’t Is hier de afgelopen dagen wat stilletjes geweest op deze blog maar vrees niet … ik besta nog.

Het is gewoon te druk geweest om iets te posten.

Enerzijds blijft het gewoon heel druk op ’t werk. Anderzijds is er binnen een goeie twintig dagen dat loopje van Parijs naar Rotterdam en de voorbereidingen voor dat loopje nemen nu elke vrije minuut die ik heb in beslag.

De Roparun geeft me momenteel een dubbel gevoel. Ik zal blij zijn wanneer alles voorbij is en we op dinsdag na Pinksteren alles hebben opgekuist maar tegelijkertijd zal ik ongetwijfeld teleurgesteld zijn dat het weeral voorbij is. Negen maanden voorbereiden en op drie dagen is alles voorbij. Het gevoel dat we met heel het team iets gedaan hebben voor het goede doel zal natuurlijk wel alles overheersen en dat is gevoel is gewoon zalig en geeft ook de kracht om het volgend jaar opnieuw te doen.

Tussen al die voorbereidingen door vind ik wel hier en daar nog de tijd om te lezen. De afgelopen dagen heb ik niet alleen de laatste van Allan Folsom uitgelezen. Ik heb er ook nog “Apostel” van James Becker bij gedaan. Dit laatste boek is iets minder gecompliceerd dan die van Folsom maar daarom niet minder slecht. De achtergrond van het boek is de stelling dat het Christendom eigenlijk een uitvinding is van Keizer Nero die daarvoor zijn geheim agent (Sint) Paulus voor gebruikt heeft. Uiteraard wil het Vaticaan niet dat dit geheim bekend wordt en zij werken daarvoor zelfs samen met de Cosa Nostra.

 

Ook mijn volgende boek speelt zich in het Vaticaan af : Spion van God van Juan Gómez-Jurado. Na de dood van Paus Johannes Paulus II begint een seriemoordenaar verschillende kardinalen op beestachtige wijze te vermoorden …

 

Morgen is het een belangrijke dag !

 

Neen, niet omdat het zogezegd Moederdag is want dat is het niet. De enige echte Moederdag vindt plaats op 15 augustus en op geen enkele andere datum. Maar daar gaat het hier dus niet over.

 

Neen, volgens de legende zou John Pemberton op 8 mei 1886 voor het eerst zijn stroopdrankje op basis van coca bladeren verkocht hebben in een apotheek in Atlanta. Dat stroopdrankje zou uitgroeien tot de populairste frisdrank ter wereld : Coca Cola.

 

Ter gelegenheid van deze verjaardag is er in België een reeks speciale blikjes uitgebracht. Vandaag heb ik er vijf gevonden maar ik vermoed dat er niet meer zullen zijn. Deze vijf blikjes zorgen ervoor dat er momenteel 619 verschillende blikjes in mijn collectie zitten.

 

 

 

 

En om de verjaardag te vieren nog eens één van die klassieke commercials :

 

De baaldag van afgelopen dinsdag is een baalweek geworden.

 

Woensdagochtend (of woensdagnacht zoals mijn collega’s plegen te zeggen) liep mijn wekker af, ik ben opgestaan en een kwartier later had ik al een sms gestuurd naar mijn manager om te zeggen dat ik niet zou komen.

 

Het ging gewoon niet. Ik ben terug in bed gekropen en heb heel de voormiddag geslapen. Even uit bed om iets te eten, terug in bed en nagenoeg heel de namiddag geslapen, terug opgestaan om een boke te eten en, verrassing verrassing, terug gaan slapen.

 

Gisteren en vandaag ben ik wel gaan werken maar dat ging toch ook niet van harte.

 

Ik denk dat het drukke voorjaar, zowel op het werk met enkele zware projecten als na het werk met de Roparun, in combinatie met een serieuze voorjaarsverkoudheid zijn tol begint te eisen.

 

Daarom heb ik een rustweekend ingelast. ’t Gaat toch mijn weer niet worden om buiten te komen. Dus gewoon proberen om zo weinig mogelijk te doen en een paar goede DVD’s in de speler, DVD’s zoals Blazing Saddles van Mel Brooks, één van de grappigste films allertijden.

