe “Europese” nummerplaten. In plaats van onze wit-rode nummerplaten die we nu hebben zullen we vanaf volgend jaar “wit-robijnrode” nummerplaten hebben. Er zijn wel een paar verschillen. Er komt een cijferke bij, er komt een blauw vakje met gele sterretjes en een B en … ze kost voortaan 20 euro.

Ik ben eens benieuw hoeveel dat geld ons dat weer gekost heeft.

Na een kort weekend is de eerste werkdag van de week weeral voorbij. Tijdens dat weekend heb ik niet al teveel uitgespookt : gaan winkelen, Ronde van Frankrijk gekeken, vakantiefoto’s afgewerkt (nog 1.100 blijven er over van 1.600), zondagvoormiddag 5 gaan lopen en “Het laatste offer” van Petra Hammesfahr uitgelezen.

 

Dat boek is trouwens een aanrader. Zelf had ik nog nooit gehoord van Petra Hammesfahr. Het is eigenlijk heel toevallig dat ik enkele boeken van haar in mijn bezit heb. Ik heb namelijk een tijdje terug per vergissing ingetekend voor een reeks bij ECI (ik had een andere reeks op het oog). Maar het eerste boek is alvast heel erg goed meegevallen. Hopelijk valt het tweede boek (Vader en Dochter) even goed mee.

 

Omdat het lopen me gisteren niet zo goed was bevallen, ben ik de dag vandaag opnieuw begonnen met lopen, gewoon om te zien of het iets met het weer te maken had. Het ging me vandaag in ieder geval beter af. Maar ja, om halfzeven ’s ochtends is het nog niet zo warm als om 10u30. Morgenvroeg proberen we nog eens.

 

 

 

 

Jippie !!!!! Weekend !!! En geen dag te vroeg. Na een heel zware werkweek heb ik echt wel behoefte aan twee dagen rust.

Buiten de problemen op het werk is het echter geen slechte week geweest. Op pendelgebied is het wel een beetje bizarre week geweest. Maandag was het een combinatie van plooifiets en trein. Dinsdag ging het met de auto omdat ik ’s morgens gelopen heb. Woensdag heen en weer met de koersfiets (met die zalige stortbui tijdens het naar huis fietsen). Donderdag heb ik de wagen gecombineerd met de trein en ben ik ’s morgens van het station in Berchem (via een omweggetje) naar het werk gelopen en vandaag opnieuw met de auto (met op weg naar huis een ontmoeting met een 10-ton wegende rookmachine).

En verder zijn mijn bestellingen Stripwinkel Adhemar (5 stripverhalen van Piet Fluwijn en Bolleke) en Amazon.co.uk (complete reeks van Hetty Wainthropp) aangekomen en zijn de vakantiefoto’s bijna af.

Laat dat weekend maar komen !

Plezante ochtend en een zware dag gehad maar de vooravond heeft alles goed gemaakt.

Het is woensdag en de (twee weken oude) traditie wil dan dat ik met de fiets ga werken. Om zes uur vanochtend mijne Fondriest van de haak gehaald en om tien over zes vertrokken richting Antwerpen. En dat ging behoorlijk vlot want een uur en dertien minuten later reed ik de garage binnen.

Over de werkdag zelf valt weinig te vertellen … druk druk druk, vooral te danken aan één of ander “operator” die eergisteren de avondverwerking in de soep heeft doen draaien en waarvan we nu nog altijd last hebben.

Naarmate het tijdstip om terug naar huis te gaan dichterbij kwam, werd het buiten alsmaar donkerder. Maar het bleef alsnog droog. Ik hoopte dan ook om droog thuis te geraken. Om kwart over vier gestopt met werken en me gaan omkleden zodat ik om 16u35 de garage uitreed.

Ik was nog geen kilometer ver of de eerste druppels begonnen te vallen en toen ik het fietspad langs de ring verliet om via Deurne Zuid naar Wommelgem te rijden was het al serieus aan ’t regenen. Eens in Wommelgem gingen de hemelsluizen helemaal open. Met bakken gooiden ze het eruit.

