Ik loop momenteel rond met een bizar gevoel. Hoe dat komt ? Omdat ik op het nieuws steeds weer het verhaal hoor van de klopjacht op een moordenaar in Engeland die nu al zes dagen duurt. En wat is daar dan speciaal aan ? Omdat ik dus zelf zo’n drie weken geleden door al die dorpjes ben gereden of gewandeld.

Een paar weken geleden had ik hetzelfde voor. Toen had een man in Cumbria (het Lake District) lukraak 12 mensen doodgeschoten. Ook in die dorpjes was ik geweest, al was dat wel in 2008. Het stemt je toch tot nadenken. Voor hetzelfde geld ben je het ene moment nog zorgeloos op vakantie, het volgende moment lig je in het hospitaal (of erger).

Al mag je daar natuurlijk niet te lang bij blijven stilstaan want dan ga je nergens mee naar toe. En er zijn toch nog enkele dingen waar ik zeker naar toe moet. Zo heb ik morgenavond een feestje en ga ik zaterdag en zondag naar Oostende (met de trein akke akke tsjoe tsjoe). Zaterdagavond komt Status Quo namelijk naar het Kursaal en ik heb dan maar besloten om er ineens een weekendje aan zee van te maken. Een bezoekje aan de Atlantikwall in Raversijde staat ook op het programma en zondagvoormiddag misschien zelfs een jogging in Brugge.

Verslag volgt maandag wel, als ik dan tenminste nog aan mijn blog kan want ze gaan de blogs naar een gloednieuw blogplatform migreren. Ik hou mijn hart vast …

Zoals gisteren al gezegd ben ik vandaag dus met de fiets gaan werken. Jammer genoeg (voorlopig) zonder collega Bart wiens knie niet mee wil.

Om zes uur ben ik aan mijn fietstochtje begonnen en 29,5 km ofte 73 minuten later stond ik voor de garagepoort aan De Hertoghe. Dat was dus behoorlijk vlotjes gegaan. En het was zalig fietsweer … niks te warm en heel weinig tot geen wind.

De rit terug naar huis ging al even vlot met 30,5 km op 71 minuten.

Ik had uiteraard mijn Garmin mee en als je dan de grafiekjes vergelijkt dan zie je direct waar de een weg moet overgestoken worden, waar het licht op rood staat en de brug over het Albertkanaal in Viersel kan je ook terugvinden, daar gaat de snelheid namelijk eerst naar beneden om dan een piek te bereiken.

Nieuwe sport geprobeerd vandaag : Bike-Work-Run-Work-Bike. Eigenlijk moet er nog wel twee keer “train-bike” bij maar dan wordt het te lang.

Vanochtend om 6u het (plooi)fietske op en acht kilometer gefietst naar het station van Herentals. Dan met de trein naar Berchem en nog 2 km fietsen naar ’t werk. Tijdens de middagpauze naar Park Den Brandt en het Nachtegalenpark gelopen, goed voor 5,25 km op 33 minuten. De eerste twee kilometers gingen met 5:55 en 6:06 bijzonder goed maar moest ik dan de volgende drie kilometers wel bekopen (6:23 – 6:32 – 6:36). De laatste 250 meter heb ik dan nog geprobeerd om een “sprintje” te trekken maar dat lukte toch niet echt. En vanavond ging het dan terug met het fietske naar ’t station en na het treinritje terug 8 km fietsen naar huis.

Voordeel van zo’n ochtendritje is dat je bijzonder mooie dingen kan zien. En dan spreek ik nog niet over de konijntjes, de fazanten en alle andere vogels die ’s morgens al bijzonder actief zijn. Neen, gewoon de zon zien opkomen doorheen de ochtendnevel is zalig om te zien.

Morgen wordt er weer gefietst maar dan recht naar Antwerpen.