 

De titel van vandaag komt trouwens ook uit die film :

 

Voor ik in mijn nest kruip even een verslagje van wat uiteindelijk een echte baaldag is geworden.

 

Om kwart voor zes zat ik al op de fiets want het was fietsontbijt in Antwerpen. En dat ging goed tot ik in Deurne Noord aankwam. Opeens begon mijn kettingkas te rammelen en voor ik het wist was ze gescheurd. Op één of andere manier was ze dus losgekomen. Geen probleem, een goed voorbereid fietser heeft altijd materiaal bij en vijf minuten later lag de kettingkas in de vuilbak en kon ik verder rijden.

 

Een kilometer of zo verder, ter hoogte van de Stenenbrug kon ik ineens niet meer groter schakelen. Erger nog, mij trappers begonnen van links naar rechts te bewegen. Tja, daarvoor had ik natuurlijk geen materiaal bij. Ik had dus de keuze, 4 km wandelen naar het werk of 4 km wandelen naar het ontbijt om vandaar nog eens 3 km te wandelen. Ik heb gekozen voor het eerste, wandelend met de fiets aan de hand.

 

Naarmate de dag vorderde kreeg ik nog een ander probleem. Mijn sinussen begonnen dicht te stroppen. En als je dan weet dat onze “airco” niet echt werkt (eigenlijk moet ik zeggen “echt niet werkt) er je steeds het gevoel hebt dat die de zuurstof wegzuigt in plaats van ververst dan kan je je een beetje indenken hoe ik me om 17u voelde toen ik naar huis ging : miserabel.

 

En die terugrit werd ook een avontuurtje : met de tram naar Centraal Station, met de trein naar Herentals, met de bus naar Vorselaar en tenslotte te voet naar huis … goed voor 1u45 plezier.

 

En nu ? Na een eucalyptusbad, een goeie dafalgan en dan naar bed en hopen dat het morgen beter is.

 

Ook gelezen in de krant ?

 

De NMBS was “vergeten” om een veertigtal reizigers (al spreken andere bronnen van 80 reizigers) te evacueren uit een gestrande trein in Nijlen. Die mensen hebben dus meer dan 3 uur stil gestaan ! Plezant is anders.

 

Nu maak ik zelf niet om een paar minuten vertraging omdat me dat de kans geeft om iets langer te lezen maar 3u lijkt me nou net iets teveel.

 

Zelf heb ik geen vertragingen gehad vandaag maar toch wel meer gelezen dan om andere treindagen. Ik ben mijn werkdag immers begonnen in Brussel en geëindigd in Antwerpen en dat levert toch al snel 45 minuten extra leesplezier op.

 

Dat gaf me de kans om “Dag van Vergelding” van uit te lezen, na “De dag na morgen”, “Dag van bekentenis” en “Dag van de Samenzwering” het vierde boek dat ik van Allan Folsom gelezen heb. En ze zijn alle vier even spannend geweest. Overmorgen begin ik aan mijn “vijfde dag” : Dag van Ontmaskering.

 

Morgen wordt er namelijk niet met de trein gereden want dan is het “Antwerpen fietsdag”, een dag waarop je, wanneer je met de fiets komt werken, eens kan genieten van een heerlijk ontbijt. Samen met 79 andere collega’s heb ik me daarvoor uiteraard ingeschreven. En het feit dat kan ontbijten terwijl mijn werkuren al lopen heeft daar niets mee te maken.

Afgelopen vrijdag hebben we nog eens een personeelsfeest gehad. Ten tijde van ING was dat een jaarlijkse traditie, sinds we overgenomen zijn door de Groep P&V hebben we er nog maar één gehad, in het jaar dat we overgenomen zijn.

 

Eigenlijk zag ik er een beetje tegen op omdat ik zo’n vermoeiende donderdag had gehad maar achteraf bekeken ben ik blij dat ik toch gegaan ben.

