Jawel, ik heb behoorlijk veel gelachen gisterenavond.

 

De afgelopen weken op ’t werk zijn enorm zwaar geweest. Ik vond dan ook dat ik wel eens een keer smakelijk mocht lachen. Daarom had ik vorige week een ticketje gekocht voor Spamalot, de musical.

 

Ik ging er wel met gemengde gevoelens naartoe. Om te beginnen is Spamalot van origine een Engelse musical, ontsproten aan het brein van Eric Idle van Monty Python en Engelse humor is vaak niet te vertalen.

 

Daarbij komt nog dat Monty Python and the Holy Grail, de film waarop de musical gebaseerd is, de grappigste film is die ooit is gemaakt (al komt “Blazing Saddles” van Mel Brooks dicht in de buurt). Sommige stukken van de film kan ik bijna woord voor woord meespreken. En toen ik vorig jaar Doune Castle, waar de film werd opgenomen, bezocht heb ik zelfs het script gekocht.

 

Maar mijn vrees was volkomen onterecht. Stany Crets heeft er iets mooi van gemaakt. De humor werkt ook in het Nederlands. En de musical is bijna even absurd als de film. Het was wel jammer dat Walter Baele niet kon meedoen. Althans, dat denk ik toch. Zijn rol werd overgenomen door Stany Crets himself maar mijn gevoel zegt me dat Baele iets beter zou geweest zijn.

 

Mijn favorieten waren echter Nordin De Moor als Patsy (het “paard” van Koning Arthur) en Jonas van Geel als Sir Robin. Van Geel blijkt ook mee te doen in “Tegen de sterren op” waar hij onder andere Erik Van Looy en Caroline Gnnez imiteert.

 

Zondag was deze keer echt een rustdag.

 

Mijn eerste plan, uitslapen, was er evenwel niet bij. Om 7u was ik al wakker, ook al was ons project succesvol geïmplementeerd. Waarschijnlijk een gevolg van de spanningen en gebeurtenissen van de laatste weken die nog in mijn lijf zaten of door mijn hoofd spookten.

 

Buiten de voorbereidingen voor en het klaarmaken van het middagmaal (onder begeleiding van enkele Britse comedyclassics) heb ik tijdens de voormiddag verder weinig gedaan.

 

Na de middag heb ik me dan, in het gezelschap van Billy The Kid (lees : Young Guns en Young Guns II) nog eens op de Roparun geworpen. Om te beginnen heb ik mijn presentatie voor onze Teammeeting van aanstaande woensdag afgewerkt.

 

Ook de conceptversie van de Roparunroute is sinds deze week beschikbaar en die werd dan ook al eens bekeken. Veel lijkt er niet te wijzigen ten opzichte van vorig jaar. Op zich is dat goed maar anderzijds betekent dat ook dat we weer over het Sint-Jansplein in Antwerpen moeten en dat is niet de leukste plek om door te fietsen, zeker niet op een zondagnacht om 3 u ’s morgens. Misschien moeten we toch eens een alternatief voorstellen.

 

Morgen en overmorgen worden ook nog spannende dagen. Morgen wordt ons geconverteerd systeem immers vrijgegeven voor de dagelijkse gebruikers. En dinsdag zien we hiervan de resultaten. Ik ben er wel vrij gerust in maar je weet nooit.

 

Vandaag was het dus D-day voor het project waaraan ik het laatste jaar heb meegewerkt.

 

Dat betekende wel dat er vandaag moest gewerkt worden. En dat betekende ook dat de wekker weer vroeg afliep want om 8u werd ik verwacht op het werk. Toen ik daar aankwam waren de collega’s van IT al bezig met het draaien van de eerste conversieprogramma’s.

 

Als snel bleek dat alle inspanningen van het afgelopen jaar niet tevergeefs waren geweest want de conversie 136.000 contracten en de bijbehorende 2.000.000 kwitanties verliep nagenoeg rimpelloos. Al snel liepen we dan ook voor op schema. Zelfs na het on-line zetten van de beheerstoepassing waren er geen problemen. We konden dan ook al om 14u naar huis in plaats van om 16u.

 

Ikzelf ben echter niet onmiddellijk naar huis gegaan maar wel naar het nabij gelegen Nachtegalenpark, waar het overigens bijzonder druk was. Zo kon ik, eindelijk, het definitieve parcours voor onze Roparun Ontbijtjogging van 10 april gaan uittekenen. En al zeg ik het zelf, ik heb een mooi parcours van 5km gevonden. Het is een heel gevarieerd parcours : sintelbaan, onverhard, verhard (fietspad), los zand, korte hellingen, bospaadjes … voor iedereen wat.

 

Nu maar hopen dat er ook nog joggers komen op 10 april.

