Een vrij rustige zaterdag gehad vandaag. Lekker uitgeslapen, gaan winkelen, eten klaargemaakt en verorbert en dan de auto ingestapt.

 

Eerst de PC naar de computerzaak gedaan om terug virusvrij te maken. Het virus in kwestie kwam hen trouwens bekend voor dus ik hoop dat ze het kunnen oplossen.

 

En dan ging het naar Mechelen. In de Nekkerhal was het immers Boekenfestijn en dat is het inderdaad ook geworden. Voor het schamele bedrag van 50€ had ik tien thrillers in mijn karretje liggen :

–         Niemand Zeggen – Sarah Diamond

–         De Schaduwvrouw – Sarah Diamond

–         De Gaudi Sleutel – Esteban Martin & Andreu Carranza

–         Project Babylon – Andreas Wilhelm

–         Spion van God – Juan Gomez Jurado

–         Contract met God – Juan Gomez Jurado

–         Het graf van Alexander – Will Adams

–         Satanslied – Karl Hammer-Kaatee

–         De zoon van Breda – Arturo Pérez-Reverte

–         Rubensrood – Staf Schoeters

 

Een vijftal stripverhalen en evenveel metalen Coca Cola kalenders belandden ook nog in mijn karretje zodat het bezoekje aan de Nekkerhal zeker geslaagd mag worden genoemd.

 

Time flies when you’re having fun.

 

Wel, “time flies” ook wanneer je in een Roparun organisatie comité zit en zeker wanneer je dan ook nog teamcaptain bent.

 

Onze jogging is nog maar net achter de rug en ik zit al volop in onze volgende inzamelactie : paaseitjes verkopen. Minder zwaar dan een jogging en gelukkig kan ik ook hier rekenen op de steun van een aantal heel enthousiaste mensen maar het komt er toch maar weer bij.

 

Vandaag dan nog maar eens een half dagje verlof genomen om een bezoekje te brengen aan Jartazi in Denderhoutem om onze Roparun trainingspakken te bespreken.

 

En de komende twee maanden zal quasi elke vrije minuut aan de Roparun worden besteed. En met de dag zal het “dit-is-de-laatste-keer-gevoel” groter en groter worden. Het zal niet meer zo erg zijn als vroeger omdat de drie dames uit mijn organisatiecomité hun uiterste best doen om zoveel mogelijk werk uit mijn handen te nemen. Maar controlfreak als ik ben wil ik me toch altijd overal mee moeien

 

Eén ding weet ik wel absoluut zeker : op 13 juni wanneer we in Rotterdam over de Coolsingel lopen zal het “wanneer-beginnen-we-er-opnieuw-aan-gevoel” weer de overhand hebben en beginnen we met volle moed aan de editie 2012.

 

Het Roparunvirus is immers zo’n virus dat resistent is tegen alle soorten antibiotica. Eens je dat virus echt in je bloed hebt dan geraak je er niet meer vanaf.

Oef … eindelijk even rusten en ontstressen want het zijn toch wel enkele stressvolle dagen geweest. Volledig ten onrechte weet ik nu maar toch.

 

Mijn weekend stond volledig in het teken van de 1^ste Ontbijtjogging van Roparunteam 231 en begon dus al op vrijdag. Om 7u stond ik al in Itegem voor de deur om Carine en Naomi op te pikken. Drie kwartier later stonden we in Antwerpen te wachten op Inge. Na een korte inspectie van de “infrastructuur” van het Sportpark Koningin Astrid reed ik samen met Inge naar de Gazet van Antwerpen om de “sportmobiel” op te halen terwijl Carine en Naomi ons “ontbijthuisje” een kleine poetsbeurt gaven.