 

We werden ontvangen met een (alcoholvrij) drankje, dan volgde het officiële gedeelte, gepresenteerd door onder andere Wim Devilder (die ik op FB ten onrechte “vadderke” genoemd heb). Er werd ook een filmpje getoond over meer dan 100 jaar P&V en daarin werd ook, zij het heel kort, een foto van ons Roparunteam in getoond. Daar was ik toch een klein beetje trots op : dat iets waarvoor je je de afgelopen 3 jaar zo hard hebt ingezet belangrijk genoeg is om te worden meegeteld in meer dan 100 jaar geschiedenis. Wat de Roparun betreft was trouwens bijna heel “mijn” team aanwezig. Mijn naaste collega’s keken soms wel eens raar op wanneer ik het zoveelste gesprekje had met voor hen onbekende mensen maar ja, dan moeten ze maar eens meedoen met de Roparun

 

Het feest werd trouwens afgesloten met een optreden van de Laatste Show Band !

 

 

 

 

Gisteren en vandaag stonden trouwens ook weer volledig in het teken van de Roparun. Gisteren naar Opwijk gereden om team 83 te steunen. Zij organiseerden daar hun “1 kilometer of meer”. Bedoeling ervan was dat je voor elke kilometer die je liep 2 euro zou betalen. Wij hebben drie km oftewel 12 rondjes van 250 m gelopen. Echt boeiend was het niet maar we hebben wel het goede doel gesteund.

 

En vandaag is er dan veel gepuzzeld. Ik ben begonnen aan onze “rollenschema’s”. Wie moet er wanneer lopen ? Wie moet er wanneer fietsen ? Wie moet er wanneer met het busje of met de mobilhomes rijden ? Daarbij moet je dan wel rekening houden met de verschillende afstanden die de lopers willen doen en dat kan variëren van 3km tot 11 km. Ook moet je rekening houden met stukken van het parcours waar geen voertuigen mogen komen en dergelijke meer. Niet zo eenvoudig, zelfs niet na al die jaren.

 

En van onze toekomstige webmaster heb ik ook nog wat huiswerk meegekregen. Onze nieuwe Roparunwebsite is nog niet voor morgen maar er moeten toch al wel wat teksten worden voorbereid.

Zal ik even mijn activiteiten van vandaag opsommen ?

• 7u15 tot 7u30 : aankomst op ’t werk en bokes eten
• 7u30 tot 10u : normaal werken
• 10u tot 12u25 : vergadering
• 12u25 tot 12u30 : sigaretje roken
• 12u30 tot 13u05 : vergadering
• 13u05 tot 13u40 : lunch
• 13u40 tot 14u00 : snel mailtjes lezen
• 14u tot 15u : vergadering
• 15u tot 15u30 : vergadering
• 15u30 tot 17u45 : vergadering
• 17u50 : naar huis

Toen ik om 19u thuiskwam was ik dan ook bekaf. Gelukkig heb ik niet veel van die dagen.

 

 

 

Terwijl de helft van België aan de kust zat ben ik vandaag naar Zele geweest.

 

Daar organiseerde het lokale Roparunteam – De Kloddelopers – hun jaarlijkse Ronde van Zele. Samen met teamgenoten Carine, Yannick, Nadine, Rudy en Kurt heb ik één ronde van 34 km afgelegd.

 

Twee jaar terug kon ik nog meedoen als loper maar momenteel lukt me dat niet. En aangezien onze derde loper ziek in bed lag moesten onze twee overige lopers, Kurt en Yannick, het met hun tweetjes afwerken. Maar ze hebben het prima gedaan.

 

Om half negen was ik al in Zele. Vrij vroeg aangezien het vertrek pas rond 11u zou gegeven worden maar we hadden de bedoeling om vóór de start nog wat paaseitjes te verkopen. Met één verkocht zakje was dat niet echt een succes. Gelukkig hebben Rudy en Nadine dat na de aankomst goed gemaakt door gewoon iedereen aan te spreken. Zo kunnen we toch nog een flink bedrag toevoegen aan ons totaal (en hebben we een extra gift kunnen doen aan de Kloddelopers).