 

Hoe sterk is de eenzame fietser die, kromgebogen over zijn stuur, tegen de wind zichzelf een weg baant ?

 

Wel, ik zal het u zeggen : niet zo sterk als hij zou willen. ’t Was deze morgen behoorlijk harken op weg naar ’t station. Maar toen had ik de wind wel grotendeels tegen. Toen ik vanavond terug naar huis reed was de wind al wel gevoelig geminderd wat dan weer jammer was want deze keer was het rugwind.

 

Ondertussen staat de fietsteller deze week al wel op 72 km en daar komen er morgen nog eens 18 bij. In ’t weekend wordt er normaal gezien wel gelopen. Ik hoop zaterdag na het werk (jawel!) nog een rondje door het Nachtegalenpark te doen. En als ik zondag uit bed geraak hoop ik ook nog eens te gaan lopen.

Belangrijke dag gehad ! Het was immers GO of NO GO dag. Vandaag zou worden beslist of ik zaterdag al dan niet mag gaan werken. En hoera, hoera … ik mag gaan.

 

Sommige mensen zullen het misschien bizar vinden dat ik daar blij om ben maar na bijna een jaar ploeteren worden onze systeemaanpassingen in productie gegeven. We zijn er nog niet helemaal maar die enkele zaken die vandaag nog niet orde zijn, werden niet erg genoeg bevonden om de implementatie tegen te gaan. Het is dus een GO geworden.

 

Jammer genoeg kan niet hetzelfde gezegd worden van de treinrit van deze ochtend. Dat was meer een NO GO. Blijkbaar was er ergens tussen Lier en Antwerpen een overweg “gestoord”. Dat zou ons 5 minuten vertraging bezorgen maar toen we in Berchem aankwamen stond er in het rood +20 op het bord.

 

Op zich was het nu niet zo erg want ik nader de ontknoping van het boek dat ik aan ’t lezen ben (De dag na morgen van Allan Folsom) en dan maken 20 minuten niet veel uit. Tegen vrijdag zal ik wel weten hoe het in de haak zit (al denk ik dat nu al wel weet hoe het in de haak zit).

 

De laatste tijd is er bitter weinig tijd om te gaan lopen.

 

Om te voorkomen dat ik binnen 3 maanden tijdens de Roparun al op de eerste helling mijn loper moet achtervolgen, moet er wel aan de conditie gewerkt worden. En daarom heb ik de auto laten staan vandaag en ben ik vanochtend vroeg met de fiets naar het station gereden.

 

’t Is maar 7km enkele rit maar met de verplaatsing van Berchem naar ’t werk erbij en dat vijf dagen per week (zolang het niet te erg regent) maakt dat toch 80km per week.

 

En voor de tijd moet ik het evenmin laten. ’s Morgens is wel een kwartiertje vroeger vertrekken (of een trein later nemen) maar ’s avonds ben ik met de fiets even snel thuis als met de auto.

 

Eens zien hoe lang ik het kan volhouden.

Zoals ik afgelopen maandag verwachtte is het inderdaad een heel zware week geweest.

 

Op ’t werk zitten we in de eindsprint van ons project dat volgende week zaterdag moet geïmplementeerd worden. En des dichter die datum komt, des te groter wordt de stress. En dat betekent ook heel vroeg beginnen (rond 7u) en bijna 10u later naar huis gaan.

 

Voor zover er naar huis kan gegaan worden natuurlijk. Want dinsdag ging het al niet. Toen stond het K&K Symphoniker op het podium van de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen voor een 2u durend concert met muziek van Johann Strauss (één van de Kerstcadeaus die we voor mijn moeder hadden gekocht). Een concert van een 50-koppig orkest (waarvan de helft strijkers) is best indrukwekkend. De grote “hits” van Strauss werden niet gespeeld, behalve Wiener Blut en An der schöne blaue Donau helemaal op het einde. Na het concert moesten we met de trein naar huis en bijgevolg was het bijna middernacht eer ik thuis was.

 

Woensdag ben ik dan weliswaar vroeger gestopt met werken maar dat betekende niet dat ik vroeger thuis was. Woensdag was immers mijn “Roparun wafeltocht”. Om drie uur van Antwerpen naar Olmen om 19 dozen wafels op te laden. Dan van Olmen naar Sint-Niklaas om 17 dozen wafels af te leveren. Van Sint-Niklaas ging het naar Itegem om de resterende wafels af te leveren en het was al voorbij acht uur toen ik behoorlijk vermoeid terug thuis was.