 

Nadat we de sportmobiel veilig hadden weggeborgen was het wachten op de wagen van onze Event-sponsor GOETZE uit Lier. Die liet nog even op zich wachten wat ons de kans gaf om even langs de Makro te rijden om nog één en ander te halen voor de jogging. Om 13u was alles geregeld in het Nachtegalenpark en na een korte tussenstop om iets te gaan eten stapten we in de auto om naar Jartazi in Denderhoutem te rijden. Dat ging behoorlijk vlot tot we op de Brusselse Ring terechtkwamen. Ruim een uur hadden we nodig om 3km te overbruggen.

 

Omdat we ook nog een flinke lading paaseitjes moesten gaan ophalen in Olmen besloten we dan maar om niet naar Denderhoutem te rijden en via de A12 terug richting Antwerpen en de Kempen te rijden. Dat bleek een goede beslissing te zijn maar al bij al was het half zeven gepasseerd eer ik thuis was.

 

Ook zaterdag werden er nog wat kilometers afgemaald voor de jogging al was dat wel met de fiets. Ook de printer en het lamineertoestel hebben overuren geklopt.

 

En vandaag was het dan zover … onze ontbijtjogging. De wekker was voorzien om af te lopen rond 6u maar toen was ik al twee uur wakker. Ben ik niets vergeten ? Heb ik aan alles gedacht. Zouden er naast de voorinschrijvingen nog wel andere mensen komen ? Ik had me geen zorgen moeten maken. Ik heb als teamcaptain van onze ploeg immers een schare van enthousiaste mensen waar ik steeds kan op rekenen. ’t Was een heel gezellige dag, de deelnemers hebben ervan genoten, wij hebben ervan genoten en we hebben een mooie som ingezameld voor het goede doel.

 

Wat wil een mens nog meer ?

 

 

 

Het was een korte werkweek deze week want ik begin nu al aan mijn lang weekend !

 

Maar een rustig weekend zal het niet worden. Morgen zullen er weer veel kilometers afgemaald worden voor de Roparun. Bezoekjes aan Antwerpen (zowel Linkeroever als Rechteroever), Denderhoutem, Mol en Olmen staan op het programma.

 

Ook zaterdag moet er nog wat rondgereden worden voor de Roparun en dan vooral om de laatste aankopen te doen voor onze jogging van zondag. En dan zondag is het uiteraard de jogging zelf. Ik hoop toch op tijd thuis te zijn om de laatste kilometers van Parijs-Roubaix te zien (en hopelijk Bjorn Leukemans te zien winnen).

 

Maandag moet dan nog het laatste weggeruimd worden van de jogging. Ik denk dat ik bijna blij zal zijn dat ik dinsdag terug mag gaan werken

Mooi pakje ontvangen van Stripwinkel Adhemar uit Gent : nummers 6 tot en met 10 van “De Avonturen van een vader en zijn zoon” (ook bekend als Piet Fluwijn en Bolleke) door Marc Sleen.

 

Uniek aan deze reeks is het feit dat alle gags die Sleen ooit heeft getekend in chronologische volgorde zijn gezet.

 

Ik heb wel enkele van de originele Kapoentjesuitgaven maar daar staan de gags kriskras door elkaar, sommige gags komen voor in verschillende albums (of zelfs in hetzelfde album).

 

Met 299 strips staat Marc Sleen overtuigend aan de leiding in mijn stripverzameling gevolgd door Jef Nys met 271 verhalen (ook al zijn de laatste verhalen van Jommeke niet meer door Jef zelf geschreven).

 

 

 

Ik zie dat het weeral een paar dagen geleden is dat ik nog eens iets geplaatst heb.

Na de file van maandagavond ben ik zoals gezegd op dinsdag met de fiets naar Antwerpen gereden. ’s Morgens 1u20 onderweg geweest waarvan 1u15 gereden en ’s avonds 1u15 onderweg geweest waarvan 1u10 gereden. Het is duidelijk dat de verkeerslichten in mijn voordeel werkten. De week daarvoor heb ik drie keer zo lang voor een rood licht gestaan.

 

Ik moet wel zeggen dat ik me op de terugweg een beetje geforceerd heb. Woensdag had ik in ieder geval “zware benen”.