 

Het was al dik vier uur gepasseerd toen ik terug naar de Kempen reed. En dat terugrijden heb ik nog eens in “economy drive” gedaan. Rustig cruisen op de autostrade aan 110 km/u, luisteren naar Classics op Radio 1 en ondertussen zelden meer dan 4 liter per 100 km verbruiken.

 

Het verwerken van de foto’s zal wel tot morgen moeten wachten want al bij al was het toch een vermoeiende dag.

 

 

 

Ik heb deze week een “mobiliteitsonderzoek” uitgevoerd.

 

Aanleiding hiertoe is het fietsontbijt op 3 mei. Naar jaarlijkse gewoonte kan je, wanneer je met de fiets komt werken, genieten van een heel smakelijk en uitgebreid ontbijt in “Den Bell”.

 

Ook onze firma doet daar aan mee en ik heb er de afgelopen jaren zelden één gemist.

 

Deze keer stond er ook een link naar www.slimweg.be bij op de uitnodiging. Zij berekenen, volledig gratis, de meest geschikte route voor je. Aangezien ik altijd dezelfde route neem als ik met de fiets ga werken wou ik wel eens weten wat ze als alternatief zouden aanbieden. Op mijn “klassieke” route is het namelijk niet altijd even aangenaam fietsen. Slechte fietspaden naast heel gevaarlijke wegen.

 

Uiteindelijk kwamen er vier mogelijke routes in mijn mailbox. En die vier routes heb ik deze week eens geprobeerd.

 

Dinsdagochtend via mijn gewone route naar ’t werk gereden : Vorselaar-Grobbendonk-Pulle- Viersel-Broechem-Ranst-Deurne (Zuid)-Antwerpen. De terugweg ’s avonds bracht me via Berchem en Borsbeek naar Ranst en vandaar was het terug de gewone route.

 

Vandaag weer met de fiets naar ’t werk maar in Viersel de kanaaldijk langs het Albertkanaal genomen tot in Wijnegem. Van Wijnegem via Deurne (Noord) en de Singel verder naar ’t werk. En vanavond ben ik dan via Mortsel, Boechout en Vremde naar Broechem gereden en verder naar huis.

 

En de keuze is gemaakt. Veruit de aangenaamste route is die langs het Albertkanaal. Dat is ook wel de langste route maar het is wel rustiger fietsen. Op het jaagpad heb je immers geen slechte fietspaden, geen auto’s of vrachtwagens die de broek van je lijf rijden of die plots uit zijstraten komen of er willen inslaan. Ook het nieuwe fietspad in Deurne is een plezier om over te rijden. Het enige dat kan tegenzitten is de wind. Als die uit de verkeerde richting komt op het jaagpad dan is het “harken”.

 

 

 

Oef … ik ben terug op een deftige manier online.

 

Vorige week liep mijn PC plots volledig vast. Het enige dat ik zag verschijnen was een scherm van “MS Removal” (of zoiets) en de vraag om 60 dollar te betalen om de PC terug te laten werken. Het enige dat ik moest doen was mijn kredietkaartgegevens intikken.

 

Ik dacht het dus niet.

 

Zaterdag dus mijn PC naar ZEB Computers in Bouwel gedaan en daar wisten ze direct wat het probleem was.

 

Ondertussen wat verder geknoeid met de laptop maar die begon gisteren ook al raar te doen.

 

Gelukkig kwam er deze middag een telefoontje van ZEB met de melding dat alle spyware en andere virussen verwijderd waren en dat ik de PC terug kon komen halen. Ze hadden nog wel een probleem met het McAfee beschermingsprogramma. Daar had ik de laatste ook veel moeite mee om het naar behoren te doen werken en aangezien mijn abonnement binnen twee maanden toch afloopt heb ik maar besloten om over te schakelen naar NORTON.

 

Met nog 1 maand en 20 dagen te gaan vóór de Roparun heb ik de PC echt wel nodig want er is nog heel veel te doen.