De laatste twee dagen van mijn vakantie stonden in het teken van NA FIR BOLG, ons lokale folkfestival, ook wel het “feest van de ronde mannen” genoemd. De titel “folkfestival” is ondertussen wel een beetje achterhaald want er stond ook behoorlijk wat rock op het programma.

Zaterdag begon om 13u met Bray Cubs, een viertal uit het naburige Herentals, eenvoudig maar goed. Om 14u30 volgde Sens Unique, een vijftal maar wegens een file op weg naar Vorselaar beperkt tot een trio dat wegens het ontbreken van een drummer en een bassist genoodzaakt waren hun set aan te passen. Niettemin was folkrock best ok.  

Om 16u was het de beurt aan Broes, een kwartet jonge Oost-Vlamingen en een heel aangename set met prima folk. Om 17u30 stond de Black Tartan Clan op het hoofdpodium maar na 10 minuten had ik het wel gehad. Die mannen waren gewoon TE luid en zouden beter gepast hebben op Graspop. Van de gelegenheid dan maar gebruik gemaakt om rustig iets te eten. Om 19u stond Woodfever, een kwartet uit buurdorp Lille klaar om zijn ding te doen en ze deden het goed.

OM 20u30 terug naar het hoofdpodium om Jamie Clarke’s Perfect aan het werk te zien. Jamie Clarke heeft nog bij The Pogues gespeeld en dat was er aan te horen. Het was dikke ambiance. Piepklein die om 22u geprogrammeerd stonden heb ik overgeslagen zodat ik zeker was van een goede plaats voor de topper van het weekend : The Levellers die om 23u30 begonnen.

The Levellers blijken vorig jaar de titel “beste live band van de wereld” te hebben gewonnen. Zover zou ik nu niet gaan maar ze gaven wel alles van begin tot einde. Onder de tonen van “What a Beautiful Day” heb ik me dan naar huis begeven.

Vandaag werd het festival traditioneel ingezet door de Harmonie van Vorselaar. Een fanfare op een festival ? Inderdaad, al jaren zetten zij de laatste festivaldag in en het heeft wel iets.

Om 14u30 trad Geert Vandenbon op, een mooi uurtje kleinkunst. Hij werd om 16u gevolgd door Willem Vermandere, 70 jaar ondertussen maar altijd plezant om bezig te zien en te horen. Willem heeft trouwens altijd fantastische muzikanten bij. Laatste optreden dat ik gezien heb was Hans Mortelmans. Dat hij een grote fan is van Django Reinhardt was er wel aan te horen.

Steve Bailey, Cluricauns, Jan de Wilde en Crumb heb ik gelaten voor wat ze waren. Het weekend was zo al zwaar genoeg en morgen moet ik dus wel terug gaan werken. Dat zal niet meevallen na een maand vakantie .

“Rare jongens … die stripverzamelaars”. Dat zou een volslanke roodharige Galliër die ooit in een pot toverdrank viel zeggen en hij zou gelijk hebben ook.

Omdat het mijn laatste vakantiedag is (morgen en overmorgen is het weekend dus die tel ik niet mee) heb ik nog eens bezoekje gebracht aan mijn favoriete stripwinkel BEO aan de Oude Vaartplaats in Antwerpen.

En het eerste dat ik daar gekocht heb is drie keer hetzelfde stripverhaal, een stripverhaal dat ik dan al twee keer in mijn collectie had namelijk nummer 91 uit de Kiekeboe-reeks : De Affaire Chichi. Onlangs kon je dit verhaal samen met de P-magazine kopen maar dan met een unieke cover. Ik had de cover van Karl Meersman. Er waren echter vier verschillende versies en die hebben ze nu herdrukt in een oplage van telkens 2.000 exemplaren. Dus heb ik de covers van Charel Cambré, Jan Bosschaert en Dirk Stallaert ook maar gekocht.

Andere aankopen zijn onder andere een heruitgave van de vier allereerste verhalen van Robbedoes door Franquin (in origineel formaat, vermoedelijk in een oplage van 4.500 exemplaren) en een uitgave van het 21^ste en laatste volledige verhaal van Kramikske door Jean-Pol in een oplage van 500 exemplaren.