 

Ook vandaag heb ik weer gefietst. Een eerste tochtje bracht me in Itegem waar er 51 drinkbussen – die Werner voor ons Roparunteam had weten te versieren bij Health City – op me lagen te wachten. Ik weet niet of er al iemand eens geprobeerd heeft om 51 drinkbussen in 1 grote rugzak en twee fietstassen te steken maar ik kan je verzekeren dat het niet simpel is. En er dan nog mee naar huis rijden is dat ook niet. Gelukkig had ik, in tegenstelling tot de heenrit, wel wind in de rug. Het totale ritje was goed voor 32 km.

 

Later in de namiddag heb ik zelfs nog een tweede ritje gedaan. Mijn fietsenmaker stuurde immers een berichtje dat de (elektrische) fiets van mijn moeder gemaakt was. En dus heb ik me met de auto naar ginder laten brengen en ben ik met de fiets de 17km naar huis gereden. Dat ging weer met tegenwind maar met elektrische ondersteuning was dat een pak gemakkelijker.

Waarom doe ik het toch ?

 

Af en toe met de auto gaan werken bedoel ik. Vandaag was het weer zover. Deze voormiddag moest ik namelijk in Brussel een opleiding gaan geven en ik wou dus zeker op tijd in Antwerpen zijn.

 

Dat lukte vanochtend gelukkig zonder problemen maar vanavond had ik veel minder geluk. Ruim anderhalf uur nodig gehad om de eerste 6 km te overbruggen. En dat is dus heel traag hè. En dat verkeer kwam van links, van rechts, sommigen stonden zelfs gewoon dwars over twee rijstroken.

 

 

 

 

Wat me wel duidelijk geworden is het feit dat ze dringend de opritten Berchem en Borgerhout van de Antwerpse ring terug moeten sluiten. Als ze daarbij ook nog eens de “noodbruggen” op de Singel die ze destijds bij de grote werken op ring hebben geplaatst terugzetten dan is volgens mij het fileprobleem in Antwerpen al grotendeels opgelost.

 

Morgen toch maar met de fiets gaan werken, ’t zal veel vlotter gaan.

Gisteren was het al de eerste dag van mijn weekend. Ik was namelijk tot de vaststelling gekomen dat ik dit jaar nog maar anderhalve dag “recup” had genomen (bij ons op ’t werk wordt dat trouwens heel mooi een “comfortdag” genoemd). Ik was dan ook toe aan wat rest & recreation.

 

En wat is er beter om te rusten en te ontspannen dan eens goed te kuisen ? In mijn geval betekent dat dan 350 miniatuurautootjes een goeie poetsbeurt geven met een penseeltje en wat water. Daar kruipt behoorlijk veel tijd in maar ze staan weer allemaal te blinken.

 

En vandaag begon de dag met een bezoekje aan de apotheker. Gisteren ontvingen we immers een brief van het Ministerie van Binnenlandse Zaken waarin stond dat we onze gratis Jodiumtabletten mochten gaan afhalen. Blijkt immers dat we in een nucleaire risicozone wonen ! Het nucleair centrum in Mol is – in vogelvlucht – inderdaad maar een goeie 20 km van ons verwijderd. Maar met dat kleine doosje voelen we ons al een stuk veiliger 😉

 

 

 

Het weer zag er goed uit. Binnen tweeënhalve maand is het Roparun en daar zou ik graag 3 sessies van 88 km fietsen (in combinatie met kaartlezen). Om dit tot een goed einde te kunnen brengen moeten er wel dringend wat fietskilometers bijkomen.

 

Daarom ben ik vandaag met de fiets gaan werken, bijna 60 km heen en terug. Toen ik deze ochtend vertrok naar Antwerpen was het nog koud en donker maar toen ik vanavond terug naar de Kempen reed was het heel aangenaam fietsen. Zelfs zo aangenaam dat ik het in korte broek en korte mouwen heb gedaan.