Toen ik Wommelgem ruilde voor Ranst was ik dan ook al helemaal doorweekt. En het bleef stortregenen. Hoe dichter ik bij huis kwam hoe minder water viel er uit te lucht maar dat werd dan weer gecompenseerd door de straten die op sommige plaatsen gewoon onder water stonden. Niets dramatisch maar toch enkele centimeters water. Op die plaatsen werd ik dan ook natter van het opspattende water onder mij dan van de regen.

En toch heb ik me goed geamuseerd tijdens deze rit. Om te beginnen omdat ik een (heel stevige) rugwind had. Ondanks alle rode lichten waarvoor ik moest stoppen heb ik de 30km op iets meer dan een uur afgelegd (en dat is heel lang geleden dat ik zoiets nog gekund heb). Bovendien was het helemaal niet koud en dan voelt al dat water zelfs prettig aan. Het spijtige is wel dat er zaterdag een fiets serieus zal moeten gepoetst worden.

Vier dagen blogloos gebleven maar deze keer lag het niet aan mij maar aan het Skynet-blogteam die het blogplatform hebben gemoderniseerd.

Het afgelopen weekend stond vooral in het teken van heren en dames op leeftijd. De dame was Oostende, al jaar en dag bekend als “koningin der badsteden”. De heren waren natuurlijk Status Quo die in het Kursaal een bijna twee uur durend optreden kwamen geven.

En de heren mogen dan al op leeftijd zijn, rocken kunnen ze nog als de besten. De sfeer zat er dan ook van in het begin in. De eerste paar nummers bleef het nog rustig maar toen kon een deel van het publiek zich niet meer houden en waren de mensen die zoveel geld hadden betaald voor een zitplaatsje op de eerste rijen er aan voor hun moeite. Op een paar seconden tijd waren ze omgeven door een horde diehard fans en hadden ze maar één optie om nog iets te zien : ook rechtstaan.

Na het concert nog een korte wandeling gemaakt over de zeedijk en genoten van de prachtige zonsondergang en dan terug naar mijn hotel, dat trouwens op 1 minuut wandelen van het Kursaal lag.

Ik wou in Oostende ook nog gaan lopen maar daarvoor was het me nou net te warm. Vanochtend daarentegen was het niet te warm en ben ik wel gaan lopen : 6 km in totaal, opgedeeld in een stuk van 5 km en een stuk van 1 km enkel onderbroken voor een sanitaire stop (ik kon het echt niet meer ophouden). Gelukkig heb ik altijd wel wat papier op zak en zijn er in het Nachtegalenpark behoorlijk veel bomen en struiken, de toiletten aan de piste waren namelijk nog niet open. Morgen wordt er weer naar het werk gefietst.

Deze titel stond boven artikel dat vandaag in het Nieuwsblad verscheen. Het ging over de extra alcoholcontroles die sommige politiezones vandaag gingen uitvoeren naar aanleiding van de laatste werkdag van de bouwsector.

Een man van de vakbond reageert als volgt : ‘Eigenaardig dat de politie de bouwvakkers viseert’, zegt Patrick Franceus van de christelijke bouwvakbond ACV-Bouw, Industrie en Energie. ‘De politie zit blijkbaar met een beeld van de bouwvakker in bloot bovenlijf die met een sigaret tussen zijn lippen en een pintje in zijn hand naar de meisjes fluit. Jammer, want de cowboyverhalen zijn de laatste jaren echt naar de marge verhuisd.’

Bouwvakkers uit Aalst vroegen zich af waarom ze dat op deze dag deden en bijvoorbeeld niet na voetbalmatchen of feestjes op de ministeries.

Op zich hebben ze natuurlijk gelijk maar dan hadden verder hun mond moeten houden want ze gaan ook verder : ‘We gaan in Aalst op café met collega’s van andere firma’s, dat is traditie geworden. We mogen er barbecuen in de tuin, er komt zeker veertig man.’
En hoeveel pintjes gaan ze drinken? ‘Dat kunnen we niet tellen’, zegt Ronny. Een wilde gok dan? ‘Dertig.‘ Wesley: ‘twintig à dertig, het zal er niet ver naast zijn.‘ En daarna nog rijden? ‘Wees gerust: het is niet ver.‘

Die laatste antwoorden zijn er natuurlijk teveel aan. Elke meter die je onder invloed rijdt met de wagen is er één teveel. Ik hoop dat ze er vandaag veel “pakken”.