Viermaal Chichi met covers door (met de wijzers van de klok mee) Karl Meersman, Jan Bosschaert, Charel Cambré en Dirk Stallaert

Ik weet dat veel mensen genieten van dit weer maar van mij mag het ophouden. Het moet nu niet direct beginnen regenen maar die temperaturen mogen gerust 10°C naar omlaag.

Gelukkig heb ik airco in de auto want anders zou mijn tripje naar Schiedam niet zo plezant geweest zijn. Wat gaat een mens nu doen in Schiedam ? Wel, ik heb voor het eerst in vijf jaar een bezoekje gebracht aan het Roparunkantoor. We hadden namelijk één van de 531 prijzen in de Roparun Loterij 2010 en die ben ik gaan afhalen.

Het was aanvankelijk de bedoeling dat ik van Rotterdam nog verder zou rijden naar Vlissingen of zoiets maar bij temperaturen van +30°C leek me dat geen goed idee. Ik ben ook terug naar huis gereden met een kleine omweg via de Makro (waar ze 6 heel mooie Coca Cola glazen gaven bij aankoop van 12 flessen). Die glazen waren trouwens niet de enige aanwinst voor de collectie. In Nederland heb ik nog een WK-voetbalblikje meegebracht.

 

Het begint zo stilaan te korten … die vakantie. Nog vier dagen te gaan en ik mag terug gaan werken. En als ik heel eerlijk ben dan is dat niet zo erg want ik zit toch een beetje met een schuldgevoel. ’t Is enorm druk en dan ga ik er zo maar een maandje tussenuit … Maar ja, zodra ik terug ben mogen zij gaan.

Ik zal nog maar goed profiteren van die paar dagen die ik nog heb. Morgen staat er een dagtripje naar onze noorderburen op het programma en vrijdag vermoedelijk een shopping-uitstapje naar Antwerpen. En het weekend wordt ongetwijfeld doorgebracht op de festivalweide van Na Fir Bolg, het beste en gezelligste (rock)folkfestival van het land.

Vandaag heb ik niet veel uitgespookt. Een klein fietstochtje naar Herentals waar ik een nieuwe GSM heb gekocht. De oude was weliswaar nog niet zo oud maar als de batterij al na één dag zo goed als leeg is dan is hij toch aan vervanging toe. Ik heb wel gekozen voor een toestel met iets meer opties deze keer (waaronder een GPS functie) al zal het nog wel een tijdje duren eer ik alle mogelijkheden onder de knie heb.

Deze laatste dinsdag van mijn vakantie stond in het teken van de fiets. De dag begonnen met een bezoekje samen met mijn moeder aan mijn fietsenmaker, Rijwielen Hermans in Westmalle. Vorige week waren we daar ook al geweest op zoek naar informatie over elektrische fietsen. Toen had hij er nog vier staan. Vandaag zouden we terug gaan om er één te kopen maar ze waren ondertussen helaas al verkocht. Moeder zal nog een maand moeten wachten. Ik heb er wel een hele mooi Trekking fiets zien staan. Mijn eigen fiets begint zo stilaan op jaren te komen en ik ben toch een beetje aan ’t uitkijken naar een nieuwe fiets.

Deze namiddag ging het dan met de goeie oude vertrouwde fiets naar Antwerpen. Op ’t werk lag er namelijk nog een pakje maaltijdcheques en een foto-cd te wachten en aangezien ik van plan ben om vanaf volgende week elke woensdag samen met collega Bart met de fiets te gaan werken moest er toch een beetje getraind worden. De heenreis ging via de kortste weg (28km en voornamelijk wind tegen). De terugreis ging via Mortsel naar Lier en dan via de Nete terug naar huis (37 km en soms wind in de rug).