 

 

En wat heb ik vandaag geleerd ?

 

Ten eerste dat er inderdaad nog veel moet gefietst worden wil ik mijn plan tot een goed einde brengen. Ik weet wel dat het tempo tussen Parijs en Rotterdam gevoelig lager zal liggen maar de bergen gaan er niet minder steil om zijn.

 

Ten tweede dat er veel te veel rode lichten staan in Antwerpen. Om de bijna 30km te overbruggen heb ik normaal gezien 1u15 nodig maar omdat er tussen Wommelgem en ons kantoorgebouw zoveel rode lichten staan sta je, als het een beetje tegenzit, ook nog eens 10 minuten of meer gewoon stil. Behoorlijk ergerlijk is dat.

 

En “last but not least” dat de toestand van de Vlaamse fietspaden gewoon schandalig slecht is. Vorselaar en Grobbendonk kan ik niet beoordelen aangezien ik daar “binnendoor” rij. Viersel krijgt nog een 6 op 10. Het fietspad is breed genoeg maar op sommige plaatsen liggen teveel kiezels op het fietspad. Broechem en Ranst krijgen een 2 op 10. Je hebt daar naast de N116 een fietspad dat toch wel zeker één meter breed is. Met de kiezels die er liggen kan je verschillende opritten verharden. En telkens een vrachtwagen je voorbijsteekt moet je controleren of je je broek nog wel aanhebt.

 

Wommelgem krijgt dan wel een 8 op 10. Het had een 9,5 kunnen zijn maar het fietspad richting Ranst zou een nieuwe bovenlaag kunnen gebruiken. Antwerpen tenslotte krijgt een 7 op 10. In Deurne is het nog erg gesteld maar het fietspad langs de ring is een plezier om over te rijden.

 

Mevrouw Crevits heeft nog veel werk voor de boeg.

Alweer een drukbezet weekend achter de rug.

 

Gisteren iets na de middag vertrokken om 12 uur later terug thuis te komen. Eerste stop was de natuurloop in Lier. Niet om te gaan lopen maar wel om flyers voor onze Roparunjogging onder ruitenwissers te stoppen. Daar was ik toch al snel anderhalf uur mee bezig. Daarna op mijn gemakske rond de vesten gewandeld en van de gelegenheid gebruikt gemaakt om een bezoekje te brengen aan Wim, Sally en hun jonge spruit. ’t Was trouwens prachtig weer om te wandelen

 

 

En dan ging het richting Antwerpen waar om 20u30 Kylie zou optreden. Maar vóór het zover was ben ik nog eerst naar Stripwinkel Beo gegaan om mijn klantenkaart nog wat aan te vullen (dat klinkt beter dan “om wat geld uit te geven”). Tegen 18u was ik terug aan het Sportpaleis waar al om half zeven binnenmochten. Om de tijd te vullen had ik mijn boek van Allan Folsom meegenomen.

 

En 20u30 was het dan zover. De lichten gingen uit en … een rare man met een muts en een Apple laptop kwam op het podium om ons een half uur te vervelen met slechte muziek. Maar om 21u werd het wachten beloond en rees Kylie uit het podium om het beste van zichzelf te geven. Het was een geweldige show maar ik vond haar vorige show in het Sportpaleis toch beter. Na een ritje onder een grote witte maan was het middernacht eer ik thuis was.

 

 

En vandaag liep de wekker al vóór 7u af. Om 9u moest ik immers in Sint-Niklaas zijn om met “the usual suspects” een Roparuntraining af te werken. En zoals steeds hadden de afwezigen ongelijk. Onder een stralend zonnetje vertrokken we met 3 lopers en 3 fietsers voor een training van dik 20km. Na nog een smakelijk stuk cake bij Pascal en Hilde en een goeie tas koffie bij Kurt was het toch al weer 14u eer ik terug in de Kempen was. Buiten het wassen van mijn auto is er dan verder nog weinig gebeurd vandaag.