 

Donderdag was het weer bijna middernacht eer ik mijn bed zag. Deze keer was Florian Silbereisen en zijn Frûhlingsfest der Volksmusik in de Lotto Arena de oorzaak (het derde en laatste Kerstcadeau). Hij had onder andere Karl Gott, Richard Clayderman, Angela Wiedel en, zoals ze hem in Duitsland noemen, “der belgische Shootingstar” Christoff. Deze show is iets minder spontaan dan Musikantenstadl maar met een drie uur durende show krijg je wel waar voor je geld. Maar het was weer een heel korte nacht.

 

En de afgelopen nacht was al niet veel beter want het was vanochtend nog een acht uur geworden toen ik al onderweg was naar Rotterdam voor de Roparunteambijeenkomst. Sommige mensen zullen het gek vinden om drie uur in de auto te zitten om een twee uur durende bijeenkomst bij te wonen maar ik vind dat wanneer je je ergens voor inzet dat je dat dan met volle overtuiging moet doen, anders heeft het geen zin. En sinds ik in 2009 besliste om de rol van teamcaptain van ons Roparunteam over te nemen ga ik er dan ook voor de volle 100% voor. Je bent bezeten door het Roparunvirus of je bent het niet.

 

Nadat ik terug was heb ik dan maar mijn loopkledij nog eens aangetrokken om een halfuurtje te gaan lopen want met die drukke (werk)agenda komt dat er helaas veel te weinig van. Maar het heeft wel deugd gedaan.

 

En morgen ? Ofwel in de voormiddag naar Kasterlee om flyers uit te delen, ofwel in de namiddag naar Putte-Grasheide om flyers uit te delen ofwel allebei. Ik zie het wel.

Plannen maken is één ding. Ze uitvoeren is een ander ding.

 

Van de plannen die ik voor het afgelopen weekend gemaakt had is niet veel in huis gekomen. Behalve om te gaan winkelen ben ik niet buiten geweest. De verkenning van het parcours van onze Roparunjogging zal nog even moeten wachten 😉

 

Niet dat ik helemaal niets gedaan heb maar het scheelt niet veel. Er is wel wat werk verzet voor de Roparun en op zondag heb ik, al zeg ik het zelf, een heel smakelijke viswokschotel gemaakt.

 

Verder was ik eigenlijk te moe om veel te doen, zelfs te moe om me te ergeren aan Michel Wuyts ! En deze week ziet er al niet veel beter uit. Morgen naar de Koningin Elisabethzaal voor een avondje Strauss en donderdag naar de Lotto Arena voor een avondje Volksmusik, allebei een Kerstcadeau voor mijn moeder.

 

Op woensdag een avondje wafels vervoeren (en dat belooft prettig te worden met de werken op de E313). Vrijdagavond naar een voordracht over erfenisrechten. Zaterdag naar Rotterdam voor de Roparun en zondagvoormiddag naar Kasterlee om flyers uit te delen en misschien in de namiddag ook nog naar Putte om hetzelfde te doen.

 

Rusten ? Wie heeft daar tijd voor ?

Eindelijk … weekend !

 

Ik heb er deze week echt wel naar uitgekeken. Waarom ? Hierom :

 

–         Woensdag voormiddag : 3 uur opleiding geven

–         donderdag voormiddag : 3 uur vergaderen

–         donderdag namiddag : 3 uur opleiding geven

–         vrijdag voormiddag : 3 uur opleiding geven

–         vrijdag namiddag : 3 uur opleiding geven

 

Bij de opleidingen hoort natuurlijk ook nog een halfuurtje alles klaarzetten en achteraf terug opruimen.

 

Na drie dergelijke dagen is een mens echt wel toe aan een weekendje rust. En ik ben ook van plan om het rustig aan te doen. Morgen even naar Antwerpen om in het Nachtegalenpark het parcours van onze Roparun ontbijtjogging te verkennen (en tegelijkertijd nog eens te lopen uiteraard). En waarschijnlijk breng ik ook wel een bezoekje aan Stripwinkel BEO. ’t Immers weeral lang geleden dat ik nog eens stripverhalen heb gekocht

Vakantie … ik ben er op dit moment eigenlijk wel aan toe. Maar toch zal het nog wel even duren eer ik kan vertrekken.

 

Normaal gezien ga ik in juni altijd twee weken naar de Britse Eilanden maar aangezien de Roparun dit jaar enorm laat valt is dat niet mogelijk.

 

De Britten zullen dus moeten wachten tot in september eer ze me terug zien. Waar ik naartoe ga ligt wel vast : een weekje in Cornwall en op de terugweg naar huis nog enkele dagen in Devon. Het wordt dus het zuiden van Engeland met zijn palmbomen, witte stranden en uiteraard zijn mooie weer (maar het weer is ALTIJD mooi in Engeland !).

 

Het aftellen is begonnen.