Na drie uur fietsen stonden er 65km op de teller en stond ik terug voor mijn deur. En achter die deur lag een pakje te wachten met mijn nieuwste Amazon-aankoop : Adrian Mole – The Prostate Years, het nieuwste deel van de Adrian Mole dagboeken, geschreven door de geweldige Sue Townsend.

Ik word oud

Waar is de tijd dat ik zonder problemen na een optreden een “nachtje door” kon doen. Tegenwoordig gaat dat lang zo vlot niet meer en dat heb ik vandaag wel gemerkt. Gisteren een hele dag op Graspop in Dessel gezeten en daar noodgedwongen ook de nacht doorgebracht.

Vanochtend om kwart na zes ging immers pas de eerste shuttlebus terug van Dessel naar het station van Mol. Er waren wel taxi’s ook maar 18 euro betalen voor een ritje van een paar kilometer was er wel over.

Graspop dus. Eigenlijk moet ik zeggen Graspop Metal Meeting. Ik heb daar weer behoorlijk wat geleerd. Zo is de metal van tegenwoordig bijvoorbeeld niet wat wij vroeger verstonden onder heavy metal (althans, toch niet wat ik er onder verstond).

Het aanbod van eten en drinken is er met de jaren toch ook op vooruit gegaan. Vroeger kon je een hamburger, hotdog of friet kopen. Tegenwoordig heb je pizza’s, pasta’s, wokschotels, pitta’s, kebabs, Vietnamees en nog zoveel meer.

Ik moet ook wel zeggen dat de muziek me niet echt kon bekoren. Waarom ga je dan ? Ik was enkel geïnteresseerd in de allerlaatste groep van het weekend die zou spelen van 23u tot 0u30 … KISS. Sinds mijn leraar biologie me in 1980 meenam voor mijn eerste KISS-concert heb ik alle concerten (behalve dat van hun vorige passage op Graspop) in België gezien. En aangezien ze al een beetje ouder worden kan elke keer de laatste keer zijn.

Het concert was wel de moeite waard. Alles wat er moest zijn was er. Geweldige lichtshow, drumstellen die de hoogte in gaan, gitaren die vuurwerk afschieten en omhoog vliegen, vuur langs alle kanten, Gene Simmons die zijn klassieke acts zoals vuurspuwen en bloedbraken brengt, Paul Stanley die de massa bespeelt en natuurlijk ook onverslijtbare muziek. Uiteindelijk hebben ze meer dan twee uur gespeeld en het mocht gerust nog wat langer duren.

En toen begon het wachten … het wachten op de pendelbus … het wachten op de trein … Het was half acht toen ik vanochtend thuis kwam. En dan wil je gaan slapen want je bent moe maar je ben te moe om te slapen. Maar het is dan toch gelukt en nu begin ik me terug “mens” te voelen.

Voor de derde keer op evenveel dagen heb ik vandaag gelopen. En weer was het een vijf kilometer, deze keer vanochtend om halftien, samen met Sally over de Lierse vesten. We hebben het wel heel, maar dan ook heel, rustig aan gedaan.

De rest van de dag werd dan verder besteed aan het verwerken van de vakantiefoto’s. Op zich vind ik het wel jammer dat ik morgen niet in Engeland ben voor DE match van het WK in Zuid Afrika : “Germany v England” zoals ze dat ginder zo mooi zeggen.

Dan had ik me waarschijnlijk wel ingeschreven voor de World Cup Tent die op de parking van mijn hotel in Sunderland stond. Voor 20£ kon je daar op wedstrijdavonden een vanaf een uur vóór de aftrap tot een half uur na de eindsignaal à volonté eten en drinken.

Maar het zal dus geen voetbal worden maar wel KISS als afsluiter van Graspop en daar kan weinig tegen op.

Bij het verwerken van de foto’s ben ik ook onderstaande foto van de fontein van het Bowes Museum tegengekomen. Best leuke foto al zeg ik het